ΣΤΑΘΗΣ Β.ΒΛΑΧΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΑΝ ΗΤΑΝ ΕΝΟΧΟΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ.

 ΣΤΑΘΗΣ Β.ΒΛΑΧΑΚΟΣ

για το "ΑΝ ΗΤΑΝ ΕΝΟΧΟΣ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

H συγγραφή ενός βιβλίου, μοιάζει με τον πολύχρωμο δίσκο στα Λούνα Παρκ που γύριζε ατέρμονα εντυπωσιάζοντας τα παιδιά και όχι μόνο. Με το που τελειώνεις τον επίλογο του νέου μυθιστορήματός σου, αρχίζει να στριφογυρίζει στο μυαλό σου μια νέα ιδέα, ένα νέο σενάριο, κάποια πρόταση. Ζητάς από τον εαυτό σου απεγνωσμένα ένα διάλειμμα χαλάρωσης, αλλά ανακαλύπτεις πως το μικρόβιο της συγγραφής είναι πολύ ισχυρό και ανθεκτικό σε οποιασδήποτε μορφής απεξάρτησης. Έτσι μετά την παρακολούθηση στην τηλεόραση ενός ψυχολογικού θρίλερ, ξύπνησα στα άγρια χαράματα για να συναντήσω τον Επιθεωρητή Τσίμερμαν, όπως μου συστήθηκε στο όνειρό μου.

Το τελευταίο μου μυθιστόρημα με τον τίτλο Αν ήταν ένοχος παραπέμπει και μόνο από τον τίτλο σε Αστυνομικό Μυθιστόρημα. Όμως θα τολμούσα να πω πως δεν ακολουθεί τις κλασικές συνταγές συγγραφής, δράσης,μυστηρίου και πιεσμένης ψυχολογικής κατάστασης από τους γρίφους που ξεδιπλώνονται μπροστά σου, ούτε αντιγράφω με την καλή έννοια τα μονοπάτια που χάραξαν συγγραφείς όπως ο Τσάντλερ, η Κρίστι, ο Χίτσκοκ, ο Σιμενόν και άλλα ιερά τέρατα του είδους.

Στο βιβλίο αυτό πρωταγωνιστές είναι πολλοί, δεν υπάρχει ο απόλυτος γητευτής της δράσης. Γι’ αυτόν τον λόγο, σημαντικό ρόλο έδωσα στο ψυχογράφημα των προσώπων που πρωταγωνιστούν, με διαφορετική βαρύτητα. Είναι μια έκρηξη συναισθημάτων, λογικής που μπλέκεται στη σφαίρα του παράλογου, οικογενειακής θαλπωρής που είναι σημαιοφόρος της τρυφερότητας, συναισθήματα ευθύνης που εκρήγνυνται και πόσες άλλες καταστάσεις που ακολουθούν κατά πόδας τον σημαιοφόρο της μυθιστορηματικής πλοκής, τον Επιθεωρητή Τσίμερμαν.

«Μέσα σε λίγα λεπτά, πέρασαν όλες οι στιγμές της ζωής μου, ευχάριστες, δυσάρεστες, ηδονικές, αγχωτικές, επιτυχίες, αποτυχίες, αποχαιρετισμοί, μελαγχολικά αντίο από την γυναίκα μου, τα πρόσωπα των παιδιών μου κολλημένα σε θολό τζάμι, να περιμένουν να τους διαβάσω μια ιστορία, μα εγώ φεύγω ολοένα και πιο μακριά, χωρίς λόγο, χωρίς στόχο. Εικόνες που δεν γεννούν κανένα συναίσθημα, μόνο άγχος και κυνηγητό, απ’ όλους και από όλα».

Μερικές φορές συμβαίνει να είσαι ένοχος και να καταφέρνεις να πείσεις τους πάντες πως είσαι αθώος, ή να είσαι αθώος και να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον σου και να καταδικάζεσαι.

Εγώ πάντως δηλώνω αθώος.

Εγκάρδια,  Στάθης Βλαχάκος  συνένοχος.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

«Γενικά στη ζωή, φτάνει ένα ανεπαίσθητο θρόισμα του αέρα για να γκρεμίσει την περίτεχνη κατασκευή σου με τα τραπουλόχαρτα. Τότε διαπιστώνεις πως ίσως αξιολόγησες λανθασμένα τις προτεραιότητές σου».

Για τον επιθεωρητή Γκερντ Τσίμερμαν ωστόσο, αυτό το «ανεπαίσθητο θρόισμα» ήταν η δολοφονία του μεγάλου ευεργέτη, Αλφόνς Ζάουμπερ. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος αναγκάζεται να ακυρώσει τις προγραμματισμένες διακοπές με την οικογένειά του, κάτι που θα προκαλέσει μια έκρηξη μεγατόνων. Τώρα, το γεγονός ότι ο ίδιος έχει αναλάβει την υπόθεση της δεκαετίας, αφήνει παγερά αδιάφορους τη γυναίκα και τα παιδιά του, τους οποίους νοιάζει μόνο να τον έχουν κοντά τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, η υπόθεση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η πίεση από τους ανωτέρους είναι τεράστια και τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους είναι περιστασιακά και άνευ σημασίας. Όσο για τους υπόπτους, είτε είναι άφαντοι είτε ανύπαρκτοι. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ένας αινιγματικός άντρας ο οποίος αλλάζει όλα τα δεδομένα.

Ο Στάθης Βλαχάκος εστιάζει στον άνθρωπο πίσω από την έρευνα σκιαγραφώντας με μεγάλη ακρίβεια τον χαρακτήρα του Γκερντ Τσίμερμαν· τις εμμονές, τα κίνητρα, την προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον και στις επιθυμίες του. Ο συγγραφέας ωστόσο δεν παραλείπει να χτίσει και μια ενδιαφέρουσα πλοκή, που με τις ανατροπές της κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Ο αναγνώστης παρακολουθεί την υπόθεση μέσα από τα μάτια του επιθεωρητή και καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Ήταν ένοχος;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Στάθης Β. Βλαχάκος  είναι ιατρός, διευθυντής στον Ακτινοδιαγνωστικό Τομέα – Κέντρο Μαστού, του Νοσοκομείου  Άγιος Σάββας – ΚΗΝ Ν. Κούρκουλος.

Ασχολήθηκε με τη μουσική και τη ζωγραφική, με σπουδές στη «Scuola di Musica e di Perfezionamento Chitarristico»,  με δάσκαλο τον Franco Brambatti  και στο «Centro di Arte Pittura e Scultura», με δάσκαλο τον Gino Vigotti.

Συμμετείχε σε διάφορα φεστιβάλ μουσικής ως σολίστ κιθαρίστας και ως μέλος μουσικών συγκροτημάτων. Συνέθεσε μουσική και τραγούδια για δίσκους προσωπικούς και άλλων δημιουργών, καθώς και μουσική για ταινίες μεγάλου μήκους.

Δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της ζωγραφικής, με πολυάριθμες συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις καθώς και σε ατομικές, με διακρίσεις, επαίνους και διεθνή βραβεία.

Αρθρογράφησε σε ημερήσιο και εβδομαδιαίο Τύπο και υπήρξε ανταποκριτής στην Ιταλία του μουσικού περιοδικού «TAR».

Τα τελευταία έτη ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και μυθιστορημάτων για ενήλικες, μερικά εκ των οποίων επιμελείται εικαστικά, όσον αφορά το εξώφυλλο και την εικονογράφηση.

Το μυθιστόρημά του «Ομπρέλες στη βροχή» και «Αν ήταν ένοχος» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πνοή.

ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΛΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ.

 ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΛΑΜΟΥ

για το "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ"

από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.

«ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ» ένα μυθιστόρημα που στο υφάδι της γραφής μπλέκει τα πραγματικά με τα φανταστικά γεγονότα.

 Σήκωνα χρόνια ολόκληρα το βάρος της γνώσης. Κάτι μέσα μου με βασάνιζε, ήξερα πως κάποτε έπρεπε να βρω το σθένος να αποτυπώσω στο χαρτί όλες εκείνες τις  ιστορίες που όταν τις ακούς, αναρωτιέσαι αν είναι αληθινές κι αν είναι αληθινές διερωτάσαι που βρήκαν την δύναμη αυτοί που τις έζησαν να τις αντέξουν. Ένα φθινοπωρινό πρωϊνό, Οκτώβρη του 2019 θυμάμαι, ξύπνησα με τον κόμπο στο λαιμό. Ήξερα πως είχε φτάσει η μέρα να βρει το μολύβι τη θέση του πάνω στο χαρτί. Καλοξυσμένο κι έτοιμο να καταγράψει όλα όσα ειπώθηκαν καλλυμένα, όλα όσα ήθελαν να βγουν στο φως. Πηγή έμπνευσης το νησί, έναυσμα Το Μαύρο Νυφικό  που φορέθηκε από τις νύφες μέχρι τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου κι οι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων έφταναν όπως τα ανταριασμένα κύματα που σήκωνε η μάνητα της θάλασσας. Πολλές φορές ενόσω έγραφα αναρωτήθηκα πόσα πρέπει να αποκαλύψω και πόσα πρέπει να αφήσω να μείνουν θαμμένα για πάντα. Η ιστορία της Αγγελικής κύλησε μόνη της. Ήταν ο απόηχος των προγόνων που με έσπρωχνε να προχωρήσω, να φτάσω το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο. Το Μαύρο Νυφικό γράφτηκε για εκείνη την ψυχή που ζητούσε δικαιοσύνη, που ήθελε να ακουστεί η αλήθεια της  και μαζί της να ακουστούν οι φωνές όλων εκείνων των γυναικών που έσκυψαν το κεφάλι και θυσιάστηκαν στον βωμό του πρέποντος. Για όλες εκείνες που δεν έζησαν όπως ήθελαν, που υποτάχτηκαν στο πεπρωμένο τους.    

Απόσπασμα από το βιβλίο

 Η τελευταία μέρα

Φάληρο, Σάββατο 03 Μαΐου 2017, ώρα 05:00 τα ξημερώματα.

 Άνοιξε τα μάτια στο μισοσκόταδο παλεύοντας ακόμη να ξεφύγει από τη νυχτερινή της περιπλάνηση. Είχε ταξιδέψει πάλι στο νησί  της και για λίγο κυκλώθηκε από θύμησες, αναμνήσεις που έφταναν όπως τα ανταριασμένα κύματα που σήκωνε η μάνητα της θάλασσας. Γύρισε να κοιτάξει έξω από το παράθυρο την ανατολή. Απ’ το προηγούμενο βράδυ το διαισθανόταν, τούτο το χάραμα ήταν το τελευταίο που αντίκρυζε. Ήταν έτοιμη από καιρό, ίσως τα χρόνια που είχαν περάσει, ίσως οι χτύποι της καρδιάς που έβγαιναν ξεψυχισμένοι, ίσως η ανυπομονησία της να γυρίσει κοντά σ’ εκείνον. 

Ανακάθισε στο κρεβάτι γυρεύοντας δύναμη να κάνει τις ετοιμασίες της, δεν ήθελε εκείνος να τη δει αστόλιστη.. Κατέβασε τα πόδια στο πάτωμα, πήρε από το συρτάρι του κομοδίνου το κλειδί και πήγε μέχρι την άκρη του δωματίου, εκεί που στεκόταν η παλιά κασέλα. Την ξεκλείδωσε και πήρε από μέσα τη νυφική της φορεσιά. Χάιδεψε με τα δάχτυλα τα πολύχρωμα λουλούδια, ταξίδεψε με το νου πίσω στον χρόνο. Θυμήθηκε το κορίτσι που ήταν κάποτε, με πόσα όνειρα και λαχτάρα είχε περάσει εκείνες τις ώρες καθισμένη δίπλα στη γιαγιά της, να κεντήσουν μία μία τις βελονιές. Σκούπισε τα βουρκωμένα της μάτια κι ανασκουμπώθηκε. Πέρασε απ’ το κεφάλι της τα τέσσερα μεσοφόρια και την λευκή πουκαμίσα με τα χρυσοκέντητα μανίκια. Την ίσιωσε προσεκτικά στο στήθος να ξεχωρίζουν τα νυφικά στολίδια κι έπειτα φόρεσε ευλαβικά το μαύρο νυφικό της φόρεμα.

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΣΤΗ ΣΚΌΠΕΛΟ, η παραδοσιακή νυφική φορεσιά, η Στόφα όπως αποκαλείται, φορέθηκε από τις νύφες του νησιού μέχρι τη λήξη του Βʹ Παγκοσμίου πολέμου. Η νυφική φορεσιά αποτελούνταν από τέσσερα μεσοφόρια, την κεντημένη λευκή πουκαμίσα, το κόκκινο μπολερό και τη μαύρη νυφική στόφα. Το μαύρο ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε για το κυρίως νυφικό φόρεμα ήταν δεκατρείς πήχες πτυχωτό ύφασμα ή σημερινά εννιά μέτρα, κεντημένο στον ποδόγυρο με κόκκινα, κίτρινα και πράσινα λουλούδια. Τα πολύχρωμα λουλούδια συμβόλιζαν τις χαρές του γάμου, κι όσο για το μαύρο χρώμα του νυφικού, πολλά έχουν ειπωθεί…

Η Αγγελική έδωσε τη δική της ερμηνεία: «Το νυφικό μας ήταν μαύρο γιατί τον άντρα μας τον κλαίγαμε τη μέρα που τον στεφανωνόμασταν. Αν δεν τον έπαιρνε ο πόλεμος, τον έπαιρνε η θάλασσα».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Το φθινόπωρο του 1949, η Αγγελική εγκαταλείπει το νησί της χωρίς ν’ αφήσει ίχνη κι αλλάζει τη ρότα της ζωής της για πάντα.

Πολλά χρόνια αργότερα, μάλλον μια ολόκληρη ζωή αργότερα, αφήνει στην συνονόματη εγγονή της έναν φάκελο με τρία κλειδιά κι ένα γράμμα «…Εκτός από το σπίτι στο νησί, σου κληροδότησα κάτι ακόμη, που θα το ανακαλύψεις όταν κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής σου. Τα κλειδιά ξεκλειδώνουν το δικό μου παρελθόν και το δικό σου μέλλον. Πήγαινε στο νησί. Εκεί θα βρεις τις απαντήσεις...»  

Το ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ είναι ένα μυθιστόρημα του νησιωτικού χώρου που εκτείνεται σε έναν αιώνα κι απλώνεται σε πέντε γενιές, ξεκινώντας από τη Σκόπελο του 1927 και φτάνοντας μέχρι τη σημερινή Αθήνα. Με άξονα το χρονικό της ζωής της Αγγελικής  καθώς και των θαμμένων μυστικών που φωλιάζουν στο κέντρο της αφήγησης, εξιστορεί ταυτόχρονα τη ζωή της εγγονής της Αγγελικής, σε ένα κυνήγι αναζήτησης της αλήθειας και της ευτυχίας. Ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται παράλληλα σε δύο διαφορετικούς χρόνους, ξεδιπλώνοντας παλιές και καινούργιες ανθρώπινες ιστορίες. Σκοτεινές αδυναμίες, απόκρυφα πάθη, και πράξεις  ανομολόγητες που χάραξαν τις πορείες των ανθρώπων.

Το ταξίδι της εγγονής στο νησί, θα μετουσιωθεί σε ταξίδι αποκάλυψης. Εκείνο το καλοκαίρι, θα ανακαλύψει το απόκρυφο παρελθόν της γιαγιάς, θα μάθει ποια ήταν η αινιγματική γυναίκα που άφησε στον τόπο ανεξίτηλο το σημάδι της. Καθώς θα ξεδιπλώνεται το κουβάρι του μυστηρίου, θα ανακαλύψει και μια δική της κρυφή πτυχή. Θα εμβαθύνει στον εαυτό της, θα αναθεωρήσει όσα θεωρούσε δεδομένα και θα χαράξει τη δική της πορεία, αναζητώντας τον αληθινό έρωτα, τον μοναδικό που στο πέρασμα των αιώνων παραμένει αναλλοίωτος.    

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 Η Ειρήνη Μαλάµου γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 1971. Σπούδασε Προγραµµατισµό Η/Υ 

κι εργάστηκε από το 1990 σε πολυεθνικές κι ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες, στο τµήµα της Μηχανογράφησης. 

 

Ο τόπος καταγωγής της είναι η Σκόπελος, που στάθηκε πηγή έµπνευσης για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Ζει στον Ωρωπό µε τον σύζυγό της και τα τρία παιδιά τους.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΧΡΥΣΟ ΑΙΜΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

για το "ΧΡΥΣΟ ΑΙΜΑ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Η αλήθεια είναι πως έχω βρεθεί κάμποσες φορές κάτω από τον τρούλο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και πάντοτε φροντίζω να κάνω το ίδιο πράγμα:  Να στρέφω το βλέμμα ψηλά κι έπειτα να κλείνω τα μάτια  απομένοντας σιωπηλός να απολαμβάνω την στιγμή και το δέος που περικλείει τούτο το ιδιαίτερο μέρος...

Σε μια τέτοια στιγμή άλλωστε γεννήθηκε και η ανάγκη μου να γράψω για την Πόλη. Εκεί φαντάστηκα τις πρώτες σκέψεις, τις αγωνίες και τις προσπάθειες των ηρώων μου να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή ζωής και θανάτου:

Ο Άγγελος, ο πολυτάλαντος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που σύντομα μπλέκει σε ένα παράδοξο κυνήγι θησαυρού.  

Η πάντα εύθυμη και αυθόρμητη Αλεξάνδρα, που τον συνοδεύει σε ένα ταξίδι με απρόοπτη εξέλιξη.

Ο Κωνσταντίνος, ο δραστήριος βυζαντινολόγος που αναζητά την αλήθεια, με οποιοδήποτε κόστος.

Κατά την διάρκεια της συγγραφής του Χρυσού Αίματος, εξερεύνησα αρκετά από τα δημιουργήματα των προγόνων μας τα οποία στέκουν ακόμη αγέρωχα εκεί, σχεδόν ανέγγιχτα από το χάδι του χρόνου.

Και σε κάθε σοκάκι που περιδιάβαινα, σε κάθε βυζαντινή ή αρχαία κατασκευή που μελετούσα,  ένιωθα πάντα να με καταλαμβάνει μια γλυκιά νοσταλγία και μια ξεχωριστή περηφάνια.  

Η συλλογή των απαραίτητων στοιχείων για τη συγγραφή του βιβλίου «Χρυσό Αίμα» διήρκησε αρκετό διάστημα, με επαναλαμβανόμενα ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη.  Σκοπός μου ήταν να μεταφέρω όσο το δυνατόν γλαφυρότερα στο χαρτί, τις εικόνες και το μεθυστικό άρωμα που συνοδεύουν την θύμηση της Πόλης.

Με μια ματιά στο εξώφυλλο του βιβλίου, γίνεται αμέσως κατανοητός ο σημαντικός ρόλος που διαδραματίζει η Αγία Σοφιά στην περιπέτεια του Χρυσού Αίματος.  Όπως επίσης, την δική τους αποστολή έχουν η Κεκαυμένη Στήλη, το παλιό σεντούκι με τα δύο χρυσά καρφιά, το εγχάρακτο Χριστόγραμμα, μα και πολλά ακόμη μέρη και αντικείμενα που περιμένουν να τα ανακαλύψετε.

Κι όλα αυτά, ενώ το χρυσό αγκάθινο στέμμα και ο τάφος του μαρμαρωμένου βασιλιά οδηγούν τους πρωταγωνιστές σε αποκαλύψεις που μέχρι πρότινος φάνταζαν απλοί θρύλοι ...

Αν πριν διαβάσετε το βιβλίο έχετε ήδη ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, τότε πιστεύω πως θα περιπλανηθείτε παρέα με τους ήρωές μου σε γνώριμα τοπία, ανακαλύπτοντας περισσότερα απ’ αυτά που γνωρίζατε.

Αν δεν την έχετε επισκεφτεί ποτέ, τότε προσδοκώ πως μέσα από τις σελίδες του Χρυσού Αίματος θα περιηγηθείτε σε μια Πόλη η οποία μοιάζει σχεδόν παραμυθένια, γεμίζοντάς  σας τον πόθο να την γνωρίσετε.

Γιατί εφόσον πατήσετε τα χώματά της, τότε είμαι σίγουρος πως ο νους σας θα τρέχει ξανά και ξανά εκεί, αφού θα σας έχει κατακτήσει μυστικά η γοητεία της.

Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Ναπολέων Βοναπάρτης, η  Κωνσταντινούπολη είναι μια αυτοκρατορία από μόνη της.

Ελάτε λοιπόν να την ταξιδέψουμε μαζί….

 

Με όλη τη θετική μου ενέργεια,

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Μια αλήθεια καλά κρυμμένη μες στους πιο απίστευτους θρύλους. Ένα λυτρωτικό κυνήγι ζωής και θανάτου στα άδυτα της αθέατης Πόλης. Στο μέρος που στα σπλάχνα του αναγεννιούνται όρκοι και προδοσίες, αυτοκρατορικά μυστικά και συνομωσίες.

Ο Άγγελος και η Αλεξάνδρα φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να συναντήσουν τον Κωνσταντίνο, τον βυζαντινολόγο φίλο τους, ο οποίος βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ακόμα μεγάλης ανακάλυψης. Όμως, οι εχθροί του έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Η απαγωγή της Αλεξάνδρας τούς φέρνει αντιμέτωπους με ένα τεράστιο δίλημμα: να βρουν το «κλειδί» της Αγια-Σοφιάς προδίδοντας τα μεγαλύτερα μυστικά της ανθρωπότητας και της θρησκείας ή να τα προστατέψουν με τη ζωή τους. Η αναζήτηση ξεκινά. Τα πρώτα τους ευρήματα τους οδηγούν στις υπόγειες στοές που βρίσκονται κάτω από την Κεκαυμένη Στήλη. Ένα παλιό σεντούκι με δύο χρυσά καρφιά ορίζει τη μοίρα τους…

Ένα εγχάρακτο Χριστόγραμμα, ένα χρυσό αγκάθινο στέμμα, ο τάφος του μαρμαρωμένου βασιλιά τούς οδηγούν σε αποκαλύψεις που μέχρι πρότινος φάνταζαν απλοί θρύλοι.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος γεννήθηκε στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης και είναι πτυχιούχος του Τ.Ε.Ι. Λογιστικής Καβάλας. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους, διεθνείς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ έργα του περιέχονται σε ανθολογίες διηγημάτων και ποίησης.
Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει συχνά κάνοντας έρευνα στα μέρη που διαδραματίζονται οι ιστορίες των βιβλίων του.

ΙΣΜΗΝΗ Χ. ΜΠΑΡΑΚΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΘΕΙΑ ΜΠΕΜΠΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΙΣΜΗΝΗ Χ. ΜΠΑΡΑΚΛΗ

για το "Η ΘΕΙΑ ΜΠΕΜΠΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Η Μπέμπα, εμφανίστηκε ένα καλοκαίρι στο σπίτι του Ναυπλίου και εκ των υστέρων αποδείχθηκε αυτό που λέει ο λαός «αρμένικη βίζιτα» καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ έμεινε κοντά δυο χρόνια. Για του λόγου τ’ αληθές, μήτε εγώ ήθελα να φύγει. Χαράς σ’ αυτόν που έχει τέτοιους μουσαφιραίους. Κι ας μην έβαζε γλώσσα μέσα, διότι της άρεσε διαρκώς να μιλά για το αρχοντικό του γιαλού με την ιδιόρρυθμη φαμίλια που το κατοικούσε…

Τον κύριο Βασιλάκη, παραλή και καλόκαρδο. Φιλοβασιλικός μέχρι κεραίας. Μέγας εισαγωγέας μετά εμπορικού καταστήματος,  ευημερεί  εκ του εμπορίου ραδιοφώνων Φίλιπς κι άλλων ειδών τελευταίας τεχνολογίας.

Την Ελπινίκη, την πέρα βρέχει σύζυγο, φανατική συλλέκτρια καπέλων, στολισμένων άλλοτε με φτερά φασιανού κι άλλοτε πάλι με βαλσαμωμένα πουλιά, με μεγάλο ενδιαφέρον στα σουαρέ, τις δεξιώσεις και τους χορούς. 

Τις λουσούδες θυγατέρες Αρίστη και Νανά, αναθρεμμένες με γαλλικά και πιάνο, ενίοτε και  κρυφούς αγαπητικούς.

Το φάντασμα της συγχωρεμένης της Βαρβάρας, αραιά και πού, της μητέρας του κυρίου Βασιλάκη, της μυστηριώδους γυναίκας – βίος και πολιτεία- που προσέλαβε την Μπέμπα στο αρχοντικό για να έχει την επίβλεψη της οικίας, κυρίως όμως των ανθρώπων της.

Ωστόσο η Μπέμπα, από όλη την οικογένεια Ροδόπουλου, τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στον μικρό τους υιό, τον Ντίνο της, κολλάει η γλώσσα της σε αυτόν, κι ας της έχει βγάλει τον αδόξαστο. Ζωηρός όσο κεραμιδόγατος Γενάρη μήνα, έλιωνε ένα πανταλόνι στα πισινά κι αργότερα στον καβάλο, λάτρης, βλέπεις, του ωραίου φύλλου, εις τους αιώνας των αιώνων.

 Της κούνησα το μαντήλι την άνοιξη που μας πέρασε με βαριά καρδιά, καθώς η απουσία της άφησε μεγάλο κενό, πληθωρική καθώς ήταν με τέτοιο μπρίο, τόσο ταπεραμέντο, θεός φυλάξει.  Της χρωστάω ένα καινούργιο συκώτι μαζί με άλλα πολλά.  Σα να την ακούω ακόμα να διηγείται πάλι για την Πρωτοχρονιά του 1936. Ξεχνιέται;

 «Η πρωτοχρονιά εκείνη, πάντως, θα έμενε στην ιστορία, καθώς συνέπεσε με την επιστροφή του βασιλιά, και πολύ το χαρήκαμε όλοι, απαξάπαντες. Δώσαμε και μια μεγάλη δεξίωση όπως το όριζε η περίστασης, με βαλς, πίπερμαν, ως και σοκολατάκια λικέρ εκ Φλόκα για τους αξιότιμους προσκεκλημένους. Από τον κύριο Νομάρχη, μέχρι τον κύριο Τέλη, τον άνθρωπο που λατρεύτηκε απ’ όλα τα θηλυκά, καθώς έφερε εις το εμπορικόν του κατάστημα την κάλτσα που δεν τρυπά. Μεταξωτή, παρακαλώ. Για τέτοια δεξίωση μιλάμε. Βασιλικότερη του Βασιλέως. Ψήσαμε και ένα μεγάλο γλυκό σε στρογγυλό ταψί και το ονομάσαμε βασιλόπιτα, εκ του Βασιλέως φυσικά, ζωγραφίσαμε και μια κορώνα εις στο κέντρο από το ίδιο το παντεσπάνι, κι όταν τη σταύρωνε ο κύριος Βασιλάκης, η Ελπινίκη ευχόταν με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι που το ανέμιζε σαν λαμπριάτικη λαμπάδα: «Ευτυχισμένο το χίλια εννιακόσια τριάντα έξι». Κι όλο τη διόρθωνε ο φουκαράς... «Βασιλικό, Ελπινίκη μου. Πρωτίστως, Βασιλικό!» Την επόμενη ημέρα βούιξε το Ανάπλι για την πρωτοχρονιάτικη βεγγέρα εις την οικία Ροδόπουλου, όλοι είχαν να πουν κάτι καλό, εξόν των ιδίων, που είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους, καθώς ο Ντίνος μου, το χρυσό μου, ολίγον μέθυσε, αφού καταβρόχθισε όλα τα σοκολατάκια λικέρ απ’ τη φοντανιέρα κι έπειτα μάζεψε τα κοριτσάκια κάτω από την τραπεζαρία, για να τους κάνει μαθήματα ανατομίας, αφού «το γιατρό» του τον είχαν απαγορεύσει πια δια ροπάλου»

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ενόσω στις σκοτεινές κουζίνες της Γερμανίας μαγειρεύεται ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, εις την Οικία Ροδόπουλου εορτάζεται η έλευση του Βασιλιά με ταγκό, πίπερμαν ως και σοκολατάκια λικέρ εκ Φλόκα. Παραλής γαρ, ο κύριος Βασιλάκης ευημερεί εκ του εμπορίου ραδιοφώνων Φίλιπς και η ευτυχής, πλην άχρηστη, σύζυγος Ελπινίκη, φανατική συλλέκτρια φτερωτών καπέλων, διάγει ζωή χαρισάμενη.
Το αυτό και ο μικρός τους υιός, Ντίνος, ο οποίος ζαχαρώνει γυναικείους ποδόγυρους, κάτω από τραπεζαρίες φορτωμένες εδέσματα. Μέχρι την ημέρα-κόλαφο που η Μπέμπα, η δαιμόνια οικονόμος, θα βρεθεί αντιμέτωπη με το επτασφράγιστο μυστικό του αρχοντικού, καλά θαμμένο για χρόνια...

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΙΣΜΗΝΗ Χ. ΜΠΑΡΑΚΛΗ κατάγεται από το Ναύπλιο. Φοίτησε στο St. George Commercial College και εργάστηκε επί σειρά ετών σε μεγάλη οικονομική εφημερίδα ως Υπεύθυνη Εκδηλώσεων και Συνεδρίων. Είναι παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού. Γράφει για παιδιά και μεγάλους. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ, ΣΜΥΡΝΗ. ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ, ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ και Η ΘΕΙΑ ΜΠΕΜΠΑ.

ΑΝΕΜΟΓΕΡΤΟΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΛ. ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ,ΜΕ αρέσει η γραφή του Γιώργου Τζιτζικάκη ΑΦΟΥ.ΜΕ αρέσουν τα βιβλία του γιατί όπως έχω αναφέρει ξανά, προτείνοντας  βιβλίο του, διαβάζοντας τα μου θυμίζουν δικές μου σκέψεις, βιώματα, συναισθήματα.

ΜΕ άρεσε κι ο "Ανεμόγερτος" του. Σε αρκετά σημεία έφερε το δάκρυ στα μάτια, ταυτίστηκα μαζί του πολλές φορές και, ναι, θα ακολουθήσω τη φιλική συμβουλή που δίνει στο τέλος του βιβλίου "Ζήσε! Δεν έχει δεύτερη διαδρομή!"

Θα προτιμήσω να μη σκέφτομαι αυτά που χάνω αλλά εκείνα που κερδίζω. Δεν βάζω πλέον στο ζύγι εκείνα που δεν κατάφερα -ξέρω δεν αξίζει να τα ζυγίζω - οπότε τα παρατώ σε μια γωνιά, και λέω Γ@μ@ το ! (βάζουμε @ μια και παίζουν αναφορές τριγύρω 😉 ) και δεν χάνω στιγμές απ'τη ζωή μου...Άλλωστε, όπως συνηθίζω να λέω (από κάπου ίσως το δανείστηκα κι αυτό 😉) η ευτυχία είναι στιγμές....

Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη που της συνέβησαν ατυχίες, σκάω λοιπόν ένα χαμογελάκι ή μάλλον πολλά μια  και θεωρώ πως το χαμόγελο ξορκίζει κάθε κακό (αυτό είναι δικό μου 😍) και συνεχίζω τη φρενήρη διαδρομή που λέγεται ζωή.

Αγάπησα τον Ανεμόγερτο ,για την αλήθεια, την ειλικρίνεια και την ευθύτητα του. Μην ψάχνετε στα ελληνικά λεξικά να βρείτε τη λέξη, είναι αποκλειστικό δημιούργημα του Τζιτζικάκη, και με μια λέξη κατάφερε να τα πει όλα. Χαίρομαι που ανακάλυψα πως όποια δύναμη κι αν τον φύσηξε,  τον  έγειρε, τον δίπλωσε, τον λύγισε, τον κοπάνησε δυνατά  δεν κατάφερε, εντέλει, να τον σπάσει. Όπως προανέφερα ταυτίστηκα  μαζί του, ανεμόγερτη κι εγώ στη ζωή μου, αλλά ναι, βρε Γιώργη, κουβαλάμε δυνάμεις εντός μας που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν  γνωρίζουμε το μέγεθος και τις ικανότητες τους και ίσως πρέπει να χτυπηθούμε ανελέητα για να καταλάβουμε πόσο τελικά μπορούμε να αντέξουμε.

Είμαστε όλοι "Ανεμόγερτοι" και είμαστε ακόμα εδώ! Είμαστε πολλοί που πονάμε και το κρύβουμε καλά! Σ'ευχαριστώ για το ταξίδι και σ' έχω προσθέσει ήδη  στις προσευχές μου.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Ανεμόγερτος είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο τρυφερότητα που, άλλοτε κωμικά και άλλοτε τραγικά, εξιστορεί τον αγώνα ενός ανθρώπου να αναμετρηθεί με την αδικία, να ζυγίσει τις δυνάμεις του και να προχωρήσει τη ζωή του. Αποτελεί καταγραφή βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και μιλάει για την παγίδα των προσδοκιών, τις συνέπειες ενός κρυμμένου τραύματος και τη διατήρηση της ελπίδας.
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη.

Ένα βιβλίο που εξυμνεί τη ζωή και μιλά για όλες εκείνες τις φορές που αδικούμαστε, γονατίζουμε, και σηκωνόμαστε πάλι στα πόδια μας ώστε να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη.

ΣΙΜΟΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΑ ΔΑΣΚΑΛΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΚΕΑΝΟΣ.

 ΣΙΜΟΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ

για το "Η ΑΡΒΑΝΙΤΙΣΣΑ ΔΑΣΚΑΛΑ"

από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ.

Το έναυσμα της συγγραφής του νέου μου μυθιστορήματος "η Αρβανίτισσα δασκάλα", το χρωστώ σε στενό μου φίλο, απόγονο Αρβανιτών που έζησαν στην κωμόπολη Μανδρίτσα της Δυτικής Θράκης όπου εκτυλίσσεται η πλοκή του βιβλίου τον καιρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του Θρακικού Αγώνα, και των Βαλκανικών Πολέμων -οι τελευταίοι με τους Βουλγάρους κομιτατζήδες. Οι Αρβανίτες, Έλληνες Χριστιανοί με έντονη ελληνική συνείδηση, απόγονοι των Αρχαίων Ιλλυριών και των Πελασγών, κατάγονται από το Άρβανο της Ηπείρου. Στην Δυτική Θράκη βρέθηκαν πριν μερικούς αιώνες, όταν ο σουλτάνος Σελίμ αναζητούσε έμπειρους τεχνίτες της πέτρας να χτίσουν το παλάτι του στην Αδριανούπολη, τότε πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ικανοποιημένος από την τέχνη τους, τους παραχώρησε εδάφη στη Θράκη όπου έστησαν οικισμούς, ένας από αυτούς και η Μανδρίτσα. Κατά τη διάρκεια της γραφής ήμουν φορτισμένος συναισθηματικά, επηρεασμένος από τη θλίψη του πληροφορητή φίλου μου. Θλίψη για την περιπετειώδη ζωή και την τραγική μοίρα των προγόνων του ανάμεσα σε Οθωμανούς και Βουλγάρους κατακτητές, θλίψη για τον βίαιο εκπατρισμό τους τον Οκτώβριο 1913. Κεντρική ηρωίδα, φανταστική παρ' όλα αυτά, είναι η Λευκή, κόρη εκτροφέα μεταξοσκώληκα και εγγονήν προεστού της Μανδρίτσας. Ερχόμενη στον κόσμο, κόντεψε να πεθάνει, αλλά την έσωσε νεαρός συγχωριανός "νεροβαπτίζοντάς" την στον Ερυθροπόταμο, ποτάμι που κυλά πλάι στην Μανδρίτσα. Την Λευκή πλαισιώνουν, εκτός από την οικογένεια και τον σωτήρα νονό της, και άλλοι χαρακτήρες που παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή της ιστορίας. Η εκδότρια του Ωκεανού, Ελένη Κεκροπούλου, ενθουσιάστηκε με την πλοκή, αλλά και με την γραφή μου, και μου είπε χαρακτηριστικά: "ο κόσμος θα διαβάσει λογοτεχνία ολκής".

Ξεχωρίσαμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την Αρβανίτισσα δασκάλα: «Θες να πεις πως υπάρχει ελπίδα για μένα και τον Γκριγκόρ; Πως, αν πούμε στους γονιούς μας ότι θέμε να ενώσουμε τις τύχες μας, δεν θα μας κατατρέξουν Βούλγαροι και Αρβανίτες; Δεν θα με στείλουν στο ανάθεμα οι συντοπίτες μου, αλλά και όλο το ρωμαίικο, γιατί η καρδιά μου γοργοχτύπησε για ένα Βουλγαρόπουλο;” Η Αρισμή έσμιξε τα φρύδια και κοίταξε αφηρημένα το ξύλινο δοκάρι της λιθοδομής. “Ναι και όχι!” “Τι πα’ να πει αυτό, θειάκα; Μου θυμίζει τον καφέ που πίνει ο πάππος Αποστόλης”. Απέσπασε η γυναίκα το βλέμμα από τον τοίχο και το στήριξε στο πρόσωπο της Λευκής, αγνοώντας το χωρατό της. “Οι Βούργαροι είναι διαόλοι. Οχτροί μας. Οι κομιτατζήδες θένε να μας σφάξουν ή να μας ξεσπιτώσουν για ν’ αρπάξουνε το βιος μας”. “Αυτό είναι το ‘όχι’. Ποιο είναι το ‘ναι’;” “Πως ο Γκριγκόρ είναι χριστιανός, άσχετα αν η εκκλησία της Βουλγαρικής Εξαρχίας ξεκόλλησε απ’ το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Σκέφτηκες ποτέ τι θα γινόταν αν τσιμπιόσουν μ’ ένα Τουρκόπουλο, που προσκυνά το μουσουλμανικό μισοφέγγαρο και φτύνει τον χριστιανικό σταυρό; Μια φύτρα απ’ τους άπιστους, που κάθονται στον σβέρκο μας εδώ και τέσσερα εκατόχρονα; Θα σ’ έδιωχνε ο βλα μου απ’ το σπίτι”.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ 

 Η Λευκή γεννιέται χλωμή κι ετοιμοθάνατη στην αρβανίτικη οθωμανοκρατούμενη κωμόπολη Μανδρίτσα της Δυτικής Θράκης λίγο πριν τον επιθανάτιο ρόγχο του 19ου αιώνα. Την σώζει από βέβαιο θάνατο ο δεκατριάχρονος γείτονάς της Αντζελής, βουτώντας την αντί για αεροβάπτισμα στο αναζωογονητικό νερό του ποταμού Κιζίλ Ντερέ που περνά δίπλα από την κώμη. Μεγαλώνοντας, παρά την εύθραυστη ιδιοσυγκρασία της, είναι προικισμένη με έμφυτη ενόραση και σώζει τους συγχωριανούς της από απανωτές καταστροφές, εξοντώνοντας με τον δικό της τρόπο μοχθηρούς Νεότουρκους και διαβόητους κομιτατζήδες. ʼριστη μαθήτρια στο Παρθεναγωγείο της Μανδρίτσας, στέλνεται μετά την αποφοίτησή της στην Αδριανούπολη να συνεχίσει τις σπουδές και να γίνει διδασκάλισσα για να μορφώσει τις άβγαλτες Αρβανίτισσες κορασιές της κώμης της. Ερωτεύεται τον νεαρό Γκριγκόρ, Βούλγαρο και γυιό μισητού αρχικομιτατζή. Συγγενείς και συγχωριανοί την αποστρέφονται. Θα μπορέσει να εντάξει τον αγαπημένο της στην οικογένεια και στην κοινωνία της κώμης της; Θα κατορθώσει να αποσοβήσει τον εκπατρισμό των Μανδριτσιωτών και την αποπομπή τους στην ελεύθερη Ελλάδα, σώζοντάς τους από τη μανία των Βουλγάρων κομιτατζήδων;

Δυτική Θράκη! Ρωμιοί και Αρβανίτες! Νεότουρκοι και Βούλγαροι! Θρακικός Αγώνας! Βαλκανικοί Πόλεμοι! Αγωνία, τρόμος, φωτιά και πούλβερη. Αλλά μες στις στάχτες κρυφοκαίει η φλόγα της αγάπης και κρατιέται αναμμένη η σπίθα της ελπίδας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Σίμος Κερασίδης γεννήθηκε το 1946 στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς. Μεγάλωσε στη συνοικία της Τούμπας και αποφοίτησε από το ομώνυμο Γυμνάσιο. Απόφοιτος της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εργάστηκε ως τραπεζικός από το 1973 μέχρι το 2006. Στον χώρο του βιβλίου εμφανίστηκε το 1995.

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΠΛΑΡΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΘΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ.

 ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΠΛΑΡΗ 

για το "ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΘΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

Από τους πολύ παλιούς χρόνους, ίδιον της ανθρώπινης υπόστασης, είναι τα δεινά. Οι ταλαιπωρίες που υφίσταται το σώμα και η ψυχή του ανθρώπου, από εμπόδια φυσικά και ηθικά. Οι ανθρώπινες ιστορίες, απ’ την αρχή της καταγραφής τους, είναι γεμάτες από αδικαίωτα δίκια, που τις περισσότερες φορές πνίγονται μέσα στην αδιαφορία, ή τις κοινωνικές συνθήκες. Κάποια απ’ αυτά τα αδικαίωτα δίκια θέλησα λοιπόν, μέσα από την δική μου ματιά και τη συγγραφική ιδιότητα να φέρω στο φως και στο χαρτί μου, και μέσω της πένας μου, να μιλήσουν και πιθανόν να δικαιωθούν.

   Σε αυτές τις δεκατέσσερις ιστορίες, που χρονικά είναι μοιρασμένες σε διάφορες εποχές, από την ελληνική μυθολογία έως το σήμερα, φαίνεται ξεκάθαρα η συνέχεια του κόσμου και της ιστορίας και πόσο αλληλένδετα είναι όλα. Πόσο οι άνθρωποι και τα δεινά τους είναι ίδιοι από τότε ως τώρα, πόσο οι εποχές, στην βάση τους, παραμένουν  απαράλλαχτες, παρόλο που οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Οι ήρωες αυτών των ιστοριών, είναι άνθρωποι που έχουν τραβήξει πολλά. Το σώμα και η ψυχή τους έχουν υποφέρει. Στέκονται όμως ακόμα. Ξεπερνούν τα πάντα, οικογενειακή βία, έρωτες που σε πάνε στο πουθενά, ασθένειες, ανεργία, φονικά, κοινωνική απαξίωση, πολέμους με τον εχθρό, πολέμους με τον Εαυτό. Βρίσκουν ακόμα τη δύναμη να το παλεύουν, να ονειρεύονται, να κάνουν απολογισμούς και αυτοκριτική, να δίνουν λύσεις (σκληρές ίσως κάποιες φορές), να ταξιδεύουν με το σώμα ή με το νου, να βρίσκουν την ομορφιά ακόμα και στο παραμικρό…

   Γράφοντας αυτές τις ιστορίες, που πολλές από αυτές είναι βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα, ένιωθα ψυχικό αναβρασμό. Ένιωθα θυμό, πικρία, αγανάκτηση και θλίψη για όλα εκείνα τα  δίκια τα αδικαίωτα. Ήθελα οπωσδήποτε να επέλθει  η Κάθαρση. Η  δικαίωση, η αποκατάσταση, η Λύτρωση. Όχι μόνο γι’ αυτούς, αλλά και για εμένα. Γιατί εδώ, στις ιστορίες μου το σενάριο το γράφω εγώ, και μπορώ να το φτιάξω διαφορετικό από εκείνο που γράφει η ζωή με την δική της πένα. Για να μην είμαι ο «Κανένας», που κυνηγημένος από τη ζοφερή πραγματικότητα όλο τρέχει να της ξεφύγει. Για να παλέψω για τα αδικαίωτα, με όποιο όπλο έχω στην διάθεσή μου, την φαντασία μου δηλαδή… Γιατί έτσι άρχισαν όλα. Με φαντασία που μετουσιώθηκε σε λόγο. «Γιατί όλα, ΟΛΑ, ξεκινάνε με μια ιστορία κι εμείς που θα την φτιάξουμε, είμαστε ακόμα εδώ κι ΕΥΤΥΧΩΣ, ΔΕΝ ΠΑΘΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ…»

   Σας προ(σ)καλώ να κάνουμε μαζί αυτό το ταξίδι. Να πάμε στην Πύλη Ε1, στην μπούκα του Λιμανιού, εκεί που ξεκινάνε όλα τα ταξίδια και να περιπλανηθούμε. Να περάσουμε από την Ομηρική Ιθάκη, την Σαντορίνη των σεισμών του 1956, την Κρήτη της Κατοχής και της Αντίστασης, τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, τα χωριά του Κάμπου, τις Κυκλάδες, τη Ρόδο, τη Μάνη, να φτάσουμε μέχρι Νέα Υόρκη και πίσω, στον Πειραιά, ή όπου ο καθένας θέλει να φτάσει. Αρκεί να μην ζήσουμε μια «Ζωή στον τοίχο». Διαβάστε τις ιστορίες αυτές και φτιάξτε τις δικές σας. Κι όπου σας πάνε!...

Χρυσούλα Διπλάρη

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα! Ευτυχώς, γιατί έχουμε τραβήξει πολλά. Έρωτες και προδοσίες, που μας οδηγούν σ’ ένα αέναο ταξίδι, χωρίς Ιθάκη. Βία σε σώμα, νου, ψυχή. Βία, που σε βία οδηγεί.

Ευτυχώς, γιατί υπάρχουν Βαλεντίνοι που δωρίζουν και δωρίζονται, και Δωροθέες που κρύβουν τους πολλούς εαυτούς τους τον έναν μέσα στον άλλον για να αποτρέψουν την άλωση.

Ευτυχώς, γιατί δεν μπόρεσαν να μας καταπιούν οι ανεχόρταγοι που κατάπιαν τον κόσμο ολόκληρο. Ούτε καν ο «EROS», που μπορεί να είναι έρως, αλλά μπορεί να είναι και μολυσματική νόσος.

Ευτυχώς, γιατί μέσα στην τρέλα αυτού του καιρού, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που αφηγούνται παραμύθια – και «παραμυθία» σημαίνει παρηγοριά.

Ευτυχώς, γιατί εκτός από τις ιστορίες, υπάρχουν και τα ταξίδια που ξεκινάνε από την ΠΥΛΗ Ε1, αλλά καμιά φορά ξεκινάνε κι από μέσα μας. Κι όσο οι ιστορίες μάς ταξιδεύουν, θα μπορούμε να φτιάχνουμε συνεχώς καινούριες, και το ταξίδι να συνεχίζεται.

Ευτυχώς!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χρυσούλα Διπλάρη, μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά. Σπούδασε σχέδιο και διακόσμηση εσωτερικών χώρων και ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με την κατασκευή χειροποίητων αντικειμένων τέχνης. Είναι επίσης στιχουργός, με αρκετούς μελοποιημένους στίχους στο ενεργητικό της.

Βιβλία της συγγραφέα:

«Μαγ(ειρ)ικές Ιστορίες», εκδόσεις Το ανώνυμο βιβλίο, 2014

«Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας», εκδόσεις Εντύποις, 2017

«Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα», εκδόσεις Πνοή, 2020