ΒΕΡΑ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΕΤ'ΕΜΠΟΔΙΩΝ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΒΕΡΑ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗ

για το "ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΕΤ' ΕΜΠΟΔΙΩΝ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

 

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

Ελπίζω αυτό το γράμμα μου να σε βρίσκει καλά!

Σε ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σου για τα βιβλία μου και πιο συγκεκριμένα για το καινούργιο μου, ‘Ζωγράφος μετ’ εμποδίων’.

Το ‘Ζωγράφος μετ’ εμποδίων’ μιλάει για τον Φαίδωνα, ο οποίος ονειρεύεται να μοιάσει στον αγαπημένο του παππού και να γίνει ζωγράφος. Όμως έχει να αντιμετωπίσει τόσο τις προσδοκίες των γονιών του που θέλουν να γίνει γιατρός, όσο και την δική του ανασφάλεια για το αν έχει ταλέντο και αν τελικά μπορεί να τα καταφέρει.

Με ρωτάς πως μου ήρθε η ιδέα για το βιβλίο. Χαμογέλασα όταν διάβασα την ερώτησή σου. Λοιπόν έχω παντού μπλοκάκια (…αλήθεια παντού όμως!) και όλο και κάτι σημειώνω που με εμπνέει. Ένα όνομα, μια φράση, μια εικόνα, οτιδήποτε για κάποιο λόγο μου τραβήξει την προσοχή. Την περίοδο που σπούδαζα στην Ισπανία επισκεπτόμουν τα διάφορα μουσεία και κρατούσα σημειώσεις για τους ζωγράφους και πιο συγκεκριμένα για τους Ιμπρεσιονιστές.

Επίσης, στην δουλειά μου ως ψυχοθεραπεύτρια βλέπω καθημερινά πως πολλά παιδιά, αλλά ακόμα και μεγάλοι, προσπαθούν να πιστέψουν στον εαυτό τους και να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και πως πολλές φορές ο μεγαλύτερός τους φόβος είναι ο ίδιος τους ο εαυτός και οι αρνητικές τους σκέψεις.

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω ένα βιβλίο με θέμα την αυτοπεποίθηση και συγχρόνως να μιλήσω για την τέχνη του Ιμπρεσιονισμού που μου αρέσει ιδιαίτερα.

Απολαμβάνω πάρα πολύ όταν γράφω κάθε βιβλίο μου! Μου αρέσει να ‘κάνω παρέα’ με τους ήρωές μου, έστω και στο μυαλό μου, και όταν γράφω διαλόγους συχνά πιάνω τον εαυτό μου να γελάει, γιατί πραγματικά το ζω εκείνη την στιγμή. Επίσης, όπως και ο Φαίδωνας, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, έτσι κι εγώ συχνά μπορεί να αρχίσω να αμφιβάλλω για το αν θα καταφέρω να το ολοκληρώσω. Πάντα όταν γράφω ένα βιβλίο κολλάω σε μερικά σημεία και χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου να μην εγκαταλείψω την προσπάθεια και να επιμείνω γράφοντας και σβήνοντας και ξαναγράφοντας και ξανασβήνοντας μέχρι να βρω μια λύση. Αυτό όμως μου αρέσει πολύ. Το θεωρώ μεγάλη πρόκληση και η ικανοποίηση όταν τα καταφέρνω στο τέλος είναι ένα υπέροχο συναίσθημα.

Μετά βέβαια περνάει μια βασανιστική περίοδος αναμονής μέχρι να με ενημερώσουν από τις εκδόσεις Ψυχογιός αν τους άρεσε το κείμενό μου. Με το που λαμβάνω θετική απάντηση νιώθω έναν τεράστιο ενθουσιασμό, γιατί ξέρω ότι το βιβλίο μου θα πάρει ζωή! Αυτό το συναίσθημα γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν βλέπω τα πρώτα σκίτσα από την εικονογράφο! Εκεί πραγματικά το βιβλίο ζωντανεύει και νιώθω μεγάλη ανυπομονησία να φτάσει στα χέρια των παιδιών και να ακούσω τα σχόλιά τους.

Θέλω να πιστεύω ότι θα το βρείτε διασκεδαστικό, ότι θα σας κρατήσει καλή συντροφιά, θα σας δώσει ενδιαφέρουσες πληροφορίες και τέλος ότι θα μπορεί να είναι και ένα εργαλείο που θα σας βοηθήσει να αντιμετωπίζετε τις αρνητικές σας σκέψεις, έτσι ώστε να μην στέκονται εμπόδιο στα όνειρά σας!

Ένα απόσπασμα που μου αρέσει πολύ από το βιβλίο είναι το εξής:

«Μη σε παίρνει από κάτω! Κάθε ζωγράφος έχει ώρες ώρες τις αμφιβολίες του, αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. Είναι απλώς σκέψεις. Τίποτα παραπάνω», είπε ο παππούς με ένα βλέμμα όλο κατανόηση και μου χάιδεψε την πλάτη. «Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο παρά  μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. Ο εαυτός σου μπορεί να είναι ο καλύτερός σου φίλος ή ο χειρότερός σου εχθρός».

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Κακός µπελάς αυτό το ζωγραφιλίκι», άκουσα αργότερα τον µπαµπά να λέει.
«Ίσως να µην έχεις δίκιο», είπε η µαµά. «Ο παππούς του µια χαρά τα κατάφερε».
«Ο παππούς του έχει ταλέντο. Ο γιος µας όμως; Μην κοροϊδευόµαστε!»
Ώστε αυτό πίστευε ο µπαµπάς για µένα; Ξαφνικά ένιωσα σαν να µε είχε πατήσει τρένο, και τότε όλες οι σκέψεις που έκανα κατά καιρούς φούντωσαν: Δε θα τα καταφέρεις, θα τους απογοητεύσεις όλους, παράτα τα.
Ωστόσο ο παππούς µου είχε άλλη γνώµη.
«Δεν υπάρχει κανένα εµπόδιο παρά µόνο ο ίδιος σου ο εαυτός».
Εγώ δεν ήµουν καθόλου σίγουρος όµως. Μέχρι τη στιγµή που, βγαίνοντας από το σπίτι, πρόσεξα ένα ξύλινο κουτί µε έναν φάκελο που έγραφε Άκρως Εµπιστευτικό!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

H ΒΕΡΑ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗ γεννήθηκε το 1990 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ και της Οξφόρδης και Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Ντέρμπι και του Ανατολικού Λονδίνου.
Είναι Ψυχοθεραπεύτρια και Εισηγήτρια Σεμιναρίων Συμβουλευτικής Γονέων. Διατηρεί το δικό της γραφείο, όπου προσφέρει υπηρεσίες ψυχοθεραπείας (Γνωσιακής Συμπεριφορικής Ψυχοθεραπείας και Κλινικής Υπνοθεραπείας) σε ενηλίκους και παιδιά. Η μεγάλη της αγάπη είναι η συγγραφή βιβλίων για παιδιά. Το 2011 εξέδωσε το πρώτο της παιδικό́ παραμύθι, Caterpillar Pauline, προσφέροντας όλα τα έσοδα στη φιλανθρωπική οργάνωση της Αγγλίας BeatBullying, και το επόμενο βιβλίο της ήταν ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΒΕΝΤΑΛΙΑΣ (2015), το οποίο βασιζόταν στην έρευνα που έκανε κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού της στην Οξφόρδη.

Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΩΝ ΦΑΡΩΝ-ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ,ΜΕ αρέσει η γραφή και οι ιστορίες της Π.Κουρτζή και λατρεύω να ταξιδεύω μαζί της στον τόπο, το χρόνο, τα συναισθήματα!!!!Αγάπησα την Άρτα και εξομολογήθηκα κι εγώ μαζί με τη Βασιλική τα μυστικά μου στο αγαπημένο της δέντρο "Κουμκουάτ", λάτρεψα την Νόρα και έμαθα μαζί της την τέχνη του μπαλώματος :Μπαλωμα είναι η επιδιόρθωση ενός πράγματος που χάλασε,αλλά δεν θες να το αποχωριστείς ή δεν γίνεται να το αποχωριστείς.Το μπάλωμα είναι τέχνη, μικρή μου.Είναι χάρισμα' να μπορείς να αλλάζεις κάτι παλιό ή ελαττωματικό και να το φτιάχνεις πάλι ώστε να σου αρέσει."(ένα βιβλίο που διάβασα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου και με βοήθησε να ....μπαλώνω ότι με πονά και να συνεχίζω💗)  και φιλοξενήθηκα και εγώ στο "Πριγκιπότο" της μαζί με την Αμάντα και την Κλημεντίνη της!!!

Το βιβλίο της "Ερωμένη των φάρων" ήταν το πρώτο που διάβασα το 2020 και ήταν το καλύτερο ποδαρικό για την χρονιά που πέρασε!!! (θα πρέπει να γράφω άποψη ευθύς αμέσως όταν τα διαβάζω γιατί μετά το αμελώ ΑΦΟΥ 😳).

Η Νατάσσα της με πήρε απ'το χέρι και με ταξίδεψε στους φάρους της Ελλάδας,γεύτηκα μαζί της την αλμύρα της θάλασσας,κοιμήθηκα με θέα το απέραντο γαλάζιο και βούτηξα βαθιά σε άπειρα συναισθήματα!!!

Η Νατάσσα που έμεινε γνωστή ως Η ερωμένη των φάρων, που την αποκαλούσαν η πόρνη των φάρων, μια σφόδρα και χωρίς ελπίδα ερωτευμένη γυναίκα θα τη χαρακτήριζα εγώ, γιατί  όπως έλεγε η ίδια: "....είχα ήδη γυρίσει έντεκα φάρους.Ποτέ δεν έμεινα σε σπίτι.Ταξίδευα,περπατούσα,έτρεχα,σερνόμουν,κολυμπούσα μέχρι να δω τον επόμενο φάρο,που θα μπορούσε να μου προσφέρει καταφύγιο για λίγο...Πλησίαζα κάθε φορά τον κοντινό,όποιον έβλεπα στο διάβα μου και όπου με έβγαζε ο δρόμος μου. Πλησίαζα και με όπλο το σώμα μου και τον εαυτό μου,που τον παρέδιδα στους φαροφύλακες σαν δώρο που το έφερε η θάλασσα, κέρδιζα μέρες ζωής σε κάθε φάρο....Ζούσα για τη στιγμή που γινόμουν φάρος για κάθε φάρο και έτρεχα να σώσω και να σωθώ.Ερωμένη κανονική. Έδινα το σώμα μου για να θρέψω το πνεύμα μου και να μπορέσω να συνεχίσω.Ποτέ δεν έγινα ερωμένη των αντρών.Των φάρων τους ήμουν ερωμένη .Έχει διαφορά.(σελ.161).

Μου έμαθε να μην φοβάμαι τις "ψυχές" : 

"Φοβάμαι λίγο ...."ψιθύρισα.

"Τι φοβάσαι;Αφού εγώ είμαι εδώ.Δεν μας πειράζουν οι ψυχές.Οι άνθρωποι μας πειράζουν και ο εγωισμός τους,που αρνούνται να πιστέψουν πως υπάρχει κάτι άλλο πέρα από αυτούς."(σελ.239).

μου έμαθε τι σημαίνει μοναξιά:"Η μοναξιά δεν σημαίνει αυτό που λένε. Να είσαι μόνος σου. Η μοναξιά είναι μια κατάσταση του μυαλού. Από αυτό πάσχω. Από μοναξιά. Η μοναξιά είναι να μην μπορείς, όπου κι αν είσαι, να ησυχάσεις, γιατί οι σκέψεις σου δεν βρίσκουν στασίδια να ξεκουραστούν για λίγο. Και το στασίδι τους είναι το μυαλό ενός άλλου ανθρώπου. Και πίστεψε με, όταν έρθει αυτό το στασίδι,μπορείς να δώσεις ότι έχεις και δεν έχεις για να το κρατήσεις ."(σελ.249).

μου μίλησε για αγάπη όταν την ρώτησα αν έχει αγαπήσει ποτέ: 

"Για χρόνια έτσι θεωρούσα. Μα τώρα πια δεν ξέρω να σου πω.΄Γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν είχα αγαπήσει τελικά. Θυμάμαι να νομίζω πως βρήκα την αγάπη και θυμάμαι την πλημμυρισμένη από λύπη καρδιά μου,όταν αυτή η αγάπη χάθηκε. Μα σχεδόν δε θυμάμαι πρόσωπο, δε νοσταλγώ βλέμμα, δε με πονάει πια θύμηση, νιώθω πως έχω συγχωρήσει. Γίνεται να αγαπάς και να μπορείς έστω και ένα βράδυ να κοιμηθείς χωρίς να σε κρατήσει ξύπνιο η έλλειψη της αγάπης που γνώρισες; Γίνεται να βλέπεις δειλινά σαν αυτό και να μπορείς να τα απολαύσεις χωρίς να σκεφτείς το αγαπημένο πρόσωπο; Γίνεται να ξαπλώσεις με κάποιον άλλο αν αγαπάς; Νομίζω δεν γίνεται." (σελ287).

Νομίζω όμως πως εδώ θα πρέπει να βάλω μια τελεία και να μην πω περισσότερα για το ταξίδι της Νατάσσας στους φάρους της Ελλάδας μας, να μην σας αποκαλύψω αν κατάφερε να βρει την αγάπη που έψαχνε ή αν κάποιος από τους φάρους έγινε το λιμάνι της κι έριξε εκεί για πάντα άγκυρα,  αλλά σας προτείνω ανεπιφύλακτα να ταξιδέψετε κι εσείς μαζί της, είναι υπέροχο το ταξίδι ΑΦΟΥ!!!! 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Έχω μείνει γνωστή στην ιστορία ως η "ερωμένη των φάρων".

Γεννήθηκα σε έναν φάρο και όλη μου τη ζωή δεν έχω κοιμηθεί ποτέ δίχως να με συνοδεύει ο ήχος της θάλασσας. Έχω γίνει βασίλισσα σε κάποιους από αυτούς, δούλα σε άλλους και γοργόνα στους μακρινούς. Έχω κρυφτεί σε αμπάρια, έπιασα τουφέκι και έχω μια αποκρουστική ουλή, η οποία σκίζει το δεξί μου μάγουλο. Γέννησα ένα παιδί, που όμως δεν αγκάλιασα ποτέ. Είδα ναυάγια και κολύμπησα σε μέρη όπου δεν έχει καταφέρει να φτάσει άνθρωπος. Μίσησα και μισήθηκα, πόθησα και με αγάπησαν. Έχω μαγέψει πειρατές και έχω τρέξει γυμνή στα βράχια. Έχω αντικρίσει θησαυρούς αμύθητους, που ούτε καν φαντάζεστε ότι υπάρχουν. Έχω γυρίσει όλους τους επανδρωμένους φάρους που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Και κάποιους που δεν υπάρχουν πια και σώζονται μόνο τα ερείπια τους. Κάθε φορά που έφτανα σε κάποιον από αυτούς, με περίμεναν με ανυπομονησία, γιατί ενώ η θάλασσα έφερνε συχνά στους φαροφύλακες φόβο, δεινά και δυσκολίες, εγώ τους έφερνα πάντα τον έρωτα. Ναι. Έχω μείνει γνωστή ως η "ερωμένη των φάρων", αν και στην πραγματικότητα ήμουν απλώς μια σφοδρά και χωρίς ελπίδα ερωτευμένη γυναίκα.

.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΟΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΕΡΜΙΝΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ

 ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΟΥΝΗ

για το "ΕΡΜΙΝΑ"

από τις εκδόσεις ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ.

Λίγα λόγια από την καρδιά βγαλμένα….

 

Για την συγγραφή του βιβλίου, εκτός από τις εκτεταμένες έρευνες μου, ήρθα αντιμέτωπη με την καταστροφή, αμέτρητων αθώων ψυχών, που βρέθηκαν μπροστά στον όλεθρο του πολέμου, που οι Ναζιστικές αρχές, όλα εκείνα τα τερατώδες μυαλά, είχαν έναν απώτερο σκοπό, να τους αφανίσουν για την “Μεγάλη τους Ιδέα”.

             Πέρασα από πολλές τρικυμίες, διαβάζοντας όλα εκείνα που εντόπισα στα κιτάπια της ιστορίας και έβαλα σκοπό, μέσα από την ζωή, της κεντρικής μου ηρωίδας, να αποδώσω την δική μου πλευρά για την εξόντωση και όχι μόνο, εκείνων που έχασαν την γη κάτω από τα πόδια τους, όταν εισέβαλλαν τα γερμανικά στρατεύματα σε όλη την Ελλάδα.

            Η καρδιά μου σφίχτηκε, πόνεσα και έκλαψα για εκείνους και δεν σας κρύβω, πως έφτασα στο δικό μου τέλμα παίρνοντας την απόφαση να σταματήσω την συγγραφή του βιβλίου. Δεν χωρούσε το μυαλό μου, όλα αυτά τα δεινά  που μαζί τους, ζούσα κι εγώ. Έχοντας όμως κοντά μου, τους ανθρώπους, τους δικούς μου ανθρώπους που πίστεψαν στην δύναμη της ψυχής μου, βρήκα το κουράγιο να συνεχίσω αυτό που μόλις είχα αρχίσει.

            Διάβηκα τα σοκάκια του γκέτο, παρέμεινα ώρες και εγώ στην σειρά, περιμένοντας κάποιον δερματοστίκτη, να μου χαράξει στο μπράτσο του χεριού, εκείνο το καταραμένο νούμερο. Πέρασα την πύλη του στρατοπέδου και σαν διάβασα την επιγραφή – “Arbeit macht frei - Η εργασία απελευθερώνει”, αναρίγησε το κορμί μου. Μπήκα στην αυλή του Άουσβιτς και ένιωσα να περιτριγυρίζομαι από ένοπλους Γερμανούς αξιωματικούς, οι οποίοι τραβούσαν με τις φωτογραφικές τους μηχανές, τις κατακρεουργημένες ψυχές και τις δημοσίευαν στις τότε εφημερίδες με την εξής λεζάντα – “Ένα δείγμα της καταραμένης φυλής”.

            Η καρδιά μου, συνέχισε να ματώνει για όλα αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα που κάποια διεστραμμένα μυαλά, έβαλαν σε ισχύ. Δεν θα σταθώ σε αυτό, αφού διαβάζοντας το, θα μπείτε έστω και για λίγο στην δική μου θέση. Αυτό που θέλω να ευχηθώ ολόψυχα είναι να μην αντικρίσουμε ποτέ ξανά αυτόν τον όλεθρο. Να μην  ακούσουμε ξανά, μητέρες να ουρλιάζουν για τα χαμένα τους παιδιά και να μην αποτυπωθεί ποτέ ξανά η βία, το μίσος και η εκδίκηση σε κανενός το σώμα.

            Μπορεί οι ήρωες μου, να πήραν σάρκα και οστά μέσα από την μυθοπλασία μου, μπορεί η Ερμίνα να μην υπήρξε ποτέ ως πραγματικό πρόσωπο, αλλά υπήρξαν όλοι εκείνοι, που χάθηκαν πίσω από τα ηλεκτροφόρα σύρματα των στρατοπέδων.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Από όταν γεννήθηκε, η ζωή της μόνο εύκολη δεν ήταν. Βρέθηκε στα Γιάννενα, όμως εκεί η μοίρα της επιφύλασσε να ζήσει τον αγοραίο έρωτα. Κι εκεί που πίστευε πως βρήκε τον έρωτα και τη λύτρωση στα χέρια του Γερμανού κατακτητή της καρδιάς της, βρέθηκε να διαπομπεύεται για προδοσία. Η Θεσσαλονίκη ακόμη ένας προορισμός αλλά όχι ο τελευταίος, γιατί βρέθηκε να ταξιδεύει σε ένα βαγόνι, με προορισμό το Άουσβιτς, ως πόρνη πόλεμου. Η ζωή της γεμάτη πέτρες ασήκωτες, που κούρασαν την ψυχή της. Μια ζωή που διψούσε μόνο για αγάπη. Όλα τελείωσαν, έτσι σκεφτόταν. Όμως, η ζωή της χρωστούσε και μάλιστα, πολλά. Θα καταφέρει να βγει νικήτρια και να ανακαλύψει μια λάμψη φωτός; «Κουράστηκα να με κυνηγά πάντα το παρελθόν και να χάνω το μέλλον. Όσοι πέθαναν, πέθαναν. Όσοι έζησαν, έζησαν. Τώρα ήρθε η ώρα να παλέψουν. Και ξέρετε γιατί; Για όλες εκείνες τις Ερμίνες, που κατάφεραν να αγγίξουν για λίγο τον ουρανό και μετά, χάθηκαν. Για εκείνες, που ανθρώπου χέρι δεν έχει το δικαίωμα να τις αγγίζει, για εκείνες που πάλεψαν για ένα καλύτερο αύριο, γεμάτο όνειρα και για εκείνες που κατάφεραν και έσωσαν κάτι από την ψυχή τους, που την είχαν καταπλακώσει οι πέτρες της μοίρας».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα στα Γιάννενα μια ηλιόλουστη μέρα το 1982. Σπούδασα Γεωπονία στη Λάρισα και στη συνέχεια, εγκαταστάθηκα στην πόλη καταγωγής μου. Τις πρώτες μου συγγραφικές απόπειρες τις έκανα σε μικρή ηλικία, γράφοντας παραμύθια και ποιήματα. Λατρεύω το διάβασμα, το γράψιμο, τα ζώα, τη μουσική και στις ελεύθερες ώρες  μου θα με βρείτε να «ονειροπολώ» στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης. Σήμερα ζω και εργάζομαι στα Γιάννενα, περιτριγυρισμένη από χιλιάδες βιβλία, που είναι και η μεγάλη μου αγάπη. ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ: Μοναχικές Αλκυόνες, Δεκέμβριος 2015, εκδόσεις Πηγή. Οι Νύμφες της Εροιβιάς, Μάρτιος 2017, εκδόσεις Μάτι, 3η έκδοση. Το άρωμα του Μιγκέ, Δεκέμβριος 2018, εκδόσεις Μάτι.

ΝΙΚΟΛ-ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΝΕ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 ΝΙΚΟΛ-ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ 

για το "ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΝΕ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ"

από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Η μοίρα, το πεπρωμένο, το ριζικό, όποιο όνομα θέλουμε να δώσουμε στην πορεία της ζωής μας, το μέλλον δηλαδή, πιστεύω πως είναι οι δικές μας αποφάσεις και ενέργειες που το καθορίζουν. Σε κάποιο «σταυροδρόμι» βρισκόμαστε όλοι για τον ένα ή τον άλλο λόγο σε κάποια φάση της ζωής μας και η πορεία μας εξαρτάται από την απόφαση που παίρνουμε εκείνη τη στιγμή.

Το πεπρωμένο είναι οι δικές μας αποφάσεις και ενέργειες. «Ζυγίζοντας» τα διλήμματα ή τα σταυροδρόμια μας οι αποφάσεις αυτές παίζουν βασικό ρόλο στη πορεία της ζωής μας. Στο βιβλίο περιγράφω ανθρώπους που πιστεύουν ολοκληρωτικά στη μοίρα, το πεπρωμένο, τα άστρα, τους αληθινούς παραδοσιακούς τσιγγάνους -ρομά-, με αγνή καρδιά, πιστοί στις παραδόσεις και κυνηγημένοι ψάχνοντας να βρουν κάπου να κατασταλάξουν και να είναι ασφαλείς. Ο Άνθρωπος ανέκαθεν πίστευε σε κάτι πιο ψηλά απ’ αυτόν, στους αρχαίους θεούς, προσωποποιούσε με κάποια θεότητα το κάθε τι στη Φύση. Όλοι οι λαοί. Τώρα έχουμε τις διάφορες θρησκείες. Δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι οι δικές μας αποφάσεις παίζουν σημαντικά ρόλο στη πορεία μας, προσπαθούμε να το δικαιολογούμε πάντα με το «ήταν θέλημα Θεού» ή «ήταν τυχερό». Σπάνια να αποδεχτούμε την αλήθεια, ότι πήραμε λάθος στροφή στο σταυροδρόμι μας, λάθος απόφαση.

Είμαστε Άνθρωποι, αφού…. 

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

«...και αφού, όπως λες, η γιαγιά σου γνωρίζει τι σας γράφουν τα αστέρια, γιατί δεν προσπαθείτε να το αποφύγετε, να το αλλάξετε;»
«Γιατί δεν κάνει να αλλάζεις αυτό που σου γράφουν τ’ αστέρια. Πίσω τους έρχονται χειρότερα αν τα αποτρέψεις. Και τότε τ’ αστέρια κλαίνε.»
«Κλαίνε; Γιατί;»
«Κλαίνε για μας!»
Ο σαραντάρης Ελληνοαμερικανός έμεινε σιωπηλός. Η δεκαεπτάχρονη Ρουμάνα τσιγγάνα τον κοιτούσε σοβαρή...

Πενήντα χρόνια μετά, η μοίρα έμελλε να παίξει με τις ζωές δυο νέων ανθρώπων. Του νεαρού, πετυχημένου Στέφανου στην Αμερική και της όμορφης, μυστηριώδους Κασσάνδρας στην Αθήνα. Και οι δυο είχαν κληροδότημα ένα πανομοιότυπο δαχτυλίδι.
Η μοιραία συνάντησή τους άλλαξε δραματικά τη ζωή του Στέφανου. Το αλλόκοτο χάρισμα της Κασσάνδρας, μακάβρια κληρονομιά χαμένη στην άβυσσο του χρόνου της οικογένειάς της, ήταν το μέσο της για να τολμήσει ό,τι φοβόταν πάντα η φυλή της: να αλλάξει αυτό που έγραψαν τα αστέρια.
Όμως, όταν τα αστέρια κλαίνε...

Το βιβλίο αποτελεί επανέκδοση του ομώνυμου βιβλίου της συγγραφέως.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΝΙΚΟΛ-ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ γεννήθηκε στην Κύπρο, όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σε πολύ νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και είναι κάτοχος B.A., P.G.C.E. και M.A. Ολοκλήρωσε επίσης σπουδές νοσηλευτικής τριετούς φοίτησης στο King Edward Memorial Hospital. Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά εργάστηκε ως καθηγήτρια αγγλικών, ενώ αργότερα άνοιξε δικό της κέντρο ξένων γλωσσών, το οποίο διεύθυνε επί δεκαοκτώ χρόνια. Στο διάστημα αυτό εξέδωσε με επιτυχία τέσσερα εκπαιδευτικά βιβλία, τρία από τα οποία εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας. Το τέταρτο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Longman. Υπήρξε επίσης εισηγήτρια εκπαιδευτικών σεμιναρίων και μέλος εξεταστικών επιτροπών για την ξενόγλωσση παιδεία. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται και πολλές δημοσιεύσεις εκπαιδευτικών άρθρων. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν συνολικά δέκα μυθιστορήματά της.

ΔΕΞΙ ΚΙΤΡΙΝΟ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙ-ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΤΕΚΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ και όπως αναφέρω σε προηγούμενη άποψη μου λατρεύω να διαβάζω ιστορικά μυθιστορήματα. Αγαπώ τη γραφή της κ.Τέκου και όταν διάβασα σε μία συνέντευξη της, την εποχή που διαδραματίζεται το "Δεξί κίτρινο λουστρίνι" της, έσπευσα να το αποκτήσω-διαβάσω μια και περιέχει ιστορικά στοιχεία που αγνοούσα τελείως!!!

Με πρωταγωνίστριες  την Θεμελίνα και τη Χριστίνα, δύο αδερφικές φίλες και συμμαθήτριες που μοιράζονται τα πάντα, αφετηρία την Κάλυμνο του 1934 και την ιταλική κατοχή, η συγγραφέας με ταξίδεψε στο Σαλέν Ντε Ζιρό της Νότιας Γαλλίας, το Λέτσε της Ιταλίας, το Παρίσι κατά τη διάρκεια και ως το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και εμπλούτισε τις γνώσεις μου με πολλά ιστορικά στοιχεία.

Οφείλω να ομολογήσω πως δεν γνώριζα καθόλου για τη μετανάστευση των Καλύμνιων στις αλυκές στο Δέλτα του Ροδανού στη Νότια Γαλλία.Οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης την εποχή της ιταλικής κατοχής τους οδήγησε στο να εγκαταλείψουν την πατρίδα μας και να εργαστούν κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες!

Η συγγραφέας με την ξεχωριστή γραφή της (που σε κάθε νέο βιβλίο της γίνεται όλο και καλύτερη) παντρεύει ξεχωριστά τα ιστορικά γεγονότα με τα μυθοπλαστικά πρόσωπα  και περιγράφει μοναδικά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά την ιταλική κατοχή και αργότερα κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου: δωσίλογοι, στρατόπεδα αιχμαλωσίας, κρεματόρια καθώς και τον ρατσισμό, την φτώχια, τα στυγνά αφεντικά με τα οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι μετανάστες. Και ταυτόχρονα υμνεί την αληθινή φιλία και την αγάπη που γίνονται καταφύγιο, δύναμη, δυνατό όπλο απέναντι σ'όλα τα δεινά κι η έλλειψη τους οδηγεί σε σκοτεινές σκέψεις και ανίερες πράξεις!!!

Θεμελίνα και Χριστίνα οι δύο πρωταγωνίστριες οι οποίες μοιράζονται φοβίες ,όνειρα, σκέψεις, στόχους, μυστικά κι ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια που τα φοράνε εναλλάξ!!!Τα πάντα θα αλλάξουν όταν θα γίνουν μάρτυρες ενός τραγικού περιστατικού, η Χριστίνα θα εξαφανιστεί αφήνοντας πίσω μοναδικό ίχνος το δεξί κίτρινο λουστρίνι.Δεν θα αναφερθώ στο τι θα ακολουθήσει και τη διαδρομή τους στη ζωή μέχρι που η Θεμελίνα θα  ανακαλύψει το δεξί κίτρινο λουστρίνι έξω από την πόρτα της, αλλά θα προτείνω ανεπιφύλακτα να τα ανακαλύψετε μόνοι σας παραθέτοντας ένα αγαπημένο απόσπασμα για τη φιλία. Αν και σημείωσα πολλά ακόμη για τον ρατσισμό ,το παράλογο της βίας του πολέμου επιλέγω αυτό της φιλίας!!!

"Δεν ήταν ποτέ καλή στα λόγια η Νομική' μεγαλώνοντας τα είχε απομυθοποιήσει, καθώς είχε καταλάβει πως δεν είχαν τόση αξία όσο πίστευαν οι περισσότεροι. Μια αγκαλιά, ένα χάδι ή απλά η παρουσία σου δίπλα σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που υποφέρει είναι κάτι  παραπάνω από αρκετό, είναι η πεμπτουσία  της αγάπης.(σελ.130)

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Κάλυμνος 1934, ιταλική κατοχή. Η Θεμελίνα και η Χριστίνα, συμμαθήτριες και αδελφικές φίλες, μοιράζονται τα πάντα: σκέψεις, όνειρα, φοβίες, τη στοργική μητέρα της Θεμελίνας, ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια, που τα φοράνε εναλλάξ, αλλά και ένα φρικιαστικό μυστικό που τις κατατρύχει.
Όταν κάποια στιγμή γίνονται μάρτυρες ενός βιασμού που καταλήγει σε φόνο, έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή τους, αφού δράστης είναι ο Ιταλός διοικητής του νησιού. Λίγο καιρό αργότερα η Χριστίνα εξαφανίζεται, αφήνοντας ως μοναδικό ίχνος το ένα από τα δύο αγαπημένα της κίτρινα λουστρίνια, το δεξί, ενώ η Θεμελίνα με τη μητέρα της ακολουθούν με άλλους συμπατριώτες τους τον δρόμο της μετανάστευσης.
Δεύτερη πατρίδα τους θα είναι στο εξής το Σαλέν ντε Ζιρό, στη Νότια Γαλλία, όπου οι συνθήκες εργασίας στις αλυκές είναι παραπάνω από σκληρές, ενώ όλοι οι ξένοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τον ρατσισμό, τα στυγνά αφεντικά και την απόλυτη φτώχεια.

Νέες φιλίες, έρωτες και μικρές ευτυχισμένες στιγμές κάνουν τον καιρό να περνά γρήγορα, ώσπου ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η ζωή της Θεμελίνας αλλάζει προς το χειρότερο. Εγκλήματα, δωσίλογοι, στρατόπεδα αιχμαλωσίας, κρεματόρια, Αντίσταση και ένας έρωτας γεννημένος μέσα στις φλόγες του πολέμου ατσαλώνουν τη θέλησή της για ζωή – ωστόσο… δεν παύει να νιώθει μισή. Μέχρι που ένα κίτρινο λουστρίνι βρίσκεται έξω από την πόρτα της.

Ένα βιβλίο για την αληθινή φιλία, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, το παράλογο της βίας και του πολέμου, τον θάνατο και τον έρωτα. Σημείο αναφοράς στην ξέγνοιαστη νιότη και την ελπίδα: ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια. 

 

ΒΙΚΥ ΜΩΡΑΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΑΡΩΜΑ ΛΟΥΙΖΑΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

 ΒΙΚΥ ΜΩΡΑΓΙΑΝΝΗ

για το "ΑΡΩΜΑ ΛΟΥΙΖΑΣ"

από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Η συνταγή αυτού του βιβλίου περιέχει τρία μυστικά συστατικά:

Το πρώτο είναι η ανάγκη μου να διαχειριστώ τον πόνο για την απώλεια και δεν εννοώ τόσο τη σωματική. Εννοώ την απώλεια του νου, το γυάλινο βλέμμα του ανθρώπου που πάσχει από Αλτσχάιμερ, που κοιτάζει χωρίς να βλέπει, που ρωτάει χωρίς να θυμάται την απάντηση, που είναι εδώ αλλά κανείς δεν ξέρει αν έχει σημασία τελικά, αφού την επόμενη στιγμή θα το έχει ήδη ξεχάσει. Και όλοι αυτοί που μένουν πίσω, όλοι αυτοί που τον αγαπούν ακόμα, όλοι εκείνοι που θυμούνται ακόμα, πρέπει να θάψουν όσα νιώθουν και όσα θυμούνται, πρέπει να θάψουν το πριν, μόνο και μόνο για να μη νιώθουν μοναξιά στο μαζί και στο τώρα. Πρέπει να προσποιηθούν ότι αποτελούν κομμάτι μιας νέας ένωσης που ξεκίνησε πριν από λίγα λεπτά και θα τελειώσει ύστερα από λίγα ακόμη. Και πάλι από την αρχή.

Το δεύτερο συστατικό είναι η διαχείριση του θανάτου μέσω του χιούμορ, με έναν όχι και τόσο αυτονόητο τρόπο δηλαδή. Χωρίς το χιούμορ, εγώ προσωπικά θα ήμουν χαμένη. Όσοι διαβάζουν έστω και λίγα από αυτά που γράφω, θα το έχουν καταλάβει πια.

Και το τρίτο και σημαντικότερο ίσως συστατικό, που είναι κοινό σε όλα μου τα βιβλία μέχρι στιγμής είναι η ιδέα της γυναικείας ενδυνάμωσης. Προσπαθώ να βοηθήσω τις ηρωίδες μου να ξυπνήσουν, να βγουν από το τέλμα, να βρουν τι είναι αυτό που θέλουν πραγματικά και ταυτόχρονα να κατανοήσουν ποιοι είναι οι τρόποι για να το αποκτήσουν. Απλώς ο τρόπος που διάλεξα αυτή τη φορά να το κάνω είναι λίγο…μεταφυσικός!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Τα πάντα στη ζωή της Λουίζας μοιάζουν να καταρρέουν. Στα είκοσι επτά της, η δουλειά της στο Λονδίνο δεν έχει καμιά προοπτική, η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε τέλμα, ενώ οι σχέσεις με την οικογένειά της είναι δύσκολες και ψυχρές. Η λατρεμένη της γιαγιά, εκείνη που τη μεγάλωσε, εκείνη που της έδειξε κάθε ομορφιά σε αυτό τον κόσμο, χτυπημένη τα τελευταία χρόνια από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, δεν την αναγνωρίζει πια.

Όλα όσα ονειρεύτηκε κάποτε μοιάζουν εντελώς ανέφικτα… Απογοητευμένη και έχοντας αποδεχτεί την κατάσταση, καταλήγει να ζει μέσα στην απραξία και την απάθεια, παρατηρώντας τη ζωή της σαν απλός θεατής.

Μέχρι που η είδηση του θανάτου της γιαγιάς της θα τη βγάλει από τον λήθαργο και θα δώσει το έναυσμα για ένα ντόμινο απίστευτων γεγονότων που θα φέρουν στη ζωή της τα πάνω κάτω. Θα επιστρέψει εσπευσμένα στην Αθήνα μετά από πολύ καιρό και θα ανοίξει την πόρτα σ’ έναν κόσμο όπου το γέλιο και το δάκρυ, η αλήθεια και η γλυκιά ψευδαίσθηση θα μπλεχτούν με τον πιο υπέροχο, παράδοξο τρόπο. Μπορεί ένα χαμένο ημερολόγιο από το παρελθόν να τη βοηθήσει να βρει τον δρόμο της; Και τι ρόλο θα παίξει στην αναζήτηση αυτή ένας γοητευτικός ντετέκτιβ;

Ένα αισιόδοξο μυθιστόρημα για την αγάπη και την απώλεια που προσεγγίζει με χιούμορ τις αναποδιές της ζωής. Μια συγκινητική ιστορία για όσα έχουμε και δεν το γνωρίζουμε, για όσα θα θέλαμε και δεν μπορούμε να έχουμε και για όσα μπορούμε να πετύχουμε και δεν το ξέρουμε.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Βίκυ Μωραγιάννη γεννήθηκε το 1981. Μεγάλωσε στην Αθήνα και έχει ζήσει στο εξωτερικό, διαμένοντας στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη.
Σπούδασε Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία Λογοτεχνίας και Θεάτρου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι με ειδίκευση στη Λογοτεχνία και το Θέατρο του 18ου αιώνα. Έχει πάθος με το διάβασμα, το θέατρο, τον κινηματογράφο και τη μαγειρική. Έχει διδάξει γαλλικά και αγγλικά για περισσότερα από 15 χρόνια, έχει ασχοληθεί με μεταφράσεις ιστοσελίδων, με το διαδικτυακό μάρκετινγκ, αλλά και με την ανάλυση και προώθηση κινηματογραφικού περιεχομένου.

Το 2016 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Η Αλίκη στη Χώρα των Μεγάλων, από τις εκδόσεις iWrite, μια συλλογή αυτοτελών ιστοριών προερχόμενων από το ομότιτλο blog που διατηρεί από το 2012, ενώ το 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της με τίτλο Παρίσι στον Κύβο από τις εκδόσεις BELL. Τον Ιανουάριο του 2021, βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών για το διήγημα «Βεραμάν».

Τα τελευταία χρόνια ζει στο Χαλάνδρι με τον σύζυγο και τα δύο παιδιά της.

Η ΡΑΦΤΡΑ-ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ και ΜΕ αρέσει να διαβάζω ιστορικό-κοινωνικό-αισθηματικά μυθιστορήματα, είναι το αγαπημένο μου είδος ΑΦΟΥ!!!Δεν ξέρω αν ευσταθεί ο όρος αλλά αυτό που εννοώ είναι πως λατρεύω να διαβάζω μυθιστορήματα που παντρεύουν τα ιστορικά στοιχεία με τη μυθοπλασία, και εκτός από τα ιστορικά γεγονότα της εποχής, αναλύουν τα ήθη, έθιμα της εκάστοτε περιοχής, είναι πολυπρόσωπα και περικλείουν αίσθημα, ίντριγκες, πάθη....

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του νέου μυθιστορήματος της Αργυρώς Μαργαρίτη η Ράφτρα και κυρίως τις τελευταίες αράδες :"Ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να είναι παραμύθι ανατρεπτικό, με αρχοντόπουλα, κυράδες και θεριά που ράβουν τα πάθη, τους έρωτες, τα μυστικά και τις προδοσίες με γερές βελονιές πάνω στη ζωή τους. Εκεί στη Θράκη: Ξάνθη, Γενί Κιο'ί', Ντεντέαγατς, Γκουμουλτζίνα, Αντριανού.... "

ήταν μονόδρομος να το αποκτήσω-διαβάσω, πόσο μάλλον που έχω καταγωγή από την Θράκη και διψάω να ταξιδεύω μέσω των βιβλίων στον τόπο καταγωγής του παππού μου, μια και δεν την επισκέφτηκα ακόμη...

Κι ήταν εξαιρετικό το ταξίδι στη Θράκη του 1895-1913 με ξεναγό τη Κεραστώ την ατίθαση, ασυμβίβαστη ράφτρα που δεν δίστασε να μεταμφιεστεί σε αγόρι προκειμένου να επιβιώσει!!

Θα την πρωτοσυναντήσω μικρό κοριτσάκι σ'ένα  μισογκρεμισμένο γυναικείο μοναστήρι, το οποίο θα κάνει σπίτι της και  μάνες της θα γίνουν οι "κατσαρίδες" όπως η ίδια αποκαλεί τις γυναίκες που  επέζησαν από τις άγριες επιθέσεις των κομιτατζήδων και βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι της Κυράς!!!

Η Κεραστώ, έχασε τους γονείς της σε μικρή ηλικία και τον μονάκριβο αδερφό της από παιδομάζωμα των Βούλγαρων, έχει μοναδική κληρονομιά μια κεντημένη ταυτότητα με το όνομα, την ημερομηνία γέννησης της, τα ονόματα των γονιών της, το όνομα-ημερομηνία γέννησης του αδερφού της,την επιθυμία να γίνει ράφτρα όπως η μάνα της και σκοπό ζωής να βρει τον αδερφό της!!!

Αρχικά θα διδαχθεί την τέχνη της ράφτρας από την Μελπομένη μια νεαρή αρχόντισσα η οποία θα φιλοξενηθεί για λίγο στο μοναστήρι, στη συνέχεια θα μαθητεύσει δίπλα σε μια σπουδαία μοδίστρα της Ξάνθης μέχρι που ένα συγκλονιστικό γεγονός θα την ωθήσει να βρει καταφύγιο σε μία σπηλιά, να ξυρίσει το κεφάλι, να βάλει φούμο στα μούτρα και να παριστάνει το αγόρι!!!

Ποιο όρκο δίνει η Κεραστώ, τι προσπαθεί να ανακαλύψει και τι θα γίνει όταν στη σπηλιά της εμφανιστεί ο λαβωμένος Μήτσος Γιαβάσογλου, ένας πλούσιος γαιοκτήμονας που αγαπά τη γη, τα καπνά, μεγάλη του αγάπη είναι η πατρίδα και παλεύει για την λευτεριά της;;;

Θα τον ερωτευτεί, θα τον ακολουθήσει στα καπνοχώραφα και τα βουνά, θα γνωρίσει τα μέλη της  οικογένειας του που ταλανίζουν πάθη, μίση, ίντριγκες και ταυτόχρονα θα προσπαθεί να κρατήσει κρυφή την ταυτότητα της και να μην αποκαλυφθεί πως είναι κορίτσι...

Θα τα καταφέρει;;; ή θα την ανακαλύψουν;;;

Ανακαλύψτε το και εσείς διαβάζοντας το πολυπρόσωπο αυτό μυθιστόρημα το οποίο σας συστήνω ανεπιφύλακτα ΑΦΟΥ!!!

Με κέρδισε από την εισαγωγή ακόμα, στην οποία η συγγραφέας παραθέτει ιστορικά στοιχεία που αγνοούσα και την παρουσίαση των προσώπων που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο της στην οποία χρησιμοποιεί την τοπική διάλεκτο(όπως σε όλο το βιβλίο παραθέτοντας επεξηγήσεις όπου αυτό είναι απαραίτητο).

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την συγγραφέα για το μοναδικό αυτό ταξίδι που μου χάρισε στα χώματα που μεγάλωσε ο παππούς μου(λέτε να είχε συναντήσει την Κεραστώ και τον Μήτσο, είχε την ίδια ηλικία με την Κεραστώ ΑΦΟΥ!!!) για τις ξεχωριστές περιγραφές της που μου έδωσαν  την αίσθηση πως περπατούσα κι εγώ στη μαγική πόλη της Ξάνθης, πως μαθήτευσα δίπλα σε σπουδαίες μοδίστρες, ξαναθυμήθηκα την τέχνη της παραγωγής καπνού(καλλιεργούσε ο σύζυγος πριν χρόνια ΑΦΟΥ 😍),θαύμασα τα αρχοντικά με τα ζωγραφισμένα ταβάνια, κρύφτηκα σε σπηλιές και  βουνά, πόνεσα με τις θηριωδίες των κομιτατζήδων και έκανα δικό μου τον πόνο της Μελπομένης,της Πηνελόπης,της Ταρσώς και  έκανα "δικά μου" όλα τα συναισθήματα της Κεραστώς!!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

ΘΡΑΚΗ, 1895-1913. Στη μαγική πόλη της Ξάνθης, σπουδαίες μοδίστρες με ασημένιες δαχτυλήθρες ντύναν τις Θράσσες με την τελευταία λέξη της μόδας. Κι ολόγυρα καπνοχώραφα με το χρυσόφυλλο φυτό που γέμιζε παράδες τους καπνέμπορους. Αρχοντικά με ζωγραφισμένα ταβάνια, το βουνό με τους θρύλους… Θα μπορούσε να είναι όμορφη η ζωή, αν δε σπέρνανε φωτιά οι κομιτατζήδες. Στα πλούσια αρχοντόσπιτα, στα ταπεινά πετρόχτιστα του Σαμακώβ, σε ένα παράξενο μοναστήρι, ράβουν και ξηλώνουν τη ζωή τους τα πρόσωπα αυτής της ιστορίας.

Κεραστώ: Η ράφτρα. Για να διασώσει μια πάνινη ταυτότητα, μαθαίνει να πατά βελονιές. Μα τρύπωσε πάνω στην καρδιά της τάματα βαριά, κι όταν εκείνος ο άντρας μπήκε στη σπηλιά της, δε γινόταν να τον υποτάξει με τις χάρες του θηλυκού, γιατί είχε ξυρίσει το κεφάλι, είχε βάλει φούμο στα μούτρα, αυτός τηνε νόμιζε αγόρι.

Μήτσος Γιαβάσογλου: Ο αντάρτης καπνέμπορος. Μεγάλο πάθος ο καπνός και η λευτεριά της Θράκης. Όταν λαβώθηκε σε κείνο το αλισβερίσι με τους λαθρέμπορες, νόμιζε πως η πληγή του θα κλείσει γρήγορα. Μα εκείνη η ράφτρα τονε σακάτεψε με το ασημένιο της βελόνι.

Ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να είναι παραμύθι ανατρεπτικό, με αρχοντόπουλα, κυράδες και θεριά που ράβουν τα πάθη, τους έρωτες, τα μυστικά και τις προδοσίες με γερές βελονιές πάνω στη ζωή τους. Εκεί στη Θράκη: Ξάνθη, Γενί Κιοΐ, Ντεντέαγατς, Γκιουμουλτζίνα, Αντριανού...