ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΙΟΝΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΙΟΝΗ

για το "ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Αγαπημένοι μου,

 

Όταν αγκάλιασα για πρώτη φορά το νέο μου βιβλίο, και πραγματικά το εννοώ, δεν το κράτησα απλά, αλλά το αγκάλιασα, ένιωσα μία πολύ μεγάλη χαρά και συγκίνηση. Το βιβλίο αυτό, αποτέλεσε για μένα ένα μεγάλο και δύσκολο στοίχημα, καθώς θέλησα να μεταφέρω με την πένα μου τις διηγήσεις της προγιαγιάς μου και να τις ζωντανέψω στο χαρτί. Οι προμάμμες μου, λοιπόν, αποτέλεσαν την έμπνευσή μου, ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε όλα αυτά που πέρασαν και στις αντιξοότητες με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωπες κατά την περίοδο 1920-1925 για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να προστατέψουν την οικογένειά τους. Οι δύο βασικές περσόνες, η Ζωή και η Ερμιόνη, είναι βασισμένες σε αληθινές ηρωίδες της ζωής σε μία ιδιαιτέρως ταραχώδη εποχή.

 

Η συγγραφή του αποτέλεσε ένα δύσκολο εγχείρημα, με την αναγκαιότητα αναπαράστασης και αποτύπωσης όλων των γεγονότων που συνέθεσαν τον ιστορικό καμβά της εποχής, αλλά και συναισθηματικώς φορτισμένης, ενθυμούμενη τις διηγήσεις των αγαπημένων μου προσώπων, που βίωσαν δύο ξεριζωμούς από την ιδιαίτερή τους πατρίδα, τη Μήδεια της Ανατολικής Θράκης: τον πρώτο το 1915, επιστρέφοντας το 1918 και το δεύτερο και οριστικό, το 1922. Πραγματικά, πόσα δεινά υπέστησαν οι άνθρωποι αυτοί; Και τι δύναμη ψυχής είχαν για να βρίσκουν το κουράγιο να συνεχίζουν να αγωνίζονται, να πιστεύουν και να ελπίζουν; Γιατί αυτό ήταν το μυστικό τους. Η πίστη, η αγάπη και η ελπίδα. Και αυτά μετέφερε το άνεμος. Μαζί με όλα τα άλλα τα συναισθήματα, τις προσευχές, τις επιλογές και τους συμβιβασμούς τους. Γιατί μπορεί η ζωή να δείχνει ότι έχει αρχίσει να χάνεται η μάχη,  όχι, όμως,  για να παραδώσουμε τα όπλα, αλλά για να το αποδεχτούμε και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Ποιος, εξάλλου, μπορεί να πει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος στις επιλογές που κάνουμε;

 

Με αγάπη Αφού,

Γεωργία

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Μήδεια, Ανατολική Θράκη, Οκτώβριος 1922. Όλοι μιλούσαν για πόλεμο, μα κανείς δεν ήθελε να το πιστέψει. Χωρίς να το ξέρουν, οι κάτοικοι ήταν εγκλωβισμένοι στη δίνη γεγονότων που θα άλλαζαν για πάντα τη ζωή τους. Η Ερμιόνη και η Νίκη σχεδίαζαν το μέλλον τους. Μα όλα έμελλε σύντομα να αλλάξουν…

«Έρχονται οι Τσέτες! Γρήγορα, μαζέψτε τα!» ακούστηκαν οι καβαλάρηδες εκείνο το βράδυ. Το καραβάνι των ξεριζωμένων ξεκίνησε στο συρφετό της νύχτας. Καβάλα, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη, Δράμα, οι πρώτες πόλεις που θα τους υποδεχτούν για να στεγάσουν μέσα σε χαλάσματα τα συντρίμμια μιας ολόκληρης ζωής.

Η Ερμιόνη και η Νίκη θα δοκιμαστούν. Καθεμιά θα επιλέξει ένα διαφορετικό μονοπάτι. Η Ερμιόνη, στο κρεβάτι του νοσοκομείου, παλεύοντας να κρατηθεί στη ζωή, θα προσπαθήσει να προχωρήσει μπροστά αποφασίζοντας πως πρέπει να ζήσει. Η Νίκη, από την άλλη, δεν θα αντέξει τη φτώχεια και την εξαθλίωση. Το Σπίτι της Γοητείας στα Λαδάδικα θα της προσφέρει όλα όσα ποθεί με αντίτιμο το ίδιο της το κορμί, μα εκείνη θα προσπαθήσει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά της.

Δυο γυναίκες που πάλεψαν να μείνουν όρθιες. Καθεμιά με τον δικό της τρόπο, καθεμιά με τον έρωτα να ορίζει αλλιώς τα βήματά της. Ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Η ευτυχία είναι στιγμές και εξαρτάται μόνο από μας αν θα τη βρούμε και αν θα τη ζήσουμε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Γεωργία Χιόνη τελείωσε τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Άρχισε να γράφει από μικρή ηλικία και έχει λάβει πολλές διακρίσεις σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Θεατρικά της έργα έχουν ανέβει σε διάφορες θεατρικές σκηνές της Ελλάδας. Έχει γράψει σενάρια για τη μεγάλη οθόνη σε Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο και Αμερική, και σενάρια για κόμικς.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΑΡΜΕΝΙΑΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΜΠΟΡΕΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΑΡΜΕΝΙΑΚΟΥ

για το "Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΜΠΟΡΕΙ"

από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Η αλήθεια είναι ότι έγραφα από πολύ μικρή. Ποιηματάκια κυρίως και μικρές ιστορίες, που ονειρευόμουν να γίνουν μια μέρα μεγάλες και να ονομάζονται μυθιστορήματα. Κι ενώ παιδευόμουν να βρω την απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα «Συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι;», σαν την ηρωίδα της Άλκης Ζέη στο Καπλάνι της βιτρίνας, τα χρόνια κυλούσαν γρήγορα κι ούτε κατάλαβα πώς μεγάλωσα, ανάμεσα σε παιχνίδια, φίλους, χαρτιά, βιβλία, ιδέες, ιστορίες χωρίς αρχή ή χωρίς τέλος…

Η αλήθεια είναι επίσης ότι δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γίνω νηπιαγωγός. Αναζητώντας ευφάνταστους τρόπους για να εξηγήσω της ζωής τα μυστήρια στους μαθητές μου, έγραψα, λοιπόν, την πρώτη μου ιστορία για παιδιά. Έχουν περάσει κιόλας 16 χρόνια από την έκδοση του πρώτου μου λογοτεχνικού βιβλίου με τίτλο Η κυρά Δημοκρατία (εκδόσεις Κέδρος) και το ταξίδι συνεχίζεται. Η καθημερινότητά μου στο νηπιαγωγείο είναι σίγουρα μια πηγή έμπνευσης. Αυτή την καθημερινότητα θέλησα να αποτυπώσω στη σειρά ΖΗΤΩ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ. Το 1ο Νηπιαγωγείο Αστερούπολης άνοιξε τις πόρτες του πριν από λίγο καιρό και τα νηπιαγωγάκια του ξεκίνησαν να μας αφηγούνται τις ιστορίες τους με πολύ κέφι. Ιστορίες που γράφω με πολλή αγάπη, αρκετό χιούμορ και λίγη φαντασία, γιατί οι ήρωές τους είναι σχεδόν αληθινοί. Παιδάκια με ανησυχίες, απορίες, περιέργεια, παιδάκια που κάνουν ζαβολιές, έχουν πρωτότυπες ιδέες, παιδάκια σαν αυτά που έχω στην τάξη μου και που συναντάμε σε κάθε νηπιαγωγείο. Θα ήθελα οι μικροί αναγνώστες να ταυτιστούν μαζί τους και να τα αγαπήσουν. Να περιμένουν ανυπόμονα να διαβάσουν την επόμενη διασκεδαστική ιστορία τους.

Στους μικρούς μου ήρωες έδωσα ονόματα παλιών μαθητών μου ή παιδιών που γνωρίζω κι αγαπώ πολύ. Καθένας έχει και μια διαφορετική ιστορία να αφηγηθεί. Η  Μελίνα που αγαπάει πολύ τα ζώα κι είχε μια ψείρα για κατοικίδιο. Η Σοφία που πιστεύει ότι η δασκάλα της όλα τα μπορεί. Κι ο Ερρίκος που… οχ! αυτό δεν θα το μαρτυρήσω, θα το ανακαλύψετε σύντομα στο επόμενο βιβλίο της σειράς. Αυτό που θα πω όμως είναι πως η πιο μεγάλη μου χαρά είναι που η Χρύσα Σπυρίδωνος εικονογραφεί τα βιβλία μου, με υπέροχα χρώματα και πολλή φαντασία. Και όσο γράφω κι εκείνη ζωγραφίζει τόσο πιο πολύ φίλες γινόμαστε!

Εύχομαι όλα τα παιδιά να περνούν όμορφα στο σχολείο και η κάθε μέρα να είναι δημιουργική, φωτεινή, μοναδική, γεμάτη ανακαλύψεις, χαρά και παιχνίδι! Γιατί όλα τα παιδιά είναι αστέρια, όπως και τα παιδάκια μου στο 1ο Νηπιαγωγείο Αστερούπολης!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Η δασκάλα της Σοφίας όλα τα μπορεί!
Να φροντίζει τα παιδάκια, να παίζει κουκλοθέατρο, να ζωγραφίζει υπέροχα, να κάνει πειράματα,
να σφραγίζει μια στοίβα χαρτιά και τόσα άλλα πράγματα! Μήπως δεν είναι μια… σκέτη δασκάλα, αλλά μια νεράιδα που διάλεξε να ζήσει στον μαγικό κόσμο του νηπιαγωγείου;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Κωνσταντίνα Αρμενιάκου γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1973, όπου και ολοκλήρωσε τις βασικές της σπουδές. Είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων καθώς και του Τμήματος Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου της Τουλούζης στη Γαλλία.

Έχει εργαστεί στην ιδιωτική εκπαίδευση ως νηπιαγωγός και στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών (Παράρτημα Κέρκυρας) ως καθηγήτρια της Γαλλικής γλώσσας. Υπήρξε υπεύθυνη της Παιδικής Βιβλιοθήκης ΧΕΝ και Δήμου Κερκυραίων για 3 χρόνια, όπου υλοποίησε προγράμματα αυτοφροντίδας και διαπολιτισμικής εκπαίδευσης με παιδιά σχολικής ηλικίας. Από το 2001 υπηρετεί ως νηπιαγωγός σε δημόσια νηπιαγωγεία του νομού Κερκύρας, όπου και ζει μόνιμα.

Έχει εκδώσει σε συνεργασία με συναδέλφους εκπαιδευτικούς μια σειρά εκπαιδευτικών βιβλίων με δραστηριότητες για εκπαιδευτικούς και παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Το 2006 κυκλοφόρησε το πρώτο της λογοτεχνικό βιβλίο για παιδιά, Η κυρά Δημοκρατία. Είναι στη λίστα του ΕΚΕΒΙ για το πρόγραμμα «Το ΕΚΕΒΙ και το παιδί – Συγγραφείς και εικονογράφοι στα σχολεία». Το 2012 βραβεύτηκε από το Υπουργείο Παιδείας στα πλαίσια του Θεσμού Αριστείας και Καινοτόμων Πρακτικών για τα καινοτόμα προγράμματα που υλοποίησε με τις συναδέλφους της στο 14ο Νηπιαγωγείο Κέρκυρας κατά το σχολικό έτος 2011-2012.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΓΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΓΙΝΟΣ

για το "ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Η Κέρκυρα είναι ένας τόπος που βρίθει από ιστορίες, μύθους, θρύλους και λαϊκές δοξασίες που πάντα με συγκινούσαν, καθώς ανέδυαν αυτό το μεθυστικό και ιδιαίτερο άρωμα που σε σαγηνεύει καθώς τις ανακαλύπτεις. Η ιστορία της εγκατάστασης στο νησί της Κέρκυρας χιλιάδων Σέρβων στρατιωτών και προσφύγων κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου είναι μια χρονική περίοδος που είναι γεμάτη από τέτοιες μικρές ιστορίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά και παραμένουν δυστυχώς άγνωστες ακόμα και για τους Κερκυραίους, πόσο μάλλον για το ευρύ κοινό.

Η συγγραφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος που θα καταπιανόταν μ’ εκείνη την εποχή αποτελούσε έναν διακαή μου πόθο, καθώς όντως, πρόκειται για μια ιστορική περίοδο κι ένα γεγονός που δεν έχει αναδειχθεί λογοτεχνικά όσο θα έπρεπε. Παράλληλα, δεν σας κρύβω, πως αυτή η ιδιαίτερη σχέση της Κέρκυρας με τον Σερβικό λαό, που συνεχίζει ακόμα και στις μέρες μας να υφίσταται και να διατηρείται άσβεστη και αδιάρρηκτη, αποτέλεσε και μια πρόκληση για μένα, καθώς ήθελα να καταδείξω τις συνθήκες και όλα όσα στιγμάτισαν το πέρασμα των Σέρβων από την Κέρκυρα, μ’ έναν τέτοιο τρόπο που να είναι προσιτός για το ευρύ κοινό, αναδεικνύοντας τις αξίες του ανθρωπισμού, του αλτρουϊσμού και της αλληλεγγύης, όλα εκείνα πάνω στα οποία δομήθηκε αυτός ο διαχρονικός δεσμός που ακόμα και στις μέρες μας συνεχίζεται αδιατάραχτα.

Η συγγραφή του βιβλίου αποτέλεσε για μένα ένα ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο. Περιηγήθηκα στα διάφορα σημεία που περιγράφει το βιβλίο, κι επέστρεψα μέσα από την απαραίτητη ιστορική έρευνα σε μια εποχή, που παρότι μοιάζει μακρινή από τη σημερινή, διατηρεί πολλές ομοιότητες μ’ όσα ζούμε σήμερα. Ο πόλεμος και η πανδημία που δοκιμάζει τον πλανήτη, επέστρεψαν καθώς έγραφα για εκείνες τις δύσκολες εποχές, μια συγκυρία που κάνει ακόμα πιο επίκαιρο το βιβλίο.

Οι ήρωες της ιστορίας, με τους οποίους ταυτίζεσαι κατά τη συγγραφή ενός βιβλίου, απέκτησαν τη δική τους δυνατή φωνή μέσα μου, διατράνωσαν τα δικά τους επιχειρήματα, όρθωσαν το ανάστημά τους, κι ήταν εκείνοι που τελικά οδήγησαν και το αφήγημά μου σε τελικό του διακύβευμα. Γράφοντας ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ένιωσα να ξαναζώ εκείνη την εποχή, και μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια, τις επιδημίες και τον θάνατο, να αγωνίζομαι και να επιβιώνω από τις κακουχίες και τις αντιξοότητες, συναισθήματα που θέλω να ελπίζω, πως περνάνε και στους αναγνώστες καθώς διαβάζουν την ιστορία που καταθέτω. Αυτό άλλωστε επιχείρησα να είναι και το μήνυμα του βιβλίου. Να μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή, που παρότι μοιάζει μακρινή από τη δική μας, αποδεικνύεται εν τέλη τόσο παρόμοια μ’ όσα βιώνουμε σήμερα.

Κεντρική ιστορία του βιβλίου μια ιστορία αγάπης μεταξύ ενός Σέρβου στρατιώτη και μια Κερκυραίας χωριατοπούλας. Εκείνος βιώνει το σκληρό πρόσωπο του πολέμου, εκείνη μια αβάσταχτη καθημερινότητα στη σκιά ενός άχαρου γάμου μ’ έναν ξεπεσμένο άρχοντα ενός χωριού της Κέρκυρας. Η αγάπη τους παράταιρη, δύσκολη, επικίνδυνη, σε χαλεπούς καιρούς. Μια ιδιαίτερη σχέση λοιπόν γεννιέται βρίσκοντας γόνιμο έδαφος στα αποκαΐδια του πολέμου, βάλλεται από πολλές πλευρές, μα βρίσκει την απαραίτητη δύναμη και διατρανώνει την παρουσία της χρωματίζοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Κι η αγάπη, γίνεται ο απαραίτητος καταλύτης για να υπερκερασθούν τα αδιέξοδα των ηρώων του βιβλίου, να αναγεννηθούν, να παλέψουν και να υπερασπιστούν τον κοινό τους κόσμο. Κι η ιστορία του  πολέμου και του θανάτου περνά στο παρασκήνιο, αφού ο έρωτας αποτελεί το νέο σκηνικό που θα κινήσει τα νήματα της ζωής.

Διαβάζοντας ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ βιώνεις ένα ταξίδι στο παρελθόν που αξίζει να αναζητήσεις καθώς σε γεμίζει με δύναμη και πίστη για όσα θα φέρει το μέλλον.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Κέρκυρα, 1916. Δυο κόσμοι διαφορετικοί σμίγουν μοιραία, καθώς χιλιάδες Σέρβοι στρατιώτες και πρόσφυγες καταφθάνουν στο νησί του Ιονίου, μέσα στη δίνη του Μεγάλου Πολέμου. Μετά τον Αλβανικό Γολγοθά και την κατάληψη της χώρας τους, οι αποδεκατισμένοι Σέρβοι βρίσκουν έναν σωτήριο τόπο για να επουλώσουν τις αμέτρητες πληγές τους, μα τα βάσανά τους δεν έχουν τελειωμό, καθώς οι επιδημίες θα πλήξουν μεγάλο κομμάτι των διασωθέντων. Στη σκιά ετούτης της πρωτοφανούς κατάστασης, ο έρωτας, αν και φαντάζει περιττή πολυτέλεια, έρχεται δικαιωματικά στο προσκήνιο και διατρανώνει το μεγαλείο του.

Μια ιστορία αγάπης μεταξύ ενός Σέρβου στρατιώτη, του Ντιμίτρι, και μιας Κερκυραίας, της Σωτηρίας, θα γεννηθεί απρόσμενα μέσα από τα αποκαΐδια του πολέμου και των κακουχιών. Εκείνη βιώνει έναν μαρτυρικό γάμο στη σκιά ενός αδίστακτου άρχοντα του νησιού. Εκείνος, κομμάτι ενός πολεμικού δράματος, ψάχνει απεγνωσμένα ελπίδα σε τούτον τον τόπο. Ο έρωτάς τους γεννιέται παράδοξα, γεφυρώνοντας δεσμεύσεις, πατρίδες, συνθήκες, κόσμους, ενάντια σε όλους και όλα. Μα είναι αποφασισμένοι να τον τιμήσουν. Θα τα καταφέρουν;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΓΙΝΟΣ γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1971. Σπούδασε στο Τμήμα Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα Κρεμάλα (2005), Με τον έρωτα περνάει ο καιρός με τον καιρό ο έρωτας (2009), Το τάγμα της ελπίδας (2011), Ο κανόνας της ορθής γωνίας (2014) και Το Σταυροδρόμι των Ηρώων (2019), τη συλλογή διηγημάτων Ο σκαλιστής των μπαστουνιών (2016) και το αφήγημα Φάρος ζωής (2017). Ζει μόνιμα στην Κέρκυρα, είναι παντρεμένος κι έχει μια κόρη κι έναν γιο.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ

 ΦΩΤΕΙΝΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ

για το "Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ"

από τις εκδόσεις ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ.

Το τρίτο μου βιβλίο «Η μελωδία τής οργής» βασίζεται στις αληθινές ιστορίες ανθρώπων. Το πρόσωπο το οποίο πρωταγωνιστεί, ο Βύρωνας, είναι μία σατανική ύπαρξη. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει ακόμη ανάμεσά μας σκορπίζοντας ανείπωτο ψυχικό πόνο. Κάθε άνθρωπος πού συναντάει ο Βύρωνας, είναι γι' αυτόν μια ευκαιρία για να αρπάξει οτιδήποτε μπορεί: αγάπη, χρήμα, νοιάξιμο, θαυμασμό, αναγνώριση, έρωτα.

Για τον Βύρωνα, οι άνθρωποι δεν έχουν υπόσταση. Είναι απλά αντικείμενα για χρήση. Είναι…τίποτα.

Γιατί ο Βύρωνας είναι ένας νάρκισσος.

Θα σε πλησιάσει στην αρχή με ένα γοητευτικό χαμόγελο, με έναν ζεστό λόγο. Θα σου δείξει πως και αυτός είναι πληγωμένος, όπως κι εσύ. Θα κερδίσει την εμπιστοσύνη σου μέχρι να αφήσεις την ψυχή σου στα σατανικά του χέρια.

Και τότε, όταν ο νάρκισσος καταλάβει πως σε έχει κατακτήσει, θα αρχίσει να αποδομεί σιγά-σιγά την προσωπικότητά σου. Παίζει με το μυαλό σου ο νάρκισσος. Θα σε πείσει ότι εσύ φταις για όλα, θα σε τιμωρήσει με μια ανελέητη σιωπή, θα σε κάνει να προσέχεις κάθε σου λέξη, ακόμα και κάθε σου σκέψη. Για να μην ξεσπάσει η ναρκισσιστική οργή.

Θα είναι αργά όταν νιώσεις την κακοποίηση σε κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου.

Γνώρισα την κόλαση, ζώντας με έναν τέτοιο άνθρωπο. Τον Βύρωνα, όπως τον έχω ονομάσει στο βιβλίο μου.

Κατάφερα να σκαρφαλώσω μέσα από το σκοτεινό πηγάδι της κατάθλιψης και να βγω στο φως.

Και θέλω να στείλω ένα ηχηρό μήνυμα στα θύματα της ναρκισσιστικής κακοποίησης.

Εμείς είμαστε τα φωτεινά πλάσματα που δίνουμε ζωή στους νάρκισσους. Από εμάς παίρνουν ενέργεια και ανάσες.

Χωρίς εμάς, οι νάρκισσοι είναι χαμένοι στα αιώνια σκοτάδια τους.

Ας τους αφήσουμε εκεί.

 

Με δύναμη και αγάπη

Φωτεινή Σκανδαλή

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Στη Σίφνο του 1930, στο αρχοντικό του Μενέλαου Γεροντάκη μπαίνει νύφη η Βέργα. Μια φτωχή, άξεστη κοπέλα, αλλά μεγαλομανής και πονηρή. Σύντομα ο κακός της χαρακτήρας θα φανεί, και τα τρία της παιδιά θα είναι εκείνα που θα υποφέρουν περισσότερο από την τρέλα της. Στην Αθήνα του 1958, μετά τον πόλεμο, ο Βύρωνας Μανέτας και η οικογένειά του στήνουν με κόπο τη ζωή τους και όλα φαίνονται να έχουν πάρει τον δρόμο τους. Η μοίρα, όμως, θα φέρει τις δύο οικογένειες κοντά και τα παιδιά τους θα παντρευτούν. Μέσα από τα κρίματα και τις αμαρτίες αυτής της ένωσης, θα γεννηθεί ένα αγόρι. Ένα παιδί που θα έρθει βίαια στη ζωή και βίαια θα ζήσει. Ένας άντρας που καθώς θα μεγαλώνει θα σπέρνει γύρω του την καταστροφή. Θα πατήσει πάνω στις ψυχές των ανθρώπων, θα ρουφήξει τις ζωές τους, για να ζήσει εκείνος.
Όταν με συναντήσεις, μη με πλησιάσεις. Φύγε μακριά. Τρέξε για να σώσεις το μυαλό σου, τη ζωή σου την ίδια. Την αγγελική ψυχή σου. Είμαι ο νάρκισσος!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Φωτεινή Σκανδαλή γεννήθηκε στο Αγρίνιο και πέρασε τα παιδικά της χρόνια σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Σπούδασε Δημοσιογραφία και Γαλλική Φιλολογία στην Αθήνα, και εργάζεται εδώ και αρκετά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση ως καθηγήτρια γαλλικών. Έχοντας πάντα στην καρδιά της την αγάπη για το γράψιμο, μοιράζεται τις σκέψεις της με τους αναγνώστεςκαι αρθρογραφεί στα έντυπα Ο Δρυμώνας της Αιτωλοακαρνανίας, Ο Παλμός της Γλυφάδας και Hellenic Voice του Σικάγο.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΚΟΥΡΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΜΑΡΟΚΟ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ.

 ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΚΟΥΡΑ

για το "ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΜΑΡΟΚΟ"

από τις ΠΡΟΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ.

Χειμώνας 2021- φθινόπωρο 2022. Όλοι έχουμε κλειστεί στους τοίχους των σπιτιών μας για δεύτερη χρονιά. Φόβος και άγχος, θλίψη και ανία, απομόνωση και αισθήματα μοναξιάς είναι τα συναισθήματα που αναμετρηθήκαμε μαζί τους στη διάρκεια της παραπάνω περιόδου. Πολλά από αυτά διογκώθηκαν ανάλογα με τους προσωπικούς μας δαίμονες.                                                                                                             

 «Οι δυστυχίες στην πραγματικότητα είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν τόσες πανούκλες, όσες και οι πόλεμοι. Παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους» σύμφωνα με τον Καμύ.

Κι επειδή το μυαλό πάντα βρίσκει τρόπους διαφυγής, έπιασα το δικό μου να ανατρέχει σε ταξίδια προηγούμενων χρόνων· τότε που θεωρούσαμε την επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας δεδομένη και που χαιρετιόμαστε με αγκαλιές και φιλιά. Επωφελούμενη από τις άδειες μέρες και νύχτες δε στάθηκα στο προφανές. Βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά, προβληματίστηκα για το πόσο αληθινές είναι οι σχέσεις μας, για το πόσο κοντινοί είναι οι λεγόμενοι «δικοί μας» άνθρωποι, για τους λόγους που συχνά αισθανόμαστε μοναξιά ανάμεσα σε παρέα. Προβληματίστηκα για τις διαδικτυακές σχέσεις                     ( τις τόσο δημοφιλείς στις μέρες μας) και συζητώντας με φίλους συγκέντρωσα εμπειρίες. Αναρωτήθηκα γιατί εμμένουμε στη μοναξιά μας και δε δίνουμε χώρο σε καινούριους ανθρώπους να μπουν στη ζωή μας αντί να βαλτώνουμε σε αρρωστημένες καταστάσεις. Ο στιγματισμός στις περιπτώσεις λοίμωξης από τον ιό, μ’ έκανε να σταθώ με διάθεση αυτοκριτικής μπροστά σε όλους εκείνους που βάζουμε στο περιθώριο κολλώντας τους την ταμπέλα της διαφορετικότητας, άλλοτε με αμηχανία, άλλοτε με φόβο μα πάντα με στάση ξεκάθαρα προσβλητική.  

Και κάπως έτσι γεννήθηκε το «Κάποτε στο Μαρόκο». Οι ήρωες του, που αντιπροσωπεύουν όλα όσα ανέφερα παραπάνω, μου κράτησαν παρέα μια ολόκληρη χρονιά. Μου μίλησαν για τη φιλία, την ειλικρίνεια, την ενσυναίσθηση, την παραδοχή και την αποδοχή. Μαζί τους δεν ταξίδεψα απλά από τη μια άκρη του Μαρόκου στην άλλη, αλλά κατάλαβα (όπως και οι ήρωες) ότι κανένας δεν είναι μόνος. Οι άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης με τα ίδια πράγματα αναμετριούνται. Πασχίζουν να χωρέσουν στις αποσκευές τους όσα πιστεύουν απαραίτητα ξεχνώντας πως αυτά τα κουβαλούν πάνω τους. Σ’ εκείνο που διαφέρουν είναι το χρώμα της ψυχής και το βάρος της καρδιάς. Κι αυτά τα τελευταία, τα τεράστια, χωρούν παντού.  Τελειώνοντας σας παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

Στο διάβα μου παρατηρώ τους ανθρώπους. Τους ανταμώνω σε κάθε μου βήμα μέσα απ’ τις λεωφόρους και τα στενά. Σαν ιχνηλάτης προσπαθώ να αναγνωρίσω τις ιστορίες τους στις εκφράσεις των προσώπων, στις κινήσεις, στο βάδισμα. Αφουγκράζομαι τις διηγήσεις τους, χαζεύω εικόνες, συλλέγω στιγμές. Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Γης έρχονται και φεύγουν για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλάζουν τόπους, γλώσσες, επαγγέλματα, ζωές. Ακολουθούν το όνειρο ή προσπαθούν να ξεφύγουν απ’ την απελπισία τους. Ακούω τις σκέψεις μου στις ανάσες τους, μυρίζομαι τις αγωνίες τους και προς στιγμήν δειλιάζω. Αμέσως φέρνω στο νου μου την έρημο και ησυχάζω.                                                                              Αν τελικά, έμαθα κάτι στα απέραντα κενά και στις εκκωφαντικές σιωπές της είναι να διώχνω το φόβο. Να είμαι ελεύθερη. Έπειτα έρχονται μπροστά μου τ’ αστέρια.  Στο αχνοφέγγισμά τους κλειδώνω ευχές. Χαμογελώ και υποκλίνομαι στο φως…     

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Μαρόκο, η χώρα των αντιθέσεων. Ένας τόπος όπου η οροσειρά του Άτλαντα αγναντεύει τον Ωκεανό και οι ακτές ενώνονται µε την έρηµο Σαχάρα, εκεί που οι κόκκοι της άµµου συναγωνίζονται σε αριθµό εκείνους της κλεψύδρας του χρόνου. Στο Μαρόκο θα συναντηθούν οι δρόµοι των τεσσάρων, άγνωστων µεταξύ τους πρωταγωνιστών µας, στην πορεία τους ανάµεσα σε πολύβουες πόλεις και την απεραντοσύνη της ερήµου.

Η Εκάβη αναµετριέται µε το παρελθόν και δίνει τον δικό της ορισµό για τον έρωτα και την αγάπη. Ο Μάνος βρίσκει στις δονήσεις της µουσικής τη δική του θεραπευτική πρόταση. Η Ιφιγένεια προσπαθεί να διαχειριστεί τις αλλαγές στη ζωή της, ανακαλύπτοντας πως το ψυχολογικό αξίωµα που κυριαρχεί στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι µας έλκει το γνώριµο και όχι το ευχάριστο. Ο Κωνσταντίνος, οδηγούµενος για ακόµα µια φορά από το πάθος του τζόγου, βρίσκει τον εαυτό του ταξιδεύοντας ανάµεσά τους.

Ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα με φόντο τα στενά του Γιβραλτάρ, όπου, ανάμεσα από μύθους και την πραγματικότητα, οι ταξιδιώτες βλέπουν τους εφιάλτες να ζωντανεύουν σαν σκελετοί και αναμετριούνται μαζί τους. Θα καταφέρουν να τους ρίξουν στον ωκεανό;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αντιγόνη Γκούρα γεννήθηκε στην Ιθάκη τη δεκαετία του ’60. Σπούδασε Χηµεία, ασχολήθηκε µε την εκπαίδευση, τη ναυτιλία, τη ζωγραφική και τα τελευταία χρόνια µε τη λογοτεχνία. Τον Απρίλιο του 2021 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγηµάτων της και µια νουβέλα µε γενικό τίτλο Σοβαρές Αντενδείξεις: για όσους έχασαν τα 21 γραµµάρια. Το «Κάποτε στο Μαρόκο» είναι το πρώτο της µυθιστόρηµα.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΕΡΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΕΡΓΗΣ

για το "ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Ο τίτλος είναι συμβολικός. Το γαλάζιο αναφέρεται στο χρώμα του ουρανού και της θάλασσας. Είναι δύο στοιχεία που χαρακτηρίζουν έντονα το ελληνικό τοπίο. Αυτά τα δύο στοιχεία δρουν στην ιστορία ενοποιητικά. Προβάλλονται δηλαδή ως κοινά στοιχεία των Μικρασιατών προσφύγων και των Ελλήνων που ζούσαν στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η φύση ανήκει σε όλο τον κόσμο ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας, φύλου ή άλλων χαρακτηριστικών. Προσφέρεται σε όλους δωρεάν και λειτουργεί λίγο ή πολύ θετικά στη ζωή μας. Η φύση, μας χαρίζει στιγμές ομορφιάς, χαλάρωσης, ηρεμίας, διασκέδασης αλλά είναι και ένας χώρος όπου καταφεύγουμε για περισυλλογή, για ανασύνταξη ή για έμπνευση ακόμα. Προσωπικά, επειδή ζω δίπλα στη θάλασσα, είμαι απόλυτα συνδεδεμένος μαζί της και αποτελεί κομμάτι της ψυχολογίας μου. Αν λοιπόν, προεκτείνουμε τη σκέψη αυτή, το γαλάζιο που μας ενώνει αναφέρεται στο κάθετί που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους ως πλάσματα που μοιράζονται τον ίδιο πλανήτη. Υπάρχουν δηλαδή πολλά κοινά πάνω στα οποία μπορούμε να επικεντρωθούμε, αντί να εστιάζουμε στα αρνητικά και στις διαφορές μας. Και στην ιστορία αυτή, εστιάζω ακριβώς σε αυτό το σημείο. Στα κοινά που υπάρχουν ανάμεσα στους ήρωες και που καλούνται να τα εντοπίσουν μέσα από την πλοκή, ώστε ο καθένας από την πλευρά του να ξεπεράσει τα ψυχολογικά του εμπόδια και να γνωρίσει τον άλλον όπως ακριβώς είναι, κι όχι με βάση την ταυτότητα που κουβαλά.

Το κύριο θέμα της ιστορίας είναι η Μικρασιατική καταστροφή. Πρόκειται για τεράστιο ζήτημα και μπορεί κανείς να το προσεγγίσει από διαφορετικές σκοπιές. Εγώ επέλεξα να δω το ζήτημα, όχι από την πλευρά των προσφύγων, αλλά από την πλευρά των Ελλήνων που υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες στον τόπο τους. Αφορμή για να ξεκινήσει αυτή η ιδέα, ήταν μία αναφορά στη βιογραφία του Οδυσσέα Ελύτη, η οποία έλεγε πως η οικογένειά του, το 1922, δηλαδή όταν ο Ελύτης ήταν 11 χρονών, φιλοξένησε και περιέθαλψε πρόσφυγες στο σπίτι της στην Αθήνα. Με συνεπήρε, λοιπόν, η περιέργεια και προσπάθησα να φανταστώ πώς ένας έφηβος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει όλη αυτή την κατάσταση. Συνδύασα αυτή την ιδέα με το γεγονός ότι η οικογένεια Αλεπουδέλη, είχε εξοχικό στις Σπέτσες και περνούσε εκεί τις καλοκαιρινές της διακοπές, και έστησα ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας στο νησί αυτό. Επιπλέον, η προσωπικότητα του Ελύτη, μου φάνηκε ιδανική για να περάσω τα μηνύματα που ήθελα μέσα από το βιβλίο. Είναι ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού και της αισιοδοξίας, ο ποιητής που ύμνησε τη φύση και τη θάλασσα, κι επομένως η φιλοσοφία αυτή ταίριαξε γάντι με τους στόχους της ιστορίας.

Ο πόλεμος από όποια σκοπιά και να τον δει κανείς είναι απαίσιος. Προκαλεί τόσες καταστροφές, τόσο πόνο, τόσα προβλήματα κι όμως επαναλαμβάνεται κάθε τόσο. Όταν έγραφα πέρσι το ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ είχα στο μυαλό μου τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή. Είχα στο μυαλό μου και την περίπτωση της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 που ξερίζωσε και τη δική μου οικογένεια από τον τόπο της. Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως ότι με την έκδοσή του θα ήταν και πάλι επίκαιρο, λόγω ενός άλλου πολέμου. Αυτό που γίνεται στην Ουκρανία σήμερα είναι πέρα από κάθε λογική, πληγώνει αφάνταστα τις αξίες και το όραμα των Ευρωπαίων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σίγουρα προβληματίζει τον κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Τα μεγαλύτερα θύματα βεβαίως είναι και πάλι τα παιδιά, τα οποία χάνουν το σπίτι τους, τους γονείς τους, το σχολείο τους, τους φίλους τους, τα παιχνίδια τους και αναγκάζονται να ξεκινήσουν τη ζωή τους με ένα ασήκωτο τραύμα που το πιο πιθανόν είναι να μην καταφέρει ποτέ να επουλωθεί.

Τα βιβλία μπορούν να δράσουν προληπτικά αλλά και θεραπευτικά. Ένας άνθρωπος, και ειδικά ένα παιδί, που διαβάζει καλά βιβλία, μπορεί να καλλιεργήσει τον χαρακτήρα του, να μάθει για αξίες και ιδανικά και να αγαπήσει την ομορφιά της ζωής. Μπορεί δηλαδή, να στρέψει το πνεύμα του προς το καλό, να ονειρευτεί και να αγωνιστεί για έναν καλύτερο κόσμο. Επίσης, σε δύσκολους καιρούς, όπως αυτούς που περνάμε, με την πανδημία και τον πόλεμο, τα βιβλία μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο, την μοναξιά και την ανασφάλεια. Μια καλή ιστορία, ένας ήρωας που καταφέρνει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και τα προβλήματά του, μπορεί να δώσει λύσεις και στον αναγνώστη του. Μπορεί να γίνει η παρηγοριά και το καταφύγιό του. Άρα, όσο πιο πολύ προωθούμε την φιλαναγνωσία τόσο περισσότερο μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

            Ο ίδιος είναι τύπος που του αρέσει να συζητά ελεύθερα με τους φίλους του για την πολιτική, να κρίνει ή να εμπνέεται από ιδέες και να εκφράζει τις διαφωνίες του. Τώρα όμως, αναίτια, στρέφει τα πυρά του σ’ αυτόν τον άνθρωπο που έχει απέναντί του, γιατί άνθρωπος είναι κι όχι μια αφηρημένη ιδέα και ο οποίος σίγουρα δεν είναι ο φταίχτης της ιστορίας. Οπωσδήποτε, η στάση του δικαιολογείται κάπως, γιατί σ’ έναν πόλεμο τίποτα δε μένει το ίδιο για κανέναν, δεν παύει όμως να του προκαλεί ένα σφίξιμο στο στομάχι, καθώς ανακαλύπτει πλευρές του εαυτού του που ούτε γνώριζε μέχρι τώρα αλλά ούτε του αρέσουν. Πώς άραγε θα μπορούσαν κάποτε αυτοί οι δύο γνωστοί άγνωστοι να φτιάξουν μαζί ένα κοινό μέλλον;

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Καλοκαίρι του 1922. Ο Οδυσσέας απολαμβάνει τις διακοπές του στις Σπέτσες, όταν ξαφνικά εμφανίζονται στον ορίζοντα βάρκες γεμάτες κόσμο να πλησιάζουν στην ακτή. Ποιοι είναι άραγε αυτοί που τον αναγκάζουν να αλλάξει τα σχέδιά του και να επιστρέψει στην Αθήνα; Δείχνουν τόσο διαφορετικοί, ωστόσο, όταν καταφέρνει να ξεπεράσει την αναστάτωσή του και αποφασίζει να τους γνωρίσει καλύτερα, αντιλαμβάνεται πως οι ιστορίες που κουβαλούν μαζί τους είναι ικανές να μεταμορφώσουν και τη δική του ζωή. Κι όσο για το μέλλον, αυτό κρύβεται μονάχα στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας.
Ένα φανταστικό συναπάντημα του έφηβου ποιητή Οδυσσέα Ελύτη (1911-1996) με μια οικογένεια Μικρασιατών προσφύγων ρίχνει άπλετο αισιόδοξο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές της ελληνικής ιστορίας αλλά και στο σήμερα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Αντώνης Σέργης είναι εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με μεταπτυχιακό τίτλο στη Μαθηματική Παιδεία (University of Bristol, UK) και συγγραφέας παιδικής/νεανικής λογοτεχνίας.

Κυκλοφορούν τα βιβλία του:

·                 «Η πυξίδα δε δείχνει πάντα τον Βορρά», (Ψυχογιός, 2017): Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας 2015 από τον ΚΣΠΝΒ (CyBBY), Βραβείο του περιοδικού «ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ» στην κατηγορία «Βιβλίο Γνώσεων για παιδιά/εφήβους 2018», βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Κύπρου 2018, βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Ελλάδας 2018, Βιβλιοδρομίες 2020.

·                 «Η συνάντηση των 5+2», (Ψυχογιός, 2019).

·                 «Πάμπλο. Ένας καμβάς αναμνήσεις», (Ψυχογιός, 2021) : Βραχεία λίστα των βραβείων του «Χάρτη», 2022.

·                 «Το γαλάζιο που μας ενώνει, (Ψυχογιός, 2022)

  Άλλα έργα του έχουν βραβευτεί σε διάφορους διαγωνισμούς. Συμμετέχει ενεργά σε συνέδρια και εργαστήρια για τη φιλαναγνωσία και τη δημιουργική γραφή.

   Ιστοσελίδα: https://antonissergis.com

ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΛΛΕ ΓΙΑ ΤΟ "Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΛΛΕ 

για το "Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Άρχισα να γράφω την ιστορία της Φανής τον Μάρτιο του ’20 σε ένα τρένο που με πήγαινε από την Κωνσταντινούπολη στο Εσκί Σεχίρ. Το Εσκί Σεχίρ ήταν πάντα συνδεδεμένο στο μυαλό μου με τον προπάππου μου, τον Αναστάση, που πολέμησε εκεί κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Γύρισε με τα πόδια από το διαλυμένο μέτωπο, τραυματισμένος σωματικά και ψυχικά. Δεν ξέρω τι είχα στο μυαλό μου ή τι περίμενα να βρω εκεί, αλλά είδα μια εξαιρετικά όμορφη πόλη κι αυτό έφερε μέσα μου μια αναπάντεχη σύγχυση. Στην παλιά πόλη με τα χρωματιστά οθωμανικά σπίτια συνεχώς σκεφτόμουν αν τα είχε δει κι ο προπάππους μου ή αν οι μάχες γίνονταν κάπου πιο μακριά και τα μάτια του είχαν αντικρίσει μόνο την ασχήμια του πολέμου.

Όταν γράφονταν οι πρώτες σελίδες του βιβλίου πάνω στο τρένο δεν μπορούσα ούτε καν να φανταστώ πόσο δραματικά θα άλλαζε η πανδημία τη ζωή μου, τις ζωές όλων μας, σε λίγες μόνο μέρες από τότε. Ούτε φυσικά μπορούσα να προβλέψω ότι η κυκλοφορία του βιβλίου θα συνέπιπτε με έναν ακόμη πόλεμο στην Ευρώπη και χιλιάδες θα αναγκάζονταν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς, όπως ακριβώς και η Φανή, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου.

Προέρχομαι και η ίδια από προσφυγική οικογένεια από τη μεριά της μητέρας μου, όπως και όλοι οι κάτοικοι στον Έβρο. Θεωρώ ότι οι όλοι οι πρόσφυγες έχουν κάτι κοινό: έχουν πείσμα για τη ζωή και μετουσιώνουν τη θλίψη σε ελπίδα. Στον «Δρόμο του σπαραγμού» διαβάζουμε τη συγκλονιστική ιστορία της Φανής και του Παναγιώτη που μαζί με τα τρία παιδιά τους αναγκάζονται να αφήσουν το 1923 τη δική τους γη της επαγγελίας, την Αδριανούπολη, και περνώντας τον ποταμό Έβρο να εγκατασταθούν στην απέναντι όχθη του. Βιώνουμε μαζί τους την προσπάθειά τους για επιβίωση, τις απώλειες που ανατρέπουν τη ζωή τους, τη νοσταλγία τους για τη γενέθλια γη. Παράλληλα θαυμάζουμε τη δύναμη της αγάπης και της συγχώρεσης, που είναι θεμελιώδη στοιχεία για τη συνέχιση της ζωής.

Όσο έγραφα το βιβλίο, ομολογώ ότι συγκινήθηκα και έκλαψα πολλές φορές. Η ψυχική δύναμη της Φανής ήταν όμως αυτό που με παρακινούσε να συνεχίσω το γράψιμο μέχρι να ολοκληρώσω την ιστορία της. Μέσα μου το ένιωθα ως έναν φόρο τιμής στη μνήμη της, ως ένα είδος μνημόσυνου. Συγκινήθηκα όμως εξίσου όταν το είδα τυπωμένο και το έπιασα στα χέρια μου, αλλά και όταν διάβασα το πρώτο μήνυμα που μου έστειλε αναγνώστρια.

Καθώς είμαι και η ίδια «βιβλιοφάγος», πιστεύω ότι ένα βιβλίο είναι καλό, όταν καταφέρνει να αγγίξει ένα κομμάτι μέσα σου. Θα κλείσω λοιπόν αυτό το μικρό γράμμα προς όλους εσάς παραθέτοντας το κομμάτι του βιβλίου που συνεχίζει να με αγγίζει κάθε φορά που το διαβάζω:

«Ψηλαφίζω το πρόσωπο μου και αναρωτιέμαι αν έχει μείνει κάτι από τη νιότη μου. Δεν έμεινε ούτε μέσα μου, ούτε έξω μου. Ούτε αυτό με πειράζει. Αυτό που με πειράζει είναι ότι δεν έζησα τις χαρές των παιδιών μου. Αυτό με ξεσκίζει ακόμη».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Αδριανούπολη, 1910

 

Η Φανή, νεαρή ακόμη κοπέλα, βλέπει το πεπρωμένο της να αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Όλοι μακαρίζουν την καλή της τύχη να παντρευτεί τον όμορφο Παναγιώτη, τον γιο ενός πλούσιου μεγαλοκτηματία και να γίνει μέσα σε μια νύχτα η αρχόντισσα της Αδριανούπολης. Ζουν μαζί με τα τρία τους παιδιά μερικά χρόνια απόλυτης ευτυχίας σε μια γη που αναβλύζει αρώματα και καρπούς, μέχρι που η αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 ανατρέπει τις ζωές τους για πάντα.

 

Η Φανή και ο Παναγιώτης μαζί με τόσους άλλους συμπατριώτες τους αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και την εύφορη γη τους και να φτάσουν ως πρόσφυγες στην πονεμένη Ελλάδα του ’22. Η άλλη πλευρά του ποταμού Έβρου θα αγκαλιάσει τα τραύματά τους αλλά δεν θα κλείσει την πληγή του ξεριζωμού. Το χωριό που θα εγκατασταθούν δεν θυμίζει σε τίποτα τον τόπο τους. Σπίτια ερειπωμένα, χώμα και λάσπη παντού. Η πείνα, οι αρρώστιες και η εξαθλίωση θα γίνουν οι άσπονδοι εχθροί τους. Μα η ζωή σε κάνει να παλεύεις, ελπίζοντας να ξαναβρείς τον χαμένο σου παράδεισο…

 

Η αληθινή ιστορία της Φανής. Μιας γυναίκας που έμαθε να πορεύεται αντάμα με τον πόνο μέχρι τα στερνά της, που όσο και αν προσπάθησε να κάνει θολές τις εικόνες στο μυαλό της, η θύμηση της γενέθλιας γης αποτελούσε πάντα σημείο αναφοράς και νοσταλγίας της ζωής που έζησε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Στέλλα Καλλέ έχει σπουδάσει Αρχαιολογία, Παιδαγωγική, είναι διδάκτορας της Διδακτικής της Ιστορίας και εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Μιλάει πέντε ξένες γλώσσες και ασχολείται με την κεραμική. Δεν της αρέσει να χρησιμοποιεί τροχό, γιατί θεωρεί ότι κάθε δημιουργία πρέπει να ενέχει ατέλειες. Απολαμβάνει το διάβασμα, τον κινηματογράφο και τα ταξίδια. Σε κάθε ταξίδι της προσπαθεί να μάθει κάτι καινούριο και να ανοίξει ακόμη περισσότερο το παράθυρο που βλέπει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της. Τα τελευταία χρόνια μέσα από τη συγγραφή νιώθει ότι αφουγκράζεται καλύτερα τους ανθρώπους και ηρεμεί την αεικίνητη ορμή της.
Άλλα έργα της ιδίας: «Έρωτας και αλάτι» και «XL: Ιστορίες αγάπης».