ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΕΡΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΕΡΓΗΣ

για το "ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Ο τίτλος είναι συμβολικός. Το γαλάζιο αναφέρεται στο χρώμα του ουρανού και της θάλασσας. Είναι δύο στοιχεία που χαρακτηρίζουν έντονα το ελληνικό τοπίο. Αυτά τα δύο στοιχεία δρουν στην ιστορία ενοποιητικά. Προβάλλονται δηλαδή ως κοινά στοιχεία των Μικρασιατών προσφύγων και των Ελλήνων που ζούσαν στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η φύση ανήκει σε όλο τον κόσμο ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας, φύλου ή άλλων χαρακτηριστικών. Προσφέρεται σε όλους δωρεάν και λειτουργεί λίγο ή πολύ θετικά στη ζωή μας. Η φύση, μας χαρίζει στιγμές ομορφιάς, χαλάρωσης, ηρεμίας, διασκέδασης αλλά είναι και ένας χώρος όπου καταφεύγουμε για περισυλλογή, για ανασύνταξη ή για έμπνευση ακόμα. Προσωπικά, επειδή ζω δίπλα στη θάλασσα, είμαι απόλυτα συνδεδεμένος μαζί της και αποτελεί κομμάτι της ψυχολογίας μου. Αν λοιπόν, προεκτείνουμε τη σκέψη αυτή, το γαλάζιο που μας ενώνει αναφέρεται στο κάθετί που μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους ως πλάσματα που μοιράζονται τον ίδιο πλανήτη. Υπάρχουν δηλαδή πολλά κοινά πάνω στα οποία μπορούμε να επικεντρωθούμε, αντί να εστιάζουμε στα αρνητικά και στις διαφορές μας. Και στην ιστορία αυτή, εστιάζω ακριβώς σε αυτό το σημείο. Στα κοινά που υπάρχουν ανάμεσα στους ήρωες και που καλούνται να τα εντοπίσουν μέσα από την πλοκή, ώστε ο καθένας από την πλευρά του να ξεπεράσει τα ψυχολογικά του εμπόδια και να γνωρίσει τον άλλον όπως ακριβώς είναι, κι όχι με βάση την ταυτότητα που κουβαλά.

Το κύριο θέμα της ιστορίας είναι η Μικρασιατική καταστροφή. Πρόκειται για τεράστιο ζήτημα και μπορεί κανείς να το προσεγγίσει από διαφορετικές σκοπιές. Εγώ επέλεξα να δω το ζήτημα, όχι από την πλευρά των προσφύγων, αλλά από την πλευρά των Ελλήνων που υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες στον τόπο τους. Αφορμή για να ξεκινήσει αυτή η ιδέα, ήταν μία αναφορά στη βιογραφία του Οδυσσέα Ελύτη, η οποία έλεγε πως η οικογένειά του, το 1922, δηλαδή όταν ο Ελύτης ήταν 11 χρονών, φιλοξένησε και περιέθαλψε πρόσφυγες στο σπίτι της στην Αθήνα. Με συνεπήρε, λοιπόν, η περιέργεια και προσπάθησα να φανταστώ πώς ένας έφηβος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει όλη αυτή την κατάσταση. Συνδύασα αυτή την ιδέα με το γεγονός ότι η οικογένεια Αλεπουδέλη, είχε εξοχικό στις Σπέτσες και περνούσε εκεί τις καλοκαιρινές της διακοπές, και έστησα ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας στο νησί αυτό. Επιπλέον, η προσωπικότητα του Ελύτη, μου φάνηκε ιδανική για να περάσω τα μηνύματα που ήθελα μέσα από το βιβλίο. Είναι ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού και της αισιοδοξίας, ο ποιητής που ύμνησε τη φύση και τη θάλασσα, κι επομένως η φιλοσοφία αυτή ταίριαξε γάντι με τους στόχους της ιστορίας.

Ο πόλεμος από όποια σκοπιά και να τον δει κανείς είναι απαίσιος. Προκαλεί τόσες καταστροφές, τόσο πόνο, τόσα προβλήματα κι όμως επαναλαμβάνεται κάθε τόσο. Όταν έγραφα πέρσι το ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ είχα στο μυαλό μου τα εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή. Είχα στο μυαλό μου και την περίπτωση της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 που ξερίζωσε και τη δική μου οικογένεια από τον τόπο της. Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως ότι με την έκδοσή του θα ήταν και πάλι επίκαιρο, λόγω ενός άλλου πολέμου. Αυτό που γίνεται στην Ουκρανία σήμερα είναι πέρα από κάθε λογική, πληγώνει αφάνταστα τις αξίες και το όραμα των Ευρωπαίων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σίγουρα προβληματίζει τον κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Τα μεγαλύτερα θύματα βεβαίως είναι και πάλι τα παιδιά, τα οποία χάνουν το σπίτι τους, τους γονείς τους, το σχολείο τους, τους φίλους τους, τα παιχνίδια τους και αναγκάζονται να ξεκινήσουν τη ζωή τους με ένα ασήκωτο τραύμα που το πιο πιθανόν είναι να μην καταφέρει ποτέ να επουλωθεί.

Τα βιβλία μπορούν να δράσουν προληπτικά αλλά και θεραπευτικά. Ένας άνθρωπος, και ειδικά ένα παιδί, που διαβάζει καλά βιβλία, μπορεί να καλλιεργήσει τον χαρακτήρα του, να μάθει για αξίες και ιδανικά και να αγαπήσει την ομορφιά της ζωής. Μπορεί δηλαδή, να στρέψει το πνεύμα του προς το καλό, να ονειρευτεί και να αγωνιστεί για έναν καλύτερο κόσμο. Επίσης, σε δύσκολους καιρούς, όπως αυτούς που περνάμε, με την πανδημία και τον πόλεμο, τα βιβλία μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο, την μοναξιά και την ανασφάλεια. Μια καλή ιστορία, ένας ήρωας που καταφέρνει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και τα προβλήματά του, μπορεί να δώσει λύσεις και στον αναγνώστη του. Μπορεί να γίνει η παρηγοριά και το καταφύγιό του. Άρα, όσο πιο πολύ προωθούμε την φιλαναγνωσία τόσο περισσότερο μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

            Ο ίδιος είναι τύπος που του αρέσει να συζητά ελεύθερα με τους φίλους του για την πολιτική, να κρίνει ή να εμπνέεται από ιδέες και να εκφράζει τις διαφωνίες του. Τώρα όμως, αναίτια, στρέφει τα πυρά του σ’ αυτόν τον άνθρωπο που έχει απέναντί του, γιατί άνθρωπος είναι κι όχι μια αφηρημένη ιδέα και ο οποίος σίγουρα δεν είναι ο φταίχτης της ιστορίας. Οπωσδήποτε, η στάση του δικαιολογείται κάπως, γιατί σ’ έναν πόλεμο τίποτα δε μένει το ίδιο για κανέναν, δεν παύει όμως να του προκαλεί ένα σφίξιμο στο στομάχι, καθώς ανακαλύπτει πλευρές του εαυτού του που ούτε γνώριζε μέχρι τώρα αλλά ούτε του αρέσουν. Πώς άραγε θα μπορούσαν κάποτε αυτοί οι δύο γνωστοί άγνωστοι να φτιάξουν μαζί ένα κοινό μέλλον;

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Καλοκαίρι του 1922. Ο Οδυσσέας απολαμβάνει τις διακοπές του στις Σπέτσες, όταν ξαφνικά εμφανίζονται στον ορίζοντα βάρκες γεμάτες κόσμο να πλησιάζουν στην ακτή. Ποιοι είναι άραγε αυτοί που τον αναγκάζουν να αλλάξει τα σχέδιά του και να επιστρέψει στην Αθήνα; Δείχνουν τόσο διαφορετικοί, ωστόσο, όταν καταφέρνει να ξεπεράσει την αναστάτωσή του και αποφασίζει να τους γνωρίσει καλύτερα, αντιλαμβάνεται πως οι ιστορίες που κουβαλούν μαζί τους είναι ικανές να μεταμορφώσουν και τη δική του ζωή. Κι όσο για το μέλλον, αυτό κρύβεται μονάχα στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας.
Ένα φανταστικό συναπάντημα του έφηβου ποιητή Οδυσσέα Ελύτη (1911-1996) με μια οικογένεια Μικρασιατών προσφύγων ρίχνει άπλετο αισιόδοξο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές της ελληνικής ιστορίας αλλά και στο σήμερα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Αντώνης Σέργης είναι εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με μεταπτυχιακό τίτλο στη Μαθηματική Παιδεία (University of Bristol, UK) και συγγραφέας παιδικής/νεανικής λογοτεχνίας.

Κυκλοφορούν τα βιβλία του:

·                 «Η πυξίδα δε δείχνει πάντα τον Βορρά», (Ψυχογιός, 2017): Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας 2015 από τον ΚΣΠΝΒ (CyBBY), Βραβείο του περιοδικού «ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ» στην κατηγορία «Βιβλίο Γνώσεων για παιδιά/εφήβους 2018», βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Κύπρου 2018, βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Ελλάδας 2018, Βιβλιοδρομίες 2020.

·                 «Η συνάντηση των 5+2», (Ψυχογιός, 2019).

·                 «Πάμπλο. Ένας καμβάς αναμνήσεις», (Ψυχογιός, 2021) : Βραχεία λίστα των βραβείων του «Χάρτη», 2022.

·                 «Το γαλάζιο που μας ενώνει, (Ψυχογιός, 2022)

  Άλλα έργα του έχουν βραβευτεί σε διάφορους διαγωνισμούς. Συμμετέχει ενεργά σε συνέδρια και εργαστήρια για τη φιλαναγνωσία και τη δημιουργική γραφή.

   Ιστοσελίδα: https://antonissergis.com

ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΛΛΕ ΓΙΑ ΤΟ "Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΛΛΕ 

για το "Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Άρχισα να γράφω την ιστορία της Φανής τον Μάρτιο του ’20 σε ένα τρένο που με πήγαινε από την Κωνσταντινούπολη στο Εσκί Σεχίρ. Το Εσκί Σεχίρ ήταν πάντα συνδεδεμένο στο μυαλό μου με τον προπάππου μου, τον Αναστάση, που πολέμησε εκεί κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Γύρισε με τα πόδια από το διαλυμένο μέτωπο, τραυματισμένος σωματικά και ψυχικά. Δεν ξέρω τι είχα στο μυαλό μου ή τι περίμενα να βρω εκεί, αλλά είδα μια εξαιρετικά όμορφη πόλη κι αυτό έφερε μέσα μου μια αναπάντεχη σύγχυση. Στην παλιά πόλη με τα χρωματιστά οθωμανικά σπίτια συνεχώς σκεφτόμουν αν τα είχε δει κι ο προπάππους μου ή αν οι μάχες γίνονταν κάπου πιο μακριά και τα μάτια του είχαν αντικρίσει μόνο την ασχήμια του πολέμου.

Όταν γράφονταν οι πρώτες σελίδες του βιβλίου πάνω στο τρένο δεν μπορούσα ούτε καν να φανταστώ πόσο δραματικά θα άλλαζε η πανδημία τη ζωή μου, τις ζωές όλων μας, σε λίγες μόνο μέρες από τότε. Ούτε φυσικά μπορούσα να προβλέψω ότι η κυκλοφορία του βιβλίου θα συνέπιπτε με έναν ακόμη πόλεμο στην Ευρώπη και χιλιάδες θα αναγκάζονταν να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς, όπως ακριβώς και η Φανή, η πρωταγωνίστρια του βιβλίου.

Προέρχομαι και η ίδια από προσφυγική οικογένεια από τη μεριά της μητέρας μου, όπως και όλοι οι κάτοικοι στον Έβρο. Θεωρώ ότι οι όλοι οι πρόσφυγες έχουν κάτι κοινό: έχουν πείσμα για τη ζωή και μετουσιώνουν τη θλίψη σε ελπίδα. Στον «Δρόμο του σπαραγμού» διαβάζουμε τη συγκλονιστική ιστορία της Φανής και του Παναγιώτη που μαζί με τα τρία παιδιά τους αναγκάζονται να αφήσουν το 1923 τη δική τους γη της επαγγελίας, την Αδριανούπολη, και περνώντας τον ποταμό Έβρο να εγκατασταθούν στην απέναντι όχθη του. Βιώνουμε μαζί τους την προσπάθειά τους για επιβίωση, τις απώλειες που ανατρέπουν τη ζωή τους, τη νοσταλγία τους για τη γενέθλια γη. Παράλληλα θαυμάζουμε τη δύναμη της αγάπης και της συγχώρεσης, που είναι θεμελιώδη στοιχεία για τη συνέχιση της ζωής.

Όσο έγραφα το βιβλίο, ομολογώ ότι συγκινήθηκα και έκλαψα πολλές φορές. Η ψυχική δύναμη της Φανής ήταν όμως αυτό που με παρακινούσε να συνεχίσω το γράψιμο μέχρι να ολοκληρώσω την ιστορία της. Μέσα μου το ένιωθα ως έναν φόρο τιμής στη μνήμη της, ως ένα είδος μνημόσυνου. Συγκινήθηκα όμως εξίσου όταν το είδα τυπωμένο και το έπιασα στα χέρια μου, αλλά και όταν διάβασα το πρώτο μήνυμα που μου έστειλε αναγνώστρια.

Καθώς είμαι και η ίδια «βιβλιοφάγος», πιστεύω ότι ένα βιβλίο είναι καλό, όταν καταφέρνει να αγγίξει ένα κομμάτι μέσα σου. Θα κλείσω λοιπόν αυτό το μικρό γράμμα προς όλους εσάς παραθέτοντας το κομμάτι του βιβλίου που συνεχίζει να με αγγίζει κάθε φορά που το διαβάζω:

«Ψηλαφίζω το πρόσωπο μου και αναρωτιέμαι αν έχει μείνει κάτι από τη νιότη μου. Δεν έμεινε ούτε μέσα μου, ούτε έξω μου. Ούτε αυτό με πειράζει. Αυτό που με πειράζει είναι ότι δεν έζησα τις χαρές των παιδιών μου. Αυτό με ξεσκίζει ακόμη».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Αδριανούπολη, 1910

 

Η Φανή, νεαρή ακόμη κοπέλα, βλέπει το πεπρωμένο της να αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Όλοι μακαρίζουν την καλή της τύχη να παντρευτεί τον όμορφο Παναγιώτη, τον γιο ενός πλούσιου μεγαλοκτηματία και να γίνει μέσα σε μια νύχτα η αρχόντισσα της Αδριανούπολης. Ζουν μαζί με τα τρία τους παιδιά μερικά χρόνια απόλυτης ευτυχίας σε μια γη που αναβλύζει αρώματα και καρπούς, μέχρι που η αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 ανατρέπει τις ζωές τους για πάντα.

 

Η Φανή και ο Παναγιώτης μαζί με τόσους άλλους συμπατριώτες τους αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και την εύφορη γη τους και να φτάσουν ως πρόσφυγες στην πονεμένη Ελλάδα του ’22. Η άλλη πλευρά του ποταμού Έβρου θα αγκαλιάσει τα τραύματά τους αλλά δεν θα κλείσει την πληγή του ξεριζωμού. Το χωριό που θα εγκατασταθούν δεν θυμίζει σε τίποτα τον τόπο τους. Σπίτια ερειπωμένα, χώμα και λάσπη παντού. Η πείνα, οι αρρώστιες και η εξαθλίωση θα γίνουν οι άσπονδοι εχθροί τους. Μα η ζωή σε κάνει να παλεύεις, ελπίζοντας να ξαναβρείς τον χαμένο σου παράδεισο…

 

Η αληθινή ιστορία της Φανής. Μιας γυναίκας που έμαθε να πορεύεται αντάμα με τον πόνο μέχρι τα στερνά της, που όσο και αν προσπάθησε να κάνει θολές τις εικόνες στο μυαλό της, η θύμηση της γενέθλιας γης αποτελούσε πάντα σημείο αναφοράς και νοσταλγίας της ζωής που έζησε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Στέλλα Καλλέ έχει σπουδάσει Αρχαιολογία, Παιδαγωγική, είναι διδάκτορας της Διδακτικής της Ιστορίας και εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Μιλάει πέντε ξένες γλώσσες και ασχολείται με την κεραμική. Δεν της αρέσει να χρησιμοποιεί τροχό, γιατί θεωρεί ότι κάθε δημιουργία πρέπει να ενέχει ατέλειες. Απολαμβάνει το διάβασμα, τον κινηματογράφο και τα ταξίδια. Σε κάθε ταξίδι της προσπαθεί να μάθει κάτι καινούριο και να ανοίξει ακόμη περισσότερο το παράθυρο που βλέπει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της. Τα τελευταία χρόνια μέσα από τη συγγραφή νιώθει ότι αφουγκράζεται καλύτερα τους ανθρώπους και ηρεμεί την αεικίνητη ορμή της.
Άλλα έργα της ιδίας: «Έρωτας και αλάτι» και «XL: Ιστορίες αγάπης».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΣΤΟΝ 5ο ΟΡΟΦΟ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ 

για το "ΣΤΟΝ 5ο ΌΡΟΦΟ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ"

από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Το τελευταίο πράγμα που πέρασε απ’ το μυαλό του εκείνη τη στιγμή δεν ήταν κάποια σκέψη. Δεν ήταν ξεχασμένες παιδικές αναμνήσεις, ήχοι κι εικόνες απ’ το παρελθόν, εμπειρίες και ταξίδια του νου που αγωνιούσαν να προλάβουν και να συνθέσουν μπρος στα μάτια του τη ζωή του σε φιλμάκι.

            Ήταν μια σφαίρα.

 

Στον 5^ο όροφο της Νομικής,

Χρήστος Μαρκογιαννάκης,

Εκδόσεις Μίνωας, 2022

 

 

Αγαπητή αναγνώστρια, αγαπητέ αναγνώστη,

            καλησπέρα απ’ το Παρίσι! Ίσως με θυμάστε, είχαμε συστηθεί πέρσι, αφού! Τότε, με το «Μυθιστόρημα με κλειδί» σας είχα προσκαλέσει σ’ ένα καλοκαιρινό ταξίδι στην ειδυλλιακή Νήσο, όπου τη θερινή ραστώνη του αστυνόμου Μάρκου διέκοψε η ανακάλυψη ενός πτώματος.

            Φέτος θα μείνουμε στην πόλη, «Στον 5^ο όροφο της Νομικής» στον Τομέα Εγκληματολογίας. Ξεκινώντας από εκεί, ο Μάρκου καλείται να εξιχνιάσει μια διπλή δολοφονία, μιας καθηγήτριας, με το παρατσούκλι Οχιά λόγω του χαρακτήρα της, κι ενός διδακτορικού φοιτητή. Πριν ο δολοφόνος ξαναχτυπήσει...

            Πιστός στο στυλ μου, σας παραδίδω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, φόρο τιμής απ’ τη μία στους αγαπημένους μου συγγραφείς, Agatha Christie, PD James, Patricia Highsmith και Georges Simenon, κι απ’ την άλλη στην επιστήμη που διαμόρφωσε την καριέρα μου, επαγγελματική και κυρίως συγγραφική, την Εγκληματολογία. Για μια ακόμα φορά δεν αναλώνομαι σε γκροτέσκ περιγραφές βίας κι αιμοσφαιρίνης, ή σε ανηλεή κυνηγητά. Εστιάζω στην έρευνα, στην ψυχολογία των πρωταγωνιστών, στα στοιχεία –άλλοτε ειλικρινή άλλοτε απατηλά— που οδηγούν τον αστυνόμο και τον αναγνώστη προς διάφορες κατευθύνσεις, στις καλά δομημένες ανατροπές και σε μία λύση που έρχεται φυσικά αλλά ως έκπληξη, και που ελπίζω να σας κάνει να πείτε «μα πώς δεν το είχα καταλάβει;!»

            Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου, δεν είναι πια ένας τουρίστας σ ένα άγνωστο νησί αποκλεισμένο απ’ τον άνεμο όπως στο «Μυθιστόρημα με κλειδί».  Αντίθετα επιστρέφει και κινείται σ’ ένα μέρος γνώριμο, «Στον 5^ο όροφο της Νομικής» όπου κι αυτός λίγα χρόνια πριν είχε ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό του στην Εγκληματολογία. Τα θύματα και οι ύποπτοι είναι όλοι, λίγο-πολύ, γνωστοί του: καθηγητές, φοιτητές, διοικητικό προσωπικό. Ο χώρος, πνιγμένος στο σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά, περιμένει το φως της αποκάλυψης που έρχεται όμως αργά.

Α, μια μικρή προειδοποίηση: κάπου εκεί στη μέση θα είστε σίγουροι πως ανακαλύψατε τον δολοφόνο. Λίγο αργότερα θα επιβεβαιωθείτε, και θα συγχαρείτε τον εαυτό σας,  αφού η υπόθεση θα κλείσει επίσημα. Μα τότε τι μπορεί να κρύβουν οι επόμενες 90 σελίδες, αφού όλα μπήκαν στη θέση τους; ίσως αναρωτηθείτε στη συνέχεια.

            Θα δείτε... Η αλήθεια δεν είναι πάντα αυτή που φαίνεται, δεν είναι πάντα η πιο βολική. Και η λύση δεν φέρνει πάντα την κάθαρση.

            Στη διαδρομή αυτή για την αλήθεια, οι πρωταγωνιστές, όλοι με κίνητρο για τις δολοφονίες, θα κάνουν τα πάντα για να μπερδέψουν τον αστυνόμο κι εσάς. Θα πουν ψέματά, θα αποκρύψουν σημαντικά στοιχεία, θα προσποιηθούν άγνοια ή έκπληξη, θα ερμηνεύσουν με τον δικό τους τρόπο όσα αποκαλύπτονται εις βάρος τους. Είναι βλέπετε εγκληματολόγοι, ξέρουν πώς να χειριστούν δύσκολες καταστάσεις. Η αλήθεια όμως πάντα αποκαλύπτεται —στην αστυνομική λογοτεχνία τουλάχιστον, σε αντίθεση με την πραγματική ζωή!—κι όλα τα στοιχεία για να το κάνετε κι εσείς, πριν τον Μάρκου, είναι στη διάθεσή σας, από την αρχή ως το τέλος του βιβλίου.

            Όταν φτάσουμε μαζί στο τέλος αυτής της διαδρομής, όταν βρούμε την έξοδο απ’ τον λαβύρινθο του 5^ου ορόφου της Νομικής, θα έχετε ίσως και την απάντηση στο ερώτημα: υπάρχει τελικά το τέλειο έγκλημα; Κι αν ναι, μπορεί ένας εγκληματολόγος, κάποιος δηλαδή που ασχολείται θεωρητικά με το εγκληματικό φαινόμενο, να είναι ο τέλειος εγκληματίας; 

            Καλή ανάγνωση και ...προσοχή στο σκοτάδι, ΑΦΟΥ!

 

            Χ.Μ.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Πέμπτος όροφος της Νομικής Αθηνών, Τομέας Εγκληματολο­γίας. Ο υποψήφιος διδάκτορας Άγγελος Κονδύλης ανακαλύπτει το πτώμα της Οχιάς, κατά κόσμον καθηγήτριας Λαμπρινής Σιώμου, πριν δολοφονηθεί κι αυτός με τη σειρά του.

Ο αστυνόμος του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Αττικής Χριστόφορος Μάρκου, απόφοιτος του τομέα και παλιός γνώριμος των θυμάτων, αναλαμβάνει την έρευνα της διπλής ανθρωποκτονίας.

Κινούμενος στο σκοτάδι του πέμπτου ορόφου, σ’ έναν λαβύρινθο μυστικών, διαπλοκής, προσωπικών εμπαθειών κι ακαδημαϊκών φιλοδο­ξιών, καλείται να ανακαλύψει με τη βοήθεια ενός «πασπαρτού» ποιος μετέτρεψε το κτίριο του πανεπιστημίου σε σκηνικό δολοφονιών, και ν’ απαντήσει: Υπάρχει, τελικά, το τέλειο έγκλημα;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης γεννήθηκε το 1980 στο Ηράκλειο Κρήτης, όπου και μεγάλωσε. Με σπουδές στη Νομική και την Εγκληματολογία στην Αθήνα και το Παρίσι, και έχοντας εργαστεί ως δικηγόρος, τα τελευταία χρόνια ζει στη γαλλική πρωτεύουσα.

Είναι συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας και δοκιμιακών βιβλίων για την αισθητική του εγκλήματος, εμπνευστής της έννοιας criminart και μέλος της Crime Writers’ Association.

Το Μυθιστόρημα με κλειδί είναι το τρίτο του αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο εκδίδεται στα ελληνικά, ενώ θα ακολουθήσει και η έκδοσή του στα γαλλικά.

ΠΑΡΙΣ ΜΗΛΙΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΑΡΑΠΙΑΝ ΤΣΑΡΣΙ-ΑΘΗΝΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΠΑΡΙΣ ΜΗΛΙΤΣΗΣ

για το "ΑΡΑΠΙΑΝ ΤΣΑΡΣΙ-ΑΘΗΝΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Πηγή έμπνευσης για το “Αραπιάν Τσαρσί – Αθήνα” υπήρξε ένα διήγημα με το οποίο είχα ασχοληθεί πριν από χρόνια και το άφηνα να υπάρχει τελειωμένο κάπου στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου.  Όταν το ξαναδιάβασα, πριν περίπου δύο χρόνια, θεώρησα ότι έπρεπε να το εμπλουτίσω και άρχισα να προσθέτω γύρω του διάφορες ιστορίες ιστορικού και κοινωνικού περιεχομένου. Η ειρωνεία είναι, ότι όταν το μυθιστόρημα τελείωσε, ακριβώς λίγο πριν πάρω την απόφαση για να το δώσω στον εκδότη, αποφάσισα να αφαιρέσω το αρχικό διήγημα. Το έκανα για να ελαφρύνω την πλοκή και για να κάνω το βιβλίο πιο εύληπτο για τον αναγνώστη. Άλλη πηγή έμπνευσης υπήρξαν οι ιστορίες που άκουσα και διάβασα για τη Μικρά Ασία και ειδικότερα για τη Σμύρνη, όταν άρχισα να εργάζομαι ως εκπαιδευτικός στην περιοχή της Καβάλας. Με τον καιρό φαίνεται πως ζυμώθηκαν μέσα μου και όλο και πιο έντονα  απαιτούσαν να πάρουν μια συγκεκριμένη μορφή για να βγουν προς τα έξω.

Κατά τη διάρκεια της συγγραφής, έτυχε να παρακολουθήσω στην τηλεόραση μια συνέντευξη του Κώστα Καζάκου, στην οποία ανέφερε ότι ένα έργο για να αγαπηθεί από το κοινό πρέπει να είναι χρήσιμο, όμορφο και ενδιαφέρον. Με επηρέασαν τόσο πολύ τα λόγια του που από τη στιγμή εκείνη τα τρία αυτά χαρακτηριστικά άρχισαν να αποτελούν και τα βασικά κριτήρια για τον τρόπο και την ποιότητα της γραφής μου. Επιπλέον, φρόντιζα να μπαίνω συνεχώς στη θέση των ηρώων, γιατί ήθελα να κατανοήσω τον τρόπο που σκέφτονταν και να αισθανθώ τα συναισθήματα που βίωναν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που αισθάνθηκα ότι οι σκέψεις μου κατευθύνονταν από τις δικές τους σκέψεις και τα συναισθήματά μου πήγαζαν από τα δικά τους συναισθήματα. Σαν οι ήρωες αυτοί να έπαιρναν ζωή από μόνοι τους και να έβαζαν τους νευρώνες του εγκεφάλου μου να δημιουργήσουν νέες συνάψεις και τους μυς της καρδιάς μου να χτυπήσουν με έναν διαφορετικό ρυθμό.

Περιγραφές τοπίων και εξωτερικών χαρακτηριστικών των ανθρώπων με απασχόλησαν ελάχιστα. Με ενδιέφερε ο ψυχισμός των ηρώων μου και η ερμηνεία της συμπεριφοράς τους. Το “είναι” όχι το “φαίνεσθαι”, το “σημαινόμενο” όχι το “σημαίνον” είχαν τον πρώτο λόγο στη συγκεκριμένη μυθοπλασία.

Στην πραγματική ζωή είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να κατανοήσουμε πότε κάτι αρχίζει, πώς εξελίσσεται και πότε τελειώνει. Τελείως αυθαίρετα τοποθετούμε σε μια γραμμική σειρά τα γεγονότα και τα συνδέουμε μεταξύ τους, γιατί με αυτόν τον τρόπο πιστεύουμε πως βάζουμε σε τάξη τον κόσμο μας. Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν αυτοτελείς ιστορίες ούτε γεγονότα σε σειρά. Αντιθέτως υπάρχουν διάσπαρτα συμβάντα που αν τα συνδέσουμε με διαφορετικό τρόπο ή με τον ίδιο τρόπο αλλά με άλλη ψυχική διάθεση θα φτιάξουμε τελείως διαφορετικές ιστορίες. Η συγκεκριμένη αφήγηση ακολουθεί την ίδια τη ζωή γι’ αυτό και δεν είναι γραμμική. Ένα γεγονός δε διαδέχεται κατ’ ανάγκη το προηγούμενο, ούτε χρονολογικά ούτε νοηματικά. Για τον λόγο αυτό, ενώ έγραφα  κάποια ιστορία, κάποια άλλη από το παρελθόν ή και από το μέλλον, έβγαινε στην επιφάνεια, χαλούσε την προκαθορισμένη τάξη και διεκδικούσε να ειπωθεί εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Έτσι, αν και υπήρχε ένα σχέδιο γραφής, συχνά αναγκαζόμουν να μην το ακολουθώ, γιατί οι ιστορίες τακτοποιούνταν και ξανατακτοποιούνταν μεταξύ τους, μέχρι που τελικά κατάφεραν να βρουν από μόνες τους τη θέση που τις ταίριαζε.

 Από πλευράς περιεχομένου το βιβλίο χωρίζεται σε ιστορικό και σε κοινωνικό μέρος. Τελείως δυσανάλογα μεταξύ τους, το πρώτο –με εικόνες από το παρελθόν και έντονα συναισθήματα για τον αναγνώστη– καταλαμβάνει μόνο τις 50 από τις 460 σελίδες του. Ξεκινάει από τη Σμύρνη των αρχών του 20ου αιώνα, την «ελληνική Σμύρνη» με τους 165.000 Έλληνες και τους 52.000 Τούρκους, που ήταν γεμάτη θέατρα, κινηματογράφους, λέσχες, ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, στάδια, αγορές. Μια από αυτές τις αγορές ήταν και το Αραπιάν Τσαρσί, στο οποίο είχε την επιχείρησή του ο πατέρας της κεντρικής ηρωίδας. Όταν το 1919 κατέλαβαν οι Έλληνες τη Σμύρνη οι σκέψεις της ήταν μπερδεμένες, γι’ αυτό και γράφει στο ημερολόγιό της: «Καλά δε ζούσαμε και πριν με τους Τούρκους;» ρωτούσα τους γνωστούς μου κι απάντηση δεν έπαιρνα από κανέναν. «Τι ήρθαν να κάνουν τώρα οι Έλληνες σε μια γη που έτσι κι αλλιώς ήταν δική μας;». Το 1922 η ηρωίδα βιώνει την καταστροφή της πόλης της και αναγκάζεται να καταφύγει στην Ελλάδα. Ο αναγνώστης παρακολουθεί τη διαδρομή της και κάνει μαζί της ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο.

Το κοινωνικό μέρος του βιβλίου –με πλοκή και ηθικά διλλήματα–  περιπλέκεται γύρω από το ιστορικό με ιστορίες που εξελίσσονται στη σύγχρονη εποχή. Ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με ανεκπλήρωτα όνειρα, έρωτες, απιστίες, πάθη, θανάτους, τρομοκρατικές ενέργειες, πολιτικούς προβληματισμούς και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Διαλέγω κάποιες από αυτές τις ιστορίες:

Ο πρόεδρος ενός επιχειρηματικού ομίλου έχει τα πάντα στη ζωή του, εκτός από την αγάπη και τον σεβασμό της οικογένειάς του. Ο γιος του σκέφτεται γι’ αυτόν, τη μέρα που πήγε να τον συναντήσει στο Μπέρμιγχαμ: Στο κάτω κάτω, εκείνος –έτσι αποκαλούσε τον πατέρα του στον εσωτερικό διάλογο που είχε με τον εαυτό του– ήρθε απρόσκλητος και γνώριζε πολύ κα­λά πως δεν ήταν και τόσο επιθυμητός.

Ένας αστυνομικός, μέσω των σπουδών και του επαγγέλματός του προσπαθεί να ανέλθει κοινωνικά. Ο Φίλιππος είχε γεννηθεί σε μια οικογένεια που εκ των πραγμάτων ήταν καθηλωμένη στις δυο κατώτερες κατηγορίες αναγκών αυτής της πυραμίδας (των αναγκών του Maslow). Επομένως, απαραίτητη προϋπόθεση για την ικανοποίηση αυ­τών των κατηγοριών –και ταυτόχρονα και διακαής πόθος της μητέρας του– ήταν η ύπαρξη ενός αξιοπρεπούς και σταθερού εισοδήματος, κάτι που μόνο η αστυνομία ή ο στρατός μπο­ρούσαν να του εξασφαλίσουν. Γνωρίζει μια συμφοιτήτριά του τόσο όμορφη και εντυπωσιακή που δεν πίστευε ποτέ ότι θα γύριζε καν να τον κοιτάξει. Τα αγόρια κοίταζαν τη Βενίτα με θαυμα­σμό –από κάποια, μάλιστα, ακούστηκαν και μερικά άκομψα σχόλια– και τα κορίτσια με ζήλια. Από όπου περνούσε, ξε­σήκωνε τον κόσμο γύρω της. Αυτός πρώτη φορά κυκλοφο­ρούσε με μια τόσο εντυπωσιακή κοπέλα δίπλα του. Ένιωθε ωραία αλλά και αμήχανα ταυτόχρονα. Θα έρθουν κοντά οι δυο τους, μόνο όταν αυτή, εξαιτίας κάποιων άλλων γεγονότων, αισθανθεί την αληθινή αγάπη για πρώτη φορά στη ζωή της και καταφέρει να γιατρέψει τις πληγές που είχε μέσα της από την παιδική της ακόμη ηλικία.

Ένας καθηγητής πανεπιστημίου γοητεύεται από τα όμορφα μάτια μιας φοιτήτριας. Του θύμιζαν αυτά της Σαρμπάτ Γκούλα (του National Geographic), σε μια φωτογραφία που, όταν ήταν φοιτη­τής, είχε τοιχοκολλήσει απέναντι από το γραφείο του και την κοιτούσε κάθε φορά που ήθελε να ξεκουραστεί από το διά­βασμα. Έρχεται αντιμέτωπος με το δίλλημα της απιστίας και η αγάπη του για τη σύζυγό του, από τη μια μεριά, και ο νόμος της ερωτικής έλξης, από την άλλη, αντιμάχονται μέσα του. Ήταν ένα φιλί που έπρεπε οπωσδήποτε να δοθεί, διαφορετικά στα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα  μαράζωναν και θα παρακαλούσαν να είχαν τη δύναμη να γύριζαν τον χρόνο πίσω για να διορθώ­σουν αυτό το μοιραίο λάθος... Αν δεν είχε δοθεί αυτό το φιλί, τότε όλος ο κόσμος θα γι­νόταν φτωχότερος από αγάπη, τότε όλος ο χρόνος θα έχανε μια στιγμή – ίσως κι έναν ολόκληρο αιώνα!

Μια γυναίκα, μητέρα και σύζυγος, μέσα στο βαγόνι ενός τρένου κάπου στη Λατινική Αμερική, έρχεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής της –το γεγονός του θανάτου– και κατακλύζεται από σκέψεις και υπαρξιακούς προβληματισμούς. Ποιος θα νοιαζόταν για τον θά­νατό της; Πέντε, δέκα, είκοσι, εκατό άτομα; Τι νόημα έχει αυτός ο αριθμός μπροστά στα δισεκατομμύρια των ανθρώ­πων που ζουν τώρα στη Γη; Τι νόημα έχει μπροστά στα δισε­κατομμύρια των ανθρώπων που έζησαν; Ποιον ενδιαφέρει ο θάνατος κάποιου; Και για πόσο χρόνο; Γιατί του δίνουμε τό­σο μεγάλη σημασία, όταν η λησμονιά απαλύνει γρήγορα την πληγή που αφήνει; Όλα σ’ αυτόν τον κόσμο, καλά και κακά, ξεπερνιούνται με τον καιρό. Επιβάτης στο τρένο της ζωής εί­ναι ο άνθρωπος, και ο κόσμος του εικόνες που περνούν σαν αστραπή έξω από το τζάμι του βαγονιού του. Και το τρένο προχωρά μπροστά. Και οι εικόνες μένουν πίσω, χάνονται, εξαφανίζονται, μένουν μόνο στη μνήμη. Και το τρένο κάνει στάσεις να ανεβούν και να κατεβούν οι επιβάτες. Δύο για τον καθένα, μία που ανεβαίνει και μία που κατεβαίνει.

Το ιστορικό και το κοινωνικό μέρος δένονται μεταξύ τους με τρία μυστικά που τρεις γυναίκες τα κρατούν καλά κρυμμένα μέσα τους, μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να τα βγάλουν προς τα έξω. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, κάποιοι λυτρώνονται από αυτή, κάποιοι επωφελούνται και κάποιοι άλλοι προσπαθούν να ξεφύγουν από τις επιπτώσεις της.

Δεν επιδίωξα να περάσω στον αναγνώστη δικά μου μηνύματα. Πρόθεσή μου ήταν να μοιραστώ μαζί του σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες και προβληματισμούς, αφήνοντάς του χώρο να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί μου. Η  προσωπική μου ανάγκη να βγάλω από μέσα μου κάποια θέματα σχετικά με τον έρωτα και την αγάπη, την  ειρήνη και τον πόλεμο, τον σκοπό της ζωής και τον φόβο του θανάτου, ήταν που δημιούργησε τις επιμέρους ιστορίες και όχι το αντίθετο. Κάθε φορά το ζητούμενο δεν ήταν να βγουν στην επιφάνεια οι ιστορίες αυτές καθαυτές αλλά οι κυρίαρχες ιδέες τους. Στόχος μου ήταν ο καθένας που θα διαβάσει αυτό το βιβλίο να κάνει ένα όμορφο ταξίδι γεμάτο σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Τα μυστικά τριών γυναικών παραδίνονται στη δίνη του χρόνου, όχι όμως και στη λήθη του. Ξεκινούν από την Καταστροφή της Σμύρνης και φτάνουν μέχρι σήμερα. Επηρεάζουν τη ζωή του προέδρου ενός ομίλου, της γυναίκας του, του γιου τους και αρκετών άλλων ανθρώπων. Εκατό χρόνια χρειάστηκε να περάσουν μέχρι να βγει η αλήθεια στην επιφάνεια. Η αλήθεια, όμως, απαιτεί το τίμημά της. Φθόνος, καταχρήσεις, παράνομα κυκλώματα, τρομοκρατικές ενέργειες είναι ορισμένα από τα δεινά που την ακολουθούν.
Διάφορες μικρές ιστορίες αρχίζουν σιγά σιγά να εκτυλίσσονται και να συνοδεύουν τις κύριες. Ένας φοιτητής με πολιτικούς προβληματισμούς καταφεύγει σε ακραίες ενέργειες, ένας καθηγητής πανεπιστημίου γνωρίζει μια όμορφη φοιτήτρια, μια μητέρα δύο κοριτσιών έρχεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής της, μια νεαρή κοπέλα αναζητά διέξοδο σε ψυχικά τραύματα του παρελθόντος μέσα από τις ερωτικές της σχέσεις.
Ηθικά διλήμματα, ανεκπλήρωτα όνειρα, έρωτες, απιστίες, πάθη, θάνατοι είναι μερικά από τα κομμάτια του παζλ που μόνο ο αόρατος ιστός των τριών μυστικών καταφέρνει να συνδέσει μεταξύ τους. Τελικά, η λύτρωση για τους πρωταγωνιστές έρχεται μόνο όταν και το τελευταίο ψήγμα της αλήθειας καταφέρνει να αναδυθεί στην επιφάνεια.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο ΠΑΡΙΣ ΜΗΛΙΤΣΗΣ γεννήθηκε στην Καρδίτσα, μεγάλωσε στον Βόλο και από το 2003 μέχρι σήμερα ζει στην Καβάλα. Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά, οικονομικά και ψυχολογία. Εργάστηκε ως δάσκαλος, καθηγητής οικονομικών και σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού. Έχει συγγράψει σχολικά βοηθήματα, παιδικά διηγήματα και μυθιστορήματα.

 

ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΖΩΝΗ 5" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ

για το "ΖΩΝΗ 5"

από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Θέλω να σου πω μια ιστορία. Τρελή. Παράτολμη. Ζοφερή.
Μια ιστορία που για να γραφτεί, γλίστρησε από όλα του κόσμου τα ξυράφια.
Δεν έφταιγε το καθεστώς. Όχι, δεν έφταιγε. Η μεγάλη μας λύπη και οι μαζικές αυτοκτονίες έφεραν τα πράγματα ως εδώ. Κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι… επιτέλους. Για να σωθούμε από την κατάθλιψη και την αυτοκτονική της τρέλα. Έτσι ήρθε το καθεστώς.
«Απαγορεύεται η θλίψη!» Αυτό μας είπαν. Και δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να υπακούσουμε.
Τα κτίρια βάφτηκαν σε χρώμα έντονο πορτοκαλί. Το χρώμα της αισιοδοξίας.
 Στους δρόμους ηχούσαν εκκωφαντικά τα εμβατήρια χαράς.
 Περπατούσαμε γελαστοί, πάντα γελαστοί! Απαγορεύτηκε το μαύρο και το γκρι. Απαγορεύτηκε το δάκρυ, και η οποιαδήποτε έκφραση λύπης. Απαγορεύτηκε …η αυτοχειρία! Και κάθε απόπειρα της.
 Τα νεκροταφεία αυτοχείρων έγιναν τόπος καταραμένων νεκρών. Απαγορεύεται να αγαπάς, να νοσταλγείς και να θυμάσαι αυτόχειρα. Τα νεκροταφεία αυτοχείρων δεν δέχονταν επισκέπτες. Αυτούς τους νεκρούς δεν έπρεπε να τους μνημονεύει ποτέ κανείς.
Το Πάσχα θα γιορταζόταν κανονικά. Ενώ η Βουβή και η Μεγάλη Εβδομάδα βγήκαν εντελώς από το εκκλησιαστικό πρόγραμμα. Μπορέσαμε και κρατήσαμε μονάχα τις εικόνες που η Παναγία ήταν χαμογελαστή. Γιατί εκείνες με τη θλιμμένη της έκφραση απαγορεύτηκαν.
Απαγορεύτηκε ακόμη και το αλκοόλ. Γρήγορα, πολύ γρήγορα αντικαταστάθηκε από τα ελιξίρια χαράς και τα ειδικά σκευάσματα που υπόσχονταν μια σωτήρια και ανακουφιστική λήθη.
«Ο άνθρωπος γεννιέται κλαίγοντας.» Αυτή ήταν η φριχτή φράση που έγραψε ο δεκατριάχρονος γιος μου, και συνελήφθη από το καθεστώς. Καταδικάστηκε και οδηγήθηκε στην Ζώνη 5. Τί είναι η Ζώνη 5; Ο τόπος που κρατούνται οι καταθλιπτικοί πολίτες. Ο τόπος που σωφρονίζονται, και ξεχνάνε για πάντα την κάθε τους λύπη. Τόπος ευλογημένος. Τόπος …χαράς.  Αυτό μου είπαν.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

«Καλώς ήρθατε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ.
Εδώ απαγορεύΟΝται η θλίψη και κάθε της έκφραση.
Εδώ απαγορεύΟΝται το δάκρυ και το μαύρο χρώμα.
Εδώ απαγορεύΟΝται ο πόνος και η μνήμη του».

Η ιστορία της γυναίκας που πέρασε στη ΖΩΝΗ ΠΕΝΤΕ για να ανταμώσει ξανά το παιδί της. Η μόνη της αποστολή είναι να μη δακρύσει, να μη λυγίσει ό,τι κι αν αντικρίσουν τα μάτια της.
Και ίσως να τα καταφέρει… Αρκεί να πάψει να ψιθυρίζει τα βράδια πως άλλο βασανιστήριο δεν γνώρισε πέρα από κείνο της φωνής του.

Η Ειρήνη Βαρδάκη με το νέο της βιβλίο μάς μεταφέρει σε έναν κόσμο παράλληλο, εκεί όπου όλα θυμίζουν έντονα το σήμερα…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με τον κλασσικό χορό και τον αθλητισμό. Εργάζεται στο χώρο της υγείας, ενώ παράλληλα ασχολείται με την εγκληματολογία. Στα μυθιστορήματα της το έγκλημα έρχεται σε ένα ιδιάζον γκρο πλαν, με το ψυχολογικό θρίλερ να αποκαλύπτει διαρκώς νέες, διαφορετικές πτυχές του. Ο Μέντορας είναι το πέμπτο της μυθιστόρημα και το πρώτο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας. Έχουν προγηθεί τα μυθιστορήματα:
2017 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΑ εκδόσεις Bell
2018 ΤΟ Ρ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ εκδόσεις Βell
2019 ΑΝΑΡΜΟΣΤΟΝ ΕΣΤΙ εκδόσεις Bell
2020 ΤΣΙΧΛΟΦΟΥΣΚΑ εκδόσεις Bell

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΙΑΦΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ "ΑΝΕΜΟΓΕΡΤΟΣ" ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΛ.ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗ ΑΦΟΥ!!!

 Ο Ανεμόγερτος δεν είναι απλά ένα ταξίδι αλλά κατάθεση ψυχής...

Μέσα στις γραμμές συναντάς αλήθειες που πονούν, φόβους που όλοι κάποια στιγμή αντιμετωπίσαμε ή αντιμετωπίζουμε, παράλογες καταστάσεις και.... συναντάς ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Θα μου πεις πώς γίνεται αυτό;;; Γίνεται γιατί είπαμε, όλα μέσα στην ζωή είναι! Ωστόσο ο ήρωας πάλεψε και παλεύει και γίνεται κάθε φορά πιο δυνατός, μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος αλλά και από τυχαίους ανθρώπους που συναντά και αναθεωρεί πράγματα. ""Για δες! Για δες πόσα πέρασα και- χαμογελώντας πια- δες όμως και πόσα δημιούργησα!" Ήμουν ανεμόγερτος και μπορεί να έπεσα κάμποσες φορές και ακόμη περισσότερες να λύγισα, όμως δεν έσπασα, άντεξα! Τελικά σήμερα είμαι καλά! Είμαι καλά και είμαι ακόμα εδώ! Ζω!" Ο Ανεμόγερτος, δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο αλλά ένα βιβλίο με μαθήματα ζωής. Τα συγχαρητήρια μου! Εύχομαι να ταξιδέψει παντού και να αγαπηθεί!

Ο Ανεμόγερτος είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο τρυφερότητα που, άλλοτε κωμικά και άλλοτε τραγικά, εξιστορεί τον αγώνα ενός ανθρώπου να αναμετρηθεί με την αδικία, να ζυγίσει τις δυνάμεις του και να προχωρήσει τη ζωή του. Αποτελεί καταγραφή βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και μιλάει για την παγίδα των προσδοκιών, τις συνέπειες ενός κρυμμένου τραύματος και τη διατήρηση της ελπίδας.

Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη.

Ένα βιβλίο που εξυμνεί τη ζωή και μιλά για όλες εκείνες τις φορές που αδικούμαστε, γονατίζουμε, και σηκωνόμαστε πάλι στα πόδια μας ώστε να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΕΥΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΑΣΠΑΣΙΑ-ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ

 ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΕΥΤΟΣ

για το ¨ΑΣΠΑΣΙΑ-ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑΣ"

από τις εκδόσεις ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ.

Στέλνω τους θερμούς μου χαιρετισμούς στους φίλους του ΑΦΟΥ. Συγχρόνως θα ήθελα να τους ενημερώσω για την έκδοση του νέου μου βιβλίου από την Χάρτινη Πόλη, που είναι το ένατο στην σειρά.

Αυτή την φορά όμως το θέμα μου είναι κοινωνικό και όχι ιστορικό, όπως με είχαν συνηθίσει οι αναγνώστες.

Πρόκειται για μια ιστορία που είχα 27 ολόκληρα χρόνια κρυμμένη στην ψυχή μου. Είναι η ιστορία ενός φίλου γιατρού, ο οποίος στα 50 του χρόνια, έμαθε κάτι που τον συγκλόνισε και του άλλαξε – κατέστρεψε – την παραμυθένια ως τότε ζωή του.

Τον είχα επισκεφτεί για μια τυπική εξέταση. Εκείνος ήταν χλωμός και αμίλητος, κάτι που δεν συνήθιζε.

Τον ρώτησα τι του συμβαίνει και τότε άνοιξαν οι ουρανοί και μου αφηγήθηκε το δράμα που ζούσε. Είχε ανακαλύψει ότι αυτός που τον μεγάλωσε, δεν ήταν ο πραγματικός του πατέρας και άρχισε να ψάχνει….

Η αφήγηση προχωρούσε και τα συναισθήματα που πλημμύρισαν το ιατρείο με συγκλόνισαν, καθώς αντίκριζα έναν καθ’ όλα αξιοπρεπή άνθρωπο-επιστήμονα, να κλαίει σαν μικρό παιδί.

Δυστυχώς η συνέχεια για τον ίδιο, ήταν μια συνεχής κατηφόρα με σπασμένα φρένα.

Αυτή την ιστορία του φίλου μου του Αλέξανδρου, αποφάσισα να την κάνω βιβλίο τώρα που η απόσταση του χρόνου επιτρέπει να δω τα πράγματα και τις καταστάσεις με μεγαλύτερη ψυχραιμία και νηφαλιότητα.  

Αλλά παρ’ όλα αυτά, όταν συλλογιζόμουν κατά την διάρκεια της γραφής πως εξελίχθηκαν τα πράγματα με κυρίευσε η συγκίνηση, θύμωσα πολλές φορές.

Είναι μια ιστορία που εκτυλίσσεται από την δεκαετία του 30 μέχρι το 2005. Οι ήρωες είναι κατά βάση τα μέλη της οικογένειας του Αλέξανδρου και ο κοινωνικός του περίγυρος.

Το μήνυμα του βιβλίου είναι: « Όποιος αγαπά δεν παιδεύει! ».

Είναι ένα θέμα δύσκολο γι αυτόν που το μαθαίνει, και μάλιστα τόσο αργά, είναι ένα θέμα σίγουρα ευαίσθητο με πολλές ψυχολογικές και κοινωνικές παραμέτρους και γι’ αυτό, τόσο ενδιαφέρον! Ένα θέμα που στις μέρες μας είναι συνηθέστερο, απ’ ότι παλαιότερες εποχές που ήταν θέμα ταμπού.

Είμαι ευτυχής γιατί η συνεργασία μου με την Χάρτινη Πόλη που μόλις ξεκίνησε, είναι μέχρι στιγμής άψογη και αυτό μας έδωσε ένα υπέροχο εξώφυλλο και μια άψογα επιμελημένη έκδοση.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία ΑΦΟΥ.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Κύθνος, αρχές της δεκαετίας του 1950.
Ο Ιάσονας και η Ασπασία φωτίζονται από τη φλόγα του έρωτα. Καίγονται όμως στην πυρά της πιο σκληρής τιμωρίας, που επιφυλάσσει η μικρή, κλειστή κοινωνία του όμορφου κυκλαδίτικου νησιού.
Αθήνα, 2002.
Ένα επικίνδυνο παιχνίδι της μοίρας, φέρνει έναν ώριμο άνδρα μπροστά σε μια σκληρή αλήθεια, που ανατρέπει ό,τι ήξερε μέχρι τότε.
Ποιος άλλος άραγε εκτός από τη μητέρα του, θα μπορούσε να τον λυτρώσει;
Η κάθαρση είναι αναπόφευκτη ή είναι πια πολύ αργά;
Μια ιστορία για την αγάπη, το ψέμα και τη δύναμη της στιγμής. Της σωστής...

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Θοδωρής Δεύτος γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1957. Σπούδασε Μαθηματικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε στη δημόσια εκπαίδευση από το 1986-2015. Εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Ιλίου από το 2006. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Ένωσης Ηπειρωτών Ιλίου (2001-2011), Πρόεδρος του Αθλητικού Οργανισμού του δήμου Ιλίου την περίοδο 2008-2010 και Πρόεδρος του Δημοτικού Κέντρου Πολιτισμού και Άθλησης από το 2010-2014. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 2004.