Βιβλιο

Βιβλιο
ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!! και η αγάπη μου αυτή με ώθησε στη δημιουργία αυτού του ιστολογίου όπου θα μοιράζομαι την αγάπη μου αυτή παρουσιάζοντας σας τις απόψεις μου για τα βιβλία που με ταξιδεύουν καθώς και προτάσεις ,νέες κυκλοφορίες καθιερωμένων και πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων καθώς και βιβλιοπαρουσιάσεις στην πόλη μου Θεσσαλονίκη ΑΦΟΥ !!!

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2020

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΚΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΣΙΛΒΕΡΕ'Ι'Κ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ


 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΚΟΥΛΗ 

για το "ΣΙΛΒΕΡΕ'Ι'Κ"

από τις εκδόσεις ΠΗΓΗ.












Το Σίλβερεϊκ είναι ένα βιβλίο που αφορά την ευαισθησία μιας ανθρώπινης ψυχής, κυριότερα, μιας παιδικής ψυχής. Θεωρώ πως είναι μια προέκτασή μου, καθώς ένα μέρος των συναισθημάτων που βιώνει ο κεντρικός ήρωας, ο δεκάχρονος Άλεν, είναι βασισμένο σε συναισθήματα που έζησα η ίδια κάποτε. Οι διάφορες σκέψεις που έκανα τη περίοδο που το έγραψα, αναμειγμένες με το πρόβλημα των ασυνόδευτων παιδιών στο μεταναστευτικό και κάμποσες άλλες απαίσιες ειδήσεις που μαθευόταν εκείνον τον καιρό, είναι αυτό που με ώθησε στο να το γράψω. Τα παιδιά είναι τα πιο αθώα πλάσματα και αξίζουν μόνο στοργή και αγάπη, ώστε να μεγαλώσουν σωστά. Το Σίλβερεϊκ, δείχνει ακριβώς το αντίθετο -ως ένα σημείο τουλάχιστον- και αυτό επειδή ήθελα να δείξω πόσο άσχημη είναι η παιδική κακοποίηση, η παιδική εκμετάλλευση, το trafficking, πράγματα που υπάρχουν παντού στην εποχή μας. Παρόλο το βαρύ κλίμα, στο Σίλβερεϊκ τονίζεται συχνά η ύπαρξη της ελπίδας ακόμη και στα πιο σκοτεινά μέρη, και το πόσο σημαντική είναι αυτή. 

Αν μπορούσα να περιγράψω το βιβλίο μου με μια πρόταση θα ήταν η εξής: Ένα εύθραυστο παιδί που δεν πιστεύει πως υπάρχει κάποιος στη Γη για να το αγαπήσει, μαθαίνει πώς είναι να σε αγαπούν και να αγαπάς. 

Απόσπασμα απ’ το βιβλίο:

  Τα πρησμένα μάτια του Άλεν σχεδόν τον πονούσαν καθώς τα έπλενε με το παγωμένο νερό του νιπτήρα. Στέγνωσε το πρόσωπό του με μια γκρι πετσέτα, αποφεύγοντας πάντα να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Τι πρέπει να καταλάβω από τα χθεσινά; Κάποιες σγουρές τούφες των μαλλιών του, κολλούσαν στο βρεγμένο μέτωπό του. Εστίασε στις σταγόνες του νερού που έπεφταν στον γεμισμένο νιπτήρα. Έπρεπε να αναλύσει τα χθεσινά γεγονότα.

   Δεν είχε σταματήσει να είναι σκλάβος, δεν θα μπορούσε ποτέ να σταματήσει. Τόσο η Άβα όσο και η Αλσάττια, η Ντρίττα και οι υπηρέτριες, όλες τους ήταν πολύ πιο ανώτερες από εκείνον, κοινωνικά. Άνηκε στην χαμηλότερη κοινωνική τάξη που υπήρχε, οι σκλάβοι ήταν κατώτεροι και από τα ζώα στην Δεύτερη Ήπειρο. Ήταν αδιανόητο για κάποιον σαν εκείνον να ακούει τέτοιου είδους λέξεις. «Έχεις κάθε δικαίωμα να αγαπηθείς και να αγαπήσεις. Είσαι άνθρωπος», εκείνες οι φράσεις αντηχούσαν στα αυτιά του και δεν μπορούσε να τις πιστέψει. Αρνιόταν να τις καταλάβει. Φοβόταν πως άμα βασιζόταν σε εκείνες τις λέξεις, θα κατέληγε περισσότερο πληγωμένος και προδομένος. 
Πάντα αυτό φοβόταν, χωρίς εξαιρέσεις. Και ήταν αρκετά σίγουρος πως δεν θα του έβγαινε σε καλό η έλλειψη εμπιστοσύνης. 


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Στην πόλη της Σίλβερεϊκ, ένα αγόρι περιπλανιέται εγκαταλελειμμένο. Ο Άλεν, πέφτοντας στα χέρια του υποκόσμου, θα μάθει με τον πιο άσχημο τρόπο τη σκληρότητα των ανθρώπων και το βάρος που φέρουν τα συμφέροντα των ισχυρών. Έτσι, θα «εμπλουτιστεί» με τρομακτικές εμπειρίες και, ταυτόχρονα, θα γίνει μέλος μιας ιδιότυπης οικογένειας. Θα καταφέρει ο Άλεν να φτιάξει τη ζωή του ή θα τον στοιχειώνουν, για πάντα, τα φαντάσματα του παρελθόντος του;


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ονομάζομαι Αναστασία Σκούλη. Γεννήθηκα και κατοικώ στη Θεσσαλονίκη. Είμαι πρωτοετής φοιτήτρια στο τμήμα Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας στο ΤΕΙ της Καστοριάς. Ασχολούμαι με τη δημιουργική γραφή από τα παιδικά μου χρόνια, γράφοντας μικρές ιστοριούλες εμπνευσμένες από ταινίες και βιβλία φαντασίας. Τον πρώτο μου χρόνο στο Λύκειο, αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά με τη συγγραφή και, έτσι, την επόμενη χρονιά ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο. Από μικρή είχα περισσότερο σαν όνειρο, παρά σαν σκοπό, να αφήσω το όνομά μου ως συγγραφέας και με ευχαριστεί αφάνταστα το ότι η επιθυμία μου θα πραγματοποιηθεί με το παρόν έργο.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2020

ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ-ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΠΑΛΟΜΑΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ OPERA

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ,ΜΕ είχε αρέσει πάρα πολύ το ένας Γιος του Α.Παλόμας και έσπευσα να αποκτήσω-διαβάσω το Μια μητέρα που κυκλοφόρησε πρόσφατα ΑΦΟΥ!!!
Βαρκελώνη παραμονή πρωτοχρονιάς και η Αμάλια μαζί με το γιο της ετοιμάζουν το γιορτινό τραπέζι για να υποδεχθούν με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας το νέο χρόνο.7 καρέκλες και αντίστοιχα σερβίτσια για τα μέλη της οικογένειας,την Αμάλια,τον γιο της Φερ,την κόρη της Σύλβια,την κόρη της Έμμα και την σύντροφο της Όλγα και τέλος τον αδερφό της τον θείο Εντουάρντο.Όσο για την 7η καρέκλα και σερβίτσιο αυτή είναι "η καρέκλα των Απουσιών",για τους απόντες από αυτή τη βραδιά, για τη γιαγιά Εστέρ,τη Σάρα....
Και γύρω από αυτό το τραπέζι με έξυπνες εναλλαγές στο παρόν και το παρελθόν ο συγγραφέας μέσω εξομολογήσεων,αποκαλύψεων,παρεξηγήσεων,με γέλιο και με κλάμα μας παρουσιάζει τα μέλη αυτής της οικογένειας,τα κοινά ή αντίθετα χαρακτηριστικά τους,τα αισθήματα,τις σκέψεις ,τις πράξεις τους και μας χαρίζει ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που μου προκάλεσε έντονη συγκίνηση αλλά και χαμόγελο με τις φοβερές ατάκες της πανέξυπνης θεωρώ Αμάλιας!!!
Ανακάλυψα να έχω μερικά κοινά χαρακτηριστικά με τους ήρωες,κοινές κάποιες σκέψεις και αντιδράσεις και σκέφτομαι να καθιερώσω κι εγώ την καρέκλα των απουσιών(αν και νομίζω άτυπα  την έχω ήδη καθιερώσει ).
Πολλά τα αποσπάσματα που σημείωσα από αυτό το βιβλίο(το συνηθίζω όπως ξέρετε 😍)αλλά θα παραθέσω ένα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα,ίσως γιατί κι εγώ λειτουργώ έτσι 😇.

"Σ'αντίθεση μ'εκείνη ,η μαμά μισεί τις αντιπαραθέσεις περισσότερο απ'οτιδήποτε.Πέρασε τη μισή της ζωή προσπαθώντας να κρατήσει τα πάντα σε τάξη,δίνοντας χίλιες ευκαιρίες σε ανθρώπους που δεν τις ζητούσαν και δεν τις άξιζαν,ελπίζοντας -ελπίζοντας-ότι τα πράγματα είναι και θα είναι πάντοτε καλύτερα απ'ότι φανταζόμαστε,μολονότι η πραγματικότητα δεν στάθηκε πάντοτε με το μέρος της και σχεδόν ποτέ δεν τη δικαίωσε."(σελ.57).

Θα μου επιτρέψετε να παραθέσω ακόμη μία παράγραφο που νομίζω ταυτιζόμαστε οι περισσότεροι που έχουμε χάσει τη μητέρα μας .

"Θα έδινα και τη ζωή μου για να μπορέσω να αγκαλιάσω τη μητέρα μου μία και μοναδική φορά,μία και μοναδική,και για να μπορέσω να της πω ότι τα κατάφερα,ότι βγήκα απ'αυτό που βγήκα και ότι μου λείπει το βλέμμα της για να ξέρω ότι το έκανα καλά.Θα έδινα ότι έχω και δεν έχω,κορίτσι μου " είπε με λυπημένη φωνή."Τα πάντα,εκτός από εσάς τους τρεις,επειδή χωρίς εσάς,χωρίς τ'αδέλφια σου και χωρίς εσένα,δεν θα μου απέμενε τίποτα να δώσω και τίποτα να περιμένω.Κι αυτό δεν θα το 'θελα' να ζω χωρίς τίποτα να περιμένω.Όχι" (σελ257).

Εγώ το λάτρεψα!!!!Εσείς;;;

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Ο πατέρας σου δεν είναι όλοι οι άνδρες του κόσμου, αγάπη μου» λέει δίχως να περιμένει την απάντησή μου. «Ούτε εγώ είμαι όλες οι γυναίκες. Κανείς δεν είναι όλος ο κόσμος και κανείς δεν επαναλαμβάνεται. Να μοιάζει, ναι, αυτό μπορεί να συμβεί. Να επαναλαμβάνεται, όμως, όχι. Κι αυτό είναι η ζωή, παιδί μου: να βρίσκεις αυτούς που μοιάζουν και ν’ αποφεύγεις αυτούς που επαναλαμβάνονται. Τα υπόλοιπα, είτε έρχονται είτε όχι. Είτε εμφανίζονται είτε όχι. Είτε πονούν είτε όχι. […] Εγώ συγχώρεσα τον σύζυγό μου. Τον πατέρα σας, όχι.»


Βαρκελώνη, 31η Δεκεμβρίου, δείπνο για την αλλαγή του χρόνου. Σε δημιουργική υπερένταση, η Αμάλια ετοιμάζει με τη βοήθεια του γιου της το γιορτινό τραπέζι εν αναμονή των υπολοίπων μελών της οικογένειας. Με την αγνή αφέλεια της άπειρης, ημιμαθούς και (φαινομενικά) ελαφρόμυαλης μεσογειακής μητέρας που έχει δει τη ζωή της να ανατρέπεται σε μεγάλη ηλικία (διαζύγιο, ομοφυλόφιλα παιδιά, άσωτος αδελφός, απώλειες), η Αμάλια ονειρεύεται μια νύχτα επανασύνδεσης γεμάτη «καλοσύνη και εμπιστοσύνη». Γύρω από το τραπέζι, οι παρεξηγήσεις, οι εσκεμμένες παρερμηνείες, οι αφόρητες αποκαλύψεις, οι ανατροπές, οι υπεκφυγές και τα υπονοούμενα, οι εκνευριστικές κοινοτοπίες, τα ζορισμένα χαμόγελα, οι δηλητηριώδεις ατάκες, οι στημένες παγίδες, οι αντιπάθειες και οι απορρίψεις πλέκονται μέσω μιας σπονδυλωτής αφήγησης με στιγμές μεγάλης συγκίνησης, ειλικρινών εξομολογήσεων και εκδηλώσεων ειλικρινούς αγάπης και αφοσίωσης μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονται βιώματα και DNA.


Πολύ περισσότερο από ένα ακόμα μυθιστόρημα, το Μια μητέρα είναι μια εξαιρετική αφηγηματική άσκηση όπου καμία λεπτομέρεια δεν έχει αφεθεί στην τύχη. El Cultural

ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΣΤΑΛΙΕΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΟΔΟΣ ΕΛΙΓΜΩΝ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΑΡΣΙΣ


 ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΣΤΑΛΙΕΡΑΚΗ

για το "ΟΔΟΣ ΕΛΙΓΜΩΝ"

από εκδόσεις ΑΠΑΡΣΙΣ.







Ή Όδός Ελιγμών, ως τίτλος, γεννήθηκε ερήμην μου, αλλά όχι παρά τη θέλησή μου, τη στιγμή που πάρκαρα -πριν αρκετά χρόνια- σε έναν δρόμο των Ν. Μουδανιών Χαλκιδικής και η έφηβη -τότε- κόρη μου αναφώνησε με ενθουσιασμό: Αυτό είναι τίτλος βιβλίου! Όταν έφτασε η στιγμή να επιλέξω τίτλο για τη συλλογή των διηγημάτων μου, όλοι -εκδότης και λοιποί συνεργάτες- συμφωνήσαμε πως είναι ο πλέον ταιριαστός. Άλλωστε, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά επιδέξιοι ελιγμοί και ατέλειωτοι κρυφοί λυγμοί. Δεν ήταν εύκολη απόφαση για μένα να εκδώσω βιβλίο και να εκτεθώ στη δημόσια κριτική των γραφομένων μου. Το αναγνωστικό μου επίπεδο είναι υψηλό -όλη μου τη ζωή διαβάζω φανατικά- και ειδικά τα αναγνώσματα της τελευταίας -τουλάχιστον- πενταετίας είναι μερικά από τα πιο "δύσκολα" κλασικά έργα, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ο δισταγμός μου πως ίσως η γραφή μου δεν είναι ικανή για τις προθήκες των βιβλιοπωλείων, ήταν τεράστιος. Ακόμα και σήμερα έρχονται στιγμές που έχω αμφιβολίες αν έκανα καλά ή μήπως έπρεπε να περιμένω να ωριμάσει κι άλλο η τεχνική μου στο γράψιμο, αλλά (παρα)μεγάλωσα, έφτασα αισίως τα 50 φέτος και οι αναβολές δεν θα είναι υπέρ μου από δω και πέρα. Οπλίστηκα, λοιπόν, με θάρρος, πήρα βαθιά ανάσα και έκανα το ντεμπούτο μου στην ελληνική πεζογραφία, φέτος τον Ιούνιο, με τις εκδόσεις Άπαρσις. Το βιβλίο μου Όδός Ελιγμών περιέχει 41+1 διηγήματα μικρής έως πολύ μικρής φόρμας. Το κάθε διήγημα είναι ένα συμπυκνωμένο μυθιστόρημα. -με την έννοια της προοπτικής- μια απαθανατισμένη φωτογραφική σκηνή από τη ζωή ενός (αντί) ήρωα -πάντα ανώνυμου γιατί λίγο ρόλο παίζει το όνομα στη ζωή- μέσα στην οποία σκηνή φιλοδοξώ πως έχω αποτυπώσει όλο τον ψυχισμό και την ουσία του εσώτερου εαυτού του. Τα θέματα που πραγματεύτηκα μέσω των ιστοριών μου είναι κάποια από τα ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο και ειδικά τον εγκλωβισμένο, μέσα στο τσιμέντο, αστό. Εκτός από τον έρωτα -που είχε έχει και θα έχει την πρωτοκαθεδρία σε κάθε εποχή- αποτυπώνω με σεβασμό και φροντίδα την ενδοοικογενειακή βία, την ανία ενός κακού γάμου μα και την ευλογία ενός αρμονικού, το καταλυτικό τρίτο πρόσωπο στις σχέσεις, την αυτοκτονία, την έκτρωση, τα γηρατειά, την εξασθένιση της μνήμης, την ψυχική ασθένεια, την άνιση μάχη με τα ναρκωτικά, τον ξενιτεμό, την αγωνία για το τι μέλλον κληροδοτούμε στα παιδιά μας, την αιώνια αγάπη μου για την ποίηση και πολλά ακόμα. Όλα τα συναισθήματα στις διηγήσεις μου είναι γενναιόδωρα, διάχυτα αλλά -κυρίως- υπαινικτικά. Βρίσκονται κρυμμένα επιμελώς κάτω από τις λέξεις γιατί δεν είμαι οπαδός της εύκολης συγκίνησης και των συναισθημάτων που θορυβούν για να τραβήξουν τη προσοχή του αναγνώστη. Οι ιστορίες μου είναι μικρές και έντονες, σαν δυνατά πολύχρωμα σφηνάκια και συμπυκνωμένες γιατί απεχθάνομαι να φλυαρώ και δεν με αφορά το παρελθόν και το μέλλον των ηρώων μου. Συναντηθήκαμε για μερικές στιγμές, ανταλλάξαμε μια θερμή γεμάτη αγάπη χειραψία, αποτύπωσα με ευλάβεια την ψυχή τους στο χαρτί και έπειτα, ο καθένας συνέχισε το δρόμο του, έχοντας αθωωθεί παμψηφεί από τις ενοχές της γνωριμίας.


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

[Έτσι καθώς έπεφτα αργά αργά από την ταράτσα –μύθος

πως η πτώση είναι αστραπιαία–, είχα την ευκαιρία να δω

από ψηλά τη γειτονιά και τους ενοίκους, αυτούς για τους

οποίους ποτέ ως τώρα δεν είχα καν ενδιαφερθεί.

Στο ρετιρέ, που νόμιζα πως ήταν από χρόνια ακατοί-

κητο, είδα μια γάτα κι ένα καναρίνι να κυνηγιούνται μες

στις σκόνες. Δεν πρόλαβα να δω πολλά, μα δεν νομίζω

πως η γάτα ήταν πεινασμένη.

Ακριβώς στον αποκάτω όροφο είχαν απλωμένα ρούχα

κατά μήκος στα σκοινιά, μα δεν τα λέρωσα, ούτε τα

μπέρδεψα, πέρασα ανάμεσά τους με δεξιότητα διάσημης

μπαλαρίνας…]


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Φουσταλιεράκη γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1970,
είναι μητέρα τριών παι
διών και ζει στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε 
Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοιχτό
Πανεπιστήμιο. Παρακολούθησε επιτυ
χώς τα εκπαιδευτικά
αντικείμενα του Εθνι
κού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου
Αθηνών: Επιμέλεια - Διόρθωση Κειμένων, Θέματα φιλοσοφίας:
Ελευθερία και Ευη
μερία και Δημιουργική Ανάγνωση και
Γραφή της Πεζογραφίας. Εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα ως
υπάλληλος γραφείου. 
Μετέχει σε ομάδες λογοτεχνίας, είναι
ενεργό μέλος εθελοντικών και φιλανθρωπικών οργανώσεων και
φροντίζει αδέσπο
τες γάτες. Κείμενά της φιλοξενήθηκαν κατά
καιρούς σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά.
Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και μαθαίνει περσικά στο Αριστοτέλειο
Πανεπιστήμιο Θεσ
σαλονίκης με την ελπίδα να μπορέσει, μια μέρα,
να διαβάσει στο πρωτότυπο αρχαία 
περσική ποίηση.
Η συλλογή διηγημάτων Οδός Ελιγμών είναι η πρώτη της εμφάνιση
στην ελληνική πε
ζογραφία.
Ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.


e-mail: maria.foustalieraki@gmail.com

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2020

ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΙΑΖΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΑΡΔΙΑ ΔΥΟ ΝΟΥΜΕΡΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ" ΑΠΟ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΙΑΖΗ
για το "ΚΑΡΔΙΑ ΔΥΟ ΝΟΥΜΕΡΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ"
από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.










Το «Καρδιά δυο νούμερα μικρότερη» είναι ένα βιβλίο εμπνευσμένο μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα, τα πάθη και την ομορφιά της ζωής. Αλλά και του άκρως αντίθετου, του ζόφου και της βρωμιάς που κρύβει ο ανθρώπινος νους, η ανθρώπινη ψυχή. Την απληστία, τη ματαιοδοξία και την ικανοποίηση των επιθυμιών και του Εγώ με όποιο κόστος και αν είναι αυτό. Η ηρωίδα του βιβλίου, η Αθηνά, θα γνωρίσει τον απόλυτο έρωτα στα μάτια του Άρη. Μια αγάπη ιδανική και σίγουρα παντοτινή. Όμως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Όταν αυτό το διαπιστώσει θα βρεθεί μετέωρη στο κενό, στο απόλυτο τίποτα, με την φλόγα του έρωτα να της κατακαίει τα σωθικά. Και από εκεί ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση. Λάθος επιλογές και άνθρωποι που κρύβουν καλά το αληθινό τους πρόσωπο θα τη ρίξουν βαθιά στην άβυσσο, στο βαθύ σκοτάδι, εκεί όπου έχει τις ρίζες του το κακό.

Απόσπασμα από το βιβλίο:
«Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, κοπέλα μου…» Μια φράση που άκουγα συχνά από έναν ασθενή μου στο δωμάτιο 375. Πάντα μου έπιανε το χέρι στοργικά και με μάτια μεγάλα από φόβο μου το έσφιγγε για να εμπεδώσω καλά αυτά τα λόγια. Αλλά κανένας δεν λογάριαζε έναν ηλικιωμένο με Αλτσχάιμερ.
«Η πραγματική ζωή του καθενός δεν είναι αυτή η οποία ζει…» Η φωνή μου αντήχησε δυνατά μέσα στο μισοσκόταδο. «Σωστά;»
Δεν πήρα καμία απάντηση.
Ποτέ δεν συγκαταλεγόταν στα «πιστεύω» μου ότι οι άνθρωποι ήταν κατά βάση καλοί. Ήξερα από προσωπική πείρα ότι οι άνθρωποι ήταν κατά βάση εγωιστές και άσπλαχνοι.
Κοίταξα το παραθυράκι ψηλά στον τοίχο απέναντι μου. Πίσω από τα σκουριασμένα του κάγκελα διακρινόταν το ολόγιομο φεγγάρι. Ο χώρος σχεδόν άδειος τριγύρω μύριζε μούχλα και η υγρασία έκανε το δέρμα μου να κολλάει. Η λάμπα φθορισμού από πάνω μου τρεμόπαιξε και με δυσκολία κατάφερα ν’ αντικρίσω το βλέμμα του. Με κοίταξε με μάτια που πετούσαν φωτιές. Θυμός και φόβος μαζί. Χαμογέλασα. Πάλεψε να ελευθερωθεί μουγκρίζοντας, αλλά μάταια. Είχε αρχίσει να κοκκινίζει. Δυσκολευόταν να πάρει ανάσα. Με μια δρασκελιά βρέθηκα δίπλα του και τράβηξα το πανί από το στόμα του λίγο πιο έξω. Δεν ήθελα να πέθαινε από ασφυξία.
Το κορμί μου είχε γεμίσει ιδρώτα και κολλούσα ολόκληρη. Δεν ήταν εύκολο το να τον σύρω μέχρι εδώ.
«Λέω ό,τι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται τελικά… Έτσι;»
Άδειασα το περιεχόμενο του νεσεσέρ πάνω στο μοναδικό σιδερένιο τραπέζι και ετοίμασα σχολαστικά τα απαραίτητα. Στη συνέχεια πήρα άλλα τέσσερα δεματικά κι αφού τα ένωσα μεταξύ τους ακινητοποίησα το κεφάλι του στον σωλήνα του νερού που βρισκόταν πίσω από την καρέκλα του. Ξαναπλησίασα το τραπέζι. Σήκωσα τη σύριγγα ψηλά ελέγχοντας αν έχει  
τη σωστή ποσότητα και την πίεσα προς τα μέσα. Δυο τρεις σταγόνες εκτοξεύτηκαν στον αέρα.
«Τέλεια».
Όταν είδε τη σύριγγα άρχιζε να παλεύει περισσότερο για να απελευθερωθεί από τα δεσμά του.
Μάταια.
«Νομίζω πως είμαστε έτοιμοι» είπα και γύρισα προς το μέρος του.
[…]
Άναψα τον φακό του κινητού και φώτισα την αριστερή περιοχή του λαιμού του. Το αίμα μέσα στην αρτηρία του πάλλονταν γρήγορα. Δεν ήταν δύσκολο να την εντοπίσεις. Ειδικά σε έναν τόσο γυμνασμένο στερνοκλειδομαστοειδή.
Τρύπησα με προσοχή, ακριβώς πάνω σε θύλακα τρίχας και άδειασα όλο το διάλυμα. Απομάκρυνα με προσοχή τη βελόνα, έκανα μερικά βήματα πίσω και έμεινα εκεί φωτίζοντας το πρόσωπο του.
Περιμένοντας.
Τα λόγια εκείνου του ασθενή είχαν επαληθευτεί.
Οι περισσότεροι από αυτούς που γνωρίζεις έχουν δύο πρόσωπα. Αυτό που θέλουν να δείχνουν προς τα έξω και ένα άλλο, αυτό που προσπαθούν καλά να το κρύψουν, αλλά όσο και αν προσπαθούν κάποια στιγμή βγαίνει στην επιφάνεια. Και τότε όλα όσα πίστευες διαψεύδονται, η εικόνα που είχες καταστρέφεται και όλες οι ωραίες αναμνήσεις που έχεις ζήσει σε κάνουν να πονάς γιατί τίποτα δεν ήταν αληθινό.
Ή ήταν;
Κοίταξα ξανά το φεγγάρι και ύστερα για τελευταία φορά τα μάτια του.

είτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Η Αθηνά είναι μια νέα και όμορφη ανερχόμενη γιατρός. Κοντά του θα ζήσει τον απόλυτο έρωτα, θα αγγίξει την υπέρτατη ευτυχία. Όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Όσο ξαφνικά μπήκε στη ζωή της, έτσι ξαφνικά ένα βράδυ θα φύγει από κοντά της. Η οδύνη γι’ αυτό που έχασε θα την οδηγήσει σε λανθασμένες επιλογές και σε ανθρώπους που θα την παρασύρουν στα πιο σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια της νύχτας. Όταν συνειδητοποιήσει το άσχημο παιχνίδι που της έπαιξε η μοίρα, θα είναι πια αργά. Πρέπει να εξαφανιστεί, για να σώσει τη ζωή τη δική της και των ανθρώπων που αγαπάει.
Το κακό όμως δεν επαναπαύεται. Ψάχνει, και θα βρει αυτό που τόσο ποθεί. Και τότε η Αθηνά θα έρθει αντιμέτωπη με τους χειρότερους εφιάλτες της.

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2020

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΠΟΛΗΣ-ΕΥΑ ΓΚΑΡΘΙΑ ΣΑΕΝΘ ΝΤΕ ΟΥΡΤΟΥΡΙ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ αλλά η αλήθεια είναι πως αναλογικά  δεν πολυδιαβάζω αστυνομικά μυθιστορήματα,αλλά περισσότερο ιστορικό-κοινωνικό-αισθηματικά😀
Φέτος όμως στις διακοπές επέλεξα περισσότερο αστυνομικά 💣👮Κάτι το περιβάλλον (είμαι σε κάμπινγκ,ιδανικό σκηνικό δεν συμφωνείται;;;)κάτι η διάθεση η επιλογή ...μονόδρομος!!!

Η σιωπή της λευκής πόλης είναι το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Λευκής Πόλης της Ισπανίδας Εύας Γκαρθία Σάενθ Ντε Ουρτούρι (αν και ...σιδηρόδρομοι,λατρεύω τα Ισπανικά ονόματα!!!💗).

Ο διάσημος αρχαιολόγος Τάσιο Ορτίθ ντε Θαράτε καταδικασμένος για εγκλήματα που συγκλόνισαν τη Βιτόρια της Ισπανίας πριν 20 χρόνια,πρόκειται να βγει με άδεια από τη φυλακή,όταν οι φόνοι ξανααρχίζουν. Δυο εικοσάχρονα παιδιά,ένα αγόρι και ένα κορίτσι,εντοπίζονται νεκρά στο Παλαιό Καθεδρικό.Και τα δύο είναι νεκρά,φέρουν τσιμπήματα μελισσών στο λαιμό κι αγγίζουν το μάγουλο ο ένας του άλλου.Τελετουργία πανομοιότυπη με τις 8 δολοφονίες για τις οποίες είχε καταδικαστεί ο Τάσιο.Την υπόθεση αναλαμβάνουν ο νεαρός αστυνομικός Ουνάι Λόπεθ  ντε Αγιάλα,γνωστός ως "Κράκεν",ειδικευμένος προφάιλερ,είχε παρακολουθήσει τις προ εικοσαετίας δολοφονίες και είναι ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν σ'αυτήν τη θέση στο σώμα,μαζί με τη συνεργάτιδα και φίλη του Εστιμπαλιθ. Μια πρόσφατη προσωπική τραγωδία όμως τους εμποδίζει να το δουν ως άλλη μία υπόθεση!Ο χρόνος τρέχει,ακολουθεί κι άλλος φόνος ζευγαριού κι αναβρασμός-φόβος-τρόμος επικρατεί στην πόλη της Βιτόρια.

Όπως αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο πρόκειται για ένα καθηλωτικό,σκοτεινό θρίλερ,όπου θρύλοι,αρχαιολογία και οικογενειακά μυστικά συνθέτουν ένα πυκνό μυστήριο.Κι όπου ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η Βιτόρια,η γοητευτική πρωτεύουσα της Χώρας των Βάσκων.
Και θα συμπληρώσω πως προσωπικά την λάτρεψα από τις κινηματογραφικές περιγραφές της συγγραφέως,μου δημιούργησε την αίσθηση πως σεργιάνιζα στα στενά της,στα μνημεία της,πως συμμετείχα στις γιορτές της,την "γνώρισα" σε έναν μικρό βαθμό,μακάρι να μπορέσω να την επισκεφτώ κάποια στιγμή.Για την ώρα θα το κάνω μέσω της ταινίας που θα αναζητήσω και τη συνέχεια της τριλογίας για την οποία ανυπομονώ.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να αναφέρω περισσότερα για την πλοκή(φοβάμαι θα κάνω σπόιλερ ΑΦΟΥ) απλά θα πω πως προσωπικά με κάλυψε απόλυτα με την σφιχτοδεμένη,καθηλωτική πλοκή του και ήταν το καλύτερο από τα αστυνομικά που διάβασα το τελευταίο διάστημα.Συστήνεται ανεπιφύλακτα ΑΦΟΥ!!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ο χαρισματικός αρχαιολόγος Τάσιο Ορτίθ ντε Θάρατε, καταδικασμένος για τα εγκλήματα που τρομοκράτησαν τη Βιτόρια πριν από δύο δεκαετίες, πρόκειται να βγει από τη φυλακή, όταν οι φόνοι ξαναρχίζουν. Στον Παλαιό Καθεδρικό ένα ζευγάρι εικοσάχρονων εντοπίζονται νεκροί. Είναι γυμνοί κι έχουν και οι δύο τσιμπήματα μελισσών στον λαιμό. Και δε θα είναι οι μόνοι. Ο νεαρός αστυνομικός Ουνάι Λόπεθ ντε Αγιάλα, ο «Κράκεν», όπως τον φωνάζουν όλοι, ειδικευμένος προφάιλερ, θέλει πάση θυσία να σταματήσει τους φόνους. Μια πρόσφατη προσωπική τραγωδία, όμως, τον εμποδίζει να τους δει ως άλλη μια υπόθεση. Οι μέθοδοί του δυσαρεστούν την Άλμπα, την επικεφαλής της έρευνας, με την οποία διατηρεί μια αμφιλεγόμενη σχέση. Και στο μεταξύ, ο χρόνος τρέχει εναντίον τους και η απειλή παραμονεύει σε κάθε γωνιά της πόλης. Ποια θα είναι τα επόμενα θύματα;

Ένα καθηλωτικό, σκοτεινό θρίλερ, όπου θρύλοι, αρχαιολογία και οικογενειακά μυστικά συνθέτουν ένα πυκνό μυστήριο. Κι όπου ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η Βιτόρια, η γοητευτική πρωτεύουσα της Χώρας των Βάσκων.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2020

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ ΓΙΑ "ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΟΡΤΑ" ΑΠΟ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ
για το "ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΟΡΤΑ"
από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.











Αρχή για να γραφτεί το «Σπίτι με την κόκκινη πόρτα» ήταν η επιθυμία μου να φτιάξω έναν ήρωα, που δεν θα διέθετε τις προβεβλημένες αρετές, τις οποίες συναντάμε συχνά στα μυθιστορήματα. Δίχως γραμμωμένο κορμί, πράσινα μάτια και θεληματικό πηγούνι. Έναν ήρωα εμφανισιακά αδιάφορο –έως και άσχημο– με  διαταραγμένη ψυχοσύνθεση, που θα προκαλούσε τόση απέχθεια, που σταδιακά να γινόταν συμπαθής! Ήθελα από την αρχή να βασίσω την ιστορία πάνω σε έναν τέτοιο τύπο και να τον προωθήσω σε πρωταγωνιστή. Ομολογώ ότι η διαδικασία της δημιουργίας του κυρίου Αδαμόπουλου, αποδείχτηκε πιο ενδιαφέρουσα από όσο την υπολόγιζα αρχικά. Η προσπάθεια να φέρω στον κόσμο έναν κακότροπο τύπο με χίλια δυο ελαττώματα, γέννησε την ανάγκη να δικαιολογήσω και την προέλευση αυτών. Το ένα έφερνε το άλλο κι όλα μαζί δένονταν κρίκοι σε μια αλυσίδα, που αποτελούσε τη ζωή και τον χαρακτήρα του κυρίου Αδαμόπουλου. Πεποίθησή μου είναι ότι υπάρχει πάντα μια γενεσιουργός αιτία πίσω ακόμα κι από τις χειρότερες πράξεις των ανθρώπων. Τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά, σε μία νύχτα. Κάποιος που φτάνει να αντλεί ευχαρίστηση από τον φόνο, έχει πίσω του πολλά χέρια που τον έχουν ωθήσει προς αυτήν την κατάσταση. Είναι το αποτέλεσμα πολλών «καλών» προθέσεων. Το «Σπίτι με την κόκκινη πόρτα» έχει χτιστεί πάνω σε αυτές ακριβώς τις «καλές» προθέσεις κι ο ένοικός του έχει γαλουχηθεί με αυτές...


Βαγγέλης Μαργιωρής | Το σπίτι με την κόκκινη πόρτα|εκδόσεις Πνοή

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ
Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες στο σπίτι είναι απλοί. Υπάρχει αυτός και η μοναξιά του, η πιο ιερή πραγματικότητα στον κόσμο. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι μόνος από επιλογή και νιώθει ευλογημένος γι’ αυτό. Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες έξω από το σπίτι είναι πολλοί και σύνθετοι. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι εκτεθειμένος σε όλους· στους γείτονες, στους συναδέλφους, στους προϊσταμένους. Ανίκανος να αντιμετωπίσει τη ζοφερή πραγματικότητα, καλεί σε βοήθεια τον παιδικό του φίλο, τον Κώστα. Και πράγματι, από κείνη την ημέρα η ζωή του παίρνει διαφορετική τροπή. Αυτό θα ήταν καλό για τον κύριο Αδαμόπουλο, αρκεί οι αλλαγές να μην άφηναν πίσω τους τόσα πτώματα…

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

ΣΚΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑΦΙ-ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΕ-ΜΑΙΡΗ ΚΟΝΤΖΟΓΛΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ


"Χρυσάφι ατόφιο που, κατά λάθος –αλλά μπορεί και εσκεμμένα–, μέσα του έπεσε λίγη σκουριά.
Το κόκκινο της σκουριάς τού έδωσε τη γλύκα, την πλάνη της αμαρτίας.
Και έτσι, καθώς τίποτα δεν υπάρχει ατόφιο, ούτε χρώμα ούτε χαρά, μα ούτε και λύπη, όλοι σταλάξαμε λίγη σκουριά στη ζωή μας.
Σκουριά και χρυσάφι είναι όλα."


Με τη λογοτεχνική της γραφή από ατόφιο χρυσάφι,(ρεαλιστική,ρομαντική,με πινελιές εύστοχου χιούμορ που τόσο λατρεύω)χωρίς ίχνος σκουριάς η κ.Κόντζογλου με .... πήρε από το χέρι και μαζί με την οικογένεια Αγγελή Βαμβακά "βίωσα" σημαντικά ιστορικά γεγονότα  όπως την καταστροφή των Ψαρών,την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα,το πρώτο Σύνταγμα,την εξέγερση το 1862 κατά της Βασιλείας κ.α, έμαθα στοιχεία που δεν γνώριζα κι είχα την αίσθηση πως τα "ζούσα" κι εγώ,ήμουν παρούσα,συμμετείχα με κάποιο τρόπο....

Όπως ακριβώς παρακολουθούσα τη ζωή των μελών της πρωταγωνίστριας οικογένειας Βαμβακά και αφουγκραζόμουν-έβλεπα-άκουγα-ένιωθα όσα ο καθένας βίωνε,σκεφτόταν,αισθανόταν,έπρατε...

Συγκλονιστική η περιγραφή της μάχης των Ψαρών,είχα την αίσθηση πως ήμουν στο πλάι του Αγγελή,της Αυγουστίνας κι έκανα δικά μου τα συναισθήματα τους.....
Μαγική η περιγραφή του αμπελιού,του σταφυλιού,του Ποτού:

"'Ενα αμπέλι γιομάτο βαριά τσαμπιά, η γλύκα τρέχει από τις χρυσαφένιες ρώγες.Τις ρώγες μιας γυναίκας ....
Τα μπερδεύω κάπως...
Ένα αμπέλι,μια γυναίκα κι ο τρυγητής.
Το αμπέλι είναι η ζωή.
Η γυναίκα ο έρωτας.
Ο τρυγητής είμαι εγώ που άρπαξα κάθε ευκαιρία..."(σελ.256)

"'Οταν είχαμε παρουσιάσει για πρώτη φορά το Ποτό με είχαν ρωτήσει ποια γεύση ήθελα να του δώσω."Τη γεύση του έρωτα στην αρχή,της αμαρτίας στο τέλος"....
...Γιατί η πρώτη γουλιά είναι πάντα ένα ξάφνιασμα,όπως ξάφνιασμα είναι κι ο έρωτας ,όσες φορές κι αν τον έχεις νιώσει.Μια αμυδρή,ανήσυχη γλύκα που όλο δυναμώνει.όπως ακριβώς νιώθεις όταν ερωτεύεσαι και δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι είναι αυτό το ευχάριστο που σου συμβαίνει.
Σιγά σιγά ανακαλύπτεις πράγματα.Σε λίγα δευτερόλεπτα σκάνε στο στόμα σου κι άλλες γεύσεις,εκλύονται πολλά αρώματα.Μοσχάτο,σταφύλι,δαμάσκηνα,γλυκόριζα,βρεγμένο ξύλο,ακριβός καπνός...Και σε κατακλύζουν συναισθήματα,εμπειρίες,αναμνήσεις,απολαύσεις πρωτόγνωρες.
Στη δεύτερη γουλιά όλα δυναμώνουν,γίνονται απανωτές εκρήξεις στον ουρανίσκο,στο αίμα κυκλοφορεί μια φλόγα που μόνο στα δευτερόλεπτα της ύψιστης ηδονής αισθάνεσαι,πειρατής ο έρωτας,κουρσεύει τις αισθήσεις και αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο.
Στην τρίτη...Στην τρίτη ξέρεις πως θα είσαι για πάντα αφοσιωμένος σ'αυτό το Ποτό,όπως και στον έρωτα πάντα θα αποζητάς αυτό που σε βγάζει από τον εαυτό σου.'Ετσι ποτέ δεν ησυχάζεις,δεν ηρεμείς,το θέλεις πάλι και πάλι όπως την αμαρτία.Που όσο κι αν την απωθείς,δεν μπορείς να ξεχάσεις πόση γλύκα έχει"(σελ.98-99).

Και παραφράζοντας την παραπάνω(αγαπημένη για εμένα παράγραφο)θα περιγράψω πως εγώ "είδα" το Νεγρεπόντε.Η πρώτη γουλιά,οι πρώτες σελίδες ξάφνιασμα!!Γροθιά στο στομάχι η περιγραφή της μάχης των Ψαρών μέσω του Αγγελή.Γλύκα ο έρωτας-η βαθιά αγάπη Τερέζας-Αγγελή,φλόγα ο έρωτας της Βικτωρίας για τον Αντώνη(σα να είδα χθες στη θάλασσα το άσπρο μαντίλι της).Κι όσο προχωρά η ανάγνωση σε κατακλύζουν συναισθήματα,εμπειρίες,αναμνήσεις...Με την περιγραφή του αμπελιού ξύπνησαν μνήμες παιδικές μια και ο παππούς μου είχε αμπέλια,και θυμήθηκα τη διαδικασία του τρύγου,το άρωμα του μούστου,τη γεύση του γλυκού κρασιού....Θαύμασα όσα κατάφερε ο πρόσφυγας Αγγελής,ένιωσα την αγάπη της Αυγουστίνας για το Ζέφυρο,χάρηκα που ξανασυνάντησα μαζί με τον Αντώνη τον Πρόδρομο Χατζηαβράμογλου και ξύπνησαν υπέροχες αναμνήσεις,θαύμασα την Τερέζα για το δυναμισμό της, για το πως αγκάλιασε τα παιδιά του Αγγελή,κι ένιωσα τον κεραυνοβόλο έρωτα της Αυγουστίνας για.......
ωχ μάλλον αρχίζω και παρασύρομαι και θα κάνω αποκαλύψεις που δεν θα έπρεπε!!!
Σταματώ εδώ με τον προτροπή να τα ανακαλύψετε μόνοι σας διαβάζοντας το εξαιρετικό αυτό βιβλίο που για μένα είναι στις κορυφαίες θέσεις της λίστας μου με τα βιβλία που κυκλοφόρησαν το 2020.
Ένα βιβλίο από ατόφιο χρυσάφι:λογοτεχνική γραφή,αριστοτεχνικά πλεγμένη ιστορία-μυθοπλασία,που θα το απολαύσετε σελίδα-σελίδα,γουλιά-γουλιά.Κι αν στάλαζα λίγη σκουριά μέσα θα ήταν το γεγονός πως πρέπει να περιμένω μέχρι τον Οκτώβριο για τη συνέχεια.....
Ευχαριστώ Μαίρη για το υπέροχο ταξίδι στην από το ατόφιο χρυσάφι λογοτεχνία,στο χρόνο,το χώρο(Νεγρεπόντε,Αθήνα,Πειραιά),την Ιστορία,τις αισθήσεις,τα συναισθήματα!!!

ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Το πρώτο μέρος της διλογίας: "Σκουριά και χρυσάφι"

Τα Ψαρά και η θυσία των κλεισμένων στο γενοβέζικο Κάστρο. Το ενετικό Νεγρεπόντε, η Χαλκίδα με τα «τρελά νερά», που είναι πια ελληνική. Ο Πειραιάς ανερχόμενο λιμάνι και εμπορικό κέντρο. Η Αθήνα, υπό τη σκιά του Παρθενώνα, πρωτεύουσα του βασιλείου.

Σ’ αυτά τα μέρη και στη φωτιά των γεγονότων του πολυτάραχου 19ου αιώνα θα ζήσουν τα μέλη της οικογένειας του Αγγελή Βαμβακά, επιζώντα της καταστροφής των Ψαρών.
Ο γιος του Αντώνης, με σύμμαχο την ετεροθαλή αδελφή του Αυγουστίνα, αγαπημένη Δεσποινίδα των Τιμών της Αμαλίας, θα αλλάξει τη μοίρα της πολυμελούς οικογένειας, δημιουργώντας «το καλύτερο ποτό του κόσμου».

Οι Βαυαροί βασιλιάδες και οι οπλαρχηγοί του ’21, οι Φαναριώτες, οι πολιτικοί·βασιλόφρονες και αντιφρονούντες·, οι εφοπλιστές, οι έμποροι, οι εργάτες και οι ξωμάχοι, στο οικογενειακό αυτό έπος, θα γίνουν η φιλοσοφική λίθος που μετατρέπει τα πάντα σε χρυσάφι, για να γεννηθεί ένα ποτό εξίσου πολύτιμο.

Χρυσάφι ατόφιο που, κατά λάθος –αλλά μπορεί και εσκεμμένα–, μέσα του έπεσε λίγη σκουριά.
Το κόκκινο της σκουριάς τού έδωσε τη γλύκα, την πλάνη της αμαρτίας.
Και έτσι, καθώς τίποτα δεν υπάρχει ατόφιο, ούτε χρώμα ούτε χαρά, μα ούτε και λύπη, όλοι σταλάξαμε λίγη σκουριά στη ζωή μας.
Σκουριά και χρυσάφι είναι όλα.