ΜΑΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΙΒΑΝΗ

 ΜΑΡΙΑ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΡΟΥ

για το 'ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ"

από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.

Αγαπημένοι μου αναγνώστες,

Σε μια εποχή όπου το άδικο υπερισχύει συχνά του δίκιου, το συμφέρον υποσκελίζει την αγάπη και η απανθρωπιά επισκιάζει τη φιλαλληλία, η ιστορία της Ποβέλια μοιάζει να γίνεται σύμβολο της ελπίδας, της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς.

Τα όσα τραγικά διαδραματίστηκαν σε αυτό το μικρό νησί –αλλά και στη Βενετία απέναντι– με συγκλόνισαν τόσο, που η ψυχή μου δεν άντεξε να τα προσπεράσει, χωρίς να σταθεί στον απέραντο πόνο και την απόγνωση των ανθρώπων που έζησαν τότε εκεί. Κι έπειτα, διαπίστωσα με θλίψη πόσες ομοιότητες χαρακτηρίζουν όλες τις εποχές από αρχής του κόσμου, πόσο ίδιοι είναι κατά βάθος οι άνθρωποι, πόσο συχνά δείχνουν να επαναλαμβάνονται τα γεγονότα· και πόσο εύκολα ξεχνάμε…

Η πανώλη, που εξολόθρευσε εκατομμύρια πληθυσμού στην Ευρώπη και στην Ασία στο τέλος του Μεσαίωνα, δεν έχει νικηθεί. Απλώς άλλαξε όνομα και εξακολουθεί να μαστίζει τον κόσμο. Και τη θέση των αρουραίων, που βοήθησαν στην εξάπλωσή της τότε, τώρα την έχουν πάρει οι υπάνθρωποι που πολλαπλασιάζονται με γρήγορους ρυθμούς. Ποβέλιες υπήρξαν πολλές και, δυστυχώς, θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Από τα χαρακώματα του Μεγάλου Πολέμου μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζιστών και από τα εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά στις γειτονιές μέχρι την εγκατάλειψη των ανήμπορων συνανθρώπων μας, η πανώλη της απανθρωπιάς δείχνει να εξαπλώνεται ταχύτατα, ισοπεδώνοντας κάθε καλό που συναντά στον δρόμο της.

Σκαρί η ψυχή μου, που θα κουβαλά για πάντα μέσα της τον ευγενή Αλεσάντρο, την εξαπατημένη Λουτσία, την αλλόκοτη  Ρεμίνα, τον τρυφερό Βιτόριο, τον ιδεαλιστή Αντρέα, τον ακέραιο ντιρετόρε Κονταρίνι, τον διεστραμμένο Πινιόλο, τη σπλαχνική Τζιζέλα, την εγκαταλειμμένη «γριούλα», τον απάνθρωπο Μαρινέλι. Και τόσους άλλους… Αλλά θα νιώθει πάντα περηφάνια και δικαίωση, κάθε φορά που στο ταξίδι της αυτό θα συμμετέχει ακόμη ένας αναγνώστης-συνοδοιπόρος…

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ποβέλια. Το στοιχειωμένο νησί κοντά στη Βενετία, όπου κατά τον Μεσαίωνα δέχτηκε χιλιάδες ανθρώπους χτυπημένους από τον μαύρο θάνατο, ενώ στις αρχές του εικοστού αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως ψυχιατρικό άσυλο. Εκατοντάδες ψυχικά ασθενείς υπέφεραν στα χέρια ενός παρανοϊκού γιατρού που τους χρησιμοποίησε σαν πειραματόζωα στις απάνθρωπες έρευνές του. Μέχρι και σήμερα ακούγονται πολλοί θρύλοι σχετικά με τους άρρωστους Βενετούς που περίμεναν να πεθάνουν, καθώς και για τα φαντάσματά τους που στοίχειωσαν το νησί.

Είναι όμως θρύλοι ή αλήθεια; Ο Αλεσάντρο, που θα αφήσει στην Ποβέλια την τελευταία του πνοή, θα γίνει μάρτυρας της Ιστορίας. Όμως θα καταφέρει να βοηθήσει τις έγκλειστες ψυχές που ζητούν τη γιατρειά; 

Θα θεραπευτούν οι πληγές με το πλήρωμα του χρόνου;

 

Ο άντρας κάθισε δίπλα της, κάνοντας το λεπτό στρώμα του κρεβατιού της να βουλιάξει. Μαζί του βούλιαξε κι η καρδιά της.«Μη φοβάσαι», ακούστηκε υπόκωφη η φωνή του. «Βαρέθηκα να περιφέρομαι τόσους αιώνες μόνος 

πάνω στις στάχτες. Θέλω έναν άνθρωπο για να μιλήσω. Να νιώσω ζωντανός ξανά...»Η φωνή του έφτασε σαν αντίλαλος στα αυτιά της. Η ανάσα του, όμοια με φλόγα, έγλειψε απειλητικά το πρόσωπό της. Τα ανύπαρκτα μάτια του θαρρείς και βυθίστηκαν στην ψυχή της. Παραλυμένη από τον τρόμο, έγειρε πίσω στο μαξιλάρι και τον άφησε να ξετυλίξει την ιστορία του.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα στην Αθήνα, όμως πάντα νιώθω νησιώτισσα και διατυμπανίζω πως είμαι από τη Χίο, το νησί της μητέρας μου. Οι γονείς μου ήταν δυο υπέροχοι άνθρωποι... το καλύτερο πρότυπο που θα μπορούσα να έχω. Τα παιδικά μου χρόνια, ανέμελα κι ευτυχισμένα, με εφοδίασαν με τις ωραιότερες αναμνήσεις της ζωής μου. Η περίοδος της εφηβείας μου, γεμάτη υπαρξιακούς προβληματισμούς και αναποτελεσματικές επαναστάσεις, με πέρασε γλυκά κι ανώδυνα στον περίπλοκο κόσμο της αμφισβητούμενης ωριμότητας. Τα μάτια μου παρέμειναν ίδια, όμως άλλαξε σημαντικά ο τρόπος που κοιτάζουν. Η φωνή μου υπερασπίζεται πάνω κάτω τα ίδια πράγματα, ωστόσο απέκτησε άλλο πάθος και διαφορετική χροιά. Τ'' αφτιά μου, πάντα τεντωμένα, κέρδισαν την ικανότητα να ακούν και όσα αποφεύγουμε -ή και φοβόμαστε- να ομολογήσουμε. Τα χέρια μου αγγίζουν την επιφάνεια, όμως έχουν πια τη δύναμη να αισθάνονται το βάθος των πραγμάτων. Και η γεύση μου έμαθε να ξεχωρίζει την αληθινή νοστιμιά της αλήθειας από την παραπλανητική απόλαυση του ψεύδους. Τώρα πια μπορεί να ακούγονται ωραία όλ'' αυτά, όμως οφείλω να ομολογήσω ότι πλήρωσα ακριβά τα μαθήματα που με βοήθησαν να περάσω στην τάξη των "μυαλωμένων ενηλίκων", των αξιοσέβαστων "μεγάλων". Κι είναι πολλές οι φορές που με πιάνει η ακατανίκητη επιθυμία να γυρίσω το χρόνο πίσω, να ξαναβρεθώ στην αθώα εποχή της ευπιστίας και του ονειροπολήματος... Μοιραία, κάποια στιγμή άρχισα να γράφω. Στην αρχή ημερολόγιο, έπειτα σκέψεις, αργότερα αναλύσεις συναισθημάτων και συμπεριφορών. Η Έκθεση ήταν το αγαπημένο μου μάθημα κι εγώ η αγαπημένη των φιλολόγων μου. Έκανα όνειρα για μένα κι οι καθηγητές μου στοιχημάτιζαν πάνω μου. Τους έβγαλα ασπροπρόσωπους όταν πέρασα στη Φιλοσοφική, αλλά τους απογοήτευσα οικτρά όταν παράτησα τις σπουδές μου για να παντρευτώ. Ωστόσο, κράτησα πάντα σαν εραστή μου τη λογοτεχνία. Συνέχισα να γράφω και εργάστηκα ως μεταφράστρια βιβλίων για πάνω από δώδεκα χρόνια. Κι όταν ο γάμος μου τελείωσε, έκανα την κίνηση να αποτυπώσω τις εμπειρίες μου στο χαρτί. Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα, "Όταν οι Γυναίκες Τολμούν", κι έτσι βρήκα το δρόμο που πάντα γύρευα. Μέχρι τότε, δεν πίστευα ότι θα διεκδικούσα ποτέ τον τίτλο του "συγγραφέα", όμως η αγάπη μου για το γράψιμο και τα απίθανα σενάρια που συνθέτει καθημερινά η ίδια η ζωή με παροτρύνουν να μπερδεύομαι κάθε τόσο με τις νεράιδες και τους δράκους, τους όμορφους πρίγκιπες και τις καλοσυνάτες δεσποσύνες των παραμυθιών που συντροφεύουν αέναα και πεισματικά την ενηλικίωσή μας.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΑΚΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟ "ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΛΑΚΑΤΕ

για το "ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ"

από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Συνηθίζω να γράφω στη σιωπή, πολύ νωρίς το πρωί, όταν η υπόλοιπη οικογένεια κοιμάται. Μετά αρχίζουν οι υποχρεώσεις της μέρας, αν και το βιβλίο και οι ήρωες που ζουν μαζί μου, επηρεάζουν τη διάθεση μου, μερικές φορές συνομιλούμε όταν είμαι μόνη, όταν οδηγώ, όταν λούζω τα μαλλιά μου. Αν δείτε μια τρελή στο δρόμο να μιλάει στον εαυτό της χωρίς ακουστικά, εγώ είμαι.

Αυτά όσο γράφω τη βασική ιστορία. Αλλά ένα μυθιστόρημα δεν ξεκινά την ώρα που βάζεις την πρώτη φράση στο χαρτί, συνήθως αρχίζει μήνες ή και χρόνια πριν, ασυνείδητα, και μετά συνειδητά, φτιάχνοντας σχεδιαγράμματα που ποτέ δεν τηρείς, σε όλα τα χαρτιά και τα σημειωματάρια , διαβάζοντας λογοτεχνία και ποίηση, βλέποντας ταινίες ,ακούγοντας μουσικές και κυρίως ζώντας. Κι όταν έρθει η ώρα να μπει αυτή η πρώτη πρόταση στην  άδεια ,ολόασπρη οθόνη, γίνεται αβίαστα, χωρίς να το καταλάβεις.

Στα χρόνια που ακολούθησαν την έκδοση του προηγούμενου μυθιστορήματος μου, άρχισα να γράφω ένα βιβλίο που είχα χρόνια στο μυαλό μου. Ή μάλλον να το ξαναγράφω. Κι όπως συμβαίνει συχνά με μια ιδέα που σε τριγυρνά καιρό - ναι ξέρω πόσο αντιφατικό είναι αυτό σε σχέση με όλα τα παραπάνω-το παράτησα στη μέση. Παράλληλα, ανέπτυξα εμμονή με την μεταμόσχευση προσώπου, γυρνούσα σπίτι τα βράδια κι έβλεπα ντοκιμαντέρ πριν κοιμηθώ με ανθρώπους  που είχαν αλλάξει πρόσωπο, διάβασα ιατρικά papers και απομνημονεύματα μεταμοσχευθέντων και τελικά άρχισα να επικοινωνώ μέσω μέιλ και έπειτα με σκάιπ και στα σόσιαλ μίντια με δύο από αυτούς. Ήταν αποκαλυπτικό. Και κάπως γκροτέσκο.

Με βασάνισε η ιδέα της έλλειψης προσώπου κι έπειτα η ιδέα της επανένταξης με ένα νέο πρόσωπο. Ο Διονύσης ο ήρωας μου, έχει πολλά κοινά στοιχεία με μένα ,αν εξαιρέσει κανείς πως στα είκοσι τρία του αυτοπυροβολήθηκε κι έκτοτε έζησε ως ερημίτης ως τα σαράντα του. Κάποιες από τις εμπειρίες του στα νοσοκομεία είναι δικές μου. Η σχέση αγάπης μίσους με τη μητέρα του μου είναι οικεία. Κι οι σκέψεις της γυναίκας που ερωτεύεται για τον γάμο και τα παιδιά έχουν περάσει κι από το δικό μου μυαλό. Ο ήρωας μου δεν έχει πρόσωπο και για αυτό δεν μπορεί να μεγαλώσει και να ωριμάσει. Οι υπόλοιποι είμαστε αρτιμελείς, πόσο μπορούμε να αντέξουμε την πραγματικότητα είναι άλλη ιστορία. Ο Διονύσης έμαθε  να μην αναρωτιέται γιατί αυτοτραυματίστηκε. Για δεκαεφτά χρόνια κρυβόταν πίσω από το πληκτρολόγιο. Εν πολλοίς όλοι πια κρυβόμαστε πίσω από αυτό, η ανάγκη για επικοινωνία ικανοποιείται αλλιώς. Κι όλοι με έναν τρόπο αρνούμαστε να ωριμάσουμε, μένουμε παιδιά. Έως ότου κάτι μας συνταράξει και πέσουμε στα βαθιά της ύπαρξης χωρίς βοηθήματα.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Είμαι ένας λεπρός αποσυνάγωγος, αυτό είμαι. Ο άντρας που τον βλέπεις τυχαία στον δρόμο και κατεβάζεις το κεφάλι για να μη σε χαιρετήσει. Είμαι αυτός που φοβούνται τα παιδάκια τη νύχτα· και τη μέρα. Είμαι εγώ που ποτέ δεν θα με καλέσεις για ένα ποτό, όσες φορές κι αν συναντηθούμε. Ζω τη νύχτα για να τρομάζω τα παιδιά. Κοιμάμαι τη μέρα για να αποφεύγω τους καθρέφτες. Υπάρχω ακόμη, κι ας μη με θες. Υπάρχω ακόμα κι αν βασανίζω όσους με αγαπούν. Αν με αγαπήσεις, μείνε μακριά. Κανείς δεν θέλει να δει το πρόσωπο του τέρατος.

Πάνω σε έναν καβγά με τη μητέρα του, ο 23χρονος Διονύσης αυτοπυροβολείται. Το μισό του πρόσωπο διαλύεται. Χωρίς μύτη, στόμα, μάγουλα, δυσκολεύεται να φάει και να μιλήσει, επιβιώνει στη σκιά με μόνη συντροφιά τους γονείς του. Για αρκετό καιρό ζει μέσα στα σόσιαλ μίντια, κρυμμένος πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του. Ώσπου ένα βράδυ τον βρίσκει η ελπίδα, μια γιατρός τού στέλνει υλικό για την εγχείρηση που θα τον σώσει ― μεταμόσχευση προσώπου. Μπορεί όμως το πρόσωπο ενός άλλου να σου δώσει πίσω τα χαμένα χρόνια; Πώς ωριμάζει κανείς χωρίς ρυτίδες; Πώς ερωτεύεται με νέα ταυτότητα.

Ένα μυθιστόρημα που πραγματεύεται ζητήματα βιοηθικής, αλλά και τον έρωτα, την οικογένεια, τους μητρικούς και πατρικούς δεσμούς, τις σχέσεις την εποχή του διαδικτύου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ 

Η Κατερίνα Μαλακατέ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε φαρμακευτική στο ΕΚΠΑ. Το 2013 εκδόθηκε η νουβέλα της Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Το μυθιστόρημά της Το σχέδιο (Μελάνι, 2016) ήταν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε ομαδικές συλλογές, καθώς και σε πολλά έντυπα και διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά.
Διατηρεί το ιστολόγιο www.diavazontas.blogspot.com, ενώ είναι συνιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου Booktalks.

ΜΑΡΙΑ ΧΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

  ΜΑΡΙΑ ΧΙΟΥ

για το "ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΑ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Πόσα κοχύλια χρειάζονται, στ’ αλήθεια, για να γεννηθεί μια σταγόνα πορφύρας; Πόσα πολλά όστρακα πρέπει να αφήσουν τον μαλακό βυθό της θάλασσας για να βάψουν με το βαθυκόκκινο χρώμα τους μία και μόνο φορεσιά; Αυτή η ερώτηση γυρόφερνε για τα καλά στον νου μου όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο. Και καθώς προχωρούσα και οι σελίδες ολοκληρώνονταν η μία μετά την άλλη, γνώριζα ήδη πως η απάντηση δεν μπορεί παρά να κρύβεται σε ένα και μόνο μέρος σε ολόκληρο τον κόσμο! Σε μια πόλη μαγευτική, την αρχόντισσα του Βοσπόρου, αυτή που αξιώθηκε πορφυρογέννητους αυτοκράτορες και άφταστα μεγαλεία. Αυτή, που σε άλλες εποχές, καταστράφηκε ολοσχερώς και για αιώνες τυλίχθηκε στα αποκαΐδια και τη στάχτη. Σε ένα τέτοιο μέρος, η ελληνίδα Σεβαστή και ο τούρκος Εμρέ αποκτούν ένα παιδί. Είναι ένα αγόρι που έχει δυο ονόματα, που μιλά δυο γλώσσες, που πατά σε δυο χώρες και γνωρίζει δυο Θεούς. Η πορφύρα των καλοαναθρεμμένων δεν αγγίζει ποτέ το κορμί του και όλη του τη ζωή την περνά σαν κυνηγημένος. Η νύχτα των Κρυστάλλων (Σεπτέμβρης 1955) τον σημαδεύει με έναν ιδιαίτερο τρόπο, τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό από αυτόν που σφράγισε την ψυχή του πρώτου του ξαδέρφου, του Αποστόλη, ενός αγοριού που γεννιέται μέσα σε ένα νόμιμο γάμο μίας ευυπόληπτης οικογένειας ελλήνων. Τα δυο παιδιά ζουν βίους παράλληλους αγγίζοντας τα άκρα της ανθρώπινης συνείδησης κι αργότερα, όταν τα χρόνια περνούν, εγκαταλείπουν τη Βασιλεύουσα και εγκαθίστανται στη φτωχική Αθήνα.

Ο Αποστόλης παντρεύεται και μαζί με τη γυναίκα του, τη Μαίρη, παίρνουν κοντά τους την αγαπημένη θεία Σεβαστή ενώ ο γιος της, το παιδί με τα πολλά ονόματα, χάνεται και για πολλά χρόνια αγνοείται. Ωστόσο όπου και να πήγε, όπου και να βρήκε καταφύγιο, ένα είναι το σίγουρο: πως τα βήματά του παρέμειναν ασταθή και αβέβαια όπως είναι όλων των ανθρώπων που ψάχνουν τον εαυτό τους στα τυφλά. Το ταξίδι του σκοτεινό, γεμάτο Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. Όποιος τον γύρεψε ήταν σαν να γύρευε την πορεία προς το κέντρο της δικής του ψυχής. Όλοι το θέλουν μα πόσοι πραγματικά το μπορούν; Η Σεβαστή πασχίζει αλλά πρωτίστως πρέπει να αφήσει πίσω της κάθε ίχνος μνησικακίας. Ο Εμρέ να ανοίξει, έστω και εν αγνοία του, ένα μυστικό δίαυλο επικοινωνίας με τον γιο του αλλά και τη χαμένη του συνείδηση. Τα δυο μεγάλα παιδιά του Αποστόλη και της Μαίρης  να βγουν νικητές μέσα από τον σκληρό κόσμο της εφηβείας, την ανασφάλεια και τον εγωισμό. Η μητέρα τους να ελευθερωθεί από τα μυστικά του παρελθόντος και ο πατέρας να πάψει να μετράει τα πλούτη του προσπαθώντας να λογαριάσει πόση ακριβά κοστίζει η δόξα και η απληστία. Και τελικά από όλους αυτούς, μονάχα η μικρή τους κόρη, η Βάγια, δεν χρειάζεται να κάνει ούτε βήμα. Ίσως γιατί για αυτήν, ο χρόνος μοιάζει λες και έχει σταματήσει πίσω από το ατελείωτο τικ τακ  του εκκρεμές του Νεύτωνα. Οι ειδικοί λένε πως το κορίτσι ανήκει στο ευρύ φάσμα του αυτισμού. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητα η μόνη πως έχει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει πραγματικά. Μπορεί να το κάνει με έναν δικό της ιδιαίτερο τρόπο αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινός για αυτούς που έχουν την ικανότητα να τον νιώσουν. Άλλωστε και οι υπόλοιποι που μιλούν, γελούν και αγγίζονται ελεύθερα, πόσα κατάφεραν από την καρδιά τους να πουν; Και πόσα με τη καρδιά να καταλάβουν;…        

Αυτό είναι το ερώτημα που κυριάρχησε τελικά μέσα μου κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου. Και σκέφτηκα ότι ίσως όπως χρειάζεται να συνθλιβούν πολλά κοχύλια για μια ακριβή σταγόνα από κόκκινο χρώμα, έτσι να χρειάζονται και πολλά επίπονα μαθήματα για ένα και μόνο πολύτιμο ανθρώπινο βήμα. Οι ήρωες μου, αγαπημένοι όλοι, άντεξαν μέχρι το τέλος. Και η Κωνσταντινούπολη, το μαγευτικό αυτό σταυροδρόμι των ποικιλόμορφων λαών και των αντίπαλων Θεών, τους έδωσε δύναμη για να βγουν νικητές όπως νικήτρια θα βγαίνει και η ίδια πάντοτε!

 

Ένα μικρό απόσπασμα που περιέχει μέσα του τα λόγια της Σεβαστής προς τον άρρωστο Εμρέ.

«Εμρέ μου, ξύπνα, τζανίμ, να με δεις. Ξύπνα να μου πεις αν γέρασα. Τα μαλλιά μου γιόμισαν χιόνια. Σαν τα χιόνια που ‘πιανε τους χειμώνες ο τόπος μας. Θυμάσαι, καλέ μου, που παίζαμε με τις νιφάδες στη γειτονιά; Άμα ξυπνήσεις, θα σε πάγω σε ένα μέρος που πιότερο μαζεμένο χιόνι δεν έχεις ματαδεί. Είναι πάνω από την Πόλη μας, στο κάστρο του Αετού. ‘Κειδά έχει μια καλύβα χωμένη κάτω από τα πεύκα και τις βελανιδιές. ‘Κειδά οι Θεοί κάμουνε ειρήνη και παίζουνε πόλεμο μονάχα με το χιόνι…»      

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Θύμησες μιας άλλης εποχής που ο χρόνος δεν μπόρεσε ποτέ να σβήσει.

Κωνσταντινούπολη, Σεπτέμβρης 1955. Ο ουρανός φλέγεται και το κακό ρέει λάβα καυτή, σκορπίζοντας στάχτη και πορφύρα στο πέρασμά της. Άντρες με πρόσωπα τραχιά, με λοστούς και παραγγέλματα παρελαύνουν στα σοκάκια της πόλης. Αναγνωρίζουν τα σημάδια στους τοίχους και σπάνε κάθε τι ελληνικό. Με το αίμα πιάνουν το δίκιο και το λερώνουν.

Η Σεβαστή τρέμοντας ξεχύνεται στους δρόμους. Το σπίτι της έχει στιγματιστεί, το μαινόμενο πλήθος κατευθύνεται προς το μέρος της. Φωνάζει απεγνωσμένα, μα τη φωνή της σκεπάζει ο θρήνος και οι κραυγές αυτών που τρέχουν να σωθούν. Ο Εμρέ καλείται αυτή τη δύσκολη στιγμή να επιλέξει. Θα προστατέψει την Ελληνίδα που αγαπά ή θα την αφήσει έρμαιο στα χέρια του όχλου; Η Σεβαστή στα μάτια του διαβάζει την αλήθεια. Η αποκάλυψη την τρομάζει. Για μία και μοναδική στιγμή σκέφτεται το παιδί τους. Μετανιώνει. Και τότε, τη νύχτα του μεγάλου διωγμού παίρνει την απόφαση…

Είκοσι χρόνια μετά, ο Εμρέ αποφασίζει να αναζητήσει τη γυναίκα που αγάπησε. Τότε οι μοίρες παίρνουν θέση και αρχίζουν να γνέθουν τα νήματα… Οι πρωταγωνιστές της ζωής θα κριθούν για τις επιλογές τους. Θα αγαπήσουν, θα τολμήσουν, θα πληγώσουν και θα πληγωθούν, πληρώνοντας το τίμημα ενός παρελθόντος που βυθίστηκε στις στάχτες…

«Ζούσα με τη λαχτάρα της επιστροφής πως ίσως μια μέρα θα ξανάβλεπα τον χαμένο μου παράδεισο».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρία Χίου γεννήθηκε το 1975 σ΄ ένα προάστιο της Αθήνας. Από μικρή ηλικία έκρυβε μέσα της το μεράκι της συγγραφής και στο παιδικό της δωμάτιο σκαρφιζόταν παραμύθια. Την εποχή εκείνη, οι ήρωες που μαστόρευε δεν ήταν ρεαλιστικοί αλλά εμπνευσμένοι από ιστορίες φαντασίας. Μετά μεγάλωσε και μαζί της μεγάλωσαν και εκείνοι. Απέκτησαν πιο στέρεα χαρακτηριστικά, αρετές και αδυναμίες. Ήταν πραγματικοί ήρωες -ήρωες της ζωής- που, όπως και εμείς, έκτιζαν τον εαυτό τους με κόπο. Λες και ήταν αγάλματα, παλαιά και σύγχρονα, σαγηνευτικά και αποτρόπαια, «ευανάγνωστα» και «δυσνόητα», αγάλματα που ωστόσο κρατούσαν τα ίδια το καλέμι και σμίλευαν, μέσα από τα πάθη, τη μορφή τους.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΔΙΑΦΑΝΗ ΨΥΧΗ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ

 ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥ 

για το "ΔΙΑΦΑΝΗ ΨΥΧΗ"

από τις εκδόσεις ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ.

Αγαπημένε μου αναγνώστη...

Εσύ που διάβασες την ΔΙΑΦΑΝΗ ΨΥΧΗ μου, κάνε μου τώρα την χάρη και διάβασε με τα φώτα σβηστά την δική σου ψυχή.

Σκέψου...Πόσα χρώματα ξένα την λέρωσαν;

Πόσα χαστούκια κυριολεκτικά μα και λεκτικά πλήγωσαν το μάγουλο και την καρδιά σου;

Πόσοι φόβοι εγκλώβισαν τις ελεύθερες σκέψεις σου σε ανελεύθερα όνειρα;

Στο βιβλίο μου «έστριψα την πένα μου βαθιά στην πληγή που λέγεται γυναικεία κακοποίηση.

'Ολες ίσως και να έχουμε κακοποιηθεί κάποια στιγμή στην ζωή μας.

Το χειρότερο είναι ότι δεν το καταλάβαμε ποτέ!

Με αυτό μου το βιβλίο που γράφτηκε στην περίοδο της πρώτης καραντίνας, προσπαθώ να σπάσω την βολική σιωπή του κόσμου που μεγαλώσαμε με την απειλή του τι «θα πει» και τελικά δεν είπε τίποτα!

'Ηρθε η στιγμή λοιπόν να μιλήσουμε για όλες εκείνες τις μελανιές που έκρυψε το make up και η κοινωνία μας.

Αν με διάβασες , διάβασε και την ψυχή σου.

Αν με ένιωσες άνοιξε το παράθυρο σου.

Ισως και σε αυτή την καραντίνα ένα γυναικείο ή ένα παιδικό κλάμα περιμένει να το γίνεις η γραμμή βοήθειας του!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ο Αλέξανδρος, διάσημος συγγραφέας, βιώνει την καραντίνα μιας απρόσμενης πανδημίας εντελώς διαφορετικά! Ένα σκάνδαλο που ξεσπά με αφορμή το νέο του βιβλίο θα τον φέρει αντιμέτωπο με ό,τι είχε κλείσει σε… «καραντίνα» στην ψυχή του χρόνια τώρα.
Πόσο νόμιμο είναι να κλέβεις ζωές και να τις βαφτίζεις τέχνη;
Πόσο εγκληματικό είναι να βιάζονται ψυχές, σώματα και συνειδήσεις στον βωμό του χρήματος;
Τι κοινό έχει μία σύζυγος, μία ερωμένη, μία κόρη, μία μάνα, μια αδελφή και μία πόρνη;
Τι συμβολίζει ένα XL μπουφάν αν φοριέται χειμώνα- καλοκαίρι από ένα κορίτσι στο μετρό και τι ένα μαύρο αυστηρό ταγέρ που θα φορεθεί Αύγουστο μήνα σε μια εκκλησία;
Τελικά ποια είναι η τιμωρία εάν τολμήσεις να θυμηθείς έναν λεκέ από παγωτό φράουλα σε ένα λευκό μακό παιδικό μπλουζάκι;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Αναστασία Κορινθίου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει πια μόνιμα μετά από 26 θαλασσινά χρόνια στη Ρόδο, που θα κουβαλά μέσα της για πάντα.

Δουλειά της είναι να κάνει τον κόσμο να χαμογελά, μέσα από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση όπου εργάζεται αλλά και να βοηθά νέους συγγραφείς να βγαίνουν στο φως, ως υπεύθυνη αξιολόγησης στον εκδοτικό οίκο «Υδροπλάνο».

«Ανασαίνει» για να δημιουργεί και το αποδεικνύει έμπρακτα μέσα από τις πολιτιστικές της δράσεις και τη διοργάνωση πρωτότυπων εκδηλώσεων που αναλαμβάνει, με αφορμή πάντα μορφές τέχνης. Γράφει ασταμάτητα βιβλία, άρθρα, τραγούδια, σενάρια κινηματογραφικά ή θεατρικά (η ταινία ΜΑΡΙΑ στην οποία συνυπογράφει το σενάριο με την ξαδέλφη της Μαρία Κορινθίου ήδη ετοιμάζεται για τη μεγάλη οθόνη).

Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών στα Τίρανα, το Ends Foundation, την UNESCO, τον Σύλλογο Διατήρησης Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΗΓΕΧΟΡΟΣ, τον Δωδεκανησιακό Σύλλογο Θάλεια, τον Σύλλογο Γυναικών Νέου Ικονίου και από τον ΠΟΔΡ.

Το 2016 κέρδισε το βραβείο κοινού για την καλύτερη τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο βιβλίο ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ. Όμως σαν σημαντικότερό της βραβείο θεωρεί την αγάπη του κόσμου.

Από όλα της τα… «παιδιά», αυτά που ξεχωρίζει είναι η πολύτιμη τριλογία της όπως συνηθίζει να λέει την Αγγελική, τη Ζηνέτα και τον Αντώνη (τα τρία της παιδιά).

ΓΩΓΩ ΨΑΧΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΒΡΟΧΗΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 ΓΩΓΩ ΨΑΧΟΥΛΙΑ

για το "ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΒΡΟΧΗΣ" 

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

Ένα πραγματικό, τραγικό γεγονός που με συγκλόνισε και αντάριασε την ψυχή μου ήταν η έμπνευση και η αφετηρία για να γράψω «Το μυστικό της κόκκινης βροχής». Η ιστορία ξεκινά με ένα απειλητικό σημείωμα κι ένα αλλόκοτο αντικείμενο που έλαβαν η Δέσποινα, η Μόνικα και η Απολλωνία, από έναν άγνωστο αποστολέα που αναφέρει πως γνωρίζει το ένοχο μυστικό τους. Ένα μυστικό που σημάδεψε ανεξίτηλα τις ψυχές των τριών κοριτσιών και που έγινε αιτία να διαλυθεί μια πολύχρονη, πολύτιμη φιλία. Τι γνωρίζει ο μυστηριώδης αποστολέας και τι θέλει από αυτές, τόσα χρόνια μετά; Και ποιο αόρατο νήμα συνδέει εκείνον, τις τρείς φίλες και την Ελισάβετ;

Η Ελισάβετ, ένα κοριτσάκι ευαίσθητο και πληγωμένο, που αντί για αγκαλιές, φιλιά  και αποδοχή, έζησε βρισιές, ξύλο και απόρριψη, προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεκλειδώσει την καρδιά της μητέρας της, αλλά μάταια. Τα αμέτρητα, σαν τους κόκκους της άμμου “γιατί” την οδηγούν σε μία άγρια εφηβεία. Και τότε η μεγάλη περιπέτεια αρχίζει… Και όταν επιτέλους βρίσκει την αγάπη και τα σκοτάδια της αρχίζουν να γεμίζουν με φως, τα φοβερά μυστικά και οι αμαρτίες του παρελθόντος των τριών γυναικών, έρχονται να της απαγορεύσουν αυτή την αγάπη και να της διαλύσουν τη ζωή, βυθίζοντάς την για μιαν ακόμη φορά στη θλίψη και στην απόγνωση. Όσο το κουβάρι του μυστηρίου ξετυλίγεται, τόσο το παρελθόν και το παρόν συγκρούονται και αναμετριούνται ο πόνος με το ψέμα, η αγάπη με το μίσος και οι καταιγιστικές ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, μέχρι το τέλος.

Είναι απερίγραπτα τα συναισθήματα που ένιωθα γράφοντας αυτή την ιστορία. Μια ιστορία-ύμνο στη φιλία, στον έρωτα, στην αγάπη, στους πόθους της ψυχής, στην εσωτερική δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Για μένα οι ήρωές μου δεν ήταν «χάρτινοι». Ήταν πραγματικοί, ήρωες της διπλανής πόρτας που «ζούσα» μαζί τους,  παρακολουθούσα κάθε τους κίνηση, ένιωθα κάθε τους συναίσθημα σ’ αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια της επιβίωσης.

Κι εγώ, ξενυχτώντας με τους εφιάλτες τους, άλλες φορές θύμωνα μαζί τους, με τους εγωισμούς, με τις ανήθικες πράξεις τους και τις λάθος επιλογές τους και βάλθηκα να τους τιμωρώ με σκληρές λέξεις, με πληγές και οδυνηρές καταστάσεις κι άλλες φορές τους λυπόμουν, τους αγκάλιαζα, έσταζα βάλσαμο στις πληγές τους, πραγματοποιούσα τα όνειρά τους, σαν μικρός θεός που κρατούσε στα χέρια του τις τύχες τους.  Μα ό,τι και αν έκαναν, ό,τι και αν τους έκανα, τους λάτρευα! Και όταν το υπέροχο αυτό ταξίδι της συγγραφής έφτασε στο τέλος του,  κατάλαβα πως στην ουσία, δεν θα τους αποχωριστώ ποτέ, είναι ένα κομμάτι από μένα, θα ζουν για πάντα μέσα μου, και ένιωσα γαλήνη και ικανοποίηση, που τους οδήγησα εκεί που θα ήθελαν και οι ίδιοι να φτάσουν, που τους χάρισα τη λύτρωση, τη δικαίωση, την αγάπη που τους άξιζε.

 

Μικρό απόσπασμα:

…Χοντρές σταγόνες από μια πονεμένη βροχή μαστίγωναν το πρόσωπό της, καθώς περιπλανιόταν στους βρεγμένους δρόμους μέσα στην υγρή νύχτα. Τα δάκρυά της, δάκρυα που έσταζαν έρωτα και πόνο, γίνονταν ένα με τα δάκρυα τ’ ουρανού και προσπαθούσαν, μάταια, να ξεβάψουν το χρώμα της θλίψης από την ψυχή της. Οι λέξεις του Χριστόφορου, λέξεις μαχαίρια είχαν τρυπήσει την καρδιά της. Πόσος πόνος! Θεέ μου, πόσος πόνος! Είχε γίνει μούσκεμα απ’ τη βροχή, και έτρεμε από το κρύο, μα δεν την ένοιαζε. Μόνο ικέτευε την καρδιά της να μη σπάσει. Ικέτευε τα πόδια της να μη λυγίσουν. Ικέτευε το νου της να μην την εγκαταλείψει και τρελαθεί. Είχε τολμήσει να ονειρευτεί και πληγώθηκε. Είχε τολμήσει να ταξιδέψει και το ταξίδι έμεινε μισό. Η ζωή, της είχε δανείσει λίγη ευτυχία και ήρθε η ώρα να την πάρει πίσω. Ας ήταν! Σε δυο μέρες θα έφευγε οριστικά. Θα έφευγε για δεύτερη φορά. Θα έφευγε πάλι, μόνο με τις λιγοστές αποσκευές της. Θα έφευγε ξανά, χωρίς να πάρει μαζί της, ούτε λίγη αγάπη για το δρόμο…

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Δέσποινα, Μόνικα, Απολλωνία. Τρία κορίτσια το καθένα με τη δική του ξεχωριστή ιστορία, τρεις αχώριστες φίλες με όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Μέχρι εκείνο το βράδυ… Εκείνη την αυγουστιάτικη νύχτα, που κάτω από το φως της πανσελήνου ένα τραγικό γεγονός θα στιγματίσει τη ζωή τους για πάντα και θα τις απομακρύνει τη μία από την άλλη, για να μη θυμούνται, να μην πληγώνονται, να μη νιώθουν ενοχές.

Τριάντα χρόνια μετά, ένα απειλητικό σημείωμα θα τις ενώσει ξανά και θα τις φέρει αντιμέτωπες με την αλήθεια που για χρόνια προσπαθούσαν να κρύψουν. Ο άγνωστος αποστολέας ανατρέπει τις ζωές τους και απεγνωσμένες αναζητούν την άκρη του νήματος.

Ελισάβετ. Ένα κορίτσι που δεν ένιωσε ποτέ την αγάπη, γιατί από παιδί κλήθηκε να πληρώσει το τίμημα ενός άγνωστου για εκείνη παρελθόντος. Και τη στιγμή που ο έρωτας και η ευτυχία τής χτυπούν απρόσμενα την πόρτα, τα μυστικά των τριών γυναικών έρχονται να γκρεμίσουν τη μοναδική της ευκαιρία να ζήσει.

Άραγε, θα βγουν αλώβητες από αυτόν τον επικίνδυνο κύκλο αποκαλύψεων ή κάποια θα αποτελέσει το εξιλαστήριο θύμα μιας τραγικής απόφασης;

Τρεις γυναίκες, ένα μυστικό. Τρεις ζωές συγκλονιστικές, γεμάτες έρωτα, πάθος και ανατροπές. Ένα τραγικό γεγονός που αποκαλύπτεται και φέρνει τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας αντιμέτωπους με τα χρέη της ψυχής τους.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Άραγε ποιον ενδιαφέρει το ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, το ότι είμαι παντρεμένη και έχω τρία παιδιά; Τι σημασία έχουν οι σπουδές μου στο μάρκετινγκ, στην πληροφορική και στη συμβουλευτική; Ακόμα, τι και αν υπήρξα στέλεχος βιομηχανίας, αν βραβεύτηκα σε διαγωνισμό διηγήματος, αν αρθρογραφούσα σε περιοδικά, αν είχα συμμετάσχει στη συγγραφή τηλεοπτικών σεναρίων και αν έκανα κι ένα πέρασμα απ’ τη δισκογραφία;
Σημασία έχει πως γράφω με την καρδιά μου, με την ψυχή μου, με την αγάπη μου για τους ανθρώπους και όχι με τις γνώσεις μου. Λατρεύω να σμιλεύω χαρακτήρες, να τους καθοδηγώ, να περπατώ στα χνάρια τους. Να νιώθω τα συναισθήματά τους, να χάνομαι στις περιπέτειές τους. Να παρασέρνω τους αναγνώστες μου σ’ αυτά τα μοναδικά, απολαυστικά, γεμάτα ανατροπές ταξίδια.

Επικοινωνία με τη συγγραφέα: gogopsachoulia@yahoo.com

ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΛ.ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ και ΜΕ αρέσουν τα βιβλία του Γ.Τζιτζικάκη γιατί διαβάζοντας τα μου θυμίζουν δικές μου σκέψεις,βιώματα,συναισθήματα.Στα προηγούμενα βιβλία του "Τ'αηδονιού το δάκρυ","Ένα δράμι δύναμης" και "Αντίο δεν είπα ακόμα ΖΩ" "συνάντησα"  απώλειες που βίωσα και αντιμετώπισα όπως οι ήρωες ή και τελείως διαφορετικά απ' ότι εκείνοι, καταστάσεις της δικής μου ζωής ή αγαπημένων μου ανθρώπων που μου προκάλεσαν ποικίλα αισθήματα και αντιδράσεις. 'Εχοντας γνωρίσει κι αγαπήσει τη γραφή του και γνωρίζοντας τι διαπραγματεύεται ο Παραθεριστής του, μετρούσα αντίστροφα από το καλοκαίρι που έμαθα για την έκδοση του.!!!

Το βιβλίο με κέρδισε από την πρώτη φράση "Στα λόγια που δεν λέμε και μας πνίγουν.No more!"

Το βιβλίο Παραθεριστής είναι μυθιστόρημα;;είναι σκέψεις;;Καταθέσεις;;;Παράπονα;;;

ρωτάει στις αρχές του 3ου κεφαλαίου ο συγγραφέας!! και απαντά λίγες αράδες παρακάτω πως "..ότι όσα γράφω δεν είναι τίποτα άλλο από σκέψεις ακάθαρτες που αποβάλλει στο χαρτί ο θυμός μου"(σελ.29).

Αν ρωτούσατε εμένα θα απαντούσα πως ο Παραθεριστής είναι μια κατάθεση ψυχής του συγγραφέα !!!Σκέψεις ακάθαρτες που περνάν απ'το μυαλό όλων μας,που δεν τολμάμε να τις εκφράσουμε,μοιραστούμε,συζητήσουμε και καταλήγουν να μας πνίγουν και να μας οδηγούν σε σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού,στην απομάκρυση από αγαπημένα πρόσωπα,στην κατάθλιψη.

Ο Παραθεριστής,παραθερίζει κάθε χρόνο σ'ένα ελληνικό νησί,παρατηρεί τους γύρω του και μιλά για την αναζήτηση της ουσίας της ζωής,τη δράση αντί της παραίτησης,την επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων,την εξάλειψη των ταμπού,την αποδοχή του εαυτού μας (απ'το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Τολμά με γλώσσα ωμή να θίξει όλα τα παραπάνω και να μας θέσει απέναντι σ'όλα αυτά μα κυρίως απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό!!!Πόσοι τολμάμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη,να κάνουμε την αυτοκριτική μας;;; να ομολογήσουμε στους δικούς μας ανθρώπους τις πιο μύχιες σκέψεις,τα θέλω μας ;;;

Δεν θα ήθελα να αναλύσω περισσότερο το βιβλίο (είπαμε με τον γραπτό λόγο εγώ δεν έχω τις καλύτερες σχέσεις 😊)αλλά θα προτείνω να το διαβάσετε μια και πιστεύω πως σε μια εποχή που δημιουργεί πολλά προβλήματα στην ψυχική μας υγεία,για μένα ήταν η καλύτερη ....ψυχοθεραπεία!!!Μ'εφερε αντιμέτωπη με τον ίδιο μου τον εαυτό,κι αλήθειες που έκανα πως δεν έβλεπα ή που ίσως δεν ήθελα να παραδεχθώ.

Και θα κλείσω,όπως συνηθίζω,  με ένα απόσπασμα του βιβλίου(σημείωσα πολλά 😍)απαντώντας και στον συγγραφέα πως κατάλαβα όλες τις ιστορίες,ταυτίστηκα με κάποιες,κάτι μου θύμισαν γιατί ναι φταίει τ'ότι δεν διαφέρουμε πολύ όλοι εμείς που χάσαμε το μυαλό μας από το στρες και τον πόνο.!!

"Να είσαι δυνατός και να πιστεύεις στον εαυτό σου -να τον αγαπάς,ρε φίλε!-και να γνωρίζεις ότι τη γραμμή του ορίζοντα όσο στραβά κι αν την κοιτάξεις,γερμένος απ'τα ζόρια σου,εκείνη ουσιαστικά ποτέ δεν γέρνει και σε περιμένει να ισιώσεις.....

Να χαμογελάς,να ρισκάρεις,να ζεις,να μην τα παίρνεις όλα στα σοβαρά και τις δύσκολες μέρες,που θα βυθίζεσαι σε ανώφελα δαιδαλώδη μονοπάτια,να θυμάσαι ότι η αμεσότερη λύση για μια σκοτεινή σκέψη που σε βασανίζει είναι να την παρατήσεις σε μιαν άκρη -έτσι,θα τη δεις να χάνει τη δυναμική της που σε τρομάζει-και να πας σε μιαν επόμενη,σε μια φωτεινότερη σκέψη,που,αν γίνεται,θα παραθερίσεις μαζί της.Είναι όμορφη η ζωή,και είναι εκεί έξω΄ ζήσε τη!"(σελ.225-226)

ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Παραθεριστής είναι οργισμένος και προκλητικός. Νιώθει ηττημένος και μόνος. Ενίοτε αγαπά τα πάντα και άλλοτε τα αποστρέφεται. Παραθερίζει σε ένα ελληνικό νησί, παρατηρεί τους γύρω του, συναναστρέφεται και συγκρούεται με ήρωες που του προκαλούν εντύπωση, ρισκάρει να μιλήσει για όσα άλλοι δεν μιλούν, και νιώθει ένας παρίας, ένας αταίριαστος άνθρωπος με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Κατ’ ουσίαν, ο Παραθεριστής είσαι εσύ! Εσύ που συναναστρέφεσαι άλλους προσπαθώντας να τους καταλάβεις και εκείνοι που επιχειρούν να κάνουν το ίδιο μαζί σου. Εσύ που το μυαλό σου καταγράφει όσα εισπράττει από την κοινωνία γύρω σου και έρχονται μέρες τις οποίες νιώθεις κομμάτι της, ενώ άλλες δεν ταιριάζεις με τίποτα μαζί της.

Ο Παραθεριστής εξιστορεί την ιστορία του για συγκεκριμένο λόγο. Η καταγραφή του αποτελεί ένα πρότυπο θεραπευτικό πείραμα που συστήθηκε στον συγγραφέα από ψυχιάτρους και ψυχολόγους προς απόσπαση της σκέψης από στρεσογόνες, καταθλιπτικές και αυτοκτονικές τάσεις. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε πραγματικές εμπειρίες και ταυτόχρονα ένα τραχύ εγχειρίδιο του ευ ζην, που μιλά για την αναζήτηση της ουσίας της ζωής, τη δράση αντί της παραίτησης, την επιφάνεια των διαπροσωπικών σχέσεων, την εξάλειψη των ταμπού, την αποδοχή του εαυτού μας και την αποτύπωση της τρέλας ως ένα ακόμη πρόσωπο του στρες που μαστίζει τις ζωές όλων μας.

ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΕΡΩΤΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ SILK.

 ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

για το "ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΕΡΩΤΑ"

από τις εκδόσεις SILK.

Ήταν Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2019 όταν πήγα για πρώτη φορά στη Δράμα για να περάσω τις μέρες των γιορτών και ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Ο αέρας της πόλης, τα νερά της, οι στιγμές που πέρασα, το εορταστικό κλίμα, οι άνθρωποι, τα κρασιά της. Και εκείνο το ταξίδι έμελλε να με εμπνεύσει. Τότε γεννήθηκε μέσα μου αυτή η ιστορία, το “Μια σταγόνα έρωτα”. Και φυσικά ποια είναι η πιο διάσημη πόλη στον κόσμο για τα κρασιά της; Η γαλλική Μπορντό. Ήταν ο τέλειος συνδυασμός Ελλάδας και Γαλλίας και μία υπέροχη οινική συνεργασία. Και έτσι γεννήθηκε ο Φιλίπ μου και η Λίλιαν. Ο Φιλίπ είναι ένας αυθεντικός Γάλλος, λιγομίλητος, συντηρητικός, εσωτερικεύει τη σκέψη του και εκφράζεται με δυσκολία. Δεν δημοσιοποιεί τις κινήσεις ή τα συναισθήματά του. Η Λίλιαν είναι μία πολύ αγαπημένη μου ηρωίδα. Είναι δυνατή, πιστή στα θέλω και τις ανάγκες της, τρώει χαστούκια από τη ζωή, αλλά δεν κάνει πίσω. Είναι μία γυναίκα με ανδρική ψυχή, γεννημένη ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ο Φιλίπ της το λέει, στη σχέση μας εσύ “είσαι η δυνατή” και αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο προσγειωμένος Φιλίπ παρασύρεται από τη θύελλα Λίλιαν, ρίχνει τείχη και τη βάζει στον κόσμο του, μία θέση που εκείνη τη διεκδικεί με τη γενναιότητα και το θάρρος της και μαζί ζουν μία αργή αποπλάνηση που κορυφώνεται σε έναν μεγάλο έρωτα. Το ταξίδι στο Μπορντό και στον κόσμο του Φιλίπ και της Λίλιαν έγινε για εμένα ένα ταξίδι ψυχής και ένα μάθημα δύναμης. Μόλις το ολοκλήρωσα και είμαι ακόμη χαμένη εκεί σε λέξεις, χρώματα, αρώματα...

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Κόκκινος σαν το πάθος, γλυκός σαν το κρασί…

Ο Φιλίπ Μαρεσάλ, γιος του σημαντικότερου οινοποιού της Γαλλίας, φτάνει στην Ελλάδα για να διαφυλάξει τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Ταξιδεύει ως τη Δράμα κι εκεί έρχεται αντιμέτωπος με μια οδυνηρή αλήθεια. Ο μόνος τρόπος για να σώσει την επιχείρησή του είναι να παντρευτεί την κόρη του Έλληνα συνεταίρου του. Αποφασισμένος να αντεπεξέλθει στο χρέος του απέναντι στην οικογενειακή παράδοση, αποδέχεται την πρόταση, αν και ο ίδιος έχει δώσει υπόσχεση γάμου στην αγαπημένη του, θυσιάζοντας έτσι τα όνειρα και την προσωπική του ζωή.

Όταν η Λίλιαν Παναγιώτου ανεβαίνει στη σκηνή της Ονειρούπολης της Δράμας για την πρωτοχρονιάτικη παράσταση, δεν περιμένει ότι όλη η ζωή της θα ανατραπεί έτσι ξαφνικά. Αναγκασμένη να επιστρέψει στο πατρικό της και να υποταχθεί στο θέλημα του πατέρα της για να σώσει την οινοποιία τους από τα άπληστα χέρια του ετεροθαλούς αδελφού της, θα πρέπει να εγκαταλείψει τον αγαπημένο της και το όνειρό της για μια λαμπερή καριέρα.

Και ενώ έχουν δεσμευθεί και οι δύο ότι θα κρατήσουν αυτόν το γάμο λευκό, κανείς τους δε δείχνει πρόθυμος να τηρήσει αυτήν την υπόσχεση. Ο Φιλίπ θα έπρεπε να είναι αδιάφορος για μια γυναίκα που του επέβαλαν να παντρευτεί. Αλλά όσο εκείνη εισβάλλει στον κόσμο του με τη φλογερή προσωπικότητά της, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για εκείνον να της αντισταθεί. Η Λίλιαν θα έπρεπε να τον μισεί αφού εξαιτίας του γκρεμίστηκαν τα όνειρά της, αλλά όσο περισσότερο γνωρίζει τον παράφορο χαρακτήρα του τόσο πιο παράφορα τον ερωτεύεται.

Με φόντο το μαγευτικό Μπορντό, Φιλίπ και Λίλιαν χάνονται σ’ έναν μεθυστικό έρωτα, και τότε βρίσκουν την ευκαιρία οι εχθροί τους να διεκδικήσουν ένα κομμάτι της ευτυχίας τους…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Έλενα Αντωνίου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λάρισα, μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και ζει, ενώ κατάγεται από τη Μήλο. Σπούδασε κλασική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Λατρεύει τις ερωτικές ιστορίες, ενώ γράφει και η ίδια από την εφηβική ηλικία. Αγαπά τα ταξίδια, τα βιβλία, τις ρομαντικές κομεντί και την κάντρι μουσική. Εργάζεται σε ημερήσιες εφημερίδες ως διορθώτρια/επιμελήτρια κειμένων αλλά και σε διαδικτυακά μέσα ως news editor. Το πρώτο της βιβλίο ήταν τα Δάκρυα του Πάθους. Tο Καθώς Έπεφτε η Νύχτα είναι το πρώτο της μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε στη σειρά SILK. Ακολούθησαν το Πέρα από τις Σκιές και το Έρωτας στις Φλόγες του Πολέμου,Στην τελευταία στροφή,Τα δάκρυα του Πάθους,Μετά τα δάκρυα του Πάθους.