ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΕ ΛΕΝΕ ΑΝΝΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ

για το "ΜΕ ΛΕΝΕ ΑΝΝΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Την Άννα την γνώρισα τυχαία – όπως συνήθως του ανθρώπους που γίνονται πρωταγωνιστές στα βιβλία μου. Μου άνοιξε την καρδιά της και μου διηγήθηκε την ιστορία της ζωής της, όμως δεν δέχτηκε να γράψω γι αυτήν. Το πως τελικά έγινε βιβλίο η Άννα μου θα το μάθετε στις τελευταίες του σελίδες. Είναι πάντως γεγονός ότι έζησα για πολύ καιρό με την αγωνία και τον φόβο ότι η ιστορία της που τόσο με συγκλόνισε δεν θα έφτανε ποτέ στα δικά σας χέρια.

Θα αναρωτηθείτε τι το διαφορετικό έχει η Άννα και θέλησα να γράψω γι αυτήν. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία γυναίκα – δυστυχώς – που πέρασε πολλά βάσανα, που η ζωή της έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο. Και δεν είναι μια ηρωίδα που τα κατάφερε παρ’όλες τις αντιξοότητες, όπως η Αλέκα μου στη γυναίκα που ήξερε μόνο ν’αγαπάει. Όμως και πάλι εγώ την θαύμασα και με δίδαξε πολλά. Μου χτύπησε ένα καμπανάκι στο μυαλό μου, κάτι που εύχομαι να συμβεί και σε σας.

Η Άννα με την ιστορία της μιλάει για την αυτογνωσία και την αυτοκριτική. Μιλάει για τη στιγμή εκείνη που έρχεται στη ζωή όλων μας και μετανιώνουμε για τις επιλογές μας. Κυρίως μετανιώνουμε για το γεγονός ότι πιστέψαμε πως δεν είχαμε άλλη επιλογή. Μας κάνει να καταλάβουμε πόσο ανούσια είναι τα υλικά αγαθά, πόσο παγίδα η ματαιοδοξία μας και πως η ευτυχία έρχεται στην ψυχή μόνο αν έχουμε γαλήνη και ειρήνη με την συνείδηση μας. Αυτή και μόνο είναι ο τιμωρός μας κι όχι ο Θεός.

Θα κλείσω με τα δικά της λόγια και με την ευχή να την αγαπήσετε όσο την αγάπησα!

Δεν σηκώνω το δάχτυλο σε κανέναν, δεν έχω το δικαίωμα – ο αναμάρτητος πρώτος τω λίθο βαλέτω. Όμως να ξέρετε πως δεν ισχύει αυτό που λέει ο λαός, ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Ακόμα κι αν είναι νόμιμη η πορνεία, είναι μεγάλη ντροπή. Σου τρώει την ψυχή από μέσα, σαν σαράκι, σε καταστρέφει. Είναι μεγάλη αμαρτία κι έρχεται κάποτε η ώρα που την πληρώνεις ακριβά.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα  ΕΔΩ

Οι άνθρωποι συνήθως, όταν τους βρει μια συμφορά, υψώνουν το βλέμμα τους στον ουρανό και αναρωτιούνται: «Γιατί σ’ εμένα, Θεέ μου;» Προσωπικά δεν αναρωτήθηκα ποτέ. Ήξερα γιατί.
Ήμουν αμαρτωλή.
Ήμουν άπληστη.
Ήμουν άπιστη.
Ήμουν ανήθικη.
Ήμουν δολοφόνος.
Πίστευα πως Εκείνος εκεί ψηλά δεν το ξέχασε ποτέ κι απλά είχε έρθει η ώρα μου να πληρώσω. Γι’ αυτό και έσκυψα το κεφάλι και δέχτηκα την τιμωρία μου. Δέχτηκα να ζήσω κι εξακολουθώ να ζω, ενώ η λύτρωσή μου θα ήταν να πεθάνω.

Με λένε Άννα κι αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου. Το χρέος μου προς τον Θεό το ξεπλήρωσα με τα δάκρυά μου. Το χρέος μου προς τους ανθρώπους το ξεπληρώνω μ’ αυτό το βιβλίο. Ανοίγω την καρδιά μου και σας μιλάω με απόλυτη ειλικρίνεια.
Ένα μικρό ψέμα θα σας πω μόνο. Ένα ασήμαντο ή ίσως και πολύ σημαντικό…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Από μικρή ηλικία έγραφε διηγήματα, εμπνευσμένα από την καθημερινότητα, και στο σχολείο αρκετές εκθέσεις της είχαν διακριθεί και βραβευτεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς. Σπούδασε ψυχολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία, αλλά τα τελευταία χρόνια την κέρδισε ο κόσμος των επιχειρήσεων και του μάρκετινγκ. Σήμερα εργάζεται ως υπεύθυνη πωλήσεων σε κατασκευαστική εταιρεία στη Γλυφάδα. Έχει δικό της κανάλι στο YouTube με τίτλο «Ταξίδι στην αυτογνωσία». Έχει μια κόρη, και το χόμπι της είναι τα ενυδρεία. Λατρεύει τα ζώα και πολύ συχνά γράφει ιστορίες με πρωταγωνιστές τα αγαπημένα της χρυσόψαρα.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ;" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ 

για το "ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ;"

από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Όταν οι εκδόσεις Μίνωας μου ανακοίνωσαν την απόφασή τους να επανεκδώσουν το μυθιστόρημά μου «Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;», η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Η χαρά αυτή δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι ένας συγγραφέας βλέπει τα βιβλία του σαν παιδιά του και επομένως χαίρεται με ό,τι καλό τους συμβαίνει, αλλά κυρίως στον ιδιαίτερο συναισθηματικό δεσμό που έχω με το συγκεκριμένο βιβλίο. Η ιδέα για την «Ιφιγένεια» γεννήθηκε μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου πριν από πολλά χρόνια. Βρισκόμουν εκεί μαζί με τρεις-τέσσερις γυναίκες και περίμενα να έρθει η σειρά μου για τη θεραπεία μου, καθώς την εποχή εκείνη αντιμετώπιζα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας. Συζητούσαμε, λοιπόν, με τις άλλες γυναίκες, μιλούσαμε για τους φόβους μας, για την αγωνία μας, για τις ελπίδες μας. Κάποια στιγμή, μια από τις γυναίκες είπε: «Θα κάνω τα πάντα για να γίνω καλά». Αυτή η κουβέντα (τόσο λογική και φυσιολογική για την περίσταση) καρφώθηκε στο μυαλό μου και απέκτησε άλλη διάσταση. Αλήθεια, πού  θα μπορούσε να φτάσει κανείς, προκειμένου να σώσει τη ζωή του; Πόσες εκπτώσεις στην ηθική του θα ήταν διατεθειμένος να κάνει, πόσα όρια θα παραβίαζε, πάνω σε πόσους ανθρώπους θα πατούσε για να γλιτώσει ο ίδιος; Όσον καιρό κράτησε η περιπέτειά μου, δούλευα την ιστορία του βιβλίου στο μυαλό μου. Ήταν κι αυτός ένας τρόπος για να δραπετεύει ο νους μου από την προσωπική μου δυσκολία, να προσπαθεί να μετουσιώσει σε κάτι δημιουργικό το άγχος και τη στενοχώρια. Και, πιστέψτε με, με βοήθησε πολύ!

          Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε η συγγραφή του «Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;». Η Κλαίρη, μια νεαρή γυναίκα που ζει μόνιμα στο εξωτερικό και κουβαλά μια τραγική προσωπική ιστορία, επιστρέφει στην Ελλάδα όταν ο αδελφός της, Κωστής, δολοφονείται. Ο Κωστής πλήρωσε με τη ζωή του την προσπάθειά του να σταματήσει το έργο μιας ομάδας επιστημών που, προκειμένου να ανακαλύψουν θεραπεία για τον καρκίνο, χρησιμοποιούν ανθρώπους ως πειραματόζωα. Οι άνθρωποι αυτοί, που δεν γνωρίζουν ότι παίρνουν μέρος σε ένα πείραμα, είναι άστεγοι, «περιθωριακοί» (όπως με ευκολία τους αποκαλούμε όλοι) και πιστεύοντας ότι βρίσκουν καταφύγιο και παρηγοριά στο ίδρυμα  «Άγιος Σώστης» θυσιάζονται, ως άλλη «Ιφιγένεια», στον βωμό του κέρδους. Κανείς δεν τους αναζητά, κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτούς, εκτός από τον Κωστή, που το πληρώνει με την ίδια του τη ζωή. Με τη βοήθεια του Φίλιππου, φίλου του Κωστή, η Κλαίρη θα αναζητήσει τους δολοφόνους του αδελφού της και θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι μόνο με ένα αδίστακτο κύκλωμα αλλά και με το ίδιο της το παρελθόν.

          Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία του βιβλίου. Στις σελίδες του κρύβονται αγωνία, μυστήριο, συγκίνηση, ανθρωπιά. Οι ήρωες κουβαλούν μυστικά και πάθη που κατευθύνουν τις σκέψεις και τις πράξεις τους, άλλοι βρίσκουν ξανά τη χαμένη τους ανθρωπιά και άλλοι την υποτάσσουν στο συμφέρον και στο ένστικτο της επιβίωσης, άλλοι θυσιάζονται χωρίς δεύτερη σκέψη και άλλοι θυσιάζουν δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό. Όλοι, όμως, πληρώνουν το τίμημα των επιλογών τους και ανακαλύπτουν πως η αλήθεια, όσο πικρή αν είναι, στο τέλος πάντα λυτρώνει. Άλλωστε, όπως λέει χαρακτηριστικά και η Κλαίρη: «Το φως είναι πάντα πολύ δυνατό∙ μπορεί να νικήσει και το πιο πυκνό σκοτάδι».

          Από την πρώτη έκδοση του βιβλίου έχουν περάσει αρκετά χρόνια, μέσα στα οποία ωρίμασα τόσο εγώ όσο (θέλω να πιστεύω) και η γραφή μου. Με πιο ώριμη γραφή και ματιά, λοιπόν, με την εξαιρετική επιμέλεια της Χριστίνας Τούτουνα, το συγκλονιστικό εξώφυλλο του Ιάκωβου Ψαρίδη, και -ασφαλώς- με τη φροντίδα και την εγγύηση των εκδόσεων Μίνωας, η «Ιφιγένειά» μου ξεκινά το νέο της ταξίδι. Αν θέλετε να μάθετε «Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια», δεν έχετε παρά να γίνετε συνεπιβάτες στο ταξίδι αυτό…

 

Σας ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα… Ένα ερώτημα που θα στοιχειώσει τη φαινομενικά ήρεμη ζωή της Κλαίρης και θα στοιχίσει τη ζωή του αδελφού της, του νεαρού Κωστή Αυγέρη…
«Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;»

Η Κλαίρη επιστρέφει στην Ελλάδα αποφασισμένη να ανακαλύψει τον δολοφόνο του Κωστή, έρχεται όμως αντιμέτωπη με ένα αδίστακτο κύκλωμα που, στο όνομα της επιστήμης, σκορπίζει τον θάνατο σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Με σύμμαχο τον ιατροδικαστή Φίλιππο Ηλιάδη, ρίχνεται με πάθος στο κυνήγι του αόρατου εχθρού που ξέρει καλά να κρύβεται πίσω από το προσωπείο της φιλανθρωπίας και της προσφοράς.

Το παρελθόν απλώνει τη σκιά του στο παρόν, οδυνηρές μνήμες ξυπνούν πάλι και όλες οι ισορροπίες της ανατρέπονται. Γύρω της στήνεται ένας χορός θανάτου, μέσα στον οποίο δεν μπορεί πλέον να διακρίνει τους αθώους από τους ένοχους…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ελευθερία Μεταξά γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1970. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, της Δραματικής Σχολής Διομήδη Φωτιάδη και του τμήματος Δημοσιογραφίας του Εργαστηρίου Ελευθέρων Σπουδών ΑΝΤ1. Εργάστηκε ως ηθοποιός, λαμβάνοντας μέρος σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές, ως ασκούμενη δημοσιογράφος στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 και ως φιλόλογος σε φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης.

Σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων, με τη μετάφραση και την επιμέλεια βιβλίων και με μεταγλωττίσεις ξένων τηλεοπτικών σειρών. Είναι μέλος της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) και μιλάει Αγγλικά. Το διήγημά της με τίτλο Το τελευταίο ταξίδι απέσπασε έπαινο στον 34ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό της Π.Ε.Λ. Από τις εκδόσεις Ωκεανός κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της Όταν μιλούν τα φεγγάρια, Μαύρα, σαν τον έβενο, μαλλιά, Μην κοιτάξεις πίσω, Σπασμένος καθρέφτης και Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;, ενώ από τις εκδόσεις Μίνωας τα μυθιστορήματα Τα τρία πρόσωπα της Εκάτης, Αθώοι Ένοχοι, Μαύρα σαν τον έβενο μαλλιά (επανέκδοση), Το χέρι του Θεού και Ο θησαυρός της Σμύρνης.

ΧΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΟΜΕΡΤΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

 ΧΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ 

για το "ΟΜΕΡΤΑ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

 

Ανθρωποφαγία, καχυποψία, αδυναμία σύνδεσης με τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Όλα γύρω μας συνηγορούν πια στο να πάψουμε να είμαστε αθώοι. Χρειάζεται αυτοπεποίθηση για να πεις κάτι και αυτό έρχεται από τα χιλιόμετρα που κουβαλάει κανείς στη ζωή του, από το πόσο ζυγίστηκε με τα πράγματα, από το πόσο δοκιμάστηκε με τους φόβους του. Σκεφτείτε πόσες φορές προτιμάμε να κρυφτούμε πίσω από τη βιτρίνα της τελειότητας, αντί να πούμε την αλήθεια μας. Είναι κι αυτή μία από τις θηριώδεις αδυναμίες του ανθρώπου. Άλλωστε, η σιωπή είναι η καλύτερη κρυψώνα της κακοποίησης.

Όλα αυτά αποτέλεσαν την έμπνευση για το «Ομερτά | Ο νόμος της σιωπής» (Εκδόσεις Πνοή), το οποίο περιγράφει μέσα από διαφορετικές ιστορίες αυτήν ακριβώς την αρένα, αλλά και το πώς μεταβολίζουμε το κακό σε καλοσύνη. Πώς προετοιμαζόμαστε για αυτή την περιβόητη συμφιλίωση τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους γύρω μας.

Ως προς το χώρο, το «Ομερτά» στήθηκε στην Τοσκάνη, η οποία στο δικό μου «μέσα» ταυτίζεται με το φως. Ως προς τον χρόνο, τοποθετήθηκε, μεταξύ άλλων, στη σκοτεινή εποχή που μεγαλουργούσε η Μαφία. Η συγκεκριμένη αντίθεση είναι ο βασικός άξονας, ο οποίος έρχεται να διαπεράσει το «καλό» και το «κακό» στις πράξεις των ηρώων και να φωτίσει όλα εκείνα τα μηνύματα περί ηθικής που κουβαλάει το συγκεκριμένο βιβλίο.

Το «Ομερτά | Ο νόμος της σιωπής» είναι ένα βιβλίο με σπονδυλωτές ιστορίες, στις οποίες οι ήρωες βιώνουν την αντίστροφη μέτρηση, μέχρι να έρθουν αντιμέτωποι με τις ευθύνες που τους αναλογούν. Προτιμώ να δημιουργώ χαρακτήρες, οι οποίοι θα πέσουν στη μάχη και θα λειτουργήσουν αυτόνομα. Εγώ απλώς θα κυνηγήσω τις λέξεις, για να φτιάξω το πλαίσιο. Θεωρώ ότι οφείλουμε να πλέκουμε ένα πλαίσιο ελευθερίας στους ήρωες και να τους αφήνουμε να λύνουν μόνοι τον μύθο τους. Έχω την αίσθηση πάντως ότι και στο «Ομερτά»  όλοι στο τέλος παίρνουν αυτό που διεκδίκησαν και όχι αυτό που δικαιούνταν. Εξάλλου, αυτό δεν γίνεται και στη ζωή; 

Η συγγραφή κρύβει πάντα μια έντονη μαχητικότητα. Όταν ολοκληρώνεται η δημιουργία ενός βιβλίου, αισθάνθηκες ότι έζησες, ότι προσέγγισες μία πτυχή του εαυτού σου με ένα διαφορετικό φίλτρο, με ένα νέο μικροσκόπιο. Εκεί που τα πράγματα είναι ακίνητα, νιώθεις πως αρχίζει μια διαδικασία. Κάτι περιμένεις. Προσωπικά, από τη στιγμή της έκδοσης και μετά, αισθάνομαι πάντα το βάρος της ευθύνης για το αν το βιβλίο θα αφήσει κάτι στον αναγνώστη ή θα στριμωχτεί στα σκονισμένα ράφια μιας βιβλιοθήκης. Άλλωστε, «κάθε ιστορία κρύβει κι ένα μυστικό. Η αποκάλυψή του σηματοδοτεί το τέλος».

Όπως συνηθίζω να λέω, ζούμε σε μία εποχή που τα βιβλία δεν θα σώσουν τον κόσμο, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι συντελούν στη βελτίωση της σχέσης με τον εαυτό μας. Ο κάθε αναγνώστης εισπράττει αυτό που μπορεί, αυτό που θέλει, αυτό που η δική του οπτική του επιτρέπει. Το βιβλίο ανήκει στον αναγνώστη και τη συνθήκη του. Προσωπικά, επικεντρώνομαι πάντα στο μήνυμα που θέλω να φτάσει εκεί έξω κι αισθάνομαι ότι το «Ομερτά | Ο νόμος της σιωπής» έχει ένα πολύ ισχυρό λόγο ύπαρξης και αξίζει να το διαβάσει κανείς, μιας και στο επίκεντρό του βρίσκεται η ηθική, όχι με τη στερεοτυπική έννοια, αλλά μέσα από το πρίσμα των άγραφων νόμων, την αξία των οποίων φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια.

 

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Ασφυξία. Λίγο πριν το τέλος. Εκεί, κάτω από το παγωμένο νερό της σκουριασμένης μπανιέρας. Τα δάχτυλά του τραβούν με μανία τα μαλλιά μου και σπρώχνουν ορμητικά το κεφάλι μου ξανά και ξανά προς τον πάτο. Σπασμοί και παραισθήσεις. Το βασανιστήριο του πνιγμού. Όσο επώδυνο κι αν είναι, δεν θα μιλήσω. Άλλωστε, νεκρή θα με φοβάται πιο πολύ».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Τι μπορεί να συνδέει μια γυναίκα που υφίσταται το μαρτύριο του πνιγμού στα παγωμένα νερά μιας σκουριασμένης μπανιέρας, έναν νεαρό άνδρα που βρίσκεται νεκρός και αλυσοδεμένος στη λίμνη Τραζιμένο, κι έναν αδίστακτο εκτελεστή που σημαδεύει τον αρχηγό της μαφίας κι ετοιμάζεται να τραβήξει τη σκανδάλη; Η τελετή αναγόρευσης του ηλικιωμένου Τίτο σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Σαπιέντσα της Ρώμης, στέκεται η αφορμή να έρθουν στο φως αλήθειες που κανείς δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει.

Omertà. Ένα λογοτεχνικό θρίλερ δράσης με φόντο τους σκοτεινούς δρόμους του Παλέρμο, τους λόφους του Μοντεπουλτσιάνο και τους αμπελώνες της Τοσκάνης. Μία ακραία ερωτική ιστορία, όπου τα όρια ανάμεσα στην εκδίκηση, τη δικαιοσύνη και την ηθική παραμένουν δυσδιάκριτα. Μια εξομολόγηση με διαδρομές που διασταυρώνονται, συνδέουν το παρελθόν με το παρόν και καθορίζουν το μέλλον. Άλλωστε, κάθε ιστορία κρύβει κι ένα μυστικό. Η αποκάλυψή του σηματοδοτεί το τέλος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Χάρης Βασιλάκος γεννήθηκε το 1984 στη Σπάρτη. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία, κατέχει μεταπτυχιακό στη Δημόσια Διοίκηση και είναι πτυχιούχος Αρμονίας και Ωδικής. Εργάστηκε για 13 χρόνια στον ιδιωτικό χώρο της Εκπαίδευσης, από το 2006 είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στον Fly 89.7 και από το 2018 συνιδρυτής της Vamvakou Revival, που υλοποιεί το εγχείρημα Αναβίωσης της Βαμβακούς, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ). Το «Omerta» είναι το τρίτο μυθιστόρημα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή. Προηγήθηκαν το «Εκεί Που Πετάει Ο Νους» (2017) και η «Κλεψύδρα» (2020). 

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ 

για το "ΠΑΡΤΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

«Θα μου πεις μια ιστορία από το μυαλό σου;» με ρωτούσε η κόρη μου όταν ήταν μικρότερη. Μια φορά, για να κάνει τη δουλειά μου πιο… δύσκολη, συμπλήρωσε: «Θα μου πεις μια ιστορία με έναν δεινόσαυρο;» Κι έτσι ξεκίνησε η Δεινοσαυριάδα, ένα «έπος» με πέντε μέρη! Από αυτό το έπος προέκυψε τελικά το «Πάρτι στο Ποτάμι.»

Το θέμα της ιστορίας προέκυψε από τους ίδιους τους χαρακτήρες. Ο Τελευταίος Δεινόσαυρος στη Γη ένιωθε, όπως καταλαβαίνετε, μοναξιά. Όλα τα άλλα ζώα τον απέφευγαν, εκτός από δύο που επίσης ήταν μοναδικά και μοναχικά: το Μονόφθαλμο Φίδι κι ο Πλατύποδας Χωρίς Ουρά. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια συντροφιά ασυνήθιστη, αλλά πολύ αγαπημένη, που συμπληρώθηκε από ένα εγκαταλειμμένο μωρό πτεροδάκτυλο. 

Ο Δεινόσαυρος, το Φίδι και ο Πλατύποδας έχουν ο καθένας τη δική του προσωπικότητα, ενδιαφέροντα και ταλέντα. Στον Δεινόσαυρο αρέσουν οι περιπλανήσεις στο δάσος, στο Φίδι τα βιβλία κι οι ιστορίες, στον Πλατύποδα η ζαχαροπλαστική… Ο καθένας ικανοποιεί διαφορετικές ανάγκες της Φτερωτής, της μικρής πτεροδάκτυλου που μεγαλώνει ευτυχισμένη μαζί τους. Κι όταν η Φτερωτή αντιμετωπίζεται με κοροϊδίες από τους συμμαθητές της, οι τρεις μπαμπάδες θα συνδυάσουν τα ταλέντα τους για να βοηθήσουν τα άλλα ζώα να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις τους.

Χαρακτηριστική είναι ίσως η επιφοίτηση που έχει ο δεινόσαυρος αναφορικά με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Φτερωτή με τους συμμαθητές της:

«Το βρήκα!» αναφώνησε ξαφνικά ο δεινόσαυρος. «Ελάτε, γυρίζουμε σπίτι! Έχουμε πολλές ετοιμασίες για αύριο.»

«Τι θα γίνει αύριο, Μπαμπά Δου;» ρώτησε η Φτερωτή.

«Πάρτι θα γίνει, με νεροτσουλήθρα κι από όλα. Και θα καλέσουμε όλους τους συμμαθητές σου και τους γονείς τους.»

Η συγγραφή του «Πάρτι στο ποτάμι» ήταν ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο και στον χώρο. Βρέθηκα στον Σχηματισμό Μόρισον (ΗΠΑ) στον οποίο, 150 εκατομμύρια χρόνια πριν, υπήρχε δάσος πλάι σε ποτάμι, ανάμεσα σε -εξαφανισμένους πλέον- δεινόσαυρους και πτεροδάκτυλους, αλλά και κροκόδειλους, πλατύποδες, φίδια, βάτραχους, χελώνες, σαύρες, σαλαμάνδρες κι ακρίδες, ζώα που κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι σήμερα. Η έκδοση της ιστορίας ήταν ένα όνειρο που ποτέ δεν πίστευα ότι θα βγει αληθινό.

Το Πάρτι στο ποτάμι είναι μια μεγάλη γιορτή της ποικιλομορφίας! Διαβάστε το γιατί είναι μια χαρούμενη ιστορία με βουτιές, παιχνίδια, συναντήσεις με παράξενα προϊστορικά ζώα, αλλά και με αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό για κάθε πλάσμα και κάθε οικογένεια. Βάλτε στη διαπασών το τραγούδι και χορέψτε μέχρι τελικής πτώσης!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Η Φτερωτή νιώθει το πιο τυχερό παιδί στον κόσμο. Έχει έναν μπαμπά εξερευνητή, έναν μπαμπά ζαχαροπλάστη κι έναν μπαμπά παραμυθά. Τα παιδιά στο σχολείο, όμως, δε μοιράζονται τον ενθουσιασμό της και την κοροϊδεύουν. Οι μπαμπάδες τότε σκέφτονται να ενώσουν τα χαρίσματά τους για να βοηθήσουν τη Φτερωτή. Θα τα καταφέρουν;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χριστίνα Αποστολίδη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Επικοινωνία & Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης κι εργάζεται στο χώρο του marketing. Τα τελευταία χρόνια, ζει με τον Χρήστο και τη Σοφία στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ιστορίες για παιδιά ξεκίνησε να γράφει το 2012 για να τις διηγείται στη Σοφία. Κείμενά της διακρίθηκαν με έπαινο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά το 2021 (Ιστορία εκτενούς φόρμας για παιδιά 10-14 ετών και Διήγημα για νέους 14+). Γράφει επίσης παιδικά τραγούδια.

Το «Πάρτι στο ποτάμι» είναι αφιερωμένο σε όλους όσοι προσπαθούν να μείνουν πιστοί στον εαυτό τους, παρά την απόρριψη και τη μοναξιά, αλλά και σε εκείνους που ανοίγουν το μυαλό και την καρδιά τους σε ό,τι δε γνωρίζουν ή δεν κατανοούν.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΟΔΟΝΤΟΒΟΥΡΤΣΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

για το "Η ΟΔΟΝΤΟΒΟΥΡΤΣΑ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι ένα ταξίδι, που μερικές φορές ξεκινάει βάσει προγραμματισμού κι άλλες ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις. Πάντα όμως είναι ένα ταξίδι μαγευτικό και όμορφο, που σε οδηγεί σε νέους τόπους και ανοίγει καινούριους ορίζοντες στην σκέψη σου. Η «Οδοντόβουρτσα» ήταν ένα βιβλίο που ήρθε ξαφνικά, σαν ένας επίλογος μίας περιόδου της ζωής μου έντονης και γεμάτη αλλαγές. Αλλά ακόμα κι έτσι δεν ήταν ακόμα έτοιμη να ταξιδέψει εκεί έξω, έμεινε στο συρτάρι μου μερικά χρόνια μέχρι να βρει τον δρόμο μέχρι το τυπογραφείο. Κι αυτό ακόμα όμως ήταν σαν να έγινε επίτηδες, η ευκαιρία δόθηκε όταν εγώ ήμουν έτοιμος να κάνω αυτό το βήμα, σαν ένας συμπαντικός συγχρονισμός.

Η «Οδοντόβουρτσα» βασίζεται σε κάποια προσωπικά μου βιώματα που μου έδωσαν το έναυσμα να ξεκινήσω να γράφω τις πρώτες σελίδες μίας ιστορίας, η οποία βρήκε μόνη της τον δρόμο μέχρι τον επίλογο. Περιγράφει τη θυελλώδη σχέση δύο ανθρώπων που οι δρόμοι τους συναντιούνται και ξεκινάνε ένα ταξίδι σύντομο χρονικά αλλά που αφήνει σημάδια στις ζωές και των δύο. Είναι μία ιστορία που δείχνει ότι ο χρόνος είναι σχετικός όταν ο έρωτας ανεβαίνει στο προσκήνιο, τα συναισθήματα γεννιούνται και ζουν στο δικό τους χρόνο που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό χρόνο. Μια μέρα αξίζει όσο ένας μήνας, αρκεί να βρίσκεσαι εκεί που πιστεύεις ότι ανήκεις. Αλλά πάντα ο έρωτας κρύβει μυστικά, όταν αυτά βγαίνουν από τις ντουλάπες που κρύβουμε τους σκελετούς μας τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Κάπως έτσι οι δύο ήρωες χάνονται στην πορεία, ο καθένας έχοντας μία διαφορετική πραγματικότητα στο μυαλό του, που τελικά τους οδηγεί σε αποκλίνουσες πορείες.

Η «Οδοντόβουρτσα» είναι αυτό που σημειολογικά λέει ο τίτλος της, μία άσκηση οικειότητας. Μία προσπάθεια δύο ανθρώπων να γνωρίσουν ξανά τα όριά τους, μετά από μία περίοδο που ο καθένας για τους δικούς του λόγους είχε μείνει στάσιμος. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ο καθένας μας έχει βιώσει στη ζωή του. Κι αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία,  ότι ξεκινάει από εμπειρίες κοινές για πολλούς και ελπίζω όσοι διαβάσουν το βιβλίο να ταυτιστούν με τους ήρωες.

«Ο χρόνος που είχαν περάσει μαζί ήταν σχεδόν μηδαμινός. Συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν το πρώτο βράδυ που κοιμήθηκαν μαζί, οι πρώτες στιγμές που μοιράζονταν κάτι. Όμως εκείνος ένιωθε την παρουσία της τόσο οικεία. Δεν ήταν συνηθισμένος να νιώθει τόσο γρήγορα κάποιον άνθρωπο κοντά του. Αυτό το χαμόγελο που μόλις έσκασε, χωρίς να καταλάβει ότι την κοίταζε, πέρασε μπροστά από τα μάτια του φωτίζοντας το σκηνικό σαν διάττοντας αστέρας και τον έκανε να σκεφτεί ότι το είχε ξαναδεί κάπου. Είχε μεγάλη αδυναμία στα αστέρια, ειδικά σε όσα πέφτουν και δεν μένουν πάντα εκεί ψηλά, απρόσιτα. Εκείνα που προτιμούν να διαγράψουν μια φωτεινή αλλά σύντομη τροχιά πριν αγκαλιάσουν την πραγματική καταγωγή τους».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Ο χρόνος των συναισθημάτων είναι υποκειμενικός, τόσο στην ωρίμανσή τους όσο και στο βίωμά τους. Μπορούν να γεννηθούν και να πεθάνουν στο φως μιας αστραπής, κι όμως, να σε στοιχειώσουν για μια ολόκληρη ζωή. Υπάρχουν μικρά σημάδια ότι ο έρωτας που γεννήθηκε και έζησε μέσα σου, έχει πια σβήσει – ένα τέτοιο είναι και η οδοντόβουρτσα. Ένα τόσο απλό αντικείμενο που συμβολίζει την οικειότητα και τη συνύπαρξη για όσο καιρό είστε μαζί, γίνεται ξαφνικά κάτι ξένο και άγνωστο μόλις ο ένας από τους δύο φύγει. Όταν θα καταφέρεις να πετάξεις από το μπάνιο την οδοντόβουρτσα που εκείνος ή εκείνη άφησε φεύγοντας, τότε είσαι έτοιμος να τον αποχαιρετήσεις για πάντα. Η Στέλλα πέρασε από τη ζωή του Στέφανου σαν τυφώνας, τόσο ανατρεπτικά και τόσο γρήγορα. Όμως την οδοντόβουρτσα που της έδωσε εκείνο το πρωινό, δεν κατάφερε να την πετάξει, παρά μόνο πολύ καιρό μετά την τελευταία φορά που την είδε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Κωνσταντίνος Κυριάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985 και μεγάλωσε σ’ αυτή την πόλη, γεμάτος αστικές και πολύβουες αναμνήσεις από το κέντρο της. Έζησε για τέσσερα σχεδόν χρόνια στο Μόναχο, όσο δηλαδή χρειάστηκε μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό του στη Φυσική. Εργάζεται σε μια εταιρεία παραγωγής χάρτινης συσκευασίας, ως υπεύθυνος του τμήματος σχεδιασμού, και στον ελεύθερό του χρόνο προσπαθεί να διαβάζει και να γράφει αρκετά, ώστε να προλάβει να γνωρίσει και να εξιστορήσει όσα πιστεύει ότι αξίζουν. Είναι παντρεμένος και πατέρας ενός μικρού αγοριού, που ελπίζει όταν μεγαλώσει να αγαπάει τα βιβλία όσο κι αυτός. «Η Οδοντόβουρτσα» είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

ΑΝΤΡΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΣΙΧΛΑ ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΑΝΤΡΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

για το "ΤΣΙΧΛΑ ΚΟΛΛΗΜΕΝΗ ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Σαν τσίχλα κόλλησε στο μυαλό μου πριν μερικά χρόνια η φράση «Τσίχλα κολλημένη στο παπούτσι μου». Τη θεώρησα ιδανικό τίτλο για παιδικό βιβλίο. Ικανό να τραβήξει την προσοχή των παιδιών και να τα κάνει να θέλουν να το διαβάσουν.

Δε γράφω πάντα τα βιβλία μου με τον ίδιο τρόπο. Κάποτε παίρνω έναυσμα από έναν χαρακτήρα, άλλοτε από ένα γεγονός. Αυτή τη φορά ξεκίνησα με έναν τίτλο. Τίποτα άλλο δε γνώριζα εκείνη τη στιγμή για το βιβλίο που ήθελα να γράψω. Με αφορμή λοιπόν τον τίτλο αυτό αποφάσισα να χτίσω μια ταιριαστή ιστορία.

Δε μου βγήκε εύκολα η πλοκή. Ξεκίνησα πολλές φορές τη συγγραφή της, αλλά δε μου άρεσε η τροπή που έπαιρνε. Την παρατούσα συχνά, μα ο τίτλος παρέμενε κολλημένος στον νου μου. Όπως ακριβώς μια τσίχλα που δύσκολα ξεκολλάει από τη σόλα του παπουτσιού σου. Ώσπου, εμπνεύστηκα τους χαρακτήρες της Θεοδώρας και του Βαγγέλη και η ιστορία άρχισε να αποκτά ροή.

Η Θεοδώρα και ο Βαγγέλης είναι δέκα χρονών και φοιτούν στην Ε’ Δημοτικού. Η Θεοδώρα είναι τελειομανής και ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να αλλάξει τον κόσμο. Ο Βαγγέλης από την άλλη δεν έχει-για την ώρα τουλάχιστον-τέτοιες επιθυμίες. Αυτό που θέλει είναι να τον αφήσει η μαμά του στην ησυχία του για να μπορεί να απολαμβάνει τα αγαπημένα του γαριδάκια.

Παρόλο που η Θεοδώρα και ο Βαγγέλης είναι συμμαθητές, δεν κάνουν παρέα. Όχι επειδή αντιπαθούν ο ένας τον άλλο. Κυρίως επειδή δεν έχουν κοινούς φίλους ή κοινά ενδιαφέροντα. Ακόμη και τα κατοικίδιά τους είναι διαφορετικά. Η Θεοδώρα έχει τον Ψουψού, τον γάτο και ο Βαγγέλης τον Αλύχτη, τον σκύλο.

Μέχρι που φτάνει η Ημερίδα Επινοήσεων που οργανώνει το σχολείο τους ένα σαββατιάτικο πρωινό  και με έναν πολύ περίεργο τρόπο η επινόηση του καθενός από τα δύο παιδιά  θα τους φέρει πιο κοντά!

Τα κεφάλαια είναι μικρά σε έκταση και εναλλάξ γραμμένα, εστιασμένα τη μια στη ζωή της Θεοδώρας και την άλλη στη ζωή του Βαγγέλη. Διαβάζοντάς τα μαθαίνουμε τι προηγήθηκε της Ημερίδας Επινοήσεων, τι έγινε κατά τη διάρκειά της και τι ακολούθησε έπειτα.

Από νωρίς στη διαδικασία συγγραφής της ιστορίας γνώριζα ότι ήθελα να προσανατολιστώ στο θέμα των viral βίντεο και την αξία που δίνουν στη διαδικτυακή δημοφιλία τους τα παιδιά και οι έφηβοι. Επειδή πιστεύω πως είναι κάτι που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογία και την αυτοπεποίθησή τους.

Όταν τέλειωσα το κείμενο, το έστειλα στις Εκδόσεις Ψυχογιός. Λίγες μέρες μετά, έμαθα πως πήρε έγκριση να εκδοθεί και χάρηκα αφάνταστα. Διασκέδασα πολύ γράφοντάς το. Τα δύο παιδιά μού κράτησαν την καλύτερη παρέα. Εύχομαι εξίσου καλή παρέα να κρατήσουν και σε όσους επιλέξουν να το διαβάσουν!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Θεοδώρα: δέκα ετών, μαθήτρια της Ε΄ Δημοτικού, έχει αδυναμία στις γάτες, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, ονειρεύεται μια μέρα να αλλάξει τον κόσμο.

Βαγγέλης: δέκα ετών, μαθητής της Ε΄ Δημοτικού, έχει αδυναμία στους σκύλους, τα αφήνει όλα στην τύχη, ονειρεύεται μια μέρα να γλιτώσει από την γκρίνια της μαμάς του.

Δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες είναι ποτέ δυνατόν να τα βρουν μεταξύ τους; Ένα ζευγάρι βρομερά αθλητικά παπούτσια, μια ροζ μασημένη τσιχλόφουσκα και μερικά αυτοσχέδια στιχάκια που γίνονται viral θα σταθούν αφορμή να δοθεί απάντηση στο καυτό τούτο ερώτημα.

Και όλα αυτά ένα σαββατιάτικο πρωινό σε μια σχολική Ημερίδα Επινοήσεων.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Άντρη Αντωνίου γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1980. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου και εργάζεται ως δασκάλα.

Έχει τιμηθεί τέσσερις φορές με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου για Μεγάλα Παιδιά και Εφήβους και έχει βραβευτεί τρεις φορές από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά. Βιβλία της έχουν συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου Κύπρου και Ελλάδας, των Λογοτεχνικών Βραβείων του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης και των Βραβείων του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Το 2017 το όνομά της συμπεριελήφθη στη λίστα των «Aarhus39», μιας λίστας 39 νέων Ευρωπαίων υποσχόμενων συγγραφέων. Ήταν υποψήφια για το διεθνές βραβείο Astrid Lindgren Memorial Award για το 2022.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΒΡΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ " ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΒΡΙΛΗ 

για το "ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣΣΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ"

από τις εκδόσεις ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ.

Οι πρώτοι σπόροι για το βιβλίο αυτό φυτεύτηκαν το 2018, όταν ακόμη ζούσα στο Μαυροβούνιο με την οικογένειά μου και διανύαμε το τελευταίο εξάμηνο μια τριετούς μετακίνησης με τη δουλειά του συζύγου μου.

 

Σε εκείνη την τριετία, 2015-2018, βρήκα την ευκαιρία να χορτάσω το πρώτο μου παιδί που μέχρι τότε λόγω απαιτητικών ωραρίων εργασίας δεν είχα μπορέσει να το ευχαριστηθώ, αλλά κυρίως, να επανασυνδεθώ με το εσωτερικό μου παιδί που κι αυτό το είχα αμελήσει στην πορεία της ενηλικίωσης.

 

Θυμήθηκα το πιο «καλλιτεχνικό» μου κομμάτι που αγαπάει τον χορό, τη ζωγραφική, τη συγγραφή και απόλαυσα το πολύτιμο αγαθό που σπανίζει στις σύγχρονες οικογένειες, αυτό του «ελεύθερου» χρόνου. Σύντομα όμως έκανα και το δεύτερο παιδί μας και πέρασα όλες τις φάσεις που συνήθως συνοδεύουν τα πρώτα χρόνια της μητρότητας: εγκυμοσύνη με επιπλοκές, γέννα που δεν πάει όπως περιμένεις, ολονύκτιοι θηλασμοί, άπειρα ξυπνήματα, σκυψίματα και κουβαλήματα, ατελείωτες αλλαγές πάνας, tantrums, terrible twos, και horrible threes.

 

Βέβαια, τα επίπεδα αυτογνωσίας μου και εμπειρίας μου ήταν πλέον εντελώς διαφορετικά, οπότε σε συνδυασμό με τις ευνοϊκότερες συνθήκες ζωής μας εκεί, είχα την ευκαιρία να νοηματοδοτήσω κάπως αλλιώς την εμπειρία μου και να την μετουσιώσω σε κάτι «δημιουργικό».

 

Έτσι έκανα το blog «H Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων», όπου μοιραζόμουν αρκετά γλαφυρά με βιντεάκια και κείμενα όλη μου την αλήθεια ως μαμά, γυναίκα και σύζυγος, πότε με χιούμορ, πότε με ευαισθησία, πότε και με τα δύο μαζί ταυτόχρονα. Ένιωσα την ανάγκη της σύνδεσης με άλλες Ελληνίδες μαμάδες ανά τον κόσμο που βίωναν την μητρότητα κάπως σαν εμένα: Σαν ένα «τρένο» που μπορεί να αρχικά να σε ισοπεδώνει, αλλά αν κρατηθείς γερά πάνω του, ανοίξεις διάπλατα τα μάτια σου και δεν πέσεις, θα σε βγάλει στην αντίπερα όχθη σοφότερο και καλύτερο άνθρωπο.

 

Εκτός από όσα μοιραζόμουν στο www.iprigipessa.com και στα social media, υιοθέτησα την αγαπημένη μου συνήθεια (πλέον το λες και τελετουργία!) να στέλνω κάθε Πέμπτη βράδυ μια ηλεκτρονική επιστολή /κατάθεση ψυχής σε όσους ακόλουθους γράφονταν στο site.

 

Οι μικρές ιστορίες μητρότητας είναι ένα ανθολόγιο αυτών των «προσωπικών» επιστολών, που γράφτηκαν μεταξύ 2019 και 2021. Καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αυτοβιογραφικών εξομολογήσεων, που περιλαμβάνει ανομολόγητες συνήθως σκέψεις και συναισθήματα που έχει μια μαμά απέναντι στον εσωτερικό της κριτή, στην κοινωνία (συχνά συμπίπτουν αυτά τα δυο), στον γιο της, στην κόρη της, στους γονείς της, στον σύντροφό της και σε μια ...παγκόσμια πανδημία!

 

Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι αυτό το βιβλίο θέλησα να γίνει μια φωνή αλήθειας, αποδοχής και συμπαράστασης για τις μαμάδες εκεί έξω που παλεύουν για το καλύτερο αλλά συχνά καταλήγουν να αισθάνονται μόνες, λίγες και γεμάτες αχρείαστες ενοχές.

Έχω την αίσθηση ότι αν είχα τέτοιες «φωνές» γύρω μου καθώς ξεκινούσα κι εγώ το συναρπαστικό ταξίδι της μητρότητας πριν 11 χρόνια θα ήταν όλα αρκετά πιο όμορφα και πιο εύκολα!

 

Ελπίζω να νιώσουν το ίδιο και οι αναγνώστες μου!

 

ΥΓ1. Το απροσδόκητο είναι ότι από τότε που κυκλοφόρησε λαμβάνω αρκετή θετική ανατροφοδότηση και από μη-μαμάδες ή ακόμη και από άντρες! Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει γιατί καθώς τα κείμενα είναι γραμμένα εκ βαθέων και δίχως ιδιαίτερο φιλτράρισμα, αγγίζουν και βασικά «πανανθρώπινα» θα έλεγα ζητήματα υπαρξιακής φύσης, όπως για παράδειγμα την ανασφάλεια που μπορεί να νιώθουμε απέναντι στο άγνωστο, τον φόβο που μας δηλητηριάζει την ψυχή με όσα δυσοίωνα συμβαίνουν γύρω μας, τις επιπλοκές της κρίση μέσης ηλικίας κ.ο.κ.

 

ΥΓ2. Ευχαριστώ πολύ τον εκδοτικό μου οίκο Ανεμολόγιο και δη τον Δημήτρη Καραναστάση, που κατάφερε να μετατρέψει αυτά τα κείμενα «χείμαρρος» σε ένα όμορφο βιβλίο διατηρώντας το ύφος μου στο ακέραιο.

 

ΥΓ3. Τον ευχαριστώ επίσης που σε ορισμένα κεφάλαια του βιβλίου κατάφερε να τα διατηρήσει σχεδόν στο ακέραιο τα πολλά υστερόγραφά μου -  ένα ίδιον των εβδομαδιαίων μου ηλεκτρονικών επιστολών, που έκανε την μετατροπή σε «συμβατικό» βιβλίο, μια σπαζοκεφαλιά.

 

ΥΓ4. Αν αναρωτιέστε «Μα πώς μοιάζουν επιτέλους αυτά τα newsletters;»  μπορείτε να γραφτείτε εδώ: http://eepurl.com/di5VXn,

ΥΓ5. Το βιβλίο μου «Μικρές ιστορίες μητρότητας – Από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» μπορείτε να το βρείτε εδώ: https://www.ekdoseispnoi.gr/product/%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ad%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%cf%81/

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Σαράντα και μία εκ βαθέων εκμυστηρεύσεις, γραμμένες με αυτοσαρκασμό, χιούμορ και ευαισθησία, σκιαγραφούν το ταξίδι αυτογνωσίας και τις προκλήσεις που η σύγχρονη Ελληνίδα καλείται να αντιμετωπίσει, ως μαμά, γυναίκα και σύντροφος.

Οι Μικρές Ιστορίες Μητρότητας είναι ένα ανθολόγιο ηλεκτρονικών επιστολών που στάλθηκαν από την «Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» προς τις μαμάδες-ακόλουθους του blog, για να τους θυμίσει ότι δεν είναι οι μόνες που δυσκολεύονται, δεν είναι τρελές και δεν είναι ποτέ μόνες.  Σαν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Ένα συνωμοτικό κλείσιμο ματιού. Μια σφιχτή αγκαλιά συμπαράστασης. Για να συνεχίσουν να προσπαθούν για το καλύτερο, παρά την αϋπνία, παρά την κούραση και το χάος. Για να μείνουν εκεί, παρούσες και διάφανες. Για να μη χάσουν την πίστη τους· στον εαυτό τους, στα παιδιά τους και στο θαύμα της ζωής της ίδιας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Χριστίνα Γαβρίλη γεννήθηκε στα περίχωρα των Αθηνών και μεγάλωσε με Κάντι Κάντι, χλωρίνη Κλινέξ και μπόλικο Γιόκο Τσόκο. Σπούδασε στη Θεσσαλονίκη και στην Αγγλία και για πολλά χρόνια εργαζόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Στα τριάντα πέντε της, λίγο αφότου έγινε μαμά, αποφάσισε να κατέβει από αυτό το τρένο για να βεβαιωθεί ότι πάει εκεί που θέλει. Ύστερα από μια τρυφερή επανασύνδεση με το εσωτερικό της παιδί, ανακάλυψε ότι οι μυστηριώδεις διάδρομοι της ανθρώπινης ψυχής την έλκουν πολύ περισσότερο από τους εταιρικούς. Σήμερα κυνηγάει το μεγάλο της πάθος, την Ψυχολογία.

Από το 2018, στο προσωπικό της ιστολόγιο «Η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων»  (www.iprigipessa.com), μοιράζεται με εκατοντάδες μαμάδες σκέψεις, συναισθήματα, αγωνίες, χαρές, και πάνω απ’ όλα, αλήθειες. Απ’ αυτές που θα σε κάνουν πότε να γελάς, πότε να κλαις, πότε και τα δύο ταυτόχρονα.   

Θα τη βρείτε στο Instagram και στο Facebook ως «Η Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων».

Το βιβλίο της «Μικρές ιστορίες μητρότητας – Από την Πριγκιπέσσα των Βαλκανίων» είναι το πρώτο της και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο.