ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΚΑΡΕΠΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

 ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΚΑΡΕΠΗ

για το "ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

Ήταν ένα από εκείνα τα ζεστά απογεύματα του καλοκαιριού που οι αντένες της έμπνευσης είχαν υψωθεί στον αέρα γυρεύοντας κάτι πάνω στο οποίο θα σκάλωνε η κόκκινη κλωστή μου και θα μου έφερνε μια νέα ιστορία.  Μια φράση, ένα νεύμα, μια είδηση ή πολύ απλά ένα συναίσθημα. Περιδιαβαίνοντας στην πόλη μου, εκείνο το απόγευμα άκουσα από κάποιο ανοιχτό παράθυρο ένα παλιό λαϊκό τραγούδι που μιλούσε για έναν φονιά που μόλις είχε αποφυλακιστεί. Στα αφτιά μου έφτασε ο γνωστός στίχος «του βάλαμε γλυκό του βάλαμε και μέντα μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα». Ένιωσα αμέσως μια παράξενη σύνδεση με αυτό τον στίχο, κι ήταν σαν να εμφανίστηκε μπροστά μου ένας άντρας που μέσα στο σακίδιό του κουβαλούσε μια ενοχή και μια αθωότητα. Αυθόρμητα, σαν να με έψαχνε κι εκείνος, μου συστήθηκε. «Με λένε Ηλία» μου είπε. Περπατήσαμε μαζί ως το σπίτι και στη διαδρομή μου αφηγήθηκε μέρος της τραγικής ιστορίας του. Η αλήθεια είναι ότι με δυσκολία μου αποκάλυπτε κάποιες πληροφορίες, μου είπε λίγα πράγματα για την ζωή του, τον γάμο του με την Κική, για τον γιο  και τον αδερφό του. Μου μίλησε για το χωριό του τη Λευκομηλιά και πόσο πολύ του είχε λείψει ο Όλυμπος. Μα για το φονικό, δεν είπε κουβέντα.

Λίγες μέρες μετά από αυτή τη συνάντηση, σε μια «βόλτα» μου στο χώρο του διαδικτύου έπεσα τυχαία πάνω σε μια χορεύτρια του Tribal fusion. Οι κινήσεις της ήταν μαγικές κι ο χορός της εκστατικός μα εκείνο που με μαγνήτισε περισσότερο ήταν τα μάτια της στο χρώμα του νερού που με κοίταξαν μέσα από την οθόνη καθώς μου έλεγε –ή φαντάστηκα πως μου έλεγε– «Γεια  σου, με λένε Ισιδώρα, θέλεις να σου πω μια ιστορία;». Δέχτηκα με μεγάλη προθυμία και ομολογώ ότι με συνεπήρε η αφήγησή της, όσο κράτησε.  Βλέπετε, δεν μπόρεσε να τελειώσει την ιστορία της διότι αγνοούσε κι η ίδια ποιος ήταν ο ρόλος της μέσα σε αυτή. Στο τέλος με παρακάλεσε να ταξιδέψουμε μαζί ως τον Όλυμπο για να μάθουμε και οι δύο τη συνέχεια. Τα μόνα στοιχεία που κρατούσε στα χέρια της ήταν ένα γράμμα, ένα δαχτυλίδι, ένα κλειδί και μια φωτογραφία.

Ομολογώ ότι μου είχε εξάψει την περιέργεια. Έβγαλα εισιτήριο, και αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες για το βουνό των θεών και τους μύθους που το περιβάλλουν βρέθηκα να χορεύω παρέα με τις μούσες, σε ένα πανηγύρι που συνέβαινε μια φορά το χρόνο στη Λευκομηλιά. Μέσα σε αυτή την παραζάλη, η θεά της μνήμης και μητέρα των μουσών Μνημοσύνη ανέλαβε να μου αφηγηθεί όλη την ιστορία και να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτηματικά με τα οποία με είχαν γεμίσει οι δύο προηγούμενοι επισκέπτες. Μου μίλησε για τις δυο πηγές του Άδη και για το νερό της μνήμης, μου έδωσε μάλιστα να πιω από αυτό. Μου σύστησε και άλλους ανθρώπους, τον Στέλιο τον ιδεολόγο δήμαρχο, την Κατερίνα την μαγείρισσα με τα κρυμμένα μυστικά, τον Ράκη και τον Αλέξανδρο τα δυο παιδιά που παίζουν κυνηγητό στο νεκροταφείο, και την μαύρη αρκούδα που άλλοι τη βλέπουν άλλοι όχι,  και ο καθένας είχε κάτι νέο να μου αποκαλύψει. Στο τέλος, είχα στο κεφάλι μου μια ολόκληρη ιστορία, που μιλούσε για την αγάπη και το μίσος, για την ενοχή και την αθωότητα και τα λεπτά όρια ανάμεσά τους, και για την αλληλεπίδραση μεταξύ όλων των πλασμάτων.

Αυτή την αλληλεπίδραση που με έκανε κι εμένα να θέλω να γράψω αυτό το βιβλίο.

 «“Η θλίψη συχνά περπατάει αντάμα με την απόλυτη ευτυχία”, λένε. Σαν δυο ξαδέρφες που συναντιούνται ξαφνικά στον δρόμο και συνεχίζουν για λίγο την πορεία τους μαζί, ώσπου να προλάβουν να πουν τα νέα τους. Κι αυτός ο περίπατος που αποφασίζουν να κάνουν οι δυο τους, όταν αποφασίζουν να τον κάνουν, κόβει τις ψυχές των ανθρώπων στα δυο – η μισή να κλαίει και η άλλη μισή να γελά».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα  ΕΔΩ

Τα χορευτικά της βήματα, ένα γράμμα δίχως όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο δαχτυλίδι κι ένα σκουριασμένο κλειδί, καθώς και η μυστηριώδης άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτά τα ευρήματα, οδηγούν την Ισιδώρα από την Αστόρια σ’ ένα χωριό του Ολύμπου, τη Λευκομηλιά, με σκοπό να ανακαλύψει μόνη της όσα έχουν μείνει κρυφά για χρόνια.

Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο, τον δήμαρχο της περιοχής, που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, μια γιορτή ξεχασμένη για τριάντα χρόνια.  Μαζί του ξετυλίγει το κουβάρι που καταλήγει στο παρελθόν, εκεί όπου η μοίρα έστησε εξέδρα για τον χορό της ζωής και του θανάτου.

Με φόντο την ιστορία της οικογένειας του Ηλία Τελεσίδη, τους τοπικούς μύθους, τα πανηγύρια των κατοίκων της Λευκομηλιάς, και τις ανθρώπινες σχέσεις που λήγουν άδοξα, οι ήρωες πασχίζουν να βρουν τα βήματά τους, έως ότου η μητέρα Μνημοσύνη, η θεότητα της μνήμης, τους οδηγήσει στη λύτρωση.

Μια οριακή στιγμή, μια γυναίκα που δεν κρατά μυστικό, μια μαύρη αρκούδα που λίγοι μπορούν να δουν, κι ένα θύμα που γίνεται ταυτοχρόνως θύτης, συνθέτουν μια πολυπρόσωπη ιστορία με μικρή πνοή μαγικού ρεαλισμού, όπου τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι δυσδιάκριτα, και οι ζωές των ανθρώπων είναι μοιραία δεμένες μεταξύ τους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Βασιλική Ακαρέπη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατοικεί στον Κορυδαλλό. Είναι απόφοιτος του Tμήματος Nηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται κυρίως με τη συγγραφή και την αρθρογραφία. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Έχουν κυκλοφορήσει τα έργα της «Μια νύχτα που κράτησε χρόνια», «Πάνθηρας Μαυρόγατος» και «Πάνθηρας Μαυρόγατος 2», από τις εκδόσεις Μίνωας, και «Το αίνιγμα της κερασόπιτας» από τις εκδόσεις Διόπτρα. Το μυθιστόρημα «Μνημοσύνη» είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή.

ΕΛΕΝΑ Χ. ΣΤΑΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

 ΕΛΕΝΑ Χ.ΣΤΑΝΙΟΥ

για το "ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

... Στο σχολείο, κι αφού όλα τα παιδιά είχαν τακτοποιηθεί στις θέσεις τους, ο Πέτρος ακόμη έτρεχε μέσα στην τάξη.

            «Δε θέλω να καθίσω εδώ!» είπε, όταν η κυρία Χαρίκλεια του έκανε χώρο δίπλα στη Μαρία.

            ..................................

            Και τότε, άρχισε ο σαματάς.

            «Μαρία, γιατί κλαις;»

            «Τη χτύπησε ο Πέτρος, κυρία».

            «Πέτρο, τι έγινε;»

            Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια της κυρίας, ο Πέτρος έδωσε μια σπρωξιά στη Μαρία που την έριξε από το παγκάκι. «Δε σε θέλω δίπλα μου! Δε σε έχω φίλη!» φώναξε θυμωμένος, ενώ κουνιόταν πέρα δώθε, για να μην ξανακαθίσει κοντά του η Μαρία. «Θέλω δίπλα μου μόνο τον φίλο μου τον Δημητράκη!» Η κυρία, κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι της, πήρε δίπλα της τον Πέτρο, ενώ χάιδευε το χεράκι της Μαρίας.

            Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια από τα παιδάκια μας, μέσα στη σχολική τάξη; Πόσες φορές δεν έχουμε προσπαθήσει να διευθετήσουμε παρόμοια θέματα, όταν τα μικρά μας ανθρωπάκια εκδηλώνουν τη συμπάθειά τους για κάποιον συμμαθητή ή συμμαθήτριά τους και με τον αυθορμητισμό που χαρακτηρίζει τη βρεφική, την προσχολική, αλλά και την πρώτη σχολική ηλικία, προσπαθούν με τα δικά τους χαρακτηριστικά μέσα να διώξουν από κοντά τους όσους δεν ανήκουν στις πρώτες φιλικές τους προτιμήσεις; Έτσι «γεννήθηκε» ο μικρός μας Πέτρος, ο δικός μας Πέτρος, αυτός ο γλυκός, χαριτωμένος και αξιαγάπητος μαθητής της κυρίας Χαρίκλειας, που με πολλή υπομονή και αγάπη καταφέρνει να νιώθουν, αλλά και να είναι, πραγματικά, όλοι οι μαθητές ισότιμα μέλη της ομάδας της τάξης. Γιατί η κυρία Χαρίκλεια είναι Παιδαγωγός και ξέρει πολύ καλά πως μόνο με τους ιδιαίτερους παιδαγωγικούς της χειρισμούς, αλλά και την έκδηλη αγάπη της προς τον μικρό Πέτρο, θα καταφέρει να τον κάνει να σκεφτεί μόνος του αν αυτά που λέει στους συμμαθητές του και ο τρόπος που τους αντιμετωπίζει, είναι σωστοί ή κάτι πρέπει να αλλάξει. Όλοι οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα των μικρών τάξεων, γνωρίζουμε πολύ καλά πως κάθε μικρός Πέτρος θέλει μόνο αγάπη και υπομονή και κάποια στιγμή δεν θα ξαναπεί «Δε σε θέλω δίπλα μου!», θα αλλάξει γνώμη....

«Δε σε...», ετοιμάστηκε να πει ο Πέτρος, αλλά αμέσως άλλαξε γνώμη. Χαρούμενος, άρχισε να κάνει τραμπάλα με τη Μαρία.

Ο Πέτρος δε θέλει κανέναν άλλο συμμαθητή να κάθεται δίπλα του στο σχολείο, πάρα μόνο τον φίλο του τον Δημητράκη! Μάλιστα, προκειμένου να το πετυχαίνει αυτό… συχνά δημιουργεί διάφορες ανακατωσούρες μέσα στην τάξη! Τι θα γίνει, όμως, όταν σ’ έναν περίπατο στο πάρκο, δε θελήσει κανένας να κάνει τραμπάλα μαζί του;
Μια τρυφερή, καθημερινή ιστορία για την αγάπη, την υπομονή και την εμπιστοσύνη που αμφίδρομα κερδίζεται από παιδιά και εκπαιδευτικούς.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Έλενα Χ. Στανιού γεννήθηκε στο Βόλο. Είναι Διδάκτωρ Παιδικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, αριστούχος πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και έχει μεταπτυχιακό στην παιδική λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Δουλεύει ως Νηπιαγωγός στη δημόσια εκπαίδευση από το 1999. Είναι παντρεμένη κι έχει τρία παιδιά. Έχει πάρει μέρος σε σεμινάρια, συνέδρια, ημερίδες και δράσεις για το παιδικό βιβλίο, ενώ άρθρα της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα, ελληνικά και διεθνή λογοτεχνικά περιοδικά. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν τα βιβλία της «Το Πρωτοχρονιάτικο δώρο του Άρη», «Το μικρό ρυμουλκό», «Πολίν», «Το μυστικό της ριγέ βαλίτσας» που κυκλοφορεί και στην Τουρκία με τον τίτλο «Çizgili çantanin sirri», «Το μικρό ρυμουλκό σε νέο λιμάνι». Έχει γράψει, ακόμη, «Το μπαούλο στη σοφίτα» και «Τα γενέθλια της Κυβέλης», με την Ήρα Εκδοτική, και το μυθιστόρημα για ενήλικες «Ο Πίνακας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ήβη, σε 2η έκδοση.

ΣΤΑΘΗΣ Β.ΒΛΑΧΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΑΝ ΗΤΑΝ ΕΝΟΧΟΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ.

 ΣΤΑΘΗΣ Β.ΒΛΑΧΑΚΟΣ

για το "ΑΝ ΗΤΑΝ ΕΝΟΧΟΣ"

από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

H συγγραφή ενός βιβλίου, μοιάζει με τον πολύχρωμο δίσκο στα Λούνα Παρκ που γύριζε ατέρμονα εντυπωσιάζοντας τα παιδιά και όχι μόνο. Με το που τελειώνεις τον επίλογο του νέου μυθιστορήματός σου, αρχίζει να στριφογυρίζει στο μυαλό σου μια νέα ιδέα, ένα νέο σενάριο, κάποια πρόταση. Ζητάς από τον εαυτό σου απεγνωσμένα ένα διάλειμμα χαλάρωσης, αλλά ανακαλύπτεις πως το μικρόβιο της συγγραφής είναι πολύ ισχυρό και ανθεκτικό σε οποιασδήποτε μορφής απεξάρτησης. Έτσι μετά την παρακολούθηση στην τηλεόραση ενός ψυχολογικού θρίλερ, ξύπνησα στα άγρια χαράματα για να συναντήσω τον Επιθεωρητή Τσίμερμαν, όπως μου συστήθηκε στο όνειρό μου.

Το τελευταίο μου μυθιστόρημα με τον τίτλο Αν ήταν ένοχος παραπέμπει και μόνο από τον τίτλο σε Αστυνομικό Μυθιστόρημα. Όμως θα τολμούσα να πω πως δεν ακολουθεί τις κλασικές συνταγές συγγραφής, δράσης,μυστηρίου και πιεσμένης ψυχολογικής κατάστασης από τους γρίφους που ξεδιπλώνονται μπροστά σου, ούτε αντιγράφω με την καλή έννοια τα μονοπάτια που χάραξαν συγγραφείς όπως ο Τσάντλερ, η Κρίστι, ο Χίτσκοκ, ο Σιμενόν και άλλα ιερά τέρατα του είδους.

Στο βιβλίο αυτό πρωταγωνιστές είναι πολλοί, δεν υπάρχει ο απόλυτος γητευτής της δράσης. Γι’ αυτόν τον λόγο, σημαντικό ρόλο έδωσα στο ψυχογράφημα των προσώπων που πρωταγωνιστούν, με διαφορετική βαρύτητα. Είναι μια έκρηξη συναισθημάτων, λογικής που μπλέκεται στη σφαίρα του παράλογου, οικογενειακής θαλπωρής που είναι σημαιοφόρος της τρυφερότητας, συναισθήματα ευθύνης που εκρήγνυνται και πόσες άλλες καταστάσεις που ακολουθούν κατά πόδας τον σημαιοφόρο της μυθιστορηματικής πλοκής, τον Επιθεωρητή Τσίμερμαν.

«Μέσα σε λίγα λεπτά, πέρασαν όλες οι στιγμές της ζωής μου, ευχάριστες, δυσάρεστες, ηδονικές, αγχωτικές, επιτυχίες, αποτυχίες, αποχαιρετισμοί, μελαγχολικά αντίο από την γυναίκα μου, τα πρόσωπα των παιδιών μου κολλημένα σε θολό τζάμι, να περιμένουν να τους διαβάσω μια ιστορία, μα εγώ φεύγω ολοένα και πιο μακριά, χωρίς λόγο, χωρίς στόχο. Εικόνες που δεν γεννούν κανένα συναίσθημα, μόνο άγχος και κυνηγητό, απ’ όλους και από όλα».

Μερικές φορές συμβαίνει να είσαι ένοχος και να καταφέρνεις να πείσεις τους πάντες πως είσαι αθώος, ή να είσαι αθώος και να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον σου και να καταδικάζεσαι.

Εγώ πάντως δηλώνω αθώος.

Εγκάρδια,  Στάθης Βλαχάκος  συνένοχος.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

«Γενικά στη ζωή, φτάνει ένα ανεπαίσθητο θρόισμα του αέρα για να γκρεμίσει την περίτεχνη κατασκευή σου με τα τραπουλόχαρτα. Τότε διαπιστώνεις πως ίσως αξιολόγησες λανθασμένα τις προτεραιότητές σου».

Για τον επιθεωρητή Γκερντ Τσίμερμαν ωστόσο, αυτό το «ανεπαίσθητο θρόισμα» ήταν η δολοφονία του μεγάλου ευεργέτη, Αλφόνς Ζάουμπερ. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος αναγκάζεται να ακυρώσει τις προγραμματισμένες διακοπές με την οικογένειά του, κάτι που θα προκαλέσει μια έκρηξη μεγατόνων. Τώρα, το γεγονός ότι ο ίδιος έχει αναλάβει την υπόθεση της δεκαετίας, αφήνει παγερά αδιάφορους τη γυναίκα και τα παιδιά του, τους οποίους νοιάζει μόνο να τον έχουν κοντά τους. Σαν να μην έφτανε αυτό, η υπόθεση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Η πίεση από τους ανωτέρους είναι τεράστια και τα στοιχεία που έχουν στη διάθεσή τους είναι περιστασιακά και άνευ σημασίας. Όσο για τους υπόπτους, είτε είναι άφαντοι είτε ανύπαρκτοι. Όλα αυτά μέχρι να εμφανιστεί ένας αινιγματικός άντρας ο οποίος αλλάζει όλα τα δεδομένα.

Ο Στάθης Βλαχάκος εστιάζει στον άνθρωπο πίσω από την έρευνα σκιαγραφώντας με μεγάλη ακρίβεια τον χαρακτήρα του Γκερντ Τσίμερμαν· τις εμμονές, τα κίνητρα, την προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στο καθήκον και στις επιθυμίες του. Ο συγγραφέας ωστόσο δεν παραλείπει να χτίσει και μια ενδιαφέρουσα πλοκή, που με τις ανατροπές της κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα. Ο αναγνώστης παρακολουθεί την υπόθεση μέσα από τα μάτια του επιθεωρητή και καλείται να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Ήταν ένοχος;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Στάθης Β. Βλαχάκος  είναι ιατρός, διευθυντής στον Ακτινοδιαγνωστικό Τομέα – Κέντρο Μαστού, του Νοσοκομείου  Άγιος Σάββας – ΚΗΝ Ν. Κούρκουλος.

Ασχολήθηκε με τη μουσική και τη ζωγραφική, με σπουδές στη «Scuola di Musica e di Perfezionamento Chitarristico»,  με δάσκαλο τον Franco Brambatti  και στο «Centro di Arte Pittura e Scultura», με δάσκαλο τον Gino Vigotti.

Συμμετείχε σε διάφορα φεστιβάλ μουσικής ως σολίστ κιθαρίστας και ως μέλος μουσικών συγκροτημάτων. Συνέθεσε μουσική και τραγούδια για δίσκους προσωπικούς και άλλων δημιουργών, καθώς και μουσική για ταινίες μεγάλου μήκους.

Δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της ζωγραφικής, με πολυάριθμες συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις καθώς και σε ατομικές, με διακρίσεις, επαίνους και διεθνή βραβεία.

Αρθρογράφησε σε ημερήσιο και εβδομαδιαίο Τύπο και υπήρξε ανταποκριτής στην Ιταλία του μουσικού περιοδικού «TAR».

Τα τελευταία έτη ασχολείται με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων και μυθιστορημάτων για ενήλικες, μερικά εκ των οποίων επιμελείται εικαστικά, όσον αφορά το εξώφυλλο και την εικονογράφηση.

Το μυθιστόρημά του «Ομπρέλες στη βροχή» και «Αν ήταν ένοχος» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πνοή.

ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΛΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ.

 ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΛΑΜΟΥ

για το "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ"

από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.

«ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ» ένα μυθιστόρημα που στο υφάδι της γραφής μπλέκει τα πραγματικά με τα φανταστικά γεγονότα.

 Σήκωνα χρόνια ολόκληρα το βάρος της γνώσης. Κάτι μέσα μου με βασάνιζε, ήξερα πως κάποτε έπρεπε να βρω το σθένος να αποτυπώσω στο χαρτί όλες εκείνες τις  ιστορίες που όταν τις ακούς, αναρωτιέσαι αν είναι αληθινές κι αν είναι αληθινές διερωτάσαι που βρήκαν την δύναμη αυτοί που τις έζησαν να τις αντέξουν. Ένα φθινοπωρινό πρωϊνό, Οκτώβρη του 2019 θυμάμαι, ξύπνησα με τον κόμπο στο λαιμό. Ήξερα πως είχε φτάσει η μέρα να βρει το μολύβι τη θέση του πάνω στο χαρτί. Καλοξυσμένο κι έτοιμο να καταγράψει όλα όσα ειπώθηκαν καλλυμένα, όλα όσα ήθελαν να βγουν στο φως. Πηγή έμπνευσης το νησί, έναυσμα Το Μαύρο Νυφικό  που φορέθηκε από τις νύφες μέχρι τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου κι οι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων έφταναν όπως τα ανταριασμένα κύματα που σήκωνε η μάνητα της θάλασσας. Πολλές φορές ενόσω έγραφα αναρωτήθηκα πόσα πρέπει να αποκαλύψω και πόσα πρέπει να αφήσω να μείνουν θαμμένα για πάντα. Η ιστορία της Αγγελικής κύλησε μόνη της. Ήταν ο απόηχος των προγόνων που με έσπρωχνε να προχωρήσω, να φτάσω το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο. Το Μαύρο Νυφικό γράφτηκε για εκείνη την ψυχή που ζητούσε δικαιοσύνη, που ήθελε να ακουστεί η αλήθεια της  και μαζί της να ακουστούν οι φωνές όλων εκείνων των γυναικών που έσκυψαν το κεφάλι και θυσιάστηκαν στον βωμό του πρέποντος. Για όλες εκείνες που δεν έζησαν όπως ήθελαν, που υποτάχτηκαν στο πεπρωμένο τους.    

Απόσπασμα από το βιβλίο

 Η τελευταία μέρα

Φάληρο, Σάββατο 03 Μαΐου 2017, ώρα 05:00 τα ξημερώματα.

 Άνοιξε τα μάτια στο μισοσκόταδο παλεύοντας ακόμη να ξεφύγει από τη νυχτερινή της περιπλάνηση. Είχε ταξιδέψει πάλι στο νησί  της και για λίγο κυκλώθηκε από θύμησες, αναμνήσεις που έφταναν όπως τα ανταριασμένα κύματα που σήκωνε η μάνητα της θάλασσας. Γύρισε να κοιτάξει έξω από το παράθυρο την ανατολή. Απ’ το προηγούμενο βράδυ το διαισθανόταν, τούτο το χάραμα ήταν το τελευταίο που αντίκρυζε. Ήταν έτοιμη από καιρό, ίσως τα χρόνια που είχαν περάσει, ίσως οι χτύποι της καρδιάς που έβγαιναν ξεψυχισμένοι, ίσως η ανυπομονησία της να γυρίσει κοντά σ’ εκείνον. 

Ανακάθισε στο κρεβάτι γυρεύοντας δύναμη να κάνει τις ετοιμασίες της, δεν ήθελε εκείνος να τη δει αστόλιστη.. Κατέβασε τα πόδια στο πάτωμα, πήρε από το συρτάρι του κομοδίνου το κλειδί και πήγε μέχρι την άκρη του δωματίου, εκεί που στεκόταν η παλιά κασέλα. Την ξεκλείδωσε και πήρε από μέσα τη νυφική της φορεσιά. Χάιδεψε με τα δάχτυλα τα πολύχρωμα λουλούδια, ταξίδεψε με το νου πίσω στον χρόνο. Θυμήθηκε το κορίτσι που ήταν κάποτε, με πόσα όνειρα και λαχτάρα είχε περάσει εκείνες τις ώρες καθισμένη δίπλα στη γιαγιά της, να κεντήσουν μία μία τις βελονιές. Σκούπισε τα βουρκωμένα της μάτια κι ανασκουμπώθηκε. Πέρασε απ’ το κεφάλι της τα τέσσερα μεσοφόρια και την λευκή πουκαμίσα με τα χρυσοκέντητα μανίκια. Την ίσιωσε προσεκτικά στο στήθος να ξεχωρίζουν τα νυφικά στολίδια κι έπειτα φόρεσε ευλαβικά το μαύρο νυφικό της φόρεμα.

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΣΤΗ ΣΚΌΠΕΛΟ, η παραδοσιακή νυφική φορεσιά, η Στόφα όπως αποκαλείται, φορέθηκε από τις νύφες του νησιού μέχρι τη λήξη του Βʹ Παγκοσμίου πολέμου. Η νυφική φορεσιά αποτελούνταν από τέσσερα μεσοφόρια, την κεντημένη λευκή πουκαμίσα, το κόκκινο μπολερό και τη μαύρη νυφική στόφα. Το μαύρο ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε για το κυρίως νυφικό φόρεμα ήταν δεκατρείς πήχες πτυχωτό ύφασμα ή σημερινά εννιά μέτρα, κεντημένο στον ποδόγυρο με κόκκινα, κίτρινα και πράσινα λουλούδια. Τα πολύχρωμα λουλούδια συμβόλιζαν τις χαρές του γάμου, κι όσο για το μαύρο χρώμα του νυφικού, πολλά έχουν ειπωθεί…

Η Αγγελική έδωσε τη δική της ερμηνεία: «Το νυφικό μας ήταν μαύρο γιατί τον άντρα μας τον κλαίγαμε τη μέρα που τον στεφανωνόμασταν. Αν δεν τον έπαιρνε ο πόλεμος, τον έπαιρνε η θάλασσα».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Το φθινόπωρο του 1949, η Αγγελική εγκαταλείπει το νησί της χωρίς ν’ αφήσει ίχνη κι αλλάζει τη ρότα της ζωής της για πάντα.

Πολλά χρόνια αργότερα, μάλλον μια ολόκληρη ζωή αργότερα, αφήνει στην συνονόματη εγγονή της έναν φάκελο με τρία κλειδιά κι ένα γράμμα «…Εκτός από το σπίτι στο νησί, σου κληροδότησα κάτι ακόμη, που θα το ανακαλύψεις όταν κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής σου. Τα κλειδιά ξεκλειδώνουν το δικό μου παρελθόν και το δικό σου μέλλον. Πήγαινε στο νησί. Εκεί θα βρεις τις απαντήσεις...»  

Το ΜΑΥΡΟ ΝΥΦΙΚΟ είναι ένα μυθιστόρημα του νησιωτικού χώρου που εκτείνεται σε έναν αιώνα κι απλώνεται σε πέντε γενιές, ξεκινώντας από τη Σκόπελο του 1927 και φτάνοντας μέχρι τη σημερινή Αθήνα. Με άξονα το χρονικό της ζωής της Αγγελικής  καθώς και των θαμμένων μυστικών που φωλιάζουν στο κέντρο της αφήγησης, εξιστορεί ταυτόχρονα τη ζωή της εγγονής της Αγγελικής, σε ένα κυνήγι αναζήτησης της αλήθειας και της ευτυχίας. Ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται παράλληλα σε δύο διαφορετικούς χρόνους, ξεδιπλώνοντας παλιές και καινούργιες ανθρώπινες ιστορίες. Σκοτεινές αδυναμίες, απόκρυφα πάθη, και πράξεις  ανομολόγητες που χάραξαν τις πορείες των ανθρώπων.

Το ταξίδι της εγγονής στο νησί, θα μετουσιωθεί σε ταξίδι αποκάλυψης. Εκείνο το καλοκαίρι, θα ανακαλύψει το απόκρυφο παρελθόν της γιαγιάς, θα μάθει ποια ήταν η αινιγματική γυναίκα που άφησε στον τόπο ανεξίτηλο το σημάδι της. Καθώς θα ξεδιπλώνεται το κουβάρι του μυστηρίου, θα ανακαλύψει και μια δική της κρυφή πτυχή. Θα εμβαθύνει στον εαυτό της, θα αναθεωρήσει όσα θεωρούσε δεδομένα και θα χαράξει τη δική της πορεία, αναζητώντας τον αληθινό έρωτα, τον μοναδικό που στο πέρασμα των αιώνων παραμένει αναλλοίωτος.    

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 Η Ειρήνη Μαλάµου γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 1971. Σπούδασε Προγραµµατισµό Η/Υ 

κι εργάστηκε από το 1990 σε πολυεθνικές κι ελληνικές ασφαλιστικές εταιρείες, στο τµήµα της Μηχανογράφησης. 

 

Ο τόπος καταγωγής της είναι η Σκόπελος, που στάθηκε πηγή έµπνευσης για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Ζει στον Ωρωπό µε τον σύζυγό της και τα τρία παιδιά τους.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΧΡΥΣΟ ΑΙΜΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

για το "ΧΡΥΣΟ ΑΙΜΑ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Η αλήθεια είναι πως έχω βρεθεί κάμποσες φορές κάτω από τον τρούλο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη και πάντοτε φροντίζω να κάνω το ίδιο πράγμα:  Να στρέφω το βλέμμα ψηλά κι έπειτα να κλείνω τα μάτια  απομένοντας σιωπηλός να απολαμβάνω την στιγμή και το δέος που περικλείει τούτο το ιδιαίτερο μέρος...

Σε μια τέτοια στιγμή άλλωστε γεννήθηκε και η ανάγκη μου να γράψω για την Πόλη. Εκεί φαντάστηκα τις πρώτες σκέψεις, τις αγωνίες και τις προσπάθειες των ηρώων μου να φέρουν εις πέρας μια δύσκολη αποστολή ζωής και θανάτου:

Ο Άγγελος, ο πολυτάλαντος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων που σύντομα μπλέκει σε ένα παράδοξο κυνήγι θησαυρού.  

Η πάντα εύθυμη και αυθόρμητη Αλεξάνδρα, που τον συνοδεύει σε ένα ταξίδι με απρόοπτη εξέλιξη.

Ο Κωνσταντίνος, ο δραστήριος βυζαντινολόγος που αναζητά την αλήθεια, με οποιοδήποτε κόστος.

Κατά την διάρκεια της συγγραφής του Χρυσού Αίματος, εξερεύνησα αρκετά από τα δημιουργήματα των προγόνων μας τα οποία στέκουν ακόμη αγέρωχα εκεί, σχεδόν ανέγγιχτα από το χάδι του χρόνου.

Και σε κάθε σοκάκι που περιδιάβαινα, σε κάθε βυζαντινή ή αρχαία κατασκευή που μελετούσα,  ένιωθα πάντα να με καταλαμβάνει μια γλυκιά νοσταλγία και μια ξεχωριστή περηφάνια.  

Η συλλογή των απαραίτητων στοιχείων για τη συγγραφή του βιβλίου «Χρυσό Αίμα» διήρκησε αρκετό διάστημα, με επαναλαμβανόμενα ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη.  Σκοπός μου ήταν να μεταφέρω όσο το δυνατόν γλαφυρότερα στο χαρτί, τις εικόνες και το μεθυστικό άρωμα που συνοδεύουν την θύμηση της Πόλης.

Με μια ματιά στο εξώφυλλο του βιβλίου, γίνεται αμέσως κατανοητός ο σημαντικός ρόλος που διαδραματίζει η Αγία Σοφιά στην περιπέτεια του Χρυσού Αίματος.  Όπως επίσης, την δική τους αποστολή έχουν η Κεκαυμένη Στήλη, το παλιό σεντούκι με τα δύο χρυσά καρφιά, το εγχάρακτο Χριστόγραμμα, μα και πολλά ακόμη μέρη και αντικείμενα που περιμένουν να τα ανακαλύψετε.

Κι όλα αυτά, ενώ το χρυσό αγκάθινο στέμμα και ο τάφος του μαρμαρωμένου βασιλιά οδηγούν τους πρωταγωνιστές σε αποκαλύψεις που μέχρι πρότινος φάνταζαν απλοί θρύλοι ...

Αν πριν διαβάσετε το βιβλίο έχετε ήδη ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη, τότε πιστεύω πως θα περιπλανηθείτε παρέα με τους ήρωές μου σε γνώριμα τοπία, ανακαλύπτοντας περισσότερα απ’ αυτά που γνωρίζατε.

Αν δεν την έχετε επισκεφτεί ποτέ, τότε προσδοκώ πως μέσα από τις σελίδες του Χρυσού Αίματος θα περιηγηθείτε σε μια Πόλη η οποία μοιάζει σχεδόν παραμυθένια, γεμίζοντάς  σας τον πόθο να την γνωρίσετε.

Γιατί εφόσον πατήσετε τα χώματά της, τότε είμαι σίγουρος πως ο νους σας θα τρέχει ξανά και ξανά εκεί, αφού θα σας έχει κατακτήσει μυστικά η γοητεία της.

Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Ναπολέων Βοναπάρτης, η  Κωνσταντινούπολη είναι μια αυτοκρατορία από μόνη της.

Ελάτε λοιπόν να την ταξιδέψουμε μαζί….

 

Με όλη τη θετική μου ενέργεια,

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Μια αλήθεια καλά κρυμμένη μες στους πιο απίστευτους θρύλους. Ένα λυτρωτικό κυνήγι ζωής και θανάτου στα άδυτα της αθέατης Πόλης. Στο μέρος που στα σπλάχνα του αναγεννιούνται όρκοι και προδοσίες, αυτοκρατορικά μυστικά και συνομωσίες.

Ο Άγγελος και η Αλεξάνδρα φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να συναντήσουν τον Κωνσταντίνο, τον βυζαντινολόγο φίλο τους, ο οποίος βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ακόμα μεγάλης ανακάλυψης. Όμως, οι εχθροί του έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Η απαγωγή της Αλεξάνδρας τούς φέρνει αντιμέτωπους με ένα τεράστιο δίλημμα: να βρουν το «κλειδί» της Αγια-Σοφιάς προδίδοντας τα μεγαλύτερα μυστικά της ανθρωπότητας και της θρησκείας ή να τα προστατέψουν με τη ζωή τους. Η αναζήτηση ξεκινά. Τα πρώτα τους ευρήματα τους οδηγούν στις υπόγειες στοές που βρίσκονται κάτω από την Κεκαυμένη Στήλη. Ένα παλιό σεντούκι με δύο χρυσά καρφιά ορίζει τη μοίρα τους…

Ένα εγχάρακτο Χριστόγραμμα, ένα χρυσό αγκάθινο στέμμα, ο τάφος του μαρμαρωμένου βασιλιά τούς οδηγούν σε αποκαλύψεις που μέχρι πρότινος φάνταζαν απλοί θρύλοι.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος γεννήθηκε στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης και είναι πτυχιούχος του Τ.Ε.Ι. Λογιστικής Καβάλας. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους, διεθνείς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ έργα του περιέχονται σε ανθολογίες διηγημάτων και ποίησης.
Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει συχνά κάνοντας έρευνα στα μέρη που διαδραματίζονται οι ιστορίες των βιβλίων του.

ΙΣΜΗΝΗ Χ. ΜΠΑΡΑΚΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "Η ΘΕΙΑ ΜΠΕΜΠΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΙΣΜΗΝΗ Χ. ΜΠΑΡΑΚΛΗ

για το "Η ΘΕΙΑ ΜΠΕΜΠΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Η Μπέμπα, εμφανίστηκε ένα καλοκαίρι στο σπίτι του Ναυπλίου και εκ των υστέρων αποδείχθηκε αυτό που λέει ο λαός «αρμένικη βίζιτα» καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ έμεινε κοντά δυο χρόνια. Για του λόγου τ’ αληθές, μήτε εγώ ήθελα να φύγει. Χαράς σ’ αυτόν που έχει τέτοιους μουσαφιραίους. Κι ας μην έβαζε γλώσσα μέσα, διότι της άρεσε διαρκώς να μιλά για το αρχοντικό του γιαλού με την ιδιόρρυθμη φαμίλια που το κατοικούσε…

Τον κύριο Βασιλάκη, παραλή και καλόκαρδο. Φιλοβασιλικός μέχρι κεραίας. Μέγας εισαγωγέας μετά εμπορικού καταστήματος,  ευημερεί  εκ του εμπορίου ραδιοφώνων Φίλιπς κι άλλων ειδών τελευταίας τεχνολογίας.

Την Ελπινίκη, την πέρα βρέχει σύζυγο, φανατική συλλέκτρια καπέλων, στολισμένων άλλοτε με φτερά φασιανού κι άλλοτε πάλι με βαλσαμωμένα πουλιά, με μεγάλο ενδιαφέρον στα σουαρέ, τις δεξιώσεις και τους χορούς. 

Τις λουσούδες θυγατέρες Αρίστη και Νανά, αναθρεμμένες με γαλλικά και πιάνο, ενίοτε και  κρυφούς αγαπητικούς.

Το φάντασμα της συγχωρεμένης της Βαρβάρας, αραιά και πού, της μητέρας του κυρίου Βασιλάκη, της μυστηριώδους γυναίκας – βίος και πολιτεία- που προσέλαβε την Μπέμπα στο αρχοντικό για να έχει την επίβλεψη της οικίας, κυρίως όμως των ανθρώπων της.

Ωστόσο η Μπέμπα, από όλη την οικογένεια Ροδόπουλου, τρέφει ιδιαίτερη αδυναμία στον μικρό τους υιό, τον Ντίνο της, κολλάει η γλώσσα της σε αυτόν, κι ας της έχει βγάλει τον αδόξαστο. Ζωηρός όσο κεραμιδόγατος Γενάρη μήνα, έλιωνε ένα πανταλόνι στα πισινά κι αργότερα στον καβάλο, λάτρης, βλέπεις, του ωραίου φύλλου, εις τους αιώνας των αιώνων.

 Της κούνησα το μαντήλι την άνοιξη που μας πέρασε με βαριά καρδιά, καθώς η απουσία της άφησε μεγάλο κενό, πληθωρική καθώς ήταν με τέτοιο μπρίο, τόσο ταπεραμέντο, θεός φυλάξει.  Της χρωστάω ένα καινούργιο συκώτι μαζί με άλλα πολλά.  Σα να την ακούω ακόμα να διηγείται πάλι για την Πρωτοχρονιά του 1936. Ξεχνιέται;

 «Η πρωτοχρονιά εκείνη, πάντως, θα έμενε στην ιστορία, καθώς συνέπεσε με την επιστροφή του βασιλιά, και πολύ το χαρήκαμε όλοι, απαξάπαντες. Δώσαμε και μια μεγάλη δεξίωση όπως το όριζε η περίστασης, με βαλς, πίπερμαν, ως και σοκολατάκια λικέρ εκ Φλόκα για τους αξιότιμους προσκεκλημένους. Από τον κύριο Νομάρχη, μέχρι τον κύριο Τέλη, τον άνθρωπο που λατρεύτηκε απ’ όλα τα θηλυκά, καθώς έφερε εις το εμπορικόν του κατάστημα την κάλτσα που δεν τρυπά. Μεταξωτή, παρακαλώ. Για τέτοια δεξίωση μιλάμε. Βασιλικότερη του Βασιλέως. Ψήσαμε και ένα μεγάλο γλυκό σε στρογγυλό ταψί και το ονομάσαμε βασιλόπιτα, εκ του Βασιλέως φυσικά, ζωγραφίσαμε και μια κορώνα εις στο κέντρο από το ίδιο το παντεσπάνι, κι όταν τη σταύρωνε ο κύριος Βασιλάκης, η Ελπινίκη ευχόταν με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι που το ανέμιζε σαν λαμπριάτικη λαμπάδα: «Ευτυχισμένο το χίλια εννιακόσια τριάντα έξι». Κι όλο τη διόρθωνε ο φουκαράς... «Βασιλικό, Ελπινίκη μου. Πρωτίστως, Βασιλικό!» Την επόμενη ημέρα βούιξε το Ανάπλι για την πρωτοχρονιάτικη βεγγέρα εις την οικία Ροδόπουλου, όλοι είχαν να πουν κάτι καλό, εξόν των ιδίων, που είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους, καθώς ο Ντίνος μου, το χρυσό μου, ολίγον μέθυσε, αφού καταβρόχθισε όλα τα σοκολατάκια λικέρ απ’ τη φοντανιέρα κι έπειτα μάζεψε τα κοριτσάκια κάτω από την τραπεζαρία, για να τους κάνει μαθήματα ανατομίας, αφού «το γιατρό» του τον είχαν απαγορεύσει πια δια ροπάλου»

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ενόσω στις σκοτεινές κουζίνες της Γερμανίας μαγειρεύεται ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, εις την Οικία Ροδόπουλου εορτάζεται η έλευση του Βασιλιά με ταγκό, πίπερμαν ως και σοκολατάκια λικέρ εκ Φλόκα. Παραλής γαρ, ο κύριος Βασιλάκης ευημερεί εκ του εμπορίου ραδιοφώνων Φίλιπς και η ευτυχής, πλην άχρηστη, σύζυγος Ελπινίκη, φανατική συλλέκτρια φτερωτών καπέλων, διάγει ζωή χαρισάμενη.
Το αυτό και ο μικρός τους υιός, Ντίνος, ο οποίος ζαχαρώνει γυναικείους ποδόγυρους, κάτω από τραπεζαρίες φορτωμένες εδέσματα. Μέχρι την ημέρα-κόλαφο που η Μπέμπα, η δαιμόνια οικονόμος, θα βρεθεί αντιμέτωπη με το επτασφράγιστο μυστικό του αρχοντικού, καλά θαμμένο για χρόνια...

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΙΣΜΗΝΗ Χ. ΜΠΑΡΑΚΛΗ κατάγεται από το Ναύπλιο. Φοίτησε στο St. George Commercial College και εργάστηκε επί σειρά ετών σε μεγάλη οικονομική εφημερίδα ως Υπεύθυνη Εκδηλώσεων και Συνεδρίων. Είναι παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού. Γράφει για παιδιά και μεγάλους. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ, ΣΜΥΡΝΗ. ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ, ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ και Η ΘΕΙΑ ΜΠΕΜΠΑ.

ΑΝΕΜΟΓΕΡΤΟΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΛ. ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ,ΜΕ αρέσει η γραφή του Γιώργου Τζιτζικάκη ΑΦΟΥ.ΜΕ αρέσουν τα βιβλία του γιατί όπως έχω αναφέρει ξανά, προτείνοντας  βιβλίο του, διαβάζοντας τα μου θυμίζουν δικές μου σκέψεις, βιώματα, συναισθήματα.

ΜΕ άρεσε κι ο "Ανεμόγερτος" του. Σε αρκετά σημεία έφερε το δάκρυ στα μάτια, ταυτίστηκα μαζί του πολλές φορές και, ναι, θα ακολουθήσω τη φιλική συμβουλή που δίνει στο τέλος του βιβλίου "Ζήσε! Δεν έχει δεύτερη διαδρομή!"

Θα προτιμήσω να μη σκέφτομαι αυτά που χάνω αλλά εκείνα που κερδίζω. Δεν βάζω πλέον στο ζύγι εκείνα που δεν κατάφερα -ξέρω δεν αξίζει να τα ζυγίζω - οπότε τα παρατώ σε μια γωνιά, και λέω Γ@μ@ το ! (βάζουμε @ μια και παίζουν αναφορές τριγύρω 😉 ) και δεν χάνω στιγμές απ'τη ζωή μου...Άλλωστε, όπως συνηθίζω να λέω (από κάπου ίσως το δανείστηκα κι αυτό 😉) η ευτυχία είναι στιγμές....

Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη που της συνέβησαν ατυχίες, σκάω λοιπόν ένα χαμογελάκι ή μάλλον πολλά μια  και θεωρώ πως το χαμόγελο ξορκίζει κάθε κακό (αυτό είναι δικό μου 😍) και συνεχίζω τη φρενήρη διαδρομή που λέγεται ζωή.

Αγάπησα τον Ανεμόγερτο ,για την αλήθεια, την ειλικρίνεια και την ευθύτητα του. Μην ψάχνετε στα ελληνικά λεξικά να βρείτε τη λέξη, είναι αποκλειστικό δημιούργημα του Τζιτζικάκη, και με μια λέξη κατάφερε να τα πει όλα. Χαίρομαι που ανακάλυψα πως όποια δύναμη κι αν τον φύσηξε,  τον  έγειρε, τον δίπλωσε, τον λύγισε, τον κοπάνησε δυνατά  δεν κατάφερε, εντέλει, να τον σπάσει. Όπως προανέφερα ταυτίστηκα  μαζί του, ανεμόγερτη κι εγώ στη ζωή μου, αλλά ναι, βρε Γιώργη, κουβαλάμε δυνάμεις εντός μας που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν  γνωρίζουμε το μέγεθος και τις ικανότητες τους και ίσως πρέπει να χτυπηθούμε ανελέητα για να καταλάβουμε πόσο τελικά μπορούμε να αντέξουμε.

Είμαστε όλοι "Ανεμόγερτοι" και είμαστε ακόμα εδώ! Είμαστε πολλοί που πονάμε και το κρύβουμε καλά! Σ'ευχαριστώ για το ταξίδι και σ' έχω προσθέσει ήδη  στις προσευχές μου.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Ανεμόγερτος είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο τρυφερότητα που, άλλοτε κωμικά και άλλοτε τραγικά, εξιστορεί τον αγώνα ενός ανθρώπου να αναμετρηθεί με την αδικία, να ζυγίσει τις δυνάμεις του και να προχωρήσει τη ζωή του. Αποτελεί καταγραφή βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και μιλάει για την παγίδα των προσδοκιών, τις συνέπειες ενός κρυμμένου τραύματος και τη διατήρηση της ελπίδας.
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη.

Ένα βιβλίο που εξυμνεί τη ζωή και μιλά για όλες εκείνες τις φορές που αδικούμαστε, γονατίζουμε, και σηκωνόμαστε πάλι στα πόδια μας ώστε να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη.