ΣΤΑΧΤΟΝΕΡΟ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΟΣΧΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΜΟΣΧΟΥ 

για το "ΣΤΑΧΤΟΝΕΡΟ"

από τις εκδόσεις BELL.

Κάτω από τον τίτλο Σταχτόνερο, γεννιούνται αμέσως εικόνες και συναισθήματα, γεννιέται η ατμόσφαιρα. Σας δίνω λοιπόν τον τίτλο, σας δίνω και την αρχή της ιστορίας – που είναι αληθινή, έχει επαναληφθεί σε διάφορα σημεία του τόπου μας:  «Σ’ ένα απομονωμένο χωριό, κάποιος σκοτώνει τη γυναίκα του αδερφού του και αφήνει τα παιδιά της ορφανά. Το περιβάλλον είναι εχθρικό, ο καθένας έχει να πει τη δική του εκδοχή για τα αίτια του φόνου και άλλα σχόλια που δεν έχουν καμία σχέση με ό,τι συνέβη. Ποιος λέει την αλήθεια; Ποιος κρύβει την αλήθεια;»

Μπορεί ο οποιοσδήποτε να συνεχίσει την ιστορία, άλλος όπως ακριβώς έγινε που είναι όμως δεσμευτικό ως προς την αφήγηση, και άλλος με πρόσθετη πλοκή και ήρωες ώστε να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα: Να συγκινήσει, να σοκάρει, να πει τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς δεσμεύσεις. Διάλεξα τη δεύτερη και πιο εύκολη οδό.

Και επειδή γράφω «Με την ψυχή του συγγραφέα ΑΦΟΥ», ορίστε και ένα μικρό στοιχηματάκι που είχα βάλει με τον εαυτό μου. Να γράψω μια απλή ιστορία που όμως να γίνει σύνθετη, γιατί σύνθετοι είναι και οι άνθρωποι γύρω μας. Γι’ αυτό και εστίασα στους χαρακτήρες. Πώς όμως να διαχειριστείς ένα ανθρώπινο δράμα; Αυτό μπορεί εύκολα να σε παγιδέψει και να κάνεις ένα συνηθισμένο μελό. Και να πώς το απέφυγα:

Το επόμενο στοίχημα ήταν πως, ένα ψυχογραφικό μυθιστόρημα μπορούσε εύκολα να μετατραπεί σε αστυνομική αφήγηση αγωνίας. Σε αυτό βοηθούσε τόσο το έγκλημα στο οποίο αναφέρομαι, όσο και η ιδιότητα της ηρωίδας, που ήταν δημοσιογράφος. Και έχω επιλέξει πάλι τη δύσκολη οπτική γωνία, την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της ηρωίδας, όλα να συμβαίνουν υπό το πρίσμα της κρίσης της, ώστε εκείνη να μας οδηγεί σε ό,τι θεωρεί σωστό. Πρόκειται για μια νεαρή γυναίκα, κάποια που ερευνά ποιος σκότωσε και κυρίως το γιατί, στην αρχή από φιλοδοξία κι έπειτα επειδή μπλέκεται προσωπικά.

Το κυρίαρχο ερώτημα λοιπόν που διατρέχει όλο το βιβλίο είναι αυτό το γιατί. Μπορεί να υποψιάζεσαι ή και να είναι μέρος του παιχνιδιού ανάμεσα στον συγγραφέα και στον αναγνώστη η ανακάλυψη του ενόχου. Όμως  πάντοτε, σε όλα τα βιβλία, το ερώτημα είναι το γιατί που κρύβεται πίσω από κάθε παράλογη πράξη.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια τάση στις αφηγηματικές τεχνικές, να ξεφεύγουμε λίγο από την εποχή μας και από τον τόπο όπου ζούμε. Δεν μπόρεσα λοιπόν να αντισταθώ κι εγώ, και αποφάσισα να «ζήσω» για λίγο σε έναν τόπο, μακριά από τις πολύβουες πόλεις. Να μεταφέρω τη δράση σε ένα τοπίο πέτρινο, με λαβωμένους ανθρώπους, πάνω σε στάχτες που δημιούργησαν οι ίδιοι έπειτα από μια μεγάλη φωτιά. Να αφουγκραστώ τη γη, τα ποτάμια, τις λίμνες, γιατί και αυτές έχουν κάτι να σου πουν, χωρίς να αναιρούν το μυστήριο μιας αρχέγονης τραγωδίας. Εάν αφουγκραστούμε σωστά, θα μάθουμε γιατί σκοτώνει ο άνθρωπος από τον Κάιν έως σήμερα, γιατί κάνει κακό στους άλλους ή και στον εαυτό του. Και τότε, δεν θα χρειάζονται πια τα μυθιστορήματα.
Δεν αντέχω στον πειρασμό να μην σας αποκαλύψω πώς ένιωσα όταν τελείωσα το Σταχτόνερο. Στην τελευταία πρόταση, στην τελευταία λέξη, παρά το βαρύ συναίσθημα και τον κόμπο που είχα στον λαιμό σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής, αναστέναξα. Ήταν η υπόσχεση της ηρωίδας μου στο τέλος, κάτι από χαρακτήρα Σκάρλετ Ο’ Χάρα. Λες και την είδα να ζωντανεύει μπροστά μου και να μας βεβαιώνει: «Αύριο είναι μια άλλη μέρα!»

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Τι είναι αυτό που κρατά σφραγισμένα τα στόματα στο Λίθι; 

Στο μικρό απομονωμένο χωριό της Ηπείρου, πίσω από τα δαντελωτά κουρτινάκια των κλειστών παραθύρων, κάποιοι παραμονεύουν όμοια με ακρίδες, ακίνητες, έτοιμες να χιμήξουν. Όταν είναι πολλές μπορεί να γίνουν μία από τις δέκα πληγές του φαραώ. 
Και μπορούν να σκοτώσουν τις αθώες παιδικές ψυχές της Αννούλας και του Νεόφυτου. Όπως κάποιος σκότωσε τη μητέρα τους.

Η δημοσιογράφος Ξένια Μαρίνη είναι εκείνη που θα χαλάσει τη σιωπηλή συμφωνία τους. Γιατί οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν. Δεν αρκεί όμως να μάθει ποιος είναι ο φονιάς. Πρέπει να μάθει γιατί το έκανε. Έτσι μόνο θα σταματήσει το μίσος.

Η Ξένια είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα για να φτάσει στην κάθαρση, ακόμα και με κίνδυνο της ίδιας της ζωής της. Νερό και στάχτη…

ΚΛΙΜΑΚΑ F-ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΣΝΗ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΦΑΝΤΑ

ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΣΝΗ
για το "ΚΛΙΜΑΚΑ F"
από τις εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ.

Η "Κλίμακα F" είναι "παιδί" μιας εσωτερικής αγωνίας. Και πολλών ερωτημάτων και ερωτηματικών. Ποιοί είμαστε; Ποιοί γίναμε; Γιατί αλλάξαμε έτσι; Αλλάξαμε; Έχει ο δρόμος γυρισμό; Πόσο "ένοχοι" ή "αθώοι" είμαστε όταν παρακολουθούμε όσα συμβαίνουν και δεν αντιδρούμε ή αντιδρούμε με φωνασκίες; Τελικά τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο.. άνθρωπο; Και πάντως - πάνω απ` όλα- ποιός είναι ο κόσμος στον οποίο θέλουμε να ζούμε;

Μεγάλα ερωτήματα, θα μου πείτε. Και δεν είναι δουλειά της λογοτεχνίας να  τα απαντά. Είναι όμως "δουλειά" αυτού που γράφει να κοιτάζει γύρω του. Να στρέφει το βλέμμα στους ανθρώπους, πρώτα στον δικό του μικρόκοσμο και μετά στην δημόσια σφαίρα.

Το ταξίδι σε αυτό το βιβλίο είχε τεράστιο ενδιαφέρον και αρκετή δόση μελαγχολίας. Αλλά έτσι είναι όλα τα συγγραφικά ταξίδια. Στην "Κλίμακα F" οι ήρωες προσπαθούν να καταλάβουν κι αυτοί τον κόσμο, τις τερατογενέσσεις του σήμερα, και το "φρένο" που πρέπει να μπει αλλά δεν μπαίνει. Οι μισοί ήρωες. Γιατί οι υπόλοιποι είναι σε άλλη γωνιά. Σκοτεινή. Εκεί που αόρατοι παίκτες, οι ίδιοι παίκτες που στο παιχνίδι της ιστορίας κινούν τα νήματα του κόσμου, αποφασίζουν και τώρα προς τα που θα πάει. Από τα "υπόγεια" της κρυφής, της πραγματικής εξουσίας. Άλλοι, πάλι, πολεμούν με το "φίδι". Το τρέφουν με μίσος και κανιβαλισμό και χαίρονται που το αυγό του εκκολάπτεται ξανά. Η μάχη δεν είναι εύκολη, γιατί σέρνει πίσω της πολύ σκοτάδι.

Στην ιστορία της "Κλίμακας F" περιλαμβάνεται έμμεσα η ιστορία του κόσμου. Που μετακινείται από το ένα άκρο στο άλλο, από καιρό σε καιρό. Το φως παλεύει το σκοτάδι, ο άνθρωπος παλεύει με τον κουρασμένο, παραιτημένο εαυτό του. Να σηκωθεί πάλι, να ξαναβρεί την δύναμη που του έχουν στερήσει, να πολεμήσει για την ζωή. Στα "χαρακώματα" του νέου πολέμου, αυτού που γίνεται στους δρόμους και έχει θάνατο και οσμή αίματος, δεν παίζεται η τύχη αυτών που πολεμούν εκεί, στους δρόμους. Παίζεται η τύχη και η ζωή όλων μας. Ο καθηγητής Πουλιέζος, μια ομάδα δημοσιογράφων, μια δεύτερη αθέατη ομάδα που από ένα υπόγειο "κατασκευάζει" ειδήσεις και γεγονότα θα παίξουν στην ίδια σκακιέρα. Ορατοί και αόρατοι παίκτες κινούν τα πιόνια. Ποιός θα κερδίσει την παρτίδα; Και ποιοί είναι αυτοί που "φταίνε"; Μήπως περισσότερο από όλους φταίμε εμείς; Η "Κλίμακα F" δεν είναι η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Είναι ίσως ένα νέο ερώτημα. Αλλά τα ερωτήματα καμιά φορά αλλάζουν τον κόσμο!

"Τι κάνουμε;". Είναι αποφασισμένος να πάρει απάντηση στα ερωτήματά του. "Κινούμε λίγο τον κόσμο. Όταν αρχίζει να χάνει την ισορροπία του".
"Την ισορροπία των λίγων".
"Μη γίνεσαι αφελής. Πάντα την ισορροπία οι λίγοι την επιλέγουν. Στα μέτρα τους". "Δεν έχει σημασία, λοιπόν, ποιοι είναι αυτοί;"
"Βεβαίως και έχει. Υπάρχουν πολλές ολιγαρχίες. Υπαρκτές και εν δυνάμει.
Το ζήτημα είναι να επιλέξεις με ποια θα πας".
"Ποια ολιγαρχία επιλέξαμε εμείς;"
"Την πιο παλιά. Αυτή που έχει επιβιώσει από όλα.
Αυτή που ξέρει πότε ο κόσμος πρέπει να αλλάξει και τον αλλάζει".

Μια επίθεση με εκρηκτικούς μηχανισμούς στην Ισραηλιτική Λέσχη και η αποκάλυψη της δολοφονίας μιας νεαρής γυναίκας κινητοποιούν δημοσιογράφους και πολιτική ηγεσία. Την ευθύνη αναλαμβάνει η οργάνωση "Κρυπτεία". Οι συλλήψεις που ανακοινώνει η αστυνομία αποτελούν κίνηση εντυπωσιασμού ή προάγγελο νέων χτυπημάτων; Μια ομάδα δημοσιογράφων με τη βοήθεια του καθηγητή Πουλιέζου προσπαθεί να αποκαλύψει την ταυτότητα των δραστών. Μια ομάδα νεαρών στην Αίθουσα ΘΕ.ΛΙ. επηρεάζει την κοινή γνώμη κάνοντας παρεμβάσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο πόλεμος ξεκινά και τα νήματα κινούν "αόρατοι" παίκτες. Ποιος θα κερδίσει το παιχνίδι; Στο μέσο της μάχης η Κλίμακα F, θα δώσει απαντήσεις; Ίσως τελικά η "αράχνη" αλλάξει όψη για να επιβιώσει... 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ-ΙΡΙΣ ΚΑΛΒΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

ΙΡΙΣ ΚΑΛΒΑ
για το "ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ"
από τις εκδόσεις BELL.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ            

Σκοπός μου πάντα, όταν γράφω ένα βιβλίο, είναι να ταξιδέψω όσο πιο ζωντανά μπορώ τον αναγνώστη και να απολαύσει το ταξίδι. Όσο αφορά τα θέματα που επιλέγω, ο συγγραφέας είναι ένα σφουγγάρι, απορροφά με ευαισθησία ότι συμβαίνει γύρω του, τα επεξεργάζεται και αυτό που τον συγκινεί περισσότερο, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, το δραματοποιεί και το μεταφέρει στο χαρτί.

Αυτή τη φορά, το ερέθισμα ήταν μία πραγματική ιστορία που με άγγιξε βαθιά. Με συγκλόνισε το γεγονός ότι οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους θέλουν, λατρεύουν, να εξουσιάζουν τις ζωές των άλλων. Με διάφορες ιδιότητες.

ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ, ο εξουσιαστής, ή μάλλον οι εξουσιαστές, είναι δύο. Ο αδελφός και ο σύζυγος. Ο Μιχάλης και ο Μάχτος. Και εξουσιαζόμενη η αδελφή του πρώτου και σύζυγος του δεύτερου, η Θεανώ. Που γίνεται ακούσια και με τη βία, όργανο εκδίκησης στα χέρια τους, για διαφορετικούς λόγους.

Και μέχρι εδώ θα μου πείτε… συνηθισμένο, ειδικά παλαιότερα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν γίνεται – ευτυχώς σε πολύ μικρότερη κλίμακα – ακόμα και  σήμερα.

Η διαφορά στο βιβλίο μου, έγκειται στο γεγονός ότι η Θεανώ δεν υποτάσσεται.

Ο αδελφός της την χρησιμοποιεί αδιαφορώντας πλήρως για τα συναισθήματα της, για να τιμωρήσει κάποιον που μισεί, καταστρέφοντας τελείως την ζωή της. Το ίδιο κάνει και ο σύζυγος. Όμως η ηρωίδα μου όπως είπαμε, δεν είναι μία υποταγμένη φύση. Αυτό την κάνει ξεχωριστή. Είναι μία γυναίκα με δυνατή προσωπικότητα. Και μπορεί στην αρχή να αποδέχεται την κατάσταση, γιατί δεν έχει εναλλακτική, όμως γρήγορα επαναστατεί και ορκίζεται να πάρει εκδίκηση. Και το πετυχαίνει.

Επειδή βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δεν θα κρίνω, ούτε θα πάρω θέση στο αν και κατά πόσο οι επιλογές της ήταν σωστές ή λανθασμένες. Θα σταθώ μόνο στο γεγονός, γιατί αυτό μου κέντρισε το ενδιαφέρον να γράψω για αυτή την ιστορία, ότι τολμάει να μην σκύψει το κεφάλι με όποιο κόστος, να μην συμβιβαστεί αδιαμαρτύρητα με τη μοίρα της, στο ότι παραμένει περήφανο και ανυπότακτο πνεύμα, ως το τέλος.

Καταστρέφει και καταστρέφεται. Γιατί όπως και στην τραγωδία, στο τέλος επέρχεται η ‘’κάθαρση’’. Όμως οι πράξεις της πυροδοτούν ένα ποτάμι εξελίξεων που πληρώνουν οι επόμενες γενιές! Ένα πυρακτωμένο ποτάμι που φτάνει ως τις μέρες μας, παγιδεύοντας στο διάβα του ακόμα και τις ζωές των σημερινών ηρώων, του Ορέστη και της Σέβης, σε έναν απελπισμένο, απαγορευμένο και αδιέξοδο έρωτα.

«ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ» γεννήθηκε γιατί με μάγεψε η περηφάνεια και η δύναμη αυτής της γυναίκας και με γοήτευσε ο δυνατός απαγορευμένος έρωτας των τελευταίων – παγιδευμένων στον ιστό του μίσους και των τρομερών μυστικών- απογόνων.

 Εύχομαι να σας  ταξιδέψει όμορφα, να σας κερδίσει και να το αγαπήσετε.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

1949
Σ' ένα μικρό νησί του Αιγαίου γίνεται ο γάμος της Σεβαστής, της μοναχοκόρης του καπετάν Μιχάλη του Ζηραίου –του μεγάλου άρχοντα του νησιού. Όμως λίγο πριν ευλογήσει ο παπάς, ακούγεται ένας πυροβολισμός και όλοι τρέχουν ανάστατοι στο δωμάτιο του καπετάνιου. Τον βρίσκουν πεσμένο πάνω στο γραφείο του, μέσα σε μια λίμνη αίματος. Μπροστά του ένα μωρό που κλαίει, φασκιωμένο σε δικό του πουκάμισο. 

Το ποτάμι της λάβας του έρωτα και της εκδίκησης μόλις ξεκίνησε. Ένα πυρακτωμένο ποτάμι που κατακαίει στο διάβα του και καταστρέφει έρωτες και ζωές, μέχρι σήμερα.

2006
Στην Αθήνα, η Σέβη, τελευταία απόγονος της καταραμένης γενιάς, παγιδευμένη στο παλιό άσβεστο μίσος και αιχμάλωτη των θανάσιμων μυστικών της οικογένειάς της, λαμβάνει ένα γράμμα από το νησί της καταγωγής της. Είναι από την προγιαγιά της, τη Θεανώ. Στα ογδόντα της πια, την καλεί κοντά της.
Εκείνη που πάντα τη μισούσε, που πάντα την πλήγωνε, για κάποιο λόγο θέλει να τη δει. 

Η Σέβη θυμάται το παρελθόν. Και τον Ορέστη… Θα αντέξει να γυρίσει πίσω; Όχι, λέει η λογική της. Ναι, φωνάζει η ψυχή της. Κι αν γυρίσει στο νησί; Θα μπορέσει να σταματήσει τη λάβα ή θα καεί κι εκείνη;

ΦΙΡΝΤΑΟΥΣ-ΝΑΟΥΑΛ ΑΛ ΣΑΑΝΤΑΟΥΙ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΩΜΑ

Άρωμα Μελάνης και Φιρντάους της Ναουάλ Αλ Σααντάουι!!!

«Δεν είμαι πόρνη, αλλά ο πατέρας μου, ο θείος μου, ο άντρας μου, με εκπαίδευσαν να είμαι πόρνη… Ποτέ δεν ένιωσα ανέντιμη γυναίκα. Ήξερα πως το επάγγελμα μου το είχαν φτιάξει οι άντρες. Αυτοί που κυριαρχούν σε αυτόν τον κόσμο και στον άλλο… Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, οι άντρες το είχαν επιβάλλει».

Με αυτά τα λόγια ξεκινάει την αφήγηση της η Φριντάους – εκφράζοντας την υποταγή της γυναίκας αλλά και την απελευθέρωση της από την πατριαρχική οικογένεια. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1975, στο Λίβανο, γιατί στην πατρίδα της Σααντάουι, στην Αίγυπτο, αρνήθηκαν να εκδώσουν ένα τόσο τολμηρό μυθιστόρημα από μια γυναίκα, φεμινίστρια,  και ακτιβίστρια. Γεννημένη στις 27 Οκτωβρίου του 1931 σε ένα μικρό χωριό της Αιγύπτου, το Kafr Tahla, το ξυράφι που ακρωτηρίασε τα γεννητικά της όργανα στα έξι της χρόνια μετέτρεψε τον πόνο σε οργή.

«Αν είσαι δίκαιος, γιατί δεν έπλασες τη μητέρα και τον πατέρα μου ίσους;» ρωτούσε στο πρώτο κείμενο που έγραψε στα επτά της, ένα γράμμα προς τον Θεό. Δεν πήρε ποτέ απάντηση και αποφάσισε να επαναστατήσει.

Στα δέκα της, όταν της έφεραν τον πρώτο επίδοξο γαμπρό, έχυσε καυτό τσάι πάνω του κι όποιους μετέπειτα της έφερναν έβρισκε τρόπο να τους κάνει να φεύγουν ενοχλημένοι από τον ατίθασο χαρακτήρα της. Αντί για παιδί–νύφη, έγινε γιατρός και ψυχίατρος.

Πρόεδρος της Αραβικής Ενωσης Αλληλεγγύης των Γυναικών και συνιδρύτρια της Αραβικής Ενωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η πολυβραβευμένη διανοούμενη δικάστηκε για αποκήρυξη του Ισλάμ, αθωώθηκε και ποτέ δεν δίστασε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της μάχης, όπως το 2011 όταν παρά τα 80 της χρόνια βρέθηκε στην πλατεία Ταχρίρ, στην αποκαλούμενη «αραβική άνοιξη» της Αιγύπτου, πλάι στις γυναίκες που πρωταγωνίστησαν σε αυτήν. Γυναίκες που πάλευαν και παλεύουν για οικουμενικά δικαιώματα, έλεγε στο Newsweek αρνούμενη πως η καταπίεση είναι θέμα που περιορίζεται στις αραβικές χώρες.

Σαν τη Φιρντάους, που πεθαίνει ελεύθερη, αρνούμενη να ζητήσει χάρη για τη ζωή της από το ανδροκρατικό σύστημα που εκμεταλλεύτηκε το σώμα της και ολόκληρη την ύπαρξή της, η Σααντάουι δεν μασά τα λόγια της, ούτε στρογγυλεύει τις γωνίες. Δεν φοβάται ούτε τους πολλούς εχθρούς της ούτε τον θάνατο. Δεν χαϊδεύει τις γυναίκες:

«Κανείς δεν θα μας δώσει τα δικαιώματά μας, εμείς πρέπει να οργανωθούμε και να πολεμήσουμε», επιμένει. Και εξακολουθεί να ονειρεύεται: «Από παιδί πάντα είχα ένα όνειρο, ένα τρελό, αλλά πολύ απλό όνειρο: να αλλάξω τον κόσμο», έλεγε πέρσι παρουσιάζοντας στο Λονδίνο την αυτοβιογραφία της «Η Κόρη της Ισιδας. Το όνειρο είναι ακόμη ζωντανό».

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες παρακολουθούμε την Φιραντάους από τα παιδικά της χρόνια μέχρι την παραμονή του θανάτου της, όταν αποφασίζει να αφηγηθεί την ιστορία της σε μια ψυχίατρο, λίγο πριν την εκτέλεση της. Γκρεμίζονται ψευδαισθήσεις που η ωμή γραφή της Σααντάουι, παρουσιάζει την άσχημη πραγματικότητα και την σκληρή κακοποίηση που υπέστησαν και συνεχίζουν να υπόκεινται αμέτρητες γυναικείες ψυχές σε όλο τον κόσμο. Η Ελευθερία χάνεται και επικρατεί μονάχα ο φόβος, η αδιαφορία, η απαξίωση και ο σωματικός όσο και ο ψυχικός πόνος.

Ένα βιβλίο, γροθιά στο στομάχι για όλα εκείνα που ακόμα και τώρα, οι πόλεις, τα ευρωπαϊκά κράτη και οι απλοί πολίτες αρνιούνται να διατυμπανίσουν. Να τα βροντοφωνάξουν και να καταδικάσουν το άδικο αλλά τα επιβραβεύουν γιατί πάντα, μα πάντα πίσω από όλα αυτά κάτι κρύβεται… αφήνοντας τους ανθρώπους απροστάτευτους και μόνους να παλεύουν για τα δικαιώματα τους, που τους ανήκουν από την πρώτη μέρα της γέννησης τους.

Φιρντάους -  Ναουάλ Αλ Σααντάουι που μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Δώμα. Ένα βιβλίο μοναδικό, με σκληρές εικόνες που είναι άκρως πραγματικές… το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να το διαβάσουμε και να ανοίξουμε τα μάτια μας. Να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα και να υψώσουμε έστω και αργά την φωνή μας σε όλους εκείνους που παράνομα προσπαθούν να μας κλέψουν όσα είναι δικά μας.

Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.

«Άσε με να μιλήσω και μη με διακόψεις. Δεν έχω χρόνο να σ’ ακούσω, στις έξι το απόγεμα θα έρθουν να με πάρουν. Αύριο το πρωί δε θα υπάρχω. Δε θά ’μαι σε κανένα γνωστό μέρος. Το ταξίδι αυτό, σ’ έναν τόπο που κανείς πάνω σε τούτη τη γη δεν τον γνωρίζει ―ταξίδι που δεν το έχουν κάνει ούτε βασιλιάδες, ούτε πρίγκιπες, ούτε κυβερνήτες, ούτε αστυνομικοί―, με γεμίζει περηφάνια. Πάντα αναζητούσα κάτι να με κάνει περήφανη, κάτι για να νιώσω πως είμαι ανώτερη, ανώτερη κυρίως απ’ τους βασιλιάδες, τους πρίγκιπες, τους κυβερνήτες. Έπαιρνα στα χέρια μου μια εφημερίδα, έβλεπα τις φωτογραφίες τους κι έφτυνα τα πρόσωπά τους. Τό ’ξερα ότι δεν έφτυνα παρά μόνο την εφημερίδα, που τη χρειαζόμουν για να στρώσω τα ντουλάπια της κουζίνας. Όμως το έκανα, κι ύστερα άφηνα το φτύμα εκεί που ήταν, να στεγνώσει».

Η γυναίκα αυτή είναι αληθινή, με σάρκα και οστά, ένα αδάμαστο γυναικείο πνεύμα εγκλωβισμένο στον κόσμο των αντρών. Αναζητώντας την ελευθερία και το σεβασμό, η Φιρντάους προσπαθεί να δραπετεύσει απ’ τη ζωή που της έχει επιβληθεί. Δούλα ως παιδί, δούλα ως σύζυγος, δούλα ως υπάλληλος, δούλα ως πόρνη, ελεύθερη μονάχα ως δολοφόνος.

Το βράδυ πριν την εκτέλεσή της, η Φιρντάους αφηγείται την ιστορία της, σ’ ένα από τα πιο κλασικά και πολυμεταφρασμένα κείμενα της φεμινιστικής γραμματείας. Δεν είναι τα βάσανα της Φιρντάους που κάνουν την ιστορία της μια διαχρονική γυναικεία υπόθεση. Είναι η απλότητα του μηνύματός της: πως στον κόσμο της πατριαρχίας, καμιά γυναίκα δεν είναι ελεύθερη.

«Πολύ πριν το κίνημα #MeToo, υπήρξε η Φιρντάους».
Brittle Paper

«Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του, το βιβλίο αυτό παραμένει το ίδιο φρέσκο, δυνατό κι απαραίτητο».
Τhe Guardian

                                                         Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.

Βρείτε τη Βασιλική Τσούνη στο f/b ΕΔΩ

ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΕΝΤΟΥΚΙ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ-ΕΛΕΝΑ ΤΖΑΒΑΡΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

Χάρηκα ιδιαίτερα με την πρωτοβουλία της κυρίας Πατέρα να παρουσιάσει μέσα από την ενδιαφέρουσα σελίδα της τα λογοτεχνικά έργα των συγγραφέων. Με αυτό τον τρόπο έρχονται πολύ κοντά οι συγγραφείς με τους αναγνώστες!

Το διάβασμα και η συγγραφή μου κρατούν συντροφιά τον ελεύθερο χρόνο μου και με αποσπούν από τη φθορά της καθημερινότητας. Το πρώτο μου βιβλίο «Ανταύγειες μέσα από την ομίχλη», των εκδόσεων ΠΗΓΗ, είναι βιωματική ιστορία που την ενσαρκώνει η Έλλη. Τα  αναπάντεχα γεγονότα, τα άλυτα προβλήματα και οι ανατροπές που βιώνει σε όλα τα στάδια της ζωής της, την οδηγούν σε μία επώδυνη και δύσβατη διαδρομή. Ωστόσο δεν παραιτείται από τους στόχους της, όσες συμπληγάδες κι αν περάσει, όσες απώλειες κι αν υποστεί. Είναι ένα βιβλίο δίδαγμα, πώς μία γυναίκα εντελώς μόνη παρ’  όλες τις δυσκολίες που συναντά, καταφέρνει  να πάρει το τιμόνι της ζωής στα χέρια της και να φθάσει αλώβητη εκεί ακριβώς που θέλει.

Με γνώμονα την αγάπη των αναγνωστών και τα θετικά τους σχόλια για το πρώτο βιβλίο, οι πηγές έμπνευσης αυξήθηκαν και με οδήγησαν στα μονοπάτια του επόμενου συγγραφικού μου έργου. «Το σεντούκι των κρυμμένων μυστικών» εμπνεύστηκα ύστερα από το υπέροχο ταξίδι μου στην Ορεινή Ναυπακτία. Η ιστορία είναι φανταστική με πολλές δόσεις αλήθειας. Εκτός από τον έρωτα, που δεν λείπει από τα περισσότερα βιβλία, περιλαμβάνει δράση, μυστήριο, δολοπλοκία, και πολλές ανατροπές. Ο μύθος συμπλήρωσε τα κενά, ενώ η φαντασία δημιούργησε τους χαρακτήρες και κάλυψε τα υπόλοιπα.  Απρόβλεπτα γεγονότα, συγκλονιστικές εξελίξεις και ανιδιοτελής αγάπη, διεγείρουν την επιθυμία του αναγνώστη να ταξιδέψει στα όμορφα χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας και του Καρπενησίου με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, και να ζήσει μαζί τους ανεπανάληπτες στιγμές. Η Ελευθερία που είναι το τελευταίο παιδί της φτωχικής οικογένειας του Αντώνη και της Ερμιόνης Ρούσου, δεν έζησε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Η μητέρα της μετά την ξαφνική και άδικη απώλεια του συντρόφου της και με τις ατέλειωτες οικονομικές δυσκολίες που συναντά με πέντε ανήλικα παιδιά, οδηγείται σε αδιέξοδο. Αναγκάζεται με πόνο ψυχής να αποχωριστεί το μόλις ενός έτους στερνοπούλι της και να το δώσει για υιοθεσία στον μεγαλύτερο αδελφό της και στην ιδιόρρυθμη νύφη της. Η Ελευθερία, στερημένη από τη μητρική αγκαλιά, βασανισμένη από τη ζηλόφθονη «θεία», κακοποιημένη στο σώμα και την ψυχή, μεγαλώνει με πολλά ψυχολογικά τραύματα. Παρ΄ όλα αυτά, αγωνίζεται με πάθος και τόλμη να κλείσει τις βαθιές πληγές της και να προχωρήσει παρακάτω τη ζωή της. Με πυξίδα τον δυνατό χαρακτήρα που αποκτά και με το πείσμα που την διακατέχει, δεν παραιτείται. Συνεχίζει ακάθεκτη τον δρόμο της...  Ο πόνος είναι βαθύς και θέλει μία γαλήνια σκέψη, ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. Η μοιραία συνάντηση με τον σαραντάρη επιχειρηματία Σωκράτη Σερέτη, είναι καθοριστική. Ο δυνατός έρωτας που αναπτύσσεται ανάμεσά τους παρακάμπτει τη διαφορά ηλικίας και φέρνει λάμψη στη σκοτεινή ψυχή της. Τον αγαπάει πολύ σαν άνδρα και νοιώθει απέραντη ευτυχία κοντά του. Ωστόσο τον αισθάνεται και σαν πατέρα, αφού δεν πρόλαβε να ζήσει την πατρική στοργή. Μετά από μερικά χρόνια… ένα σεντούκι και μία επιστολή που αποκαλύπτονται με έναν περίεργο τρόπο θα φέρουν ανατροπές, μυστήριο και αγωνία σε όλους τους ήρωες της ιστορίας. Θα καταφέρει η Ελευθερία να ξεκλειδώσει το σεντούκι και να αρπάξει την ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο, δίχως κακούς οιωνούς και λάθη; Αυτό θα το ανακαλύψουν οι αναγνώστες και θα βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Ευχαριστώ πολύ, που μου δώσατε την ευκαιρία να γράψω λίγα λόγια για τα βιβλία μου, καθώς επίσης και τον εκδοτικό οίκο ΠΗΓΗ που με έφερε σε επικοινωνία μαζί σας. Εύχομαι πάντα επιτυχίες στο έργο σας!

Με εκτίμηση

ΕΛΕΝΑ ΤΖΑΒΑΡΑ

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Hταν μόλις δώδεκα χρονών η Έλλη, όταν όλος της ο κόσμος ανατράπηκε… Ο αγώνας για τη ζωή και την επιβίωση την έκανε δυνατή και αποφασιστική. Άντεξε αρρώστιες, ορφάνια και μοναξιά…

Ο έρωτας χτύπησε την πόρτα της νωρίς και την πίκρανε βαθιά με ένα γάμο αταίριαστο και με μια βασανιστική πληγή στην καρδιά για τα παιδιά της…

Η γιαγιά Μυρίνα, ο Άκης, η κυρία Μάγια, ο Τάκης, η Μαρίνα, η Eρατώ και τόσοι άλλοι… βρέθηκαν κοντά της και έπλεξαν το νήμα της ζωής της!

Η μοιραία συνάντηση με τον Αλέκο έφερε τον μεγάλο έρωτα, αλλά και τον ατέλειωτο πόνο, τους απρόβλεπτους χωρισμούς, τα άλυτα προβλήματα, τα αναπάντητα ερωτήματα… Τη σημάδεψε!

Η Έλλη αγάπησε και αγαπήθηκε. Έζησε, όμως, ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη; Σίγουρα, πορεύτηκε μέσα σε ομίχλη με την ελπίδα μιας ανταύγειας χαράς!

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Η Ελευθερία συναντά για πρώτη φορά την οικογένειά της στον γάμο της αδελφής της. Στερημένη από τη μητρική αγκαλιά, βασανισμένη από τη θετή της μητέρα, κακοποιημένη στο σώμα και την ψυχή, πρέπει να συγχωρέσει για να προχωρήσει… Μπορεί; Η γνωριμία της με τον επιχειρηματία Σωκράτη Σερέτη, κάτω από περίεργες συνθήκες, θα της χαρίσει τον πρώτο δυνατό έρωτα και την ψυχική της ισορροπία. Ανατροπές, πάθη, δολοπλοκίες υφαίνουν το νήμα της μοίρας στη ζωή της Ερμιόνης, του Αριστείδη, της Αρετής και του παπα-Μάρκου, ενώ η αγάπη, η καλοσύνη και η φιλία της Ελισάβετ, του Παναγιώτη και της Μαγδαληνής τούς λυτρώνουν την καρδιά! Μια αναπάντεχη επιστολή κι ένα σεντούκι θα αποκαλύψουν μετά από χρόνια τα κρυμμένα μυστικά των ηρώων… Ανάμεσα στα χωριά της Ναυπακτίας, το Καρπενήσι και την Αθήνα, ξετυλίγεται μια ιστορία αγάπης, πόνου, μυστηρίου, ελπίδας και προσμονής για ένα καλύτερο αύριο…

ΟΥΜΠΟΥΝΤΟΥ-ΜΑΝΘΟΣ ΣΚΑΡΓΙΩΤΗΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

ΜΑΝΘΟΣ ΣΚΑΡΓΙΩΤΗΣ
για το "ΟΥΜΠΟΥΝΤΟΥ"
από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Το ερέθισμα να γράψω το Ουμπούντου το έδωσαν οι εικόνες μεταναστών στις θάλασσες και στις στεριές της Ευρώπης (ναυάγια, συρματοπλέγματα, παιδικά βλέμματα), καθώς και οι κραυγές των ντόπιων εναντίον των «ξένων», την ώρα μάλιστα που (οι ντόπιοι) τους εκμεταλλεύονταν.

Το πρωτεύον πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Δονάτος Λένης, γιος Ελλήνων μεταναστών στη Νότια Αφρική, ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα το 1976, μετά τον ξεσηκωμό των Μαύρων στο Σοβέτο. Εδώ κληρονομεί κτήμα όπου, στα χρόνια της κρίσης, απασχολεί μετανάστες από τη Σομαλία και το Μπανγκλαντές. Σ’ αυτό το κτήμα και στην ευρύτερη περιοχή εξελίσσεται η βασική υπόθεση, η οποία όμως συνυφαίνεται με την ιστορία του Δημήτρη Τσαφέντα, του Έλληνα μιγά που το 1966 σκότωσε μέσα στο κοινοβούλιο της Ν. Αφρικής τον πρωθυπουργό Φερβούρντ, εμπνευστή του απαρτχάιντ.

Άλλα δρώντα πρόσωπα του μυθιστορήματος είναι: ο σατραπικός επιστάτης του κτήματος, η αποφασιστική γυναίκα του Δονάτου, η εύστροφη Σομαλή μετανάστρια Μιλέιν που συνδέεται ερωτικά με τον γιο του κτηματία, ένας τραπεζίτης με τη γυναίκα του, δυο κακοποιοί-δραπέτες φυλακών, ένας αλλόκοτος ποιητής, μια ευάλωτη γυναίκα απολυμένου ο οποίος εξαιτίας της ανεργίας έχει καταντήσει αλκοολικός, μια όμορφη κοπέλα –θύμα του πατρικού αυταρχισμού– της οποίας η κατάρα βαραίνει το κτήμα. Ένα ακόμη πρόσωπο είναι ο μουσουργός Γιοχάνες –ετεροθαλής αδελφός του Δονάτου– ο οποίος, κατά τον χρόνο της ιστορίας, συνθέτει λαϊκή όπερα με θέμα τη ζωή του Τσαφέντα. Με την όπερα ο Γιοχάνες φιλοδοξεί να ενοποιήσει τις διάφορες εποχές (παρελθόν-παρόν) και τους διάφορους τόπους του κόσμου, ώστε να δείξει ότι ο άνθρωπος, ως προς την καλοσύνη και την κακία, είναι ίδιος ανά τους αιώνες όπου κι αν ζει.

Τα συναισθήματά μου, από τις πρώτες σελίδες μέχρι το τέλος, ήταν άλλοτε συγκρουόμενα, άλλοτε εναλλασσόμενα (χαρά, λύπη, θυμός, έκπληξη, αγωνία, αισιοδοξία, συμπάθεια, αποτροπιασμός), ανάλογα με την κατάσταση και τη συμπεριφορά των προσώπων. Καθώς οι ήρωες γρήγορα αυτονομήθηκαν, παρακολουθούσα με αδιάπτωτο ενδιαφέρον την πορεία τους, ενώ με κατείχε η περιέργεια για το πού θα φτάσουν. Η δράση τους, οι κινήσεις τους, οι πράξεις τους ήταν όλα τόσο ξεχωριστά και μη αναμενόμενα που αντάμειψαν και τον κόπο μου να τα περιγράψω και την ψυχική ένταση κατά τη διάρκεια της συγγραφής.

Ύστερα, ήρθε η έκδοση του μυθιστορήματος, που έγινε από τη Διόπτρα με μεράκι, αγάπη και φαντασία. Το εκτυπωτικό αποτέλεσμα είναι έξοχο αισθητικά και δένει αρμονικά με το περιεχόμενο του βιβλίου. Εδώ θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά του εκδοτικού οίκου που αγκάλιασαν το βιβλίο, καθώς και την επιμελήτρια Ανθή Ροδοπούλου για τη δημιουργική συνεργασία μας.

Πιστεύω πως μια συνθετική ανάγνωση του έργου θα κάνει τον αναγνώστη, κλείνοντας το βιβλίο, να πει αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος: «Δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, αν έστω και ένας από εμάς είναι λυπημένος». Κι αν πει αυτό, τότε και ο συγγραφέας θα νιώσει ότι ο κόπος του έπιασε τόπο.            

 Μάνθος Σκαργιώτης

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Ουμπούντου: Είμαι, επειδή είμαστε

Ο Δονάτος Λένης μεγάλωσε στην ελληνική κοινότητα της Νότιας Αφρικής τα χρόνια του απαρτχάιντ. Όταν ενηλικιώθηκε, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου ένας συγγενής του βιαζόταν να του κληροδοτήσει ένα αγρόκτημα. Ο Δονάτος, ανυποψίαστος, ξεκινάει να φτιάχνει την τύχη του δουλεύοντας το κτήμα, χωρίς να γνωρίζει ότι η γη του έχει πάνω της την κατάρα μιας όμορφης γυναίκας.

Σήμερα, μερικές δεκαετίες μετά, ο Δονάτος έχει γίνει ευυπόληπτο μέλος της τοπικής κοινωνίας και απασχολεί στην αγροτική του επιχείρηση μετανάστες από τη Σομαλία και το Μπανγκλαντές. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν χαρτιά και δουλεύουν σε κακές συνθήκες, αλλά ο Δονάτος προσπαθεί να τους φέρεται με κάποια ανθρωπιά.

Μια δυσοίωνη ανακάλυψη στο χώμα ξυπνάει ένστικτα και αδιόρατους φόβους, ενώ δίπλα στο κτήμα μέσα σε τριβόλια και λιθάρια γεννιέται ένας έρωτας, ανάμεσα σ’ έναν δικό μας και μια «ξένη». Το τέλος της αγροτικής σεζόν σημαδεύει η απαγωγή ενός βρέφους στη διπλανή πόλη και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ποιον θα διαλέξει, τελικά, η κατάρα της όμορφης γυναίκας. Γιατί ο κύκλος πρέπει να κλείσει…

Γεγονότα σημερινά και παλιά, δικά μας και ξένα, συνυφαίνονται σε μια συναρπαστική ιστορία με φόντο μια πολυπολιτισμική Ελλάδα, που άλλες φορές δεν έχει μνήμη και άλλες φορές δεν ξεχνάει.

Κάποτε ένας κοινωνικός ανθρωπολόγος βρέθηκε σε χωριό της Αφρικής. Κατά τη διάρκεια των ερευνών του για τη συμπεριφορά των ανθρώπων της περιοχής, πρότεινε σε μια ομάδα παιδιών το ακόλουθο παιχνίδι. Έβαλε κάτω από ένα δέντρο ένα καλάθι γεμάτο με φρέσκα και λαχταριστά φρούτα. Όποιο παιδί, σε αγώνα δρόμου, θα έφτανε πρώτο στο καλάθι θα κέρδιζε όλα τα φρούτα. Μόλις έδωσε το σύνθημα να ξεκινήσει ο αγώνας, τα παιδιά κρατήθηκαν από τα χέρια και πήγαν στο τέρμα ενωμένα. Ξαφνιασμένος ο ανθρωπολόγος τα ρώτησε γιατί παραβίασαν τους όρους του παιχνιδιού. Εκείνα απάντησαν: «Ουμπούντου». Δηλαδή, «υπάρχω, γιατί υπάρχουμε». Αλλιώς, «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, αν έστω κι ένας από εμάς είναι λυπημένος».

ΜΑΡΙΝΑ ΚΛΩΝΑΡΗ
για το "ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΘΕΑ"
από τις εκδόσεις ΠΗΓΗ.







Πάντοτε μου κέντριζαν το ενδιαφέρον οι θρύλοι, η μαγεία και οι παραδόσεις των λαών. Στα πλαίσια μιας ερασιτεχνικής σύγκρισης μυθολογίας γεννήθηκε και η κεντρική ιδέα για να γράψω την Εξόριστη Θεά. Όλα ξεκίνησαν με το εξής ερώτημα: Πώς αλλάζει μια θεότητα στην αντίληψη των πιστών της ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας στην οποία ζουν αυτοί και ποια ιδιαίτερα γνωρίσματα της αποδίδουν ανάλογα με το περιβάλλον τους.

   Πηγή έμπνευσης αποτέλεσε η μυθολογία των χωρών της Μεσοποταμίας καθώς και η δική μας, η ελληνική μυθολογία. Διαβάζοντας τη μυθολογία των Σουμέριων συνάντησα τη θεά Ινάννα, τη θεά του έρωτα και της γονιμότητας, η οποία ήταν κάτι αντίστοιχο με τις δικές μας θεές την Αφροδίτη, τη Δήμητρα και την κόρη της, την Περσεφόνη. Σε αντίθεση όμως με τις δικές μας θεές, η Ινάννα είναι μια πιο σκοτεινή, φιλόδοξη, εκδικητική και ιδιαίτερα κτητική θεά. Κάπως έτσι άρχισε να σχηματίζεται ο χαρακτήρας της Αννάνυας, της δικής μου Εξόριστης Θεάς. Η Ινάννα των Σουμέριων εμφανίζεται επίσης και στο περίφημο έπος του Γκιλγκαμές. Διαβάζοντας αυτό το κείμενο θαύμασα τη δύναμη και την αποφασιστικότητα του θρυλικού εκείνου βασιλιά, και ήταν αυτά τα δύο στοιχεία που ήθελα να μεταφέρω και στον δικό μου ήρωα, τον πρίγκιπα Αρές.

   Η ιστορία ξεκινά με την κόντρα δύο αδερφών για το θρόνο της πόλης τους. Ο μικρότερος πρίγκιπας Αρές θα πρέπει να φέρει εις πέρας μία αποστολή που θα του αναθέσει ο μεγαλύτερος αδερφός του και νόμιμος διάδοχος του θρόνου, προκειμένου να του τον παραχωρήσει. Η αποστολή αυτή είναι να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη τους την ημίθεη Ιέρεια Αννάνυα που ζούσε πριν από πεντακόσια χρόνια στον παλιό ναό της πόλης τους, μέχρι τη στιγμή που ένας άλλος θεός ήρθε, πήρε τη θέση της κι εκείνη έφυγε κυνηγημένη.

   Κι έτσι ξεκινάει το ταξίδι του Αρές για να βρει αυτή τη μυστηριώδη γυναίκα της οποίας την ύπαρξη μέχρι πρότινος αγνοούσε και ο ίδιος. Καθώς προχωράει, ανακαλύπτει μαζί με τον αναγνώστη τα ίχνη παλαιότερων δοξασιών γύρω από εκείνη. Το ταξίδι του θα μπορούσε να παρομοιαστεί και με ένα ταξίδι στο χρόνο και στην εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Από τη γεωργία, στην εκμετάλλευση των ζώων

και στο εμπόριο, μέχρι την εκμετάλλευση των μετάλλων. Αλλά και από μία απλούστερη μορφή οργάνωσης και διακυβέρνησης, στη δημιουργία ενός καθεστώτος όπου εμφανίζονται οι απαρχές της δημοκρατίας όπως διαμορφώθηκε αυτή σαν καθεστώς στην αρχαία Αθήνα.

   Ο βασικός ήρωας λοιπόν, ο πρίγκιπας Αρές, ψάχνει να βρει τη θέση της Αννάνυας σε κάθε μία από αυτές τις κοινωνίες. Η Αννάνυα σκοινοβατεί μεταξύ κυριολεξίας και μεταφοράς, μεταξύ πραγματικότητας και θρύλων, σε όλη την έκταση του βιβλίου. Είναι η Αφέντρα του νερού, η Κυρά των Φιδιών, αυτή που τα βλέπει όλα, η Μητέρα Γη, είναι η Γυμνή Θεά. Ο Αρές θα συνδέσει όλους τους θρύλους και θα την αναγνωρίσει σε κάθε ένα από αυτούς, θα πιστέψει σ’ εκείνη προκειμένου να τη βρει. Πώς μπορείς άλλωστε να βρεις μια Θεά στης οποίας την ύπαρξη δεν πιστεύεις;

   Από τη μεριά μου τώρα εγώ, ως συγγραφέας, προσπάθησα να φτιάξω μια ιστορία με διαφορετικά επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο να βρίσκεται, φυσικά, η περιπέτεια του Αρές, τα ταξίδια του από πόλη σε πόλη στον επάνω κόσμο, αλλά και το πέρασμά του από τον κάτω κόσμο στα πλαίσια της αναζήτησής του για αυτή τη γυναίκα, η συνάντησή του με άλλους θεούς και η ανάμιξή του στις κόντρες και στις διαμάχες μεταξύ τους, η συνάντησή του με άλλα μυθικά πλάσματα, οι φιλικές του σχέσεις με ανθρώπους που θα βρεθούν στην πορεία του και θα τον βοηθήσουν, αλλά και οι διάφορες ερωτικές του περιπτύξεις με μοιραίες γυναίκες που θα βρεθούν στο δρόμο του. Όλα όσα σκαρφίζεται προκειμένου να πετύχει το στόχο του.

   Ήθελα όμως να υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο που θα δώσει τροφή για σκέψη θέτοντας ερωτήματα όπως:

   Από πού πηγάζει η πίστη μας σε κάποιο θεό; Ποια ανάγκη οδηγεί τους ανθρώπους να πιστεύουν από την αρχή των χρόνων;

   Πόση δύναμη μπορούν να ασκήσουν οι θεοί στην καθημερινότητά μας; Ή μήπως είμαστε εμείς αυτοί από τους οποίους πηγάζει η δύναμή τους;

   Πώς μεταδίδεται η πίστη για κάποιο θεό από μέρος σε μέρος και ποιοι λόγοι συντρέχουν στη διάδοση των θρησκειών;

Ποια είναι η θέση των ανθρώπων σε όλα όσα γίνονται όσον αφορά στην εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας, σε συνάρτηση όμως πάντοτε με την πίστη τους σε κάποιο θεό;   

   Άλλωστε, όπως λέει και η Αννάνυα, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Τα πράγματα γίνονται για να γίνουν κι άλλα στη συνέχεια. Και όλα συμβαίνουν σε μια σειρά και είναι δεμένα μεταξύ τους σαν τους κρίκους μιας αλυσίδας. 

   Όλα τα βιβλία προσφέρουν ένα ταξίδι. Αυτό είναι το ταξίδι του Αρές στην αναζήτηση μιας Εξόριστης Θεάς και σας προσκαλεί για συνοδοιπόρους. Αν σας ευχαριστεί η περιπέτεια, αλλά και η εσωτερική αναζήτηση τότε είναι ένα ταξίδι που θα πρότεινα να κάνετε.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

«Το νερό πηγάζει, κυλάει, ανεβαίνει, πλημμυρίζει, υποχωρεί και την τυλίγει, της δίνει δύναμη, την κάνει Θεά, λατρευτή και μισητή, ζωοδόχο και τιμωρό. Το νερό βρίσκεται παντού, όπως κι εκείνη που κυλάει μαζί του. Προσαρμόζεται σε κάθε πέρασμα, ταξιδεύει μακριά, αλλάζει μορφή αλλά εξακολουθεί να υπάρχει… Και το όνομα αυτής;»

Όταν ο νεότερος πρίγκιπας Αρές, παρακινούμενος από τον ετοιμοθάνατο πατέρα του, προκαλεί τον μεγαλύτερο αδερφό του για το θρόνο της Ιμούρ, εκείνος, προκειμένου να του τον παραχωρήσει, του αναθέτει ως αποστολή να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη τους την ημίθεη Ιέρεια που ζούσε στον Αρχαίο Ναό της Ιμούρ πριν από πεντακόσια χρόνια.

Έτσι, κυνηγημένος από τους εχθρούς του, ξεκινάει την αναζήτηση της μυστηριώδους αυτής γυναίκας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το ταξίδι μιας εξόριστης Θεάς, ψάχνοντας τα ίχνη της, ερευνώντας παλιότερες δοξασίες, ξεχασμένες ή και αλλαγμένες στο πέρασμα των χρόνων. Στην αναζήτησή του αυτή θα περιπλανηθεί σε διαφορετικές πόλεις στον επάνω αλλά και στον κάτω κόσμο, όπου θα ξυπνήσει τρομερά μυθικά τέρατα και θα τα βάλει με πεισματάρηδες Θεούς.

«Πώς είναι δυνατό να βρεις μια Θεά στην οποία δεν πιστεύεις;»