Βιβλιο

Βιβλιο
ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!! και η αγάπη μου αυτή με ώθησε στη δημιουργία αυτού του ιστολογίου όπου θα μοιράζομαι την αγάπη μου αυτή παρουσιάζοντας σας τις απόψεις μου για τα βιβλία που με ταξιδεύουν καθώς και προτάσεις ,νέες κυκλοφορίες καθιερωμένων και πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων καθώς και βιβλιοπαρουσιάσεις στην πόλη μου Θεσσαλονίκη ΑΦΟΥ !!!

Πέμπτη 18 Μαΐου 2023

ΕΦΗ ΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ


 ΕΦΗ ΛΑΔΑ

για το "ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.








Αλήθεια είναι πως οι μεγάλοι πολλές φορές βλέποντας ένα μικρό παιδί, αρχίζουν να αξιολογούν  τις χάρες του.

Είναι μια τρυφερή αντίδραση των μεγάλων θέλοντας πάντα βάσει της δικής τους προτίμησης να μεταφράσουν τα ταλέντα των μικρών παιδιών, σε μελλοντικά επαγγέλματα.

Πόσες φορές δεν σταθήκαμε χαζεύοντας τα πιτσιρίκια σε σχολικές εκδηλώσεις, σε χορωδίες, σε θεατρικά δρώμενα κλπ.

Εκεί χανόμαστε στο χαμόγελό τους, στην αυθεντικότητά τους, στην αγνότητα της παιδικής τους ηλικίας.

Έτσι ένοιωσα κι εγώ πολλές φορές και με τα παιδιά μου αλλά και με τα παιδιά που συναντούσα μέσα στα χρόνια, στο δρόμο, στην παιδική χαρά, στο σούπερ μάρκετ,…...

Θέλοντας να πάρω την θέση τους και διαλέγοντας για ηρωίδα την μικρή Λουίζα, (ένα όνομα που μου έδωσε η νονά μου σαν δεύτερο) θέλησα να μεταφράσω λίγο τις σκέψεις τους.

Έγινε σαν ένα παιχνίδι που όλο και με κέρδιζε. Παρατηρώντας περισσότερο το απορημένο βλέμμα των παιδιών στους χαρακτηρισμούς των μεγάλων όλο και έμπαινα περισσότερο στην ιστορία. Πήρε αρκετό καιρό να καταλήξω πως θα διαχειριστώ τις σκέψεις των μεγάλων με τις αντιδράσεις της μικρής.

Ήθελα να υπάρχει μια εύθυμη ατμόσφαιρα στις μεταξύ τους ατάκες, μια στιχομυθία έμμετρη,  που έδωσε έναν αστείο αέρα  στους διαλόγους μεταξύ των μεγάλων και της μικρής.

Όσο έγραφα την ιστορία όλο και περισσότερα μου έρχονταν στο μυαλό. Τόσο για τα κρυφά χαρίσματα στον χαρακτήρα των μικρών παιδιών όσο και για το επάγγελμα που πολλές φορές ίσως να ξεχωρίζει σαν ταλέντο. Είναι σημαντικό να είναι οι μεγάλοι υποστηρικτικοί και να βοηθούν στο να εμπλουτίζουν τις γνώσεις των παιδιών με πληροφορίες για όσα δείχνουν ότι τα ενδιαφέρουν. Όλα  κρίνονται στα παιδικά χρόνια!

Σημαντικό να μπορούν οι μεγάλοι να λύνουν τις απορίες τους. Όμως  δεν θα πρέπει να τα κατευθύνουν σε δικές τους ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Πόσο το έχουμε ζήσει κι αυτό!

Και κάπου μέσα στην ζαλάδα τόσων κοσμοθεωριών για το τι θα γίνει,  η μικρή έβαλε μια δυνατή φωνή. ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΙΔΙ. ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ.

Αυτό δηλ. που δικαιούται κάθε παιδί να πει !      

Ας έχουν τα παιδιά μας το καλύτερο  για να ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ!  

Ας δώσουμε στα παιδιά μας το δικαίωμα να είναι παιδιά!   

 

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ


Πολλές φορές οι μεγάλοι σκέφτονται τι θα μπορούσαν να γίνουν τα παιδιά όταν μεγαλώσουν.
Το κοριτσάκι της ιστορίας δεν έχει καμία αγωνία για όσα αναρωτιούνται οι άλλοι για το μέλλον της. Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία γι’ αυτήν από το να παρατηρεί τα πάντα γύρω της και να αξιολογεί όσα βλέπει και ακούει.
Όλα θα γίνουν την κατάλληλη στιγμή. Τώρα σημασία έχει να είναι παιδί. Όσο για το τι θα γίνει μετά; Ε, αυτό θα μας το πει όταν μεγαλώσει

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Έφη Λαδά γεννήθηκε σε ένα µικρό χωριό της Δυτικής Πελοποννήσου. Έχει εικονογραφήσει πάνω από 130 βιβλία, µερικά από τα οποία έχουν µεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες (ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά, φλαµανδικά, κορεατικά, ρουµανικά, ρωσικά, κινεζικά, κροατικά και τουρκικά). Το βιβλίο της In my dreams κυκλοφορεί στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2023, από τις εκδόσεις Clavis. Ήταν υποψήφια για το Astrid Lindgren Memorial Award και για το Hans Christian Andersen Award.

                                                                         


Παρασκευή 12 Μαΐου 2023

ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑ'Ι'ΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΕΡ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ


 ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑ'Ι'ΟΠΟΥΛΟΥ

για το "ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΕΡ"

από τις εκδόσεις ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ.








Δεν ξέρω ακριβώς πώς να σας παρουσιάσω το νέο μου βιβλίο «Συνάντηση με την Κλερ» από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο.  Πολλά θα μπορούσα να αραδιάσω για το πώς προέκυψε κάθε εικόνα, κάθε φράση του βιβλίου, κομμάτι-κομμάτι η ιστορία, καθώς και ο τίτλος του «Συνάντηση με την Κλερ». Είναι όμως άραγε η δική μου σκοπιά η σημαντική ή εκείνη του αναγνώστη; Οι εικόνες που εκείνος πλάθει, οι δικές του ερμηνείες, η ταύτισή του – όπου συμβαίνει; Δεν έχουν την γοητεία τους τα αναπάντητα ερωτήματα; Γιατί ο συγγραφέας με τις εξηγήσεις του να προσπαθήσει να οδηγήσει στο δικό του μονοπάτι τον αναγνώστη αφού του έχει ήδη δώσει το ερέθισμα για να το κάνει μόνος του;  Αντιλαμβάνομαι όμως ότι η κρυφή ιστορία πίσω από καθετί, μπορεί να είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με το αποτέλεσμα.

Έτυχε, λίγες μέρες πριν από ένα ταξίδι στη Βουργουνδία, να διαβάζω κάποιες θεωρίες σχετικά με τις πολλαπλές ενσαρκώσεις των ψυχών και τη συνεχή τους προσπάθεια ν΄ αγγίξουν το τέλειο για να ζήσουν στην αιώνια χαρά. Φύσει τελειομανής, μου φάνηκε ελκυστική η άποψη ότι εξελισσόμαστε διαρκώς και όχι μόνο στη διάρκεια μιας ζωής και ότι μπορεί κάθε φορά να κουβαλάμε, ερήμην μας, χαρίσματα και δυσκολίες από τις προηγούμενες εμπειρίες μας. Επίσης, είναι πολύ ανακουφιστικό να συναντά κανείς τέτοιες θεωρίες, καθώς μεγαλώνει και έρχεται όλο και πιο κοντά στο.. «τέλος».  Έσυρα λοιπόν τις σκέψεις μου μαζί με τις αποσκευές στο ταξίδι και όσο με συνάρπαζαν και με συγκινούσαν βαθιά οι εικόνες της φύσης, των στοιχισμένων αμπελιών, των σατό και των παλιών οινοποιείων, ανακατεμένες με τα ενδιαφέροντά μου λόγω των σπουδών στη Γεωπονία, η ιδέα να γράψω γι΄ όλα αυτά, ήταν παραπάνω από σίγουρο ότι θα έβρισκε τρόπο να υλοποιηθεί. Επειδή η γραφή είναι ο δικός μου τρόπος να επικοινωνώ όσα σκέφτομαι κι αισθάνομαι, αυτή  με απελευθερώνει από την ανάγκη να τα μοιραστώ με άλλους.

Έτσι, άρχισα να πλέκω την ιστορία. Δημιούργησα πρώτα την Κλερ (Φωτεινή στα Γαλλικά) και μετά την άλλη ηρωίδα, την Φωτεινή, με το ίδιο όνομα, επίτηδες. Μια έφηβη και μια μεγαλύτερη γυναίκα που ίσως και να ήταν η εξέλιξη της πρώτης. Που τους χώριζαν δυο αιώνες και πολλές διαφορετικές  εξωτερικές συνθήκες αλλά τους ένωναν πολλά κοινά. Η σχέση με τη μητέρα, μια άλλη γυναίκα «αντ΄ αυτής», ο ρόλος του πατέρα, η μοναχικότητά τους, αλλά κυρίως η επιλογή τους να επικοινωνήσουν με τον κόσμο γράφοντας. Η Κλερ πήρε την μορφή της από μια νεαρή σ΄ έναν πίνακα εκτεθειμένο στο μουσείο Ορσέ στο Παρίσι. Υπήρξε η αγαπημένη μου και ήταν εύκολο να στήσω γύρω της ιστορίες. Η «φωνή της» στο κείμενο ήταν από την αρχή καθαρή. Την συμπαθούσα και την στήριζα σαν χαρακτήρα ερευνώντας με μανία από δω κι από κει. Η Φωτεινή με δυσκόλεψε. Εύκολο να της δώσω μορφή και πλαίσιο ζωής –αρκούσε μια ματιά στο φιλικό μου περιβάλλον– δύσκολο όμως να την στηρίξω ως χαρακτήρα χωρίς να κινδυνέψω να νιώσω ότι εκτίθεμαι. Ήδη το είχα κάνει αρκετά δανείζοντάς της το όνομα και την συγγραφική μου ιδιότητα. Η ιστορία όμως με συνεπήρε, ξεπέρασα όλες τις αναστολές μου στην πορεία. Αποστασιοποιήθηκα όπου το χρειαζόμουν και προχώρησα. Άλλωστε, σε κάθε κείμενο δεν εκδηλώνεται ένα κομμάτι του συγγραφέα; Τι θα πείραζε αν η Φωτεινή είχε κάτι από μένα; Μήπως και οι περιφερειακοί ήρωες δεν ήταν πρόσωπα γύρω μου; Απλά δεν έφεραν τα όνομά τους. Το λικέρ « Chartreuse green» που ήπια ένα βράδυ στο σπίτι φίλων ήταν το ερέθισμα για την ιστορία με τα λικέρ του Σεμπαστιάν, η μαντάμ Λουσί, μια γειτόνισσα των γονιών μου, η Εστέλ μια οποιαδήποτε μητέρα και πάει λέγοντας…

Στα τέλη μιας άνοιξης ολοκληρώθηκε η ιστορία της Φωτεινής που συνάντησε την Κλερ ή το αντίθετο;– τον  εαυτό της,  τον ήρωα μέσα της, μια άλλη εκδοχή της ή μια προηγούμενη ενσάρκωσή της – μένει στον αναγνώστη να τ΄ αποφασίσει.  Όπως πρέπει ν΄ αποφασίσει και μέσα από ποια διαδικασία πραγματοποιήθηκε αυτή η συνάντηση, να βρει σημεία ταύτισης, να δώσει τις δικές του εξηγήσεις ορθολογικά ή όχι. Ψυχογράφημα ή ιστορία μυστηρίου; Ανακαλύψτε το!   

Πριν τις διακοπές του καλοκαιριού, αποφάσισα να επικοινωνήσω με εκδότες. Η πρόταση από τις εκδόσεις «Ανεμολόγιο» δεν ήταν η μόνη, αλλά με βρήκε στην Αμοργό ν΄ αγναντεύω, κόντρα στον αέρα, τα κύματα του Αιγαίου. «Όταν κάτι έρχεται μέσα σε τόση ομορφιά δεν μπορεί παρά να είναι καλό», σκέφτηκα και το αποφάσισα χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι, το βιβλίο μου κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες κι ευχαριστώ θερμά τον κύριο Δημήτρη  Καραναστάση και την κυρία Κάκια Ξύδη για την εμπιστοσύνη, την ευγένεια, την άψογη συνεργασία.

Στη σελίδα 35 του βιβλίου η Φωτεινή λέει «Χρόνια κυλιέμαι ανάμεσα στις λέξεις. Πιστή στην πεποίθηση ότι είναι το μοναδικό κλειδί που ανοίγει τις πύλες του παραδείσου». Επειδή αυτή η άποψη είναι και δική μου, ελπίζω  και εύχομαι  να μοιραστώ αυτόν τον παράδεισο με τους αναγνώστες μου.  

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ


Το «όνειρο» αποτελεί έναυσμα για το σμίξιμο δύο γυναικών. Η συνάντησή τους φαντάζει αδιανόητη∙ μεσολαβεί μεταξύ τους πολύς καιρός. Η Φωτεινή, γυναίκα σύγχρονης εποχής, μετρά τα βήματα της μοναξιάς στο τώρα και η γραφή αποτελεί το μοναδικό της καταφύγιο. Ταξιδεύει στη Βουργουνδία και έρχεται αντιμέτωπη με τις αγωνίες της, ένα παλιό τετράδιο γεμάτο μυστικά και την αξίωση μιας αρχοντοπούλας να τα φανερώσει.

Η Κλερ, από την κοινωνία των ευγενών της Γαλλίας του 18ου αιώνα, πραγματοποιεί το κάλεσμα. Πνεύμα ανήσυχο, απαιτεί επίμονα  να βγει στο φως η ιστορία της οικογένειας, για να εκπληρωθεί η υπόσχεση που είχε δώσει στον πατέρα και τη γενιά της.

Τι συνδέει άραγε τη Φωτεινή με την Κλερ; Θα καταφέρουν ν’ ανταμώσουν και να αντιληφθούν τι μπορεί να προσφέρει η μία στην άλλη; Υπάρχει μήπως κάποιος που μπορεί να τις βοηθήσει να κατακτήσουν τη Γνώση;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Φωτεινή Καϊοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Γεωπονία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Τα πρώτα της έργα ήταν παραμύθια και νουβέλες για παιδιά. Από τις εκδόσεις Λαμπρόπουλος κυκλοφόρησε το «Ησυχία... Θα ξυπνήσουν τα νεραϊδικά». Με το παραμύθι «Πλάτανου ψιθυρίσματα» συμμετείχε στην επετειακή παράσταση «Dance love Greece» που ανέβηκε στο Palais de Βeaux Αrts των Βρυξελλών και αφορούσε στην ελληνική παράδοση και τους χορούς. Παραμύθια και διηγήματά της διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς και συμπεριλήφθηκαν σε συλλογικές εκδόσεις: «Ο χορός του μολυβιού», «Φτου! Ξελευθερία», «Ήρωες και Έρωτες», «Είχαμε εμείς στη Σμύρνη…», «Ένα δάκρυ με επιθυμίες», «Από-πυρα», «Καλοκαιρινές βουτιές», «Φύλακες ή φυλακές». Η «Συνάντηση με την Κλερ» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο.




Τρίτη 9 Μαΐου 2023

ΜΑΡΙΑ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙAΣ ΝΙΝΑΣ ΣΙΓΜΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ


 ΜΑΡΙΑ ΣΕΒΑΣΤΙΑΔΟΥ 

για το "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ ΝΙΝΑΣ ΣΙΓΜΑ"

από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ.







Οι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑΣ ΝΙΝΑΣ ΣΙΓΜΑ ήταν μια ανάγκη που δεν προέκυψε ούτε βιαστικά ούτε τυχαία. Έφτασε να γίνει πιεστική για να συμπλεύσω με την απόφαση να «εκτεθώ» και να τις «εκθέσω» σε άγνωρα μονοπάτια. Δεν τους έδειξα τον δρόμο· κάθε άλλο. Εκείνες άδραξαν την ευκαιρία και πήραν την πρωτοβουλία, βομβίζοντας μέρα νύχτα, σαν ακαταπόνητο μελίσσι φυλακισμένο σε σφραγισμένο κουτί. Τέτοια ήταν η διάθεσή τους να ορμήσουν προς το τελικό ταξίδι τους. Όχι πως ήταν κουρασμένες από τις βαριές και πλούσιες σε εμπειρίες βαλίτσες που κουβαλούσαν, αλλά επειδή ένιωθαν πια έτοιμες να βρουν το σπίτι τους στον τελικό τους προορισμό.

Ανέλαβα λοιπόν χρέη «τουριστικού πράκτορα», βοηθώντας τες να επιλέξουν το «γραφείο ταξιδίων» τους. Έτσι, φτάσαμε με δειλό θάρρος στις εκδόσεις Κέδρος, που, με την αγκαλιά τους ολάνοιχτη, έδειξαν ατόφια τρυφερότητα στην αγωνία των δεκατριών περιπλανώμενων διηγημάτων και οργάνωσαν το ταξίδι που αυτά επιθυμούσαν, με όλες τις απαραίτητες επιμέρους στάσεις για τις μικρές ανάπαυλες.

Η αλήθεια είναι ότι με ταλάνιζε καιρό η σκέψη αν οι ιστορίες μου θα κατέληγαν σε φιλόξενα αναγνωστικά μάτια και θαλπερά υποδεκτικά χέρια για να αναπαυτούν μετά τις τόσες διαδρομές τους στον κόσμο. Γεννήματα μιας ακατάβλητης φαντασίας της οποίας δε διεκδικώ την κυριότητα, καθώς περισσότερο εκείνες έδιναν τον ρυθμό, ζωντάνευαν μέρα τη μέρα, σχεδόν σαν να είχαν πάρει οι ίδιες στα χέρια τη μοίρα τους, αυτόνομες και ανεξάρτητες, θαρρείς, από καιρό. Δεν ξέρω αν καλλιεργούσα τον κατάλληλο χρόνο για να γράψω αυτά που υπαγορεύει η ψυχή μου ή αν καλλιέργησα την ψυχή μου για να γράφω αυτά που υπαγορεύει ο κατάλληλος χρόνος. Δεν ξέρω καν αν είχε κλέψει τα ηνία ο χρόνος, που, τρυπώνοντας στα κενά διαστήματα αδράνειας, έγραφε ψυχωμένος αντί για εμένα. Πάντως τα διηγήματα ξύπνησαν μια μέρα ζωηρά, αυτοδιάθετα και ετοιμοπόλεμα και βρήκαν τον δρόμο τους προς το φως σκαλίζοντας άτακτα δίοδο. Και όταν λέω «άτακτα», εννοώ ότι οι δεκατρείς ιστορίες δεν ήταν έτσι εξαρχής. Ούτε ποσοτικά ούτε ποιοτικά. Πάλεψαν σε μάχες σώμα με σώμα για να κερδίσουν μια θέση στη ζωή. Κάποιες από αυτές πολυκαιρισμένες και διψαλέες, στεγνές σχεδόν από ζωικό παλμό, άλλες χωλές και δυναστικά αδύναμες, εγκλωβισμένες σε διάστικτα φύλλα χαρτί σαν ξέθωρες αναμνήσεις, περνούσαν τον καιρό τους παλινδρομώντας ανάμεσα σε ευάριθμες αράδες ασφυκτικά λειψές. Ξέκλεβαν πού και πού θολές ματιές σε έναν περίκλειστο όρμο, ασφαλή, αλλά καταχωνιασμένο και σχεδόν ξεχασμένο. Αυτές πολέμησαν πιο γενναία για να συμπεριληφθούν στο βιβλίο, οπότε το άξιζαν λίγο περισσότερο να τις φροντίσω. Τις έβγαλα, μια και δυο, πατικωμένες κάτω από στοίβες χαρτιά, τις έλιασα, τις έντυσα με νέα, πιο φρέσκα λόγια και τις στόλισα με καινούργια κεντολογήματα. Έκοψα και έραψα τις ξηλωμένες άκρες τους, διάνθισα με ζωογόνα πνοή τους αρμούς τους, εμπλουτίζοντάς  τες με υλικό βγαλμένο από ακούσματα και βιώματα· και φίλεργη φαντασία.

Και να τες…

Αφεθείτε να σας επιβιβάσουν στο όχημά τους και να σας ταξιδέψουν· θα τις αγαπήσετε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να απλώσετε το χέρι προς το μέρος τους. Αυτές θα αναλάβουν όλα τα υπόλοιπα. Σας υπόσχονται μια μαγικά ονειρική διαδρομή. Και ό,τι υπόσχονται, να ξέρετε, το πραγματοποιούν.

 

«Με τα μάτια φορτωμένα όνειρα και μισόκλειστα από της νυχτιάς τα αποσκόταδα, που οι δύο φίλοι έτριβαν τα βλέφαρα για να τα διώξουν, το άλλο πρωί σκαρφάλωσαν στη σκοινένια αναβάθρα και βρέθηκαν με ένα σάλτο στο καΐκι του πατέρα του Γνόσα αξημέρωτα ακόμη. Φυσούσε γλυκά ένα βοριαδάκι εκείνο το χάραμα. Κι ενώ η αμφιλύκη σκόρπιζε ολόγυρά τους μύριες αλλόκοσμες ανταύγειες, ήταν έτοιμοι να κινήσουν αρμενίζοντας μαζί με τους άλλους διαγωνιζόμενους, νέους και πιο μεγάλους, για τα ανοιχτά.

Οι χωριανοί, πιστοί στην παράδοση του τόπου τους, λίγο πριν αναχωρήσουν τα σκάφη από τον όρμο, έσπευδαν σε κάθε γειτονιά, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, να τραβήξουν τα σκοινιά που πάνω τους ήταν δεμένες οι καμπάνες της θάλασσας, όπως τις αποκαλούσαν. Έτσι, στο ξεκίνημα του ταξιδιού τους, τους τύλιγε όλους ζεστά το τετραπλό αντιλάλημα των κωνικών κροτάλων, που παιάνιζαν ολόγυρα τον μεταλλικό τους ήχο. Έστελναν με αυτό τον τρόπο σήμα στους πελάγιους θεούς να ανοίξουν των πανάρχαιων ναών τις θαλάσσιες θύρες και φιλόξενα να υποδεχτούν σε απάνεμους και εύκαρπους κόλπους τους ντόπιους ψαράδες και ναυτικούς.

[…] Ωστόσο δεν ήταν εύκολο. Όσο πιο βαθιά ανοίγονταν, τόσο η αντάρα έδειχνε τα κοφτερά της δόντια και η θάλασσα λυσσομανούσε. Τα κύματα έσκαγαν στα πλαϊνά  της  βάρκας κι έκαναν την προσπάθεια να φαντάζει ακατόρθωτο εγχείρημα. Τα νερά μούγκριζαν θαρρείς και κοιλοπονούσαν, και ο ουρανός είχε βαφτεί στις θλιμμένες αποχρώσεις του γκρίζου, αλλά κρατούσε ακόμη τη βροχή φυλακισμένη στα σπλάχνα του.

Βρεγμένοι ως το κόκαλο από το αλμυρό νερό, που φούσκωνε και αναδιπλωνόταν σαν αδηφάγες υδάτινες γλώσσες, αγριεύοντας και αγκομαχώντας σαν να γεννούσε, με τις προμήθειες σε προσφάι να έχουν σωθεί, τη λίμα να θερίζει το στομάχι τους έπειτα από εννιά εφιαλτικές ώρες και το πόσιμο νερό να έχει λιγοστέψει επικίνδυνα, οι δύο φίλοι είχαν αρχίσει να απογοητεύονται…»


 

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ


Οι Ιστορίες της ερευνήτριας Νίνας Σίγμα συγκεντρώθηκαν με περίσσια φροντίδα και θρησκευτική ευλάβεια. Η συγγραφέας, απερίσπαστα αφοσιωμένη στη συλλογή του υλικού, διεξήγαγε επισταμένη έρευνα για να το σταχυολογήσει από ταξίδια σε κόσμους υπαρκτούςόσο και μυστηριακούς, σε τόπους οικείους όσο και δυσπρόσιτους.

Τα διηγήματα βασίστηκαν σε στιβαρά τεκμήρια που απανθίστηκαν έπειτα από κοπιώδεις διαδικασίες: φθαρμένες περγαμηνές από τις αγορές της εύφορης Ανατολής, ζουμερές πληροφορίες από πρόθυμους νομάδες της Μαύρης Ηπείρου, τυχαία συναπαντήματα σε χαώδεις μεγαλουπόλεις της γης Κάτω Υποκάτω, τσιγκούνικα λόγια επ’ αμοιβή από μαυραγορίτες σε αγνώριμα στενοσόκακα, φωλιασμένα σε παραγκουπόλεις στον αφαλό του ισημερινού, καταχωνιασμένους παπύρους σε δύσβατες σπηλιές της πρόσφορης Γηραιάς Ηπείρου…

Ασφαλώς, κανένας δεν γνωρίζει πού σταματάει η αλήθεια και από πού αρχίζει ο μύθος…




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΗΜανίνα (Μαρία)Σεβαστιάδου, εκ Πατρών ορμωμένη, σπούδασε κλασική φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου άφησε σε διαρκή εκκρεμότητα το μεταπτυχιακό της στη γλωσσολογία, και έκτοτε ζει στην Αθήνα. Από το 2008 εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους. Ποιήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε δύο ποιητικές ανθολογίες (Σύγχρονοι Έλληνες Δημιουργοί και Ημερολόγιο της Γραφής), ενώ το ποίημα με τίτλο «Έσσεται ήμαρ» φιλοξενείται στο βιβλίο Πάτρα: Πόλη φυλακισμένη;. Εξακολουθεί να «συμπερι-γράφει», να «μετα-ποιητεύει» και να «στιχο-πλοκεί» σε φούσκες πρόσφορης φαντασίας, με σχεδιάσματα που συχνά αυτοακυρώνουν την απόλυτη διαγραφή και επιλέγουν την ολική επαναφορά. Μέσα σε ένα κλίμα έκφρασης που αποκαλεί «ποιητική πρόζα», συστήνεται στην πεζογραφία με δεκατρία περιπλανώμενα διηγήματα, ένα φιλόδοξο όσο και ρηξικέλευθο εγχείρημα που απευθύνεται σε «παιδιά όλων των ηλικιών», μια φρέσκια νότα με άρωμα παιδικά ενήλικης λογοτεχνίας. Σύντομα ολοκληρώνει και το πρώτο της εφηβικό μυθιστόρημα.

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: maninasevas@gmail.com

 

Τετάρτη 3 Μαΐου 2023

ΣΟΦΙΑ ΒΟ'Ι'ΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΣΟΦΙΑ ΒΟ'Ι'ΚΟΥ

για το "Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.







«Η ερωμένη του πατέρα» ήταν ένα βιβλίο – πρόκληση για μένα. Βασικά, η συγγραφή του ήταν μια προσωπική πρόκληση. Τα πάντα ξεκίνησαν όταν είδα μια συνέντευξη της Κατρίν Καμύ, κόρης του νομπελίστα συγγραφέα Αλμπέρ Καμύ, η οποία μιλούσε για τη σχέση που είχε αναπτύξει η ίδια με την ερωμένη του πατέρα της Μαρία Κασαρέ καθώς και την απόφασή της να δημοσιοποιήσει την ερωτική αλληλογραφία του ζευγαριού μετά τον θάνατο της μητέρας της και συζύγου του Καμύ.

Από εκείνη τη στιγμή το ερώτημα, εάν θα ήμουν στη θέση της πως θα αντιδρούσα, καρφώθηκε στον νου μου. Εάν με σαγήνευε η προσωπικότητα της ερωμένης, θα πρόδιδα τη μητέρα μου; Φυσικά, το βιβλίο είναι μυθιστόρημα, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ιστορία του συγγραφέα.

Προσωπικό στοίχημα  επίσης, ήταν πως μεγάλο μέρος του μυθιστορήματος διαδραματίζεται στο «σήμερα». Σας έχω συνηθίσει σε ιστορίες του παρελθόντος. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα από τις μεγάλες του αγάπες. Ήθελα ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός, όχι πολύ μακρινό, στο οποίο να γνωρίστηκαν δύο από τους ήρωες μου, ο πολεμικός ανταποκριτής Νέστορας Μπενέτος και η punk τραγουδίστρια Λίλα. Επέλεξα, τους βομβαρδισμούς της Σερβίας από τα νατοϊκά αεροπλάνα την άνοιξη του 1999. Ένα τραγικό ιστορικό γεγονός, πολύ κοντινό τόσο χρονικά όσο και χωρικά, με το οποίο η ελληνική λογοτεχνία δεν έχει ασχοληθεί ακόμη.

Οι ήρωες όπως συμβαίνει συνήθως, απέκτησαν γρήγορα τη δική τους φωνή, αυτονομήθηκαν. Η σύζυγος διάσημη τσελίστρια Ελισάβετ Λευκαδία, η εκρηκτική ερωμένη Λίλα με το κοντά – καρφιά μαλλιά και την αστείρευτη ενέργεια, ο Νέστορας Μπενέτος που ζει στην κόψη του ξυραφιού, ο γέρο – Ντράγκο με τα τυφλά από το γλαύκωμα μάτια, οι δυο κόρες Άρια και Μανόν...

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι περίπλοκες, δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο, ενδιάμεσα υπάρχουν χιλιάδες λεπτές αποχρώσεις... Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο, αναδύεται και το ερώτημα «μοιράζεται η αγάπη στα τρία»; Εάν το διαβάσετε, θα ήθελα πολύ να μάθω την απάντησή σας....

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Δυο γυναίκες, δυο μουσικές, δυο χώρες, ένας άντρας. Την άνοιξη του 1999, την ώρα που το Βελιγράδι φλέγεται από τις βόμβες των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ο πολεμικός ανταποκριτής Νέστορας Μπενέτος γνωρίζει την εκρηκτική Λίλα. Τη Λίλα, που έχει ζωγραφίσει έναν στόχο στο στήθος της και ξεσηκώνει με τους ήχους της μουσικής της τα πλήθη. Πίσω στη Θεσσαλονίκη, τον περιμένουν οι δυο κόρες του και η γυναίκα του, η διάσημη τσελίστρια Ελισάβετ Λευκαδία. Ο δρόμος όμως φαντάζει δίχως επιστροφή.

Χρόνια αργότερα, την ημέρα της κηδείας της Ελισάβετ, η Άρια ανακαλύπτει τα γεμάτα πάθος γράμματα της ερωμένης του πατέρα της. Θέλει πάση θυσία να γνωρίσει τη γυναίκα που οδήγησε τη μητέρα της στην ψυχική κατάρρευση. Πώς μπορεί όμως ν’αντισταθεί στη σαγήνη της ερωμένης χωρίς να προδώσει τη μνήμη της μητέρας;

Ένα μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα, τη μητρική αγκαλιά, την ανθρώπινη υπέρβαση και το ερώτημα εάν η αγάπη μοιράζεται στα τρία.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η ΣΟΦΙΑ ΒΟΪΚΟΥ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Ιστορία της Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στην Επικοινωνία και τον Πολιτισμό των Χωρών της Μεσογείου στο Πανεπιστήμιο Sophia Antipolis της Γαλλίας. Από το 1997 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον χώρο της διαφήμισης και της επικοινωνίας, διευθύνοντας το δικό της δημιουργικό γραφείο. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν συνολικά εννέα μυθιστορήματά της, τα οποία έχουν πουλήσει περισσότερα από 180.000 αντίτυπα.



Πέμπτη 20 Απριλίου 2023

ΝΑΤΑΣΣΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΙΡΑΜΠΕΛ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΝΑΤΑΣΣΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

για το "ΜΙΡΑΜΠΕΛ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.









Μίραμπελ. Το όνομα της πρωταγωνίστριας. Μιας κούκλας εντελώς παράξενης, όσο και μοναδικής. Μιας κούκλας που μοιάζει, αλλά δεν είναι τέλεια. Εξαιτίας ενός μικρού ελαττώματος στην κατασκευή της, η Μίραμπελ αποκτά κάποιες ανθρώπινες ιδιότητες. Μπορεί να βλέπει, να παρατηρεί και να αισθάνεται. Και θα γίνει η οδηγός μας στις ιστορίες των ανθρώπων που θα την κρατήσουν στην αγκαλιά τους.

Η Μίραμπελ ταξιδεύει από τη Θουριγγία στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ και από κει στη Θεσσαλονίκη και πίσω στη Γερμανία. Η περιήγησή της στις παιδικές αγκαλιές θα την φέρει αντιμέτωπη με τη σκληρότητα του πολέμου. Με τις φρικαλεότητες των Ναζί, με την ωμότητα, τη βαρβαρότητα. Η Μίραμπελ είναι ανίσχυρη μπροστά στην ανθρώπινη βία και την κακία. Μαθαίνει την αγάπη, καθώς γι’ αυτήν πλάστηκε και την ανακαλύπτει κάτω από τα προσωπεία, πίσω από τα καλυμμένα συναισθήματα των ατόμων γύρω της.  Αντικρίζει, όμως, και πολύ μίσος. Αυτό την αποπροσανατολίζει. Είναι κακοί, τελικά, οι άνθρωποι; Πώς φτάνουν από την αγάπη στο μίσος; Το οδηγεί τα χέρια που αγκαλιάζουν να πνίγουν κιόλας;

Μέσω της Μίραμπελ είχα τη δυνατότητα να μιλήσω όχι μόνο για ένα από τα πιο μελανά σημεία της σύγχρονης ιστορίας, το ολοκαύτωμα, αλλά, παράλληλα και για τη θέση της πόλης μου, της Θεσσαλονίκης, αναφορικά με τους «εκτοπισμούς» του Εβραϊκού πληθυσμού της. Ωστόσο, δεν πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά για ένα οδοιπορικό της μνήμης σε όσα ακόμη και σήμερα, ογδόντα χρόνια μετά, βαραίνουν στις πλάτες και στη συλλογική μας συνείδηση.

Αγάπησα πολύ τη Μίραμπελ κι ελπίζω να την αγαπήσετε εξίσου. Άθελά μου επέστρεψα μαζί της στην παιδική μου ηλικία και την έκανα φίλη, μα και καθρέφτη μου. Όπως συνήθιζα να κάνω ως παιδί. Πόσοι από μας δεν έχουμε δώσει φωνή στα παιδικά μας παιχνίδια; Πόσες φορές δεν μιλήσαμε μέσω αυτών για πράγματα ή καταστάσεις της καθημερινότητάς μας; Πέρα από σύντροφοι, έγιναν εξομολόγοι μας και συνένοχοί μας. Μοιραστήκαμε μαζί τους μυστικά, επιθυμίες, τους παιδικούς μας προβληματισμούς. Αν είχαν, πράγματι, φωνή, τι θα μας απαντούσαν;

«Εκείνη τη στιγμή, μέσα στο θλιβερό παράπηγμα όπου χιλιάδες φωνές είχαν ανταλλάξει προσευχές προτού οδηγηθούν στον θάνατο, κάτω από έναν λεκιασμένο λαμπτήρα, ανάμεσα στη βρομιά και την ξινή οσμή των ούρων, συνειδητοποίησα πως η ευτυχία δε βρίσκεται έξω από τους ανθρώπους. Όχι, είναι μέσα τους. Μπορεί να είναι κάπου βαθιά φυλαγμένη, καλά σκεπασμένη, παρ’ όλα ταύτα, εντός τους. Και το κλειδί για την απελευθέρωσή της το κρατούν οι ίδιοι. Η ευτυχία δεν είναι μια ουτοπία στιγμής, παρά η ίδια η στιγμή που τα χείλη τους σχηματίζουν ένα χαμόγελο, ακόμη και όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την φρικτότερη εμπειρία της ζωής τους».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ


Με λένε Μίραμπελ. Είμαι μια κούκλα. Όχι σαν τις άλλες· ασυνήθιστη. Πήρα μορφή σε ένα εργοστάσιο στη Γερμανία, σε μια βάναυση εποχή. Ολόγυρα πόλεμος, μπαρούτι και μίσος. Δε θα έπρεπε να νιώθω, δεν πλάστηκα για να αισθάνομαι, αλλά για να γαληνεύω ψυχές. Να γίνομαι κουβέρτα και χαλί να στρώνουν τα μικρά κορίτσια τις εύθραυστες λέξεις τους.
Αν μπορούσα να κλάψω, θα το έκανα με μανία. Μα οι κούκλες δεν κλαίνε. Δε βουρκώνουν. Από τα γυάλινα μάτια τους στάζει μονάχα μια στάλα ελπίδας, η ιστορία κάποιου ξεφτισμένου παρελθόντος κι ένα απόθεμα αγάπης που θα μπορούσε να είναι παντοτινό. Αλλά στο ανθρώπινο είδος τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Απολύτως τίποτα. Είμαι πλέον πεπεισμένη γι’ αυτό. Η διαπίστωση αυτή με θλίβει, αλλά αναγνωρίζω τη δυναμική της. Είναι άμυνα.
Αναρωτιέμαι αν κατάφερα να μπαλώσω τις τρύπες των ανθρώπων. Μέτρησα σώματα, χέρια, μάτια, ηλικίες, χαμόγελα, δάκρυα, ανάσες και βιώματα. Κατοίκησα σε αποθήκη παιχνιδιών, σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε βιβλιοπωλείο, σε σπίτια. Αντίκρισα πολλούς θανάτους – με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο.
Γιατί οι άνθρωποι πνίγουν με τα ίδια χέρια που αγκαλιάζουν; Γιατί;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
ΝΑΤΑΣΣΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ, Θεσσαλονικιά, ολίγον θεατρική, ολίγον ποιήτρια, μα πάντα υποταγμένη στις λέξεις. Παρακολούθησε σεμινάρια δημοσίων σχέσεων και μάρκετινγκ, καθώς και το πρόγραμμα σπουδών Element of Theatre and Dramatic Literature, στο Ohio State University. Αργότερα, απέκτησε Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στη Θεατρική Αγωγή από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά SOULΑλήθεια της Μακεδονίας και Upgrade. Kείμενά της φιλοξενούνται στους λογοτεχνικούς ιστότοπους maga.gr, enfo.gr, biblionet.gr, logografis.gr, vivlionorizontes.com, culturebook.gr, σε λογοτεχνικά projects, στα infobarrel, spillword.com, letterpile.com και discover.hubpages.com στα αγγλικά, καθώς και στο προσωπικό της blog: soufrazeta.wordpress.com. Είναι πολύ περήφανη για τις βραβεύσεις της, συνολικά έντεκα στον αριθμό αλλά ξεχωρίζει την πρώτη της, τον Α΄ έπαινο εφηβικού βιβλίου Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς για το μυθιστόρημα «Το καλοκαίρι στον φάρο», την επόμενη για το Α΄ βραβείο θεατρικού μονολόγου του ομίλου για την Unesco Τεχνών, Λόγου κι Επιστημών Ελλάδας για «Το μπλουζ της Κυριακής», καθώς και την πιο πρόσφατη για το Γ΄ βραβείο στον 25ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό Ποίησης «Κούρος Ευρωπού», υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού για την ποιητική της συλλογή «Αντικείμενα». Μεγάλες της αγάπες το θέατρο, η μουσική, η θάλασσα, τα ζώα, τα ταξίδια και, φυσικά η μεγαλύτερη, η κόρη της. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αντιρευματικού Αγώνα (ΕΛ.Ε.ΑΝ.Α.) και του National Association of Care & Support Workers (NACAS) και διοικητικό μέλος του Strong me, που μάχεται για την καταπολέμηση τα έμφυλης βίας.  Στο ενεργητικό της έχει πέντε βιβλία καθώς και συμμετοχές σε τέσσερα συλλογικά έργα.


 

Τετάρτη 19 Απριλίου 2023

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΟΧ, ΚΟΚΚΙΝΙΣΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ 

για το "ΟΧ, ΚΟΚΚΙΝΙΣΑ"

από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.


 







Ας είμαστε ειλικρινείς! Οι κανόνες, τα "πρέπει" και τα "μη" εκνευρίζουν κι εμάς τους ίδιους, γιατί όχι τα παιδιά μας; Ο Δημήτρης, ο ήρωας της ιστορίας «Οχ, κοκκίνισα!», θυμώνει -όπως όλα τα παιδιά- όταν οι γονείς του του ζητούν να διαβάσει, να πλύνει τα δόντια του ή να πάει για ύπνο. Τότε, εμφανίζεται στη ζωή του ο Φούρκας, ένας μικρός κόκκινος «μπελάς», που τον ενθαρρύνει να φωνάζει για να διεκδικεί όσα θέλει, ας πούμε κέικ σοκολάτας για πρωινό και τηλεόραση όλη μέρα!

Το «Οχ, κοκκίνισα!» είναι το δεύτερο βιβλίο μιας χιουμοριστικής σειράς με θέμα τις δυσκολίες που συχνά αντιμετωπίζουν τα μικρά παιδιά να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους. Το προηγούμενο βιβλίο της σειράς, το «Οχ, πρασίνισα!», αναφέρεται στο συναίσθημα της ζήλιας, ενώ το «Οχ, κοκκίνισα!», όπως ήδη θα καταλάβατε, στον θυμό.

Επιδίωξή μου ήταν να προσεγγίσω το θέμα της  διαχείρισης του θυμού με τρόπο διασκεδαστικό, αλλά και απενοχοποιητικό για τα παιδιά. Είναι φυσιολογικό να θυμώνουμε – γι’ αυτό κι ο Φούρκας, αν και μεγάλος ανακατώστρας, είναι αστείος και τελικά μάλλον συμπαθητικός. Αν αποδεχτούμε όλα μας τα συναισθήματα, ακόμα και τον θυμό, θα βρούμε τον δικό μας τρόπο να τα διαχειριστούμε, όπως έκανε τελικά κι ο Δημήτρης, αφού πρώτα βέβαια κοκκίνισε σαν ντομάτα από τα νεύρα του!

Το βιβλίο συνοδεύεται από το ομότιτλο τραγούδι «Οχ, κοκκίνισα!» το οποίο μπορείτε να ακούσετε σκανάροντας το QR code στο βιβλίο και στο youtube Τη μουσική γράψαμε παρέα με τον Νίκο Βογιατζάκη, ενώ οι στίχοι είναι της Μαρίας Καριωτάκη. Θα βρείτε επίσης ιδέες για δραστηριότητες που συνεχώς εμπλουτίζονται εδώ.


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ


Όταν ο Δημήτρης γνωρίζει τον Φούρκα, ενθουσιάζεται.
Επιτέλους, κάποιος καταλαβαίνει πόσο άδικο είναι να πρέπει να τρώει φακές και να πηγαίνει στο κρεβάτι του από τις εννιά! Ο Φούρκας ενθαρρύνει το αγόρι να φωνάζει και να χτυπιέται για να πετύχει αυτό που θέλει κι όλα πάνε μια χαρά. Μέχρι που, μια μέρα, ο Δημήτρης γίνεται κατακόκκινος από τις φωνές!
«Τώρα μοιάζεις πιο πολύ με μένα» του λέει όλο χαρά ο επίσης κατακόκκινος Φούρκας. Ο Δημήτρης, όμως, δεν είναι καθόλουσίγουρος ότι του αρέσει το καινούριο του χρώμα…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Χριστίνα Αποστολίδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Επικοινωνία & Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κι εργάζεται στον χώρο του  marketing. Τα τελευταία χρόνια, ζει με την οικογένειά της στο Ηράκλειο της Κρήτης. Από τις Εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορούν τα βιβλία της «Ο λύκος και η πεταλούδα» (2019), «Το άτακτο καπέλο» (2020), «Οχ, πρασίνισα!» (2022) και «Οχ, κοκκίνισα» (2023). Κείμενά της διακρίθηκαν με έπαινο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά το 2021 (Ιστορία εκτενούς φόρμας για παιδιά 10-14 ετών και Διήγημα για νέους 14+). Γράφει επίσης παιδικά τραγούδια.





 


 

Πέμπτη 6 Απριλίου 2023

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ


 ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ

για το "ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.








Η μυθοπλασία του βιβλίου διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη από το 1867 μέχρι το 1919 και παρακολουθεί τρεις γενιές, τον παππού Αντίπα, τον γιο του τον Παράσχο και τον Κλεάνθη, εγγονό και γιο αντίστοιχα, αλλά και τις γυναίκες που τους πλαισιώνουν.

Στο ξεκίνημα, το 1908, δύο άγνωστοι απειλούν με μαχαίρι και πιστόλι τον Παράσχο, απαιτώντας να γράψει στον Κλεάνθη να ελευθερώσει τον κομιτατζή Ασάν Τάνο, τον οποίο δε γνωρίζει ή έτσι νομίζει. Σύντομα  θα ανακαλύψει ότι έχουν απαγάγει την κόρη του. Απαγωγή που θα του φάει όλο το ασπράδι του νου και θα του κουτσάνει κάθε φρόνηση.

Στη συνέχεια βλέπουμε τον Παράσχο στα παιδικά του χρόνια, καθώς μεταφερόμαστε στο 1867. Όταν ζούσε σε ένα λιλιπούτειο σπίτι. Ο πατέρας του, ο Αντύπας είναι καραγωγέας. Στο σπίτι στερούνται και τα απολύτως απαραίτητα, ενώ ο ίδιος ζει με την ανάμνηση της αινιγματικής Ρωξάνης.

Στον δρόμο του Παράσχου θα βρεθεί ο Χρήστακας, μικροαπατεώνας και μάγκας, με τα διπλάσια χρόνια του. Ο Παράσχος τον θαυμάζει για τις ευφυείς κλοπές που διαπράττει, καθώς και για τον δυναμικό του χαρακτήρα.

Ο τρίτος κεντρικός ήρωας είναι ο Κλεάνθης. Μεγαλώνει χωρίς να του λείπει τίποτα και ζει κυρίως με τον παππού του. Βιώνει εκτός σπιτιού πολλές παραπλήσιες καταστάσεις με τον Παράσχο, όμως δεν τις αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο.

Οι ήρωες του βιβλίου ρίχνονται στο κυνήγι της ευτυχίας, όμως με διαφορετικούς τρόπους και μεθόδους . Μέσα από περιπέτειες , ίντριγκες , θανάσιμους εχθρούς, πιστούς φίλους, διαρκές μυστήριο, διλήμματα, απώλειες, μεταλλάξεις του χαρακτήρα τους, προδοσίες, απαγωγές, φόνους παντελώς αναπάντεχες ανατροπές.

Το βιβλίο πραγματεύεται θέματα όπως η συνύπαρξη, η πατρίδα και η ανθρωπιά, ο πατριωτισμός και πολλά από όσα φυτεύονται στο έδαφος της ψυχής των ανθρώπων ως ακοίμητοι σπόροι, από τη θρησκεία και τον έρωτα , τι σημαίνει επιτυχία και αποτυχία, έως τις νοοτροπίες, τη νοσταλγία, την πατροπαράδοτη διδαχή, το μίσος και την εκδικητικότητα.

Μιλά το "καλντερίνι"  και για τη θέση των γυναικών εκείνης της εποχής, την καλή πλευρά του φόβου, για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, για το που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο η φτώχεια και για πάρα πολλά ακόμη ζητήματα.

Όλα κτίζονται πάνω στον καμβά της Ιστορίας και της καθημερινής ζωής της Θεσσαλονίκης, η οποία αναπλάθεται με ακρίβεια, από το 1867 έως το 1919, αν και οι μνήμες συμπληρώνουν κύκλο 99 ετών.Η πόλη αλλάζει, γκρεμίζονται τα παραθαλάσσια τείχη, έρχεται το ιππήλατο τραμ και κατόπιν το ηλεκτρικό, η ύδρευση, το φωταέριο και πάμπολλα ακόμη. Όσον αφορά τα καθαυτό ιστορικά γεγονότα έχουμε την Εξαρχία των Βουλγάρων, τις μεγάλες πυρκαγιές του 1890 και του 1917, βομβιστικές επιθέσεις από ομάδες Βουλγάρων, τον Μακεδονικό Αγώνα, το κίνημα των Νεότουρκων, την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, τη δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου Α', την εκδίωξη των Βουλγάρων από την πόλη με αιματηρές μάχες το 1913, την απόβαση και εγκατάσταση στη Θεσσαλονίκη 250.000 αντρών της Αντάντ, το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης, τον  εθνικό διχασμό και άλλα.

Το "καλντερίμι" μεταξύ άλλων, φωτίζει το παρελθόν μιας χρονικής περιόδου. Όμως δεν ξεχνά μια μεγάλη αλήθεια: Κανένα γεγονός, όσο συγκλονιστικό κι αν είναι, δεν υπερβαίνει για το σύνολο των ανθρώπων τα προσωπικά βάσανα του καθενός.

Στα βάσανα και στα όνειρα των μυθοπλαστικών ηρώων σκύβει πάνω απ'όλα το "καλντερίμι", εκεί όπου ο αναγνώστης θα ανακαλύψει πότε κομμάτια του εαυτού του και πότε πτυχές της ευρύτερης ζωής.

Ο, δε, έρωτας υπάρχει παντού στο μυθιστόρημα με ποικίλες εκφάνσεις και προεκτάσεις. Ο έρωτας, ο ξέφρενος χορός της ζωής. Ο έρωτας που σημαδεύει, στοιχειώνει, εγκλωβίζει σε άγνωστη γεωγραφία, φορά ως πόθος τραγίσιο τομάρι, γδέρνει στην απώλεια  με ατρόχιστο μαχαίρι, λουφάζει στην αβεβαιότητα σε σκοτεινή σπηλιά και άλλοτε υψώνει  την ελπίδα και μας στεφανώνει ως πατριάρχης του φωτός.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Δύο άγνωστοι απειλούν με μαχαίρι και πιστόλι τον Παράσχο. Έχουν απαγάγει την κόρη του και απαιτούν ο γιος του να ελευθερώσει τον κομιτατζή Ασάν Τάνο. Σε παράλληλο χρόνο ο παππούς Αντίπας ζει με την ανάμνηση της αινιγματικής Ρωξάνης.
Το κυνήγι της ευτυχίας, το λίγο που γεμίζει μια ζωή, η μεταμόρφωση μιας πόλης, τα όνειρα και οι ψευδαισθήσεις τριών γενιών, που πορεύονται όπως καθορίζουν τα βήματά τους οι γυναίκες – σύζυγοι, ερωμένες, μητέρες, κόρες, αδελφές… Κι όλα έχουν ως φόντο τη βαβυλωνία φυλών και γλωσσών κι εν γένει τη συνταρακτική ιστορία της Θεσσαλονίκης από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου, με τις μνήμες να συμπληρώνουν κύκλο ενενήντα εννέα χρόνων.
Οι ήρωες σμίγουν με νταήδες, τυχοδιώκτες και αδελφικούς φίλους, ενώ στο προσκήνιο εναλλάσσονται συμμορίες, χοροεσπερίδες, καφέ σαντάν, χαμαιτυπεία, πόρνες, κατάσκοποι, βομβιστικές επιθέσεις, πυρκαγιές…
Πότε βλέπουν τ’ αστέρια να σπιθίζουν, πότε τραντάζονται στο καλντερίμι της ζωής και πότε φλέγονται στο καμίνι της εκδίκησης, της προδοσίας, των ηθών, της απώλειας, του μίσους, του εθνικισμού, του χρήματος, μα και στον ξέφρενο χορό του έρωτα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ γεννήθηκε το 1960 στο χωριό Μελάτες της Άρτας. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: ΙΜΑΡΕΤ, το οποίο τιμήθηκε το 2009 με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και έχει μεταφραστεί στα πολωνικά, στα τουρκικά, στα αραβικά, στα αγγλικά και στα αλβανικά, ΣΑΟΣ, ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ, ΟΥΡΑΝΟΠΕΤΡΑ, Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ, ΡΑΓΙΑΣ, ΣΕΡΡΑ, το οποίο τιμήθηκε με το Πρώτο Βραβείο Μυθιστορήματος Μικρασιατικού Περιεχομένου για τα έτη 2016-2018 και έχει μεταφραστεί στα αλβανικά, ΓΙΝΑΤΙ και ΕΡΑΝ, τα οποία τιμήθηκαν με το Βραβείο Βιβλιοπωλείων Public 2019 και 2021 αντίστοιχα. Το ΙΜΑΡΕΤ κυκλοφορεί διασκευασμένο σε εφηβικό μυθιστόρημα, με εικονογράφηση του σκηνογράφου Αντώνη Χαλκιά. Επίσης έχει γράψει ποιητικές συλλογές, οι οποίες εμπεριέχονται στον τόμο ΠΟΙΗΣΗ 2000-2017, στίχους για 80 τραγούδια και τη συλλογή διηγημάτων ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ.