Βιβλιο

Βιβλιο
ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!! και η αγάπη μου αυτή με ώθησε στη δημιουργία αυτού του ιστολογίου όπου θα μοιράζομαι την αγάπη μου αυτή παρουσιάζοντας σας τις απόψεις μου για τα βιβλία που με ταξιδεύουν καθώς και προτάσεις ,νέες κυκλοφορίες καθιερωμένων και πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων καθώς και βιβλιοπαρουσιάσεις στην πόλη μου Θεσσαλονίκη ΑΦΟΥ !!!

Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2023

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ


 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ 

για το "ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.








«Θα μου πεις μια ιστορία από το μυαλό σου;» με ρωτούσε η κόρη μου όταν ήταν μικρότερη. Μια φορά, για να κάνει τη δουλειά μου πιο… δύσκολη, συμπλήρωσε: «Θα μου πεις μια ιστορία με έναν δεινόσαυρο;» Κι έτσι ξεκίνησε η Δεινοσαυριάδα, ένα «έπος» με πέντε μέρη! Από αυτό το έπος προέκυψε τελικά το «Πάρτι στο Ποτάμι.»

Το θέμα της ιστορίας προέκυψε από τους ίδιους τους χαρακτήρες. Ο Τελευταίος Δεινόσαυρος στη Γη ένιωθε, όπως καταλαβαίνετε, μοναξιά. Όλα τα άλλα ζώα τον απέφευγαν, εκτός από δύο που επίσης ήταν μοναδικά και μοναχικά: το Μονόφθαλμο Φίδι κι ο Πλατύποδας Χωρίς Ουρά. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια συντροφιά ασυνήθιστη, αλλά πολύ αγαπημένη, που συμπληρώθηκε από ένα εγκαταλειμμένο μωρό πτεροδάκτυλο. 

Ο Δεινόσαυρος, το Φίδι και ο Πλατύποδας έχουν ο καθένας τη δική του προσωπικότητα, ενδιαφέροντα και ταλέντα. Στον Δεινόσαυρο αρέσουν οι περιπλανήσεις στο δάσος, στο Φίδι τα βιβλία κι οι ιστορίες, στον Πλατύποδα η ζαχαροπλαστική… Ο καθένας ικανοποιεί διαφορετικές ανάγκες της Φτερωτής, της μικρής πτεροδάκτυλου που μεγαλώνει ευτυχισμένη μαζί τους. Κι όταν η Φτερωτή αντιμετωπίζεται με κοροϊδίες από τους συμμαθητές της, οι τρεις μπαμπάδες θα συνδυάσουν τα ταλέντα τους για να βοηθήσουν τα άλλα ζώα να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις τους.

Χαρακτηριστική είναι ίσως η επιφοίτηση που έχει ο δεινόσαυρος αναφορικά με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Φτερωτή με τους συμμαθητές της:

«Το βρήκα!» αναφώνησε ξαφνικά ο δεινόσαυρος. «Ελάτε, γυρίζουμε σπίτι! Έχουμε πολλές ετοιμασίες για αύριο.»

«Τι θα γίνει αύριο, Μπαμπά Δου;» ρώτησε η Φτερωτή.

«Πάρτι θα γίνει, με νεροτσουλήθρα κι από όλα. Και θα καλέσουμε όλους τους συμμαθητές σου και τους γονείς τους.»

Η συγγραφή του «Πάρτι στο ποτάμι» ήταν ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο και στον χώρο. Βρέθηκα στον Σχηματισμό Μόρισον (ΗΠΑ) στον οποίο, 150 εκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε δάσος πλάι σε ποτάμι, ανάμεσα σε -εξαφανισμένους πλέον- δεινόσαυρους και πτεροδάκτυλους, αλλά και κροκόδειλους, πλατύποδες, φίδια, βάτραχους, χελώνες, σαύρες, σαλαμάνδρες κι ακρίδες, ζώα που κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι σήμερα. Η έκδοση της ιστορίας ήταν ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστευα ότι θα βγει αληθινό.

Το Πάρτι στο ποτάμι είναι μια μεγάλη γιορτή της ποικιλομορφίας! Διαβάστε το γιατί είναι μια χαρούμενη ιστορία με βουτιές, παιχνίδια, συναντήσεις με παράξενα προϊστορικά ζώα, αλλά και με αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό για κάθε πλάσμα και κάθε οικογένεια. Βάλτε στη διαπασών το τραγούδι και χορέψτε μέχρι τελικής πτώσης!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ


Η Φτερωτή νιώθει το πιο τυχερό παιδί στον κόσμο. Έχει έναν μπαμπά εξερευνητή, έναν μπαμπά ζαχαροπλάστη κι έναν μπαμπά παραμυθά. Τα παιδιά στο σχολείο, όμως, δε μοιράζονται τον ενθουσιασμό της και την κοροϊδεύουν. Οι μπαμπάδες τότε σκέφτονται να ενώσουν τα χαρίσματά τους για να βοηθήσουν τη Φτερωτή. Θα τα καταφέρουν;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χριστίνα Αποστολίδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Επικοινωνία & Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κι εργάζεται στο χώρο του marketing. Τα τελευταία χρόνια, ζει με τον Χρήστο και τη Σοφία στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ιστορίες για παιδιά ξεκίνησε να γράφει το 2012 για να τις διηγείται στη Σοφία. Κείμενά της διακρίθηκαν με έπαινο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά το 2021 (Ιστορία εκτενούς φόρμας για παιδιά 10-14 ετών και Διήγημα για νέους 14+). Γράφει επίσης παιδικά τραγούδια.

Το «Πάρτι στο ποτάμι» είναι αφιερωμένο σε όλους όσοι προσπαθούν να μείνουν πιστοί στον εαυτό τους, παρά την απόρριψη και τη μοναξιά, αλλά και σε εκείνους που ανοίγουν το μυαλό και την καρδιά τους σε ό,τι δε γνωρίζουν ή δεν κατανοούν.




Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2023

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΟΔΟΝΤΟΒΟΥΡΤΣΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ


 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

για το "Η ΟΔΟΝΤΟΒΟΥΡΤΣΑ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.








Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι ένα ταξίδι, που μερικές φορές ξεκινάει βάσει προγραμματισμού κι άλλες ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις. Πάντα όμως είναι ένα ταξίδι μαγευτικό και όμορφο, που σε οδηγεί σε νέους τόπους και ανοίγει καινούριους ορίζοντες στην σκέψη σου. Η «Οδοντόβουρτσα» ήταν ένα βιβλίο που ήρθε ξαφνικά, σαν ένας επίλογος μίας περιόδου της ζωής μου έντονης και γεμάτη αλλαγές. Αλλά ακόμα κι έτσι δεν ήταν ακόμα έτοιμη να ταξιδέψει εκεί έξω, έμεινε στο συρτάρι μου μερικά χρόνια μέχρι να βρει τον δρόμο μέχρι το τυπογραφείο. Κι αυτό ακόμα όμως ήταν σαν να έγινε επίτηδες, η ευκαιρία δόθηκε όταν εγώ ήμουν έτοιμος να κάνω αυτό το βήμα, σαν ένας συμπαντικός συγχρονισμός.

Η «Οδοντόβουρτσα» βασίζεται σε κάποια προσωπικά μου βιώματα που μου έδωσαν το έναυσμα να ξεκινήσω να γράφω τις πρώτες σελίδες μίας ιστορίας, η οποία βρήκε μόνη της τον δρόμο μέχρι τον επίλογο. Περιγράφει τη θυελλώδη σχέση δύο ανθρώπων που οι δρόμοι τους συναντιούνται και ξεκινάνε ένα ταξίδι σύντομο χρονικά αλλά που αφήνει σημάδια στις ζωές και των δύο. Είναι μία ιστορία που δείχνει ότι ο χρόνος είναι σχετικός όταν ο έρωτας ανεβαίνει στο προσκήνιο, τα συναισθήματα γεννιούνται και ζουν στο δικό τους χρόνο που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό χρόνο. Μια μέρα αξίζει όσο ένας μήνας, αρκεί να βρίσκεσαι εκεί που πιστεύεις ότι ανήκεις. Αλλά πάντα ο έρωτας κρύβει μυστικά, όταν αυτά βγαίνουν από τις ντουλάπες που κρύβουμε τους σκελετούς μας τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Κάπως έτσι οι δύο ήρωες χάνονται στην πορεία, ο καθένας έχοντας μία διαφορετική πραγματικότητα στο μυαλό του, που τελικά τους οδηγεί σε αποκλίνουσες πορείες.

Η «Οδοντόβουρτσα» είναι αυτό που σημειολογικά λέει ο τίτλος της, μία άσκηση οικειότητας. Μία προσπάθεια δύο ανθρώπων να γνωρίσουν ξανά τα όριά τους, μετά από μία περίοδο που ο καθένας για τους δικούς του λόγους είχε μείνει στάσιμος. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ο καθένας μας έχει βιώσει στη ζωή του. Κι αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία,  ότι ξεκινάει από εμπειρίες κοινές για πολλούς και ελπίζω όσοι διαβάσουν το βιβλίο να ταυτιστούν με τους ήρωες.

«Ο χρόνος που είχαν περάσει μαζί ήταν σχεδόν μηδαμινός. Συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν το πρώτο βράδυ που κοιμήθηκαν μαζί, οι πρώτες στιγμές που μοιράζονταν κάτι. Όμως εκείνος ένιωθε την παρουσία της τόσο οικεία. Δεν ήταν συνηθισμένος να νιώθει τόσο γρήγορα κάποιον άνθρωπο κοντά του. Αυτό το χαμόγελο που μόλις έσκασε, χωρίς να καταλάβει ότι την κοίταζε, πέρασε μπροστά από τα μάτια του φωτίζοντας το σκηνικό σαν διάττοντας αστέρας και τον έκανε να σκεφτεί ότι το είχε ξαναδεί κάπου. Είχε μεγάλη αδυναμία στα αστέρια, ειδικά σε όσα πέφτουν και δεν μένουν πάντα εκεί ψηλά, απρόσιτα. Εκείνα που προτιμούν να διαγράψουν μια φωτεινή αλλά σύντομη τροχιά πριν αγκαλιάσουν την πραγματική καταγωγή τους».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ


Ο χρόνος των συναισθημάτων είναι υποκειμενικός, τόσο στην ωρίμανσή τους όσο και στο βίωμά τους. Μπορούν να γεννηθούν και να πεθάνουν στο φως μιας αστραπής, κι όμως, να σε στοιχειώσουν για μια ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν μικρά σημάδια ότι ο έρωτας που γεννήθηκε και έζησε μέσα σου, έχει πια σβήσει – ένα τέτοιο είναι και η οδοντόβουρτσα. Ένα τόσο απλό αντικείμενο που συμβολίζει την οικειότητα και τη συνύπαρξη για όσο καιρό είστε μαζί, γίνεται ξαφνικά κάτι ξένο και άγνωστο μόλις ο ένας από τους δύο φύγει. Όταν θα καταφέρεις να πετάξεις από το μπάνιο την οδοντόβουρτσα που εκείνος ή εκείνη άφησε φεύγοντας, τότε είσαι έτοιμος να τον αποχαιρετήσεις για πάντα. Η Στέλλα πέρασε από τη ζωή του Στέφανου σαν τυφώνας, τόσο ανατρεπτικά και τόσο γρήγορα. Όμως την οδοντόβουρτσα που της έδωσε εκείνο το πρωινό, δεν κατάφερε να την πετάξει, παρά μόνο πολύ καιρό μετά την τελευταία φορά που την είδε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Κωνσταντίνος Κυριάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και μεγάλωσε σ’ αυτή την πόλη, γεμάτος αστικές και πολύβουες αναμνήσεις από το κέντρο της. Έζησε για τέσσερα σχεδόν χρόνια στο Μόναχο, όσο δηλαδή χρειάστηκε μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό του στη Φυσική. Εργάζεται σε μια εταιρεία παραγωγής χάρτινης συσκευασίας, ως υπεύθυνος του τμήματος σχεδιασμού, και στον ελεύθερό του χρόνο προσπαθεί να διαβάζει και να γράφει αρκετά, ώστε να προλάβει να γνωρίσει και να εξιστορήσει όσα πιστεύει ότι αξίζουν. Είναι παντρεμένος και πατέρας ενός μικρού αγοριού, που ελπίζει όταν μεγαλώσει να αγαπάει τα βιβλία όσο κι αυτός. «Η Οδοντόβουρτσα» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.



Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2023

ΑΝΤΡΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΣΙΧΛΑ ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ


 ΑΝΤΡΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

για το "ΤΣΙΧΛΑ ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.







Σαν τσίχλα κόλλησε στο μυαλό μου πριν μερικά χρόνια η φράση «Τσίχλα κολλημένη στο παπούτσι μου». Τη θεώρησα ιδανικό τίτλο για παιδικό βιβλίο. Ικανό να τραβήξει την προσοχή των παιδιών και να τα κάνει να θέλουν να το διαβάσουν.

Δε γράφω πάντα τα βιβλία μου με τον ίδιο τρόπο. Κάποτε παίρνω έναυσμα από έναν χαρακτήρα, άλλοτε από ένα γεγονός. Αυτή τη φορά ξεκίνησα με έναν τίτλο. Τίποτα άλλο δε γνώριζα εκείνη τη στιγμή για το βιβλίο που ήθελα να γράψω. Με αφορμή λοιπόν τον τίτλο αυτό αποφάσισα να χτίσω μια ταιριαστή ιστορία.

Δε μου βγήκε εύκολα η πλοκή. Ξεκίνησα πολλές φορές τη συγγραφή της, αλλά δε μου άρεσε η τροπή που έπαιρνε. Την παρατούσα συχνά, μα ο τίτλος παρέμενε κολλημένος στον νου μου. Όπως ακριβώς μια τσίχλα που δύσκολα ξεκολλάει από τη σόλα του παπουτσιού σου. Ώσπου, εμπνεύστηκα τους χαρακτήρες της Θεοδώρας και του Βαγγέλη και η ιστορία άρχισε να αποκτά ροή.

Η Θεοδώρα και ο Βαγγέλης είναι δέκα χρονών και φοιτούν στην Ε’ Δημοτικού. Η Θεοδώρα είναι τελειομανής και ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να αλλάξει τον κόσμο. Ο Βαγγέλης από την άλλη δεν έχει-για την ώρα τουλάχιστον-τέτοιες επιθυμίες. Αυτό που θέλει είναι να τον αφήσει η μαμά του στην ησυχία του για να μπορεί να απολαμβάνει τα αγαπημένα του γαριδάκια.

Παρόλο που η Θεοδώρα και ο Βαγγέλης είναι συμμαθητές, δεν κάνουν παρέα. Όχι επειδή αντιπαθούν ο ένας τον άλλο. Κυρίως επειδή δεν έχουν κοινούς φίλους ή κοινά ενδιαφέροντα. Ακόμη και τα κατοικίδιά τους είναι διαφορετικά. Η Θεοδώρα έχει τον Ψουψού, τον γάτο και ο Βαγγέλης τον Αλύχτη, τον σκύλο.

Μέχρι που φτάνει η Ημερίδα Επινοήσεων που οργανώνει το σχολείο τους ένα σαββατιάτικο πρωινό  και με έναν πολύ περίεργο τρόπο η επινόηση του καθενός από τα δύο παιδιά  θα τους φέρει πιο κοντά!

Τα κεφάλαια είναι μικρά σε έκταση και εναλλάξ γραμμένα, εστιασμένα τη μια στη ζωή της Θεοδώρας και την άλλη στη ζωή του Βαγγέλη. Διαβάζοντάς τα μαθαίνουμε τι προηγήθηκε της Ημερίδας Επινοήσεων, τι έγινε κατά τη διάρκειά της και τι ακολούθησε έπειτα.

Από νωρίς στη διαδικασία συγγραφής της ιστορίας γνώριζα ότι ήθελα να προσανατολιστώ στο θέμα των viral βίντεο και την αξία που δίνουν στη διαδικτυακή δημοφιλία τους τα παιδιά και οι έφηβοι. Επειδή πιστεύω πως είναι κάτι που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογία και την αυτοπεποίθησή τους.

Όταν τέλειωσα το κείμενο, το έστειλα στις Εκδόσεις Ψυχογιός. Λίγες μέρες μετά, έμαθα πως πήρε έγκριση να εκδοθεί και χάρηκα αφάνταστα. Διασκέδασα πολύ γράφοντάς το. Τα δύο παιδιά μού κράτησαν την καλύτερη παρέα. Εύχομαι εξίσου καλή παρέα να κρατήσουν και σε όσους επιλέξουν να το διαβάσουν!


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Θεοδώρα: δέκα ετών, μαθήτρια της Ε΄ Δημοτικού, έχει αδυναμία στις γάτες, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, ονειρεύεται μια μέρα να αλλάξει τον κόσμο.

Βαγγέλης: δέκα ετών, μαθητής της Ε΄ Δημοτικού, έχει αδυναμία στους σκύλους, τα αφήνει όλα στην τύχη, ονειρεύεται μια μέρα να γλιτώσει από την γκρίνια της μαμάς του.

Δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες είναι ποτέ δυνατόν να τα βρουν μεταξύ τους; Ένα ζευγάρι βρομερά αθλητικά παπούτσια, μια ροζ μασημένη τσιχλόφουσκα και μερικά αυτοσχέδια στιχάκια που γίνονται viral θα σταθούν αφορμή να δοθεί απάντηση στο καυτό τούτο ερώτημα.

Και όλα αυτά ένα σαββατιάτικο πρωινό σε μια σχολική Ημερίδα Επινοήσεων.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Άντρη Αντωνίου γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1980. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου και εργάζεται ως δασκάλα.

Έχει τιμηθεί τέσσερις φορές με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου για Μεγάλα Παιδιά και Εφήβους και έχει βραβευτεί τρεις φορές από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Βιβλία της έχουν συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου Κύπρου και Ελλάδας, των Λογοτεχνικών Βραβείων του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης και των Βραβείων του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Το 2017 το όνομά της συμπεριελήφθη στη λίστα των «Aarhus39», μιας λίστας 39 νέων Ευρωπαίων υποσχόμενων συγγραφέων. Ήταν υποψήφια για το διεθνές βραβείο Astrid Lindgren Memorial Award για το 2022.


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΒΡΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ " ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ


 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΒΡΙΛΗ 

για το "ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ"

από τις εκδόσεις ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ.




Οι πρώτοι σπόροι για το βιβλίο αυτό φυτεύτηκαν το 2018, όταν ακόμη ζούσα στο Μαυροβούνιο με την οικογένειά μου και διανύαμε το τελευταίο εξάμηνο μια τριετούς μετακίνησης με τη δουλειά του συζύγου μου.

 

Σε εκείνη την τριετία, 2015-2018, βρήκα την ευκαιρία να χορτάσω το πρώτο μου παιδί που μέχρι τότε λόγω απαιτητικών ωραρίων εργασίας δεν είχα μπορέσει να το ευχαριστηθώ, αλλά κυρίως, να επανασυνδεθώ με το εσωτερικό μου παιδί που κι αυτό το είχα αμελήσει στην πορεία της ενηλικίωσης.

 

Θυμήθηκα το πιο «καλλιτεχνικό» μου κομμάτι που αγαπάει τον χορό, τη ζωγραφική, τη συγγραφή και απόλαυσα το πολύτιμο αγαθό που σπανίζει στις σύγχρονες οικογένειες, αυτό του «ελεύθερου» χρόνου. Σύντομα όμως έκανα και το δεύτερο παιδί μας και πέρασα όλες τις φάσεις που συνήθως συνοδεύουν τα πρώτα χρόνια της μητρότητας: εγκυμοσύνη με επιπλοκές, γέννα που δεν πάει όπως περιμένεις, ολονύκτιοι θηλασμοί, άπειρα ξυπνήματα, σκυψίματα και κουβαλήματα, ατελείωτες αλλαγές πάνας, tantrums, terrible twos, και horrible threes.

 

Βέβαια, τα επίπεδα αυτογνωσίας μου και εμπειρίας μου ήταν πλέον εντελώς διαφορετικά, οπότε σε συνδυασμό με τις ευνοϊκότερες συνθήκες ζωής μας εκεί, είχα την ευκαιρία να νοηματοδοτήσω κάπως αλλιώς την εμπειρία μου και να την μετουσιώσω σε κάτι «δημιουργικό».

 

Έτσι έκανα το blog «H Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων», όπου μοιραζόμουν αρκετά γλαφυρά με βιντεάκια και κείμενα όλη μου την αλήθεια ως μαμά, γυναίκα και σύζυγος, πότε με χιούμορ, πότε με ευαισθησία, πότε και με τα δύο μαζί ταυτόχρονα. Ένιωσα την ανάγκη της σύνδεσης με άλλες Ελληνίδες μαμάδες ανά τον κόσμο που βίωναν την μητρότητα κάπως σαν εμένα: Σαν ένα «τρένο» που μπορεί να αρχικά να σε ισοπεδώνει, αλλά αν κρατηθείς γερά πάνω του, ανοίξεις διάπλατα τα μάτια σου και δεν πέσεις, θα σε βγάλει στην αντίπερα όχθη σοφότερο και καλύτερο άνθρωπο.

 

Εκτός από όσα μοιραζόμουν στο www.iprigipessa.com και στα social media, υιοθέτησα την αγαπημένη μου συνήθεια (πλέον το λες και τελετουργία!) να στέλνω κάθε Πέμπτη βράδυ μια ηλεκτρονική επιστολή /κατάθεση ψυχής σε όσους ακόλουθους γράφονταν στο site.

 

Οι μικρές ιστορίες μητρότητας είναι ένα ανθολόγιο αυτών των «προσωπικών» επιστολών, που γράφτηκαν μεταξύ 2019 και 2021. Καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αυτοβιογραφικών εξομολογήσεων, που περιλαμβάνει ανομολόγητες συνήθως σκέψεις και συναισθήματα που έχει μια μαμά απέναντι στον εσωτερικό της κριτή, στην κοινωνία (συχνά συμπίπτουν αυτά τα δυο), στον γιο της, στην κόρη της, στους γονείς της, στον σύντροφό της και σε μια ...παγκόσμια πανδημία!

 

Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι αυτό το βιβλίο θέλησα να γίνει μια φωνή αλήθειας, αποδοχής και συμπαράστασης για τις μαμάδες εκεί έξω που παλεύουν για το καλύτερο αλλά συχνά καταλήγουν να αισθάνονται μόνες, λίγες και γεμάτες αχρείαστες ενοχές.

Έχω την αίσθηση ότι αν είχα τέτοιες «φωνές» γύρω μου καθώς ξεκινούσα κι εγώ το συναρπαστικό ταξίδι της μητρότητας πριν 11 χρόνια θα ήταν όλα αρκετά πιο όμορφα και πιο εύκολα!

 

Ελπίζω να νιώσουν το ίδιο και οι αναγνώστες μου!

 

ΥΓ1. Το απροσδόκητο είναι ότι από τότε που κυκλοφόρησε λαμβάνω αρκετή θετική ανατροφοδότηση και από μη-μαμάδες ή ακόμη και από άντρες! Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει γιατί καθώς τα κείμενα είναι γραμμένα εκ βαθέων και δίχως ιδιαίτερο φιλτράρισμα, αγγίζουν και βασικά «πανανθρώπινα» θα έλεγα ζητήματα υπαρξιακής φύσης, όπως για παράδειγμα την ανασφάλεια που μπορεί να νιώθουμε απέναντι στο άγνωστο, τον φόβο που μας δηλητηριάζει την ψυχή με όσα δυσοίωνα συμβαίνουν γύρω μας, τις επιπλοκές της κρίση μέσης ηλικίας κ.ο.κ.

 

ΥΓ2. Ευχαριστώ πολύ τον εκδοτικό μου οίκο Ανεμολόγιο και δη τον Δημήτρη Καραναστάση, που κατάφερε να μετατρέψει αυτά τα κείμενα «χείμαρρος» σε ένα όμορφο βιβλίο διατηρώντας το ύφος μου στο ακέραιο.

 

ΥΓ3. Τον ευχαριστώ επίσης που σε ορισμένα κεφάλαια του βιβλίου κατάφερε να τα διατηρήσει σχεδόν στο ακέραιο τα πολλά υστερόγραφά μου -  ένα ίδιον των εβδομαδιαίων μου ηλεκτρονικών επιστολών, που έκανε την μετατροπή σε «συμβατικό» βιβλίο, μια σπαζοκεφαλιά.

 

ΥΓ4. Αν αναρωτιέστε «Μα πώς μοιάζουν επιτέλους αυτά τα newsletters;»  μπορείτε να γραφτείτε εδώ: http://eepurl.com/di5VXn,

ΥΓ5. Το βιβλίο μου «Μικρές ιστορίες μητρότητας – Από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» μπορείτε να το βρείτε εδώ: https://www.ekdoseispnoi.gr/product/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ad%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%cf%81/


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Σαράντα και μία εκ βαθέων εκμυστηρεύσεις, γραμμένες με αυτοσαρκασμό, χιούμορ και ευαισθησία, σκιαγραφούν το ταξίδι αυτογνωσίας και τις προκλήσεις που η σύγχρονη Ελληνίδα καλείται να αντιμετωπίσει, ως μαμά, γυναίκα και σύντροφος.

Οι Μικρές Ιστορίες Μητρότητας είναι ένα ανθολόγιο ηλεκτρονικών επιστολών που στάλθηκαν από την «Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» προς τις μαμάδες-ακόλουθους του blog, για να τους θυμίσει ότι δεν είναι οι μόνες που δυσκολεύονται, δεν είναι τρελές και δεν είναι ποτέ μόνες.  Σαν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Ένα συνωμοτικό κλείσιμο ματιού. Μια σφιχτή αγκαλιά συμπαράστασης. Για να συνεχίσουν να προσπαθούν για το καλύτερο, παρά την αϋπνία, παρά την κούραση και το χάος. Για να μείνουν εκεί, παρούσες και διάφανες. Για να μη χάσουν την πίστη τους· στον εαυτό τους, στα παιδιά τους και στο θαύμα της ζωής της ίδιας.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χριστίνα Γαβρίλη γεννήθηκε στα περίχωρα των Αθηνών και μεγάλωσε με Κάντι Κάντι, χλωρίνη Κλινέξ και μπόλικο Γιόκο Τσόκο. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και στην Αγγλία και για πολλά χρόνια εργαζόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Στα τριάντα πέντε της, λίγο αφότου έγινε μαμά, αποφάσισε να κατέβει από αυτό το τρένο για να βεβαιωθεί ότι πάει εκεί που θέλει. Ύστερα από μια τρυφερή επανασύνδεση με το εσωτερικό της παιδί, ανακάλυψε ότι οι μυστηριώδεις διάδρομοι της ανθρώπινης ψυχής την έλκουν πολύ περισσότερο από τους εταιρικούς. Σήμερα κυνηγάει το μεγάλο της πάθος, την Ψυχολογία.

Από το 2018, στο προσωπικό της ιστολόγιο «Η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων»  (www.iprigipessa.com), μοιράζεται με εκατοντάδες μαμάδες σκέψεις, συναισθήματα, αγωνίες, χαρές, και πάνω απ’ όλα, αλήθειες. Απ’ αυτές που θα σε κάνουν πότε να γελάς, πότε να κλαις, πότε και τα δύο ταυτόχρονα.   

Θα τη βρείτε στο Instagram και στο Facebook ως «Η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων».

Το βιβλίο της «Μικρές ιστορίες μητρότητας – Από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» είναι το πρώτο της και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο.




Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2022

ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΝΟΣΟΚΟΜΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ


 ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

για το "Η ΝΟΣΟΚΟΜΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.








Πάντα ήθελα να γράψω για το μυστήριο μιας εξαφάνισης και πόσο ο απόηχός της επηρέασε την οικογένεια, τους οικείους και τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο. Παρόλα αυτά η ιδέα παρέμενε στο μυαλό μου σα σπόρος που αναζητούσε το κατάλληλο έδαφος για να γίνει καρπός. Αυτό συνέβη μόνο όταν επισκέφτηκα το πανέμορφο νησί της Άνδρου. Άκουσα την καρδιά του νησιού να χτυπά και τη μαγεία του να με παρασύρει. Μίλησα με τους ντόπιους, πήρα εκατοντάδες φωτογραφίες και κάπως έτσι ξεκίνησε να δουλεύει ο μηχανισμός της έμπνευσης και της υλοποίησης. Πήγα για λίγες μέρες ξεκούρασης και γύρισα πίσω με την υπόθεση ενός ολόκληρου βιβλίου στη σκέψη μου.

Πρώτα ήρθε και μου συστήθηκε η Φλωρέζα, η κοπέλα που εξαφανίστηκε. Δε μπορούσα να τη δω ακριβώς αλλά άκουγα το γέλιο της και το θρόισμα του φουστανιού της καθώς έστριβε στη γωνία, ένιωθα τους συλλογισμούς της, ανακάλυπτα το άρωμά της. Κατόπιν εμφανίστηκε στη σκηνή του μυαλού μου η Νοσοκόμα. Η δυναμική Κατερίνα Συμεωνίδη που παθιάζεται με την εξαφάνιση που συνέβη τριάντα χρόνια πριν και προσπαθεί να λύσει το μυστήριο. Η παρουσία της ήταν άκρως αναγκαία για να ξετυλιχτεί η υπόθεση του συγκεκριμένου βιβλίου. Αφενός ταράζει τα λιμνάζοντα συναισθήματα του περίγυρου που έχει πια αποδεχτεί ότι δε θα δει ξανά το κορίτσι που εξαφανίστηκε και αφετέρου επειδή είναι μια ξένη δεν έχει συμμετοχή στο σιωπηρό συμβόλαιο ώστε να κρατηθούν κρυφά τα όποια μυστικά που έχουν παραχωθεί κάτω από το χαλί. Απέναντί της στέκονται τρεις σπουδαίες οικογένειες του νησιού : Οι γαιοκτήμονες Δελαγραμμάτικα, οι εφοπλιστές Γαλανοί και οι Βαλμάδες που κατέχουν σημαντικές θέσεις ως ιερείς, δάσκαλοι, διοικητικά στελέχη της χωροφυλακής. Όλοι τους την προειδοποιούν να μην ξυπνήσει ένα παρελθόν που πονά αλλά εκείνη συνεχίζει ακάθεκτη.

Η Νοσοκόμα είναι ένα βιβλίο – κινούμενη άμμος, για αυτό μην αγνοείτε την προειδοποίηση που είναι γραμμένη στο πίσω μέρος του βιβλίου με κόκκινα κεφαλαία γράμματα :

Προσοχή!

Εισέρχεστε στον κόσμο της Νοσοκόμας με δική σας ευθύνη!

Εδώ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!

Ένα βιβλίο όπου οι ανατροπές διαδέχονται ασταμάτητα η μία την άλλη, ενώ οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις μεταβάλλονται διαρκώς, αποκαλύπτοντας νέες πτυχές και στοιχεία. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα διαποτισμένο με μυστήριο και νότες crime και αστυνομικού. Το συναίσθημα κυριαρχεί και οι ίντριγκες, οι ανταγωνισμοί, οι έριδες, τα μίση, τα πάθη, οι αγάπες και οι έρωτες ελλοχεύουν σε κάθε γωνία. Μαζί με την αναπόφευκτη ερώτηση :

Τι απέγινε τελικά η Φλωρέζα Δελαγραμμάτικα;


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΑΣ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ!
ΕΔΩ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ!

Άνδρος 1960
Μια μυστηριώδης εξαφάνιση πριν από τριάντα χρόνια…
Ένας κρυφός παράνομος έρωτας…
Δύο άντρες που διεκδικούν την ίδια γυναίκα…
Δύο γυναίκες που διεκδικούν τον ίδιο άντρα…
Τρεις οικογένειες : Οι γαιοκτήμονες Δελαγραμμάτικα, οι εφοπλιστές Γαλανοί και οι αξιοπρεπείς Βαλμάδες.
Απρόσμενο επίκεντρο όλων η δεσποινίς Κατερίνα Συμεωνίδη. Η νοσοκόμα που καταφθάνει στην Άνδρο, παθαίνει εμμονή με την εξαφάνιση της Φλωρέζας Δελαγραμμάτικα, σκαλίζει το μυστήριο και καταφέρνει να αναστατώσει όλο το νησί.
Η ηρεμία διαλύεται, τα στόματα ανοίγουν και το παρελθόν ξυπνά βίαια και απειλεί, βάζοντας στο μάτι τη νοσοκόμα!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΙΩΑΝΝΟΥ σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασχολείται επαγγελματικά με τη Σωματική Ψυχοθεραπεία και τη Βιοανάδραση. Η μελέτη των ανθρώπινων σχέσεων, συμπεριφορών και διαδράσεων ανέκαθεν τη γοήτευε, ενώ το γράψιμο είναι το μεγάλο της πάθος. Η αγάπη της για την Ελλάδα είναι ριζωμένη βαθιά μέσα της, γι’ αυτό και ερευνά επίμονα τη λαογραφία και τα μυστικά κάθε γωνιάς της. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ – ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΝΕΤΑΣ, ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ – Η ΓΗΤΕΥΤΡΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΗΣ ΓΑΛΑΝΗΣ ΚΥΡΑΣ, Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ, ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ, Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ και ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ - ΓΗΤΕΙΕΣ, ΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΠΑΧΑΡΙΑ.




Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2022

ΤΕΣΥ ΜΠΑ'Ι'ΛΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΛΕΓΕ ΜΕ ΙΣΜΑΗΛ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ


 ΤΕΣΥ ΜΠΑ'Ι'ΛΑ

για το ΛΕΓΕ ΜΕ ΙΣΜΑΗΛ

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.







Όλα ξεκίνησαν όταν το 2019 είχα την τύχη να βρεθώ στην Πόλη στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Αντώνη Σαμαράκη που διοργάνωσαν το Ζωγράφειο, το ελληνικό σχολείο της Πόλης που ήδη μετρά 129 χρόνια λειτουργίας, και τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη.  Έτσι λοιπόν βρέθηκα ξανά στην αγαπημένη πόλη ύστερα από πολλά χρόνια και για πρώτη φορά κατάλαβα πόσο όμορφος είναι ο τόπος αυτός. Πρόκειται για μια πόλη ιδιαίτερη, γεμάτη αντιθέσεις, πανέμορφη και γι’ αυτό είναι τόσο γοητευτική και επιμένει να μαγνητίζει τους επισκέπτες της. Από τη μια είναι η πόλη του ιστορικού παρελθόντος και από την άλλη μια σύγχρονη ανατολίτικη πόλη, από τη μια η Κωνσταντινούπολη της Μαρίας Ιορδανίδου, νομίζεις ότι θα ακούσεις τη Λωξάντρα να φωνάζει περνώντας από τα σοκάκια της, και από την άλλη η Ιστανμπούλ του Ορχάν Παμούκ, η πόλη που φωτογράφισε ο Δημήτρης Καλούμενος αλλά και ο Αρά Γκιουλέρ, η πόλη των Ρωμιών, των Αρμενίων, των Τούρκων, των Λεβαντίνων. Μια πόλη που με σιγουριά πατά στην ανατολή αλλά και στη δύση και έχει διαποτιστεί με στοιχεία τους. Αυτό που την κάνει όμως τόσο γοητευτική πέρα από το ιστορικό παρελθόν είναι πως διαχρονικά έχει υπάρξει η δεξαμενή ενός πολυφυλετικού πολιτισμού, ανθρώπων οποίοι ως έναν βαθμό αφομοιώνονται ο ένας μέσα στον άλλο, διατηρώντας, όμως τα φυλετικά και εθνοτικά τους χαρακτηριστικά και συμβιούν αρμονικά στα σοκάκια του Βοσπόρου. Για εμάς τους Έλληνες είναι κυρίως μια πόλη μνήμης. Αλλά πέρα από αυτό είναι και μια αδήριτη ανάγκη να διατηρηθεί ο ελληνικός πυρήνας, έστω και μετά από τη συρρίκνωσή του. Κάπως έτσι γοητεύτηκα κι εγώ και αποφάσισα να γράψω μια ιστορία στην οποία η Πόλη θα είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, ένα πολυεστιακό μυθιστόρημα που αναδεικνύει τις ιστορίες διαφορετικών ηρώων που όλοι τους αγαπούν αυτόν τον τόπο και μοιράστηκαν το ανελέητο πέρασμα της Ιστορίας από τη ζωή τους.

Έτσι άρχιζα να γράφω με την πρόθεση το ΛΕΓΕ ΜΕ ΙΣΜΑΗΛ να είναι ένα βιβλίο στο οποίο θα πρωταγωνιστεί κυρίως η ίδια η Πόλη μέσα από τους ήρωές της. Και σιγά σιγά δημιουργήθηκε στο μυαλό μου ο Ισμαήλ, ο Τούρκος καλόκαρδος καφετζής, ο Ισίδωρος, ο Έλληνας βιβλιοπώλης, η λάγνα Αϊσέ που φεύγει αφήνοντας πίσω της τη μικρή Εσίν κυνηγώντας την ουτοπία, η γριά Γιασεμώ με τη μοναδική της συντροφιά το Γιουσούφ, έναν αδέσποτο σκύλο, ο Ναντίρ που αρπάζει την Ασλίβ, την κόρη του χαμαμτζή τη νύχτα των Σεπτεμβριανών, η αρχόντισσα Καλλιάνθη με τον Σοπέν, έναν γάτο Αγκύρας για συντροφιά, που ζει με τις αναμνήσεις του ανεκπλήρωτου έρωτα με τον Αρίφ και τη Μέλπω. Ήρωες όλοι ενός θιάσου που πρωταγωνιστεί σε μια παράσταση της ζωής. Μια παράσταση που σκηνοθετεί ο χρόνος και η Ιστορία. Τους αγάπησα όλους, με τα λάθη τους και τις ευαισθησίες τους, τα καλά και τα άσχημα. Έγιναν μέρος της ζωής μου για τρία χρόνια και τους χρωστώ ένα πολύτιμο ταξίδι ζωής.

Το μυθιστόρημα κινείται χρονικά από το 1955 έως και το 1964. Τα Σεπτεμβριανά και οι απελάσεις είναι το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσεται, ενώ με αναδρομή ο αναγνώστης επιστρέφει για λίγο στα 1923, και παρακολουθεί τις ανταλλαγές των πληθυσμών που σημειώθηκαν τότε.

Αυτό όμως στο οποίο στοχεύει είναι να αναδείξει πως η μοίρα μπορεί να είναι κοινή για όλους, η φιλία και η ανθρωπιά μπορούν να ισορροπήσουν τα παιχνίδια της Ιστορίας, πώς άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, Έλληνες και Τούρκοι μοιράστηκαν την ίδια ελπίδα, τον ίδιο πόνο, αναμετρήθηκαν με τον ξεριζωμό, την μετεγκατάσταση σε έναν άλλο τόπο, αφήνοντας πίσω τον τόπο που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν έζησαν, τον τόπο της καρδιάς τους, βίωσαν παρόμοιες αδικίες και κατάφεραν να συνυπάρξουν αρμονικά έστω και αν κάποτε δεν τα κατάφεραν. Επειδή, είτε λόγω των ανταλλαγών των πληθυσμών του 1923, της Συνθήκης της Λωζάνης, των Σεπτεμβριανών, και τις απελάσεις του 1964, οι άνθρωποι προσπάθησαν με τους ίδιους τρόπους να επιβιώσουν, πόνεσαν, θρήνησαν απώλειες, ξεριζώθηκαν και νοστάλγησαν το ίδιο.

Το ΛΕΓΕ ΜΕ ΙΣΜΑΗΛ ήθελα να είναι η τοιχοποιία μιας συγκεκριμένης εποχής, ένα μυθιστόρημα για τη φιλία που αναδύεται στις δυσκολίες. Για την αδελφοσύνη που φωλιάζει στις γειτονιές. Για την ομορφιά της ανθρώπινης αθωότητας. Για το μεγαλείο της ανθρωπιάς. Ελπίζω να τα κατάφερα.

 

Απόσπασμα

«Τους κοιτώ κι εγώ και ματώνει η καρδιά μου. Όλοι έχουν φορέσει τα καλά τους. Δε θέλουν να φτάσουν στον Πειραιά σαν τους ζητιάνους. Κύρηδες ήταν πάντα τους, νοικοκυραίοι από τα γεννοφάσκια τους. Αρχοντάνθρωποι. Με το κομπόδεμά τους, τα γλέντια τους και τα σπίτια τους. Δε γίνονται πρόσφυγες. Γυρίζουν στην πατρίδα τους. Έχουν πάρει μαζί τους μια βαλίτσα ο καθένας και λίγα χρήματα. Τόσα μόνο μας άφησαν. Και τι να πρωτοβάλει κανείς μέσα σε μια βαλίτσα; Μια δυο αλλαξιές ρούχα, εσώρουχα και κάλτσες. Τα έγγραφά του και μερικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Δυο μπισκότα για τον δρόμο. Τι βάζει κανείς σε έναν μπόγο όταν ξέρει πως δε θα ξαναγυρίσει ποτέ πίσω στο σπίτι του κι ότι δε θα ξαναδεί το βάζο της γιαγιάς του, τα κεντίδια της μάνας του, το καπέλο του πατέρα του ακόμα κρεμασμένο στη σάλα, χρόνια μετά τον θάνατό του; Πώς κλείνει πίσω του την πόρτα του σπιτιού του για τελευταία φορά ένας άνθρωπος; Αλλά κι αυτό στο βάθος δεν τους νοιάζει. Αυτό που έχουν ντέρτι τους μεγάλο είναι πως φεύγουν κι αφήνουν εκεί τον τόπο της ψυχής τους. Γιατί για όλους μας υπάρχει ένας τόπος της καρδιάς. Εκεί όπου ένιωσαν για πρώτη φορά τη ζωή. Εκεί όπου γνώρισαν την αγάπη και τη ζεστασιά της. Γι’ αυτούς είναι η Πόλη. Μπορεί και για μένα· δεν ξέρω».

 

Απόσπασμα 2ο

«Τελικά, ευτυχία είναι να μπορείς να χαμογελάς απέναντι σε ό,τι χειρότερο μπορεί να έρθει στη ζωή σου. Να βρίσκεις τον δρόμο σου ανάμεσα στα χαλάσματα. Ωραία λόγια, σκέφτηκε. Ήταν σίγουρος ότι κάπου θα το είχε διαβάσει. Έβαλε το χέρι του στο πανωφόρι του και έβγαλε από μέσα το τετράδιό του. Έψαξε στις σελίδες του, αλλά δε βρήκε κάτι. Ύστερα γύρισε στην τελευταία σελίδα και συμπλήρωσε:

Ευτυχία είναι να βοηθάς τον άλλον, ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνεις γιατί το κάνεις. Να βουτάς τον δίσκο σου, όπως ο Ισμαήλ, και να λες συνεχίζω, χωρίς στεναγμό, το ταξίδι μου ως το τέλος. Να προχωράς μπροστά με χαμόγελο κι ας επιστρέφεις, κάθε τόσο, στις θύμησες του παρελθόντος. Και να βαδίζεις μπροστά. Κυρίως αυτό. Να βαδίζεις μπροστά».


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Πέρα 1955-1964. Μια ελληνική γειτονιά στην καρδιά της Πόλης, εκεί όπου Έλληνες και Οθωμανοί συνυπάρχουν αρμονικά, ονειρεύονται, αγαπούν, ερωτεύονται και αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Ανάμεσά τους ο καλόκαρδος Ισμαήλ με τον καφενέ του, ο μοναχικός Ισίδωρος χωμένος στη σκόνη των βιβλίων του, η λάγνα Αϊσέ που φεύγει αφήνοντας πίσω της ένα παιδί, η αρχόντισσα Καλλιάνθη, ο Ναντίρ που ορέγεται την Ασλίβ, η Εσίν που θα αλλάξει τη μοίρα της και η γριά Γιασεμώ με τον Γιουσούφ σχηματίζουν έναν θίασο που περιφέρεται στα σοκάκια της Πόλης, στους καφενέδες και στα χαμάμ, στα πορνεία, στη θάλασσα του Βοσπόρου και στις μνήμες των πατρίδων που κάποτε χάθηκαν ή ανταλλάχτηκαν. Κι ενώ αισθάνεται κανείς πως οι άνθρωποι συνεχίζουν να συμβιώνουν αρμονικά στο πολυφυλετικό σκηνικό της Πόλης, τα σύννεφα του εθνικισμού μαζεύονται στον ορίζοντα. Τα Σεπτεμβριανά αλλά και οι απελάσεις του ’64 θα αλλάξουν τη ζωή των ηρώων και της Πόλης για πάντα.
Μια ιστορία για μια ολόκληρη εποχή, τυλιγμένη σε καπνούς και αρώματα της Ανατολής, και για έναν κοσμοπολιτισμό που σβήνει. Ένα μυθιστόρημα για τα πάθη των ανθρώπων στα γρανάζια της Ιστορίας, ένα κείμενο για τη δύναμη της αγάπης και της ανθρωπιάς που αντέχουν στον χρόνο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η ΤΕΣΥ ΜΠΑΪΛΑ γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία του Ελληνικού Πολιτισμού και Μετάφραση Λογοτεχνίας. Εμφανίστηκε στην ελληνική λογοτεχνία το 2009. Έχει συνεργαστεί με διαδικτυακά περιοδικά ως αρθρογράφος και βιβλιοκριτικός. Είναι συντάκτρια του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα και αρχισυντάκτρια του περιοδικού Literature.gr. Κείμενά της έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς στην εφημερίδα Η Καθημερινή της Κυριακής. Παράλληλα συνεργάζεται ως μεταφράστρια με έγκριτους εκδοτικούς οίκους. Ασχολείται με τη φωτογραφία, και ατομικές εκθέσεις της έχουν φιλοξενηθεί στο Πανεπιστήμιο Gakugei της Ιαπωνίας και στην Αθήνα. Είναι ιδρυτικό μέλος και γενική γραμματέας του Σωματείου Λογοτεχνών και Φίλων της Λογοτεχνίας PEN Greece, που αποτελεί το επίσημο ελληνικό παράρτημα του PEN International.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2022

ΕΛΕΝΗ ΚΙΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΤΣΑΟΥΣΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ


 ΕΛΕΝΗ ΚΙΟΥΣΕ 

για το "ΤΣΑΟΥΣΑ"

από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.








Η Τσαούσα γεννήθηκε από την ανάγκη μου να γράψω μια ιστορία για έναν φοβερά τσαλακωμένο ήρωα. Έναν αντι-ήρωα που βασανίζεται, πληγώνεται, πονά, σκοντάφτει αλλά και ορθοποδεί, ελπίζει, συγχωρεί. Έναν καθημερινό άνθρωπο, δηλαδή, που δεν βρήκε τίποτα έτοιμο αλλά πρέπει να μοχθήσει για όλα, κυρίως για την επιβίωσή του.

Βασισμένη σε ιστορίες από την παιδική ηλικία των γονέων μου κατά τις δεκαετίες 40, 50, 60 σε μια προσφυγική συνοικία, την Καισαριανή, έπλεξα ζωές ανθρώπων, αγαπητών και μισητών και περιγράφοντάς τις «μετακόμισα» στο Δουργούτι, την Τρούμπα, την Πλατεία Βικτωρίας παίρνοντας εικόνες και οσμές τους και μετατρέποντάς τις σε ένα κωμικό και ταυτόχρονα τραγικό σενάριο.

Οι βασικοί μου ήρωες, η Εύα κι ο Αντρίκος είναι δύο αθώα παιδιά που ως αντίσταση στο κακοποιητικό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν αποφασίζουν να αποδράσουν με άγνωστες γι’ αυτούς συνέπειες. Η πορεία της ζωής τους θα τους οδηγήσει σε μέρη σκοτεινά και φωτεινά που ποτέ τους δεν φαντάζονταν.

 

Οι δικές μου αγαπημένες φράσεις –μεταξύ πολλών– είναι οι παρακάτω:

 

Η πιο σοφή εκδίκηση είναι να ζει κανείς με τις επιλογές του…

 

αυτά που διάβασα στη συνέχεια ήταν η πιο τρανή απόδειξη πως υπάρχει κόλαση. Όχι με καζάνια που βράζουν και διαβόλους. Η κόλαση υπάρχει στις ψυχές των ανθρώπων γύρω μας. Καλά κρυμμένη κάτω από τόνους ψεύτικου παράδεισου

Το μεγαλείο των ανθρώπων είναι αυτά που κρύβουν μέσα τους. Η δοκιμασία τους να παλεύουν να πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα κάθε μέρα. Ένα βήμα πιο μακριά από αυτά που τους πόνεσαν, ένα βήμα πιο κοντά στην ψυχική τους γαλήνη…

Η ανταμοιβή μου απ’ την Τσαούσα και ο λόγος που την έγραψα είναι να καταφέρω ν’ αγγίξω κομμάτια των ανθρώπων που θα συντροφεύσει. Να βρει ο κάθε αναγνώστης μέσα στις σελίδες της πράγματα που θα ταυτιστεί, συναισθήματα που έχει νιώσει, λεπτές κλωστές που θα τον ενώσουν με άγνωστα σε αυτόν πρόσωπα και μια συντροφιά στη μοναχικότητά του…

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ



Όταν ήμουν μικρή, αγαπούσα όλο τον κόσμο. Λάτρευα τη γιαγιά μου, τον κοκορίκο μου τον Μανωλάκη, τον Αντρίκο. Το «αγαπώ» μου χωρούσε μέσα κόσμο και κοσμάκη.

Ακόμα και τους γονείς και την αδελφή μου αγαπούσα, άλλο που ποτέ δεν το παραδέχτηκα. Είχα τόση ανάγκη να τους δικαιολογώ για τη σκληρότητα και την αδιαφορία τους, που πάντα έβρισκα λόγους να το κάνω. Τα βράδια που ξάπλωνα, όταν έκανα την προσευχή μου, παρακαλούσα τον Θεό να δουν μέσα μου κάτι που θα τους έκανε να με αγαπήσουν κι αυτοί.


Μετά τα απανωτά στραπάτσα που έφαγα, το «ω» μου δεν άντεξε. Άρχισε σιγά-σιγά να κλείνει τις γοητευτικές του καμπύλες και να πνίγει μέσα του όσα του είχα χώσει. Ώσπου κατάντησε να γίνει «ο». Και τα «αγαπώ» μου μεταμορφώθηκαν σε ανορθόγραφα και άχαρα «αγαπό».

Πόσοι άνθρωποι να χωρέσουν μέσα σ’ ένα μικρό «ο»; Στρυμώχτηκαν κι έσκασαν. Έτσι λοιπόν, το «ο» μου τώρα πια χωράει μία και μοναδική αγάπη.

Την αγάπη που νιώθω για μένα…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Ελένη Κιουσέ γεννήθηκε ξημερώματα 29ης Φεβρουαρίου στην Αθήνα. Δίσεκτο έτος και δίσεκτη μέρα. Από μικρή αγαπούσε το γράψιμο – από ημερολόγια, λευκώματα, συνθήματα σε τοίχους, ραβασάκια, μέχρι εκθέσεις και άρθρα σε διάφορα σάιτ. Έχει σπουδάσει στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του ΤΕΙ Αθήνας και μιλάει άπταιστα τρεις γλώσσες. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και επιμέλειας-διόρθωσης, και ασχολείται με τη δημιουργία περιεχομένου για μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην ηλικία των σαράντα νόσησε από καρκίνο του μαστού, γεγονός που αποτέλεσε ένα επιπλέον έναυσμα για να πραγματοποιήσει το όνειρό της, να γράψει το δικό της βιβλίο. Η Τσαούσα είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.