ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ-ΝΑΓΙΑ ΔΑΛΑΚΟΥΡΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ

ΝΑΓΙΑ ΔΑΛΑΚΟΥΡΑ
για το "ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ"
από τις εκδόσεις ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ.

Αγαπώ την Ιστορία και τα ταξίδια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Για μένα, δεν υπάρχει τίποτα συναρπαστικότερο από το να προσπαθείς να προσδώσεις μυρωδιές και εικόνες σε ένα παρελθόν που ξέρεις ότι δεν θα ζήσεις ποτέ. Δεν υπάρχει τίποτε συναρπαστικότερο στον κόσμο από την περιπλάνηση.

Σε μια μοναχική περιπλάνηση που με ώθησε στα άκρα, σε ένα ταξίδι στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη που έκανα με ένα σακίδιο στον ώμο τρύπωσε μέσα μου η ιστορία της Ρόζας και του Λουίς. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια ώσπου να ελευθερωθεί. Ωρίμαζε μέσα μου αργά, ενώ παράλληλα ερευνούσα την πλούσια εθνογραφία εκείνου του τόπου: Ο κόσμος του Μπουένος Άιρες των αρχών του 20ού αι. Ο κόσμος του περιθωρίου, ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει στο μεγαλύτερο λιμάνι του νότου του κόσμου. Υπόκοσμος. Μετανάστες με θλιμμένες ιστορίες. Γυναίκες χαμένες σε φτηνά πορνεία. Ο άστατος ήχος του τάνγκο. Οι θρύλοι της Πάμπα. Οι παγετώνες του τέλους του κόσμου. Η μαγική γη της Αργεντινής. Ελευθερία.

Σε έναν κόσμο μαγείας, θρύλων, παραδόσεων και δεισιδαιμονιών συναντάει κανείς έναν μικρόκοσμο ανθρώπων με ξεχωριστές ιστορίες. Μετανάστες, ντόπιοι, Εβραίοι, Ευρωπαίοι, Ιθαγενείς των Άνδεων και της Γης του Πυρός, Άραβες, Έλληνες και πολλές ακόμη εθνικότητες αποτελούν συναρπαστικούς χαρακτήρες του πολυπολιτισμικού μυθιστορηματικού ψηφιδωτού. Χαρακτήρες με έντονες ζωές, άλλοτε πικάντικες και άλλοτε επαναστατικές, μα όλες τους ιδιαίτερες.

Μια ιστορία για ταξίδια και με άξονα τον έρωτα που αποτελεί ζωογόνο δύναμη για επιλογές και πράξεις. Ένα μυθιστόρημα αφιερωμένο στους μετανάστες και τους επαναστάτες που είναι πάνω από όλα μαχητές.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Μπουένος Άιρες, 1912.
Η Ρόζα φτάνει στο μεγάλο πόρτο της Νότιας Αμερικής έχοντας επάνω της ακόμα το άρωμα της Σικελίας. Μια μετανάστρια ανάμεσα σε χιλιάδες, που ονειρεύεται μονάχα να στεριώσει, μα αγνοεί ότι η ευτυχία βιάζεται να πετάξει μακριά.

Ο Λουίς, νταής του ισπανικού γκέτο, με ρίζες ανδαλουσιανές, ζει στον υπόκοσμο του λιμανιού και δεν ονειρεύεται ποτέ. Ξέρει ότι εκείνο το λιμάνι θα έχει στέμμα του πάντα τη θλίψη.

Από τη γη της Αίτνας έως τη Γη του Πυρός οι δυο θα βυθιστούν σε ένα περιπετειώδες ταξίδι προσπαθώντας να χορέψουν έξω από τη σκιά τους. Με φόντο τον κόσμο των θρύλων και των ιθαγενών, όπου ο έρωτας και η μαγεία ορίζουν τη μοίρα των ανθρώπων, θα αγωνιστούν σκληρά για ένα κομμάτι ευτυχίας.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ-ΜΑΙΡΗ ΣΑΜΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ IWRITE

ΜΑΙΡΗ ΣΑΜΟΥ
για το "ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ"
από εκδόσεις iWrite!











Από παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να «ντύνει» με λέξεις σε μια κόλλα χαρτί οποιαδήποτε κατάσταση αφορούσε τη ζωή μου. Τα συναισθήματα μου φάνταζαν πιο έντονα και πιο αληθινά βλέποντάς τα γραμμένα στα μπλοκ μου παρά έχοντάς τα απλά ως μια ανάμνηση στο μυαλό μου. Αυτή μου η ανάγκη να εκφράζομαι με αυτόν τον τρόπο συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό. Το πρώτο μου συγγραφικό εγχείρημα δεν θα μπορούσε να αφορά τίποτε άλλο από την αγάπη και τη θέληση. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία αγάπης που εμπνεύστηκα σε ένα ταξίδι μου στην Ιταλία όταν ξεφυλλίζοντας κάποια vintage έντυπα το βλέμμα μου αιχμαλώτισαν εικόνες δυνατές, βγαλμένες από έναν μύθο.

Το Παραμύθι για μεγάλους δεν είναι μια ακόμη ιστορία μεγάλης αγάπης μα στην ουσία ένα κείμενο του οποίου οι λέξεις είναι τόσο δυνατές ώστε να περάσουν μηνύματα για το πώς τελικά ενώ η μοίρα προαποφασίζει για εμάς, οι ίδιοι με γνώμονα πάντοτε την θέληση και την ψυχή, φτάνουμε να αλλάξουμε τα «γραμμένα». H επιλογή των δύο ηρώων της ιστορίας μου δεν είναι τυχαία ως προς την ιδιότητα και τη μορφή τους. Θέλοντας να αποτυπώσω την ελεύθερη βούληση, αψηφώντας εμπόδια για να κατακτήσουν αυτό που βαθιά επιθυμούν, την αγάπη, επέλεξα μορφές που συναντάμε συνήθως σε μύθους. Και οι δυο αποπνέουν συναισθήματα ανθρώπινα όπως φόβος, επιθυμία, τόλμη και θάρρος προσδίδοντας έτσι στην ιστορία το ανθρώπινο- ρεαλιστικό στοιχείο.

Αυτό που επιθυμώ για τον αναγνώστη διαβάζοντάς το είναι να κάνει ένα απίστευτο ταξίδι από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα. Ο συνδυασμός της εκπληκτικής εικονογράφησης με την δύναμη που φέρουν οι λέξεις του κειμένου είναι βέβαιο πως θα συναρπάσουν αλλά και θα μαγέψουν τον αναγνώστη – όπως εξάλλου οφείλει να κάνει ένα όμορφο παραμύθι!

Τα συναισθήματα που βίωσα κατά την γραφή του βιβλίου ήταν η γαλήνη κι η ηρεμία της ψυχής μου πράγμα που επιθυμώ να βιώσει επίσης ο αναγνώστης. Το Παραμύθι για μεγάλους είναι μια αληθινή ιστορία αγάπης για να νοσταλγήσουν οι μεγάλοι μα και να αναγνώσουν κάτι όμορφο και διδακτικό ακόμη και στους μικρούς. Εξάλλου μια αληθινή ιστορία αγάπης δεν έχει κάτι να κρύψει.. λάμπει από μόνη της και αγγίζει ψυχές!

Το αγαπημένο μου απόσπασμα από το Παραμύθι για μεγάλους είναι το εξής:

«Οι ήρωες της δικής μας ιστορίας, προερχόμενοι από τον δικό τους μύθο, έγραψαν το δικό τους παραμύθι. Το τέλος το έδωσαν οι ίδιοι. Μπορεί η μοίρα να τους ένωσε, μα δεν άφησαν το τέλος στα χέρια της. Παραβλέποντας τους νόμους της φύσης, τα «θέλω» των γύρω τους κι οτιδήποτε άλλο στεκόταν εμπόδιο. Το συναίσθημα και η καρδιά μίλησαν. Η φλόγα στα μάτια διέταξε και το μυαλό ενήργησε. Εξάλλου, είπαμε... οι άνθρωποι μπροστά στο μεγαλείο ενός έρωτα θα πρέπει να υποκλίνονται κι όχι να στέκονται εμπόδιο.»

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

«… οι άνθρωποι μπροστά στο μεγαλείο ενός αληθινού έρωτα οφείλουν να υποκλίνονται κι όχι να στέκονται εμπόδιο»

Παραμύθι για μεγάλους; Ναι σίγουρα υπάρχει κι είναι εξίσου όμορφο και διδακτικό όσο τα παραμύθια που όλοι μας διαβάζαμε μικροί. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται στη γειτονική μας Ιταλία. Οι ήρωες της ιστορίας συναντώνται έπειτα από ένα απρόσμενο παιχνίδι της μοίρας κι όλα στη ζωή τους αλλάζουν από εκεί κι έπειτα. Μύθοι, αλήθειες, ομορφιά, χαρά μα και θλίψη γεμίζουν τις σελίδες αυτού του παραμυθιού. Όλα εκείνα που γεμίζουν τις σελίδες της ζωής μας.

ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΡΟΦΗ-ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ SILK

ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
για το "ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΡΟΦΗ"
από τις εκδόσεις SILK.













Μου αρέσει τόσο να γράφω ιστορίες που να ταξιδεύω στον κόσμο, να γνωρίζω νέους τόπους, ποικίλες κουλτούρες και αυτά να τα μεταφέρω στον αναγνώστη μου... Κάπως έτσι, μία φίλη μου πρότεινε να γράψω για έναν Ισπανό και αμέσως -χωρίς να ξέρω το γιατί- τον φαντάστηκα ως οδηγό στη Formula 1. Πρωταθλητής, εγωιστής, παθιασμένος και... κακομαθημένος. Από αυτούς που έχουν στόχο και πρόγραμμα αλλά ξέρουν και πώς να ξεφεύγουν όταν υπάρχει η σωστή αφορμή.Πολλά σημάδια, πολλοί φόβοι για έναν άνδρα που ρισκάρει τη ζωή του σε τέσσερις τροχούς. Και ο μεγαλύτερος φόβος, αυτός να αφεθεί και να δοθεί...
Από την άλλη πλευρά, έρχεται η ηρωίδα μου, μία κοπέλα πληγωμένη, με μία βαριά απώλεια πάνω της που την έχει στιγματίσει. Δυναμική, με έντονη προσωπικότητα και εξίσου πονεμένη και εσωστρεφής. Με αρκετά μυστικά και δύσκολο παρελθόν. Και οι δυο είναι εκρηκτικές προσωπικότητες και μαθαίνουν στην πορεία να μοιράζονται σκέψεις, συναισθήματα και ζωές. Είναι μία ιστορία με έντονες εικόνες αλλά και με ακόμη πιο έντονα συναισθήματα. Μία εμβάθυνση στις ψυχές των ανθρώπων όπου κρύβονται πόνοι, φόβοι, αγωνίες, αλήθειες. Ταξιδεύουμε στην Ισπανία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, αλλά το πιο μαγικό είναι το ταξίδι μέσα από τα μάτια των δύο κεντρικών ηρώων, εκεί όπου ξετυλίγονται τα ανθρώπινα συναισθήματα σε όλο τους το μεγαλείο. Η δύναμη της αγάπης, της φιλίας, η αξία της οικογένειας... Ο έρωτας νικά το ψέμα και το μίσος, νικά τον θάνατο και δίνει ζωή... Είναι μία ιστορία που αγάπησα δυνατά και με συγκίνησε έντονα. Ερωτεύτηκα τους ήρωές μου και παρασύρθηκα μαζί τους. Ελπίζω όλο αυτό το έντονο συναίσθημα που βίωσα όταν το έγραφα να το αισθανθεί και ο κάθε ένας αναγνώστης, να μιλήσει μέσα του και να παρασυρθεί μαζί μας...

Ο παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1, Χουάν Γκαμπριέλ Μορένο έχει μάθει να ζει στον ίλιγγο της ταχύτητας και του πάθους. Αυτό που δεν έχει συνηθίσει είναι η απόρριψη. Όταν η μηχανολόγος Αυγή Κάρμεν Πέρεθ μπαίνει στη ζωή του, δέχεται για πρώτη φορά καίριο πλήγμα στον ανδρικό του εγωισμό. Η όμορφη μηχανολόγος αρνείται να υποταχθεί στη γοητεία του Ισπανού πιλότου αυτοκινήτων ταχύτητας κι αυτός θέτει νέο στόχο, την κατάκτηση της καρδιάς της. Ενώ για εκείνον είναι ένα προσωπικό στοίχημα για εκείνη το να ερωτευθεί ένα γόη οδηγό μονοθέσιων είναι εφιάλτης. Κι ενώ παλεύει να καταπολεμήσει την έλξη της προς τον ακαταμάχητο Χουάν, η μοίρα έχει τα δικά της σχέδια γι’ αυτούς. Τη στιγμή που παρασύρονται στη δίνη τους πάθους τους, γίνονται έρμαια αόρατων εχθρών που στήνουν γύρω τους αριστοτεχνικά το σχέδιο της εκδίκησης. Μυστικά από το παρελθόν, πάθη, φόβοι και φιλοδοξίες μετατρέπουν το όνειρο σε εφιάλτη. Οι δύο εραστές χάνουν όσα αγάπησαν και ονειρεύτηκαν και γίνονται αντίπαλοι σε έναν αγώνα που το γενικό πρόσταγμα το έχει ο έρωτας. Η λύση θα δοθεί στην τελευταία στροφή…

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΙΑΦΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ" ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΑΦΟΥ!!!

ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

Στα Συναξάρια της μικρής πατρίδας, παρακολουθούμε την πορεία των ηρώων που γνωρίσαμε στα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας, να συνεχίζουν να παλεύουν για την ελευθερία με ακόμα μεγαλύτερο πάθος στην σκλαβωμένη Μακεδονία, που βρισκόταν υπό τον Τουρκικό ζυγό αλλά και τις βλέψεις μιας μεγαλύτερης Βουλγαρίας.

Παρουσιάζετε ο ενεργός ρόλος των ανδρών, γυναικών, ακόμη και παιδιών. Όλοι οι ήρωες ανεξαρτήτως ηλικίας, βιοτικού αλλά και μορφωτικού επιπέδου, ενώνονται για τον ίδιο σκοπό, για να δουν την δική τους Γη, την Μακεδονία ελεύθερη. Τα παιδιά τους να μπορούν να μιλάνε την γλώσσα τον προγόνων τους.

Ένας πόλεμος δεν κερδίζεται μόνο με τα όπλα και την μάχη, αλλά και με τα γράμματα. Προσπαθούν να σβήσουν κάθε Ελληνικό στοιχείο, όμως δασκάλες όπως η Αρετή, με κίνδυνο την ίδια τους την ζωή, διδάσκουν με πάθος ώστε να μάθουν γράμματα σε κάθε παιδί και να μεταλαμπαδεύσουν την Ελληνική ιστορία.

Δύσκολος ο ρόλος τους, μιας και όχι μόνο έχουν ελάχιστα βιβλία, αλλά πρέπει να παλέψουν με τον εχθρό. Έναν εχθρό ύπουλο, που χτυπά ανεξέλεγκτα, χωρίς να δείξει έλεος. Αναγκάζονται από δασκάλες να μεταμορφωθούν σε πολεμιστές, κρατώντας οι ίδιες όπλα στα χέρια τους, κάτω από αντίξοες συνθήκες, μέσα στην βροχή, στο χιόνι, στα βουνά, μέσα σε βούρκους, ώστε να υπερασπιστούν τους μαθητές τους, το σχολείο τους, αλλά και τους ανθρώπους του χωριού που πλέον ήταν όλοι τους μια οικογένεια.

Ποτέ δεν θα ακουστεί παράπονο από τα χείλη τους, κάθε φορά που τους ζητούν την βοήθεια για να σωθούν ανθρώπινες ζωές, βρίσκονται εκεί, χωρίς να σκεφτούν ούτε μία φορά την ίδια τους την ζωή.

Πολλές δασκάλες σκοτώθηκαν, κάηκαν ζωντανές, τις διαμέλισαν, τις έγδαραν για να σπείρουν τον φόβο, μόνο που δεν κατάλαβαν πως αυτό ήταν που πείσμωνε τις υπόλοιπες και τις έκαναν πιο δυνατές και πιο αποφασισμένες. Έστω και μία λέξη Ελληνική να μάθαιναν στα παιδιά, ήταν μεγάλη ικανοποίηση για εκείνες.

Μέσα σε έναν πόλεμο, τα παιδιά πληρώνουν το μεγαλύτερο κόστος. Οι φτερούγες αντί να ανοίγουν για να πετάξουν μακριά, τσακίζουν μέρα με την μέρα και η πείνα καθώς και οι αρρώστιες τα εξαφανίζουν. Πολλές φορές χάνουν την ζωή τους μόνο και μόνο επειδή είναι παιδιά της Μακεδονικής Γης. Κάποια βρέθηκαν κρεμασμένα, μαχαιρωμένα, κάποια κοριτσάκια βιασμένα μπροστά στα μάτια των μητέρων τους. Τι να εξηγήσει μια δασκάλα σε αυτές τις αθώες ψυχές που κρέμονται από τα χείλη τους, αφού κάποια από αυτά, ως μητέρες τους τις βλέπουν μιας και είχαν μείνει ορφανά. Ανοίγουν την αγκαλιά και προσφέρουν την αγάπη απλόχερα και αβίαστα σε αυτές τις μικρές απροστάτευτες ψυχές.  Γίνονται από δασκάλες, μητέρες.

Συναντάμε γυναίκες εθελόντριες, που θυσιάζουν την προσωπική τους ζωή και μπαίνουν ενεργά στη μάχη. Έχασαν πατέρα, αδερφούς, συζύγους αλλά εκείνες αποφάσισαν πως έπρεπε να δοθεί ένα τέλος.

Γυναίκες όπως η Φωτεινή, η άλλη ηρωΐδα,  που ξεριζώθηκε από την πόλη που γεννήθηκε, μεγάλωσε και αγάπησε, βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη ψυχικά διαμελισμένη, έχοντας ήδη μία μεγάλη απώλεια, τον αδερφό της.

Η απώλεια αυτή στιγμάτισε την καρδιά της και ήταν η αφορμή να παίρνει κάθε μέρα δύναμη και κουράγιο για να δώσει την δική της μάχη. Μια μάχη που εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για την ίδια. Πόσα κρυφά δρομολόγια έπρεπε να εκτελέσει με την ιδιότητα της νοσοκόμας, ώστε να μεταφέρει απόρρητα έγγραφα του προξενείου σε θέσεις κλειδιά; Δεν τα μετρούσε πλέον.

Πόσες φορές η ίδια κινδύνευσε, βρέθηκε να παλεύει για την ζωή της, να βρίσκεται στα πρόθυρα του Θανάτου, αλλά και πάλι μόλις ανακτά τις δυνάμεις της να βρίσκεται στο πλευρό όσων την είχαν ανάγκη. Να περιθάλπει και να ανακουφίζει τον πόνο των άλλων, να βρίσκεται πάντα δίπλα τους, ξεχνώντας την δική της κούραση. Να βρίσκεται μακριά από τους αγαπημένους της και να αγωνιά κάθε στιγμή για εκείνους, αλλά μπροστά στον ιερό σκοπό, όλα έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα.

Ο Λευτέρης και ο Μάνος, Μακεδόνας ο πρώτος και Κρητικός ο δεύτερος. Από διαφορετικές πατρίδες, διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετική ντοπιολαλιά και όμως άνδρες σαν και αυτούς ενώθηκαν. Τους ένωσαν οι απώλειες που βίωσαν, αλλά και ο κοινός τους σκοπός, μια ελεύθερη πατρίδα, ενωμένη με την υπόλοιπη Ελλάδα. Αυτό ήταν το μεγάλο τους όνειρο.

Αδυσώπητος και άγριος ο αγώνας, η γη μάτωνε κάθε μέρα, αλλά εκείνοι πολέμησαν με τα λιγοστά τους όπλα και εφόδια, τσακισμένοι από την πείνα και την κακουχία, με νέα τραύματα κάθε φορά μετά από κάθε μάχη, με νέες απώλειες. Υπήρχαν πολλοί που πίστευαν πως αυτοί οι άνδρες θα τα εγκατέλειπαν γρήγορα, μιας και η βοήθεια από την Ελλάδα καθυστερούσε, αλλά εκείνοι πολεμούσαν με την ψυχή τους, για τον ιερό τους σκοπό.

Το όνειρο και την ελπίδα, που κάποιες φορές πήγαινε να σβήσει βρισκόταν συχνά κάποιος να την αναπτερώσει, όπως ο Παύλος Μελάς, ο καπετάν Άγρας, ο Γερμανός Καραβαγγέλης, αλλά και οι απλοί χωρικοί που τους βοηθούσαν με κάθε μέσο.

Δεν τα παράτησαν ποτέ τους και χάρη σε όλους εκείνους, που η καρδιά τους χτυπούσε Ελληνικά η ελπίδα δυνάμωνε. Μία μάχη, που ίσως φαινόταν άνιση στα μάτια κάποιων, λάθεψαν  και δεν υπολόγισαν πως η δύναμη ψυχής μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά.

Με τα Συναξάρια της μικρής Πατρίδας, όπως είπα και στην αρχή ολοκληρώνεται η τριλογία  του Μακεδονικού Αγώνα του κ. Παπαθεοδώρου. Για εμένα ήταν μία από τις εξαιρετικές τριλογίες που έχω διαβάσει. Η πένα του κ. Παπαθεοδώρου με ταξίδεψε πίσω στο χρόνο, έζησα τις καταστάσεις που περιέγραφε με τρόπο μαγικό. Παντρεύει με μαεστρία τα ιστορικά και μυθοπλαστικά πρόσωπα και το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικό συγγραφικό έργο. Αποκόμισα πολλές πληροφορίες που αγνοούσα για τον Μακεδονικό αγώνα,  που δεν είχα καν διδαχτεί ούτε στα σχολικά μου χρόνια. Περπάτησα μαζί με τους ήρωες στα δύσβατα μονοπάτια, ανέβηκα βουνά, έζησα μαζί τους την κάθε στιγμή έντασης. Αγωνιούσα για το τι θα συμβεί, ένιωσα θλίψη και οργή να με κυριεύει, αλλά πάνω απ’ όλα ένιωσα ευγνωμοσύνη  και περηφάνια για όλους εκείνους που αντιστάθηκαν και πάλεψαν για την ελευθερία.

 Μια ιστορία της Ελλάδας, που δεν πρέπει να ξεχνάμε και η νέα γενιά πρέπει μαθαίνει! Η Ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα.

 «….Ο μόνος τάφος των νεκρών, είναι οι καρδιές των ζωντανών….» αναφέρει στο βιβλίο ο κ. Παπαθεοδώρου και θα συμφωνήσω απόλυτα. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε όσους πολέμησαν, όσους θυσιάστηκαν, για να βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή ελεύθεροι! 

«Άραγε θα ξεχάσουμε ποτέ; Θα γιατρευτούμε απ’ τις πληγές;» 

«Παρακαλώ να μην ξεχάσω. Τούτος ο αγώνας από τον νου και την καρδιά μου να μη σβηστεί. Τόσες θυσίες, τόσες αδικοχαμένες ψυχές, ούτε μια να μη λησμονηθεί…» 

Πήρε το βλέμμα της από πάνω του και κοίταξε με μάτια βουρκωμένα τη Θεσσαλονίκη που έσβηνε αργά στην πρωινή ομίχλη. 

«Έχεις δίκιο…» ψιθύρισε στο τέλος. «Ο μόνος τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών…» 

Ο Μήλιος, η Ανθή, η μικρούλα Βάσιλκα, λιανοκέρια της σκλάβας Μακεδονίας. Μια χούφτα χρόνια μόνο η ζωή τους, στεριωμένα σε φωτιά και πόλεμο. 

Η Αρετή και η Φωτεινή, γυναίκες της μικρής πατρίδας, ταγμένες σε αγώνα αντρειωμένο για το γένος και τη λευτεριά. Θέριεψαν οι ψυχές τους κι έκλαψαν συνάμα. Για το παιδί που έχασε τόσο άδικα η μία. Για τον άντρα που αγάπησε παράφορα και σκότωσε με τα ίδια της τα χέρια η άλλη. 

Σιμά τους ο Παύλος Μελάς, ο Τέλλος Άγρας, ο καπετάν Κώττας, ο καπετάν Γαρέφης. Κείνοι που θυσιάστηκαν κι αναπαύτηκαν αιώνια στα σπλάχνα της μακεδονικής γης, αντάμα με χιλιάδες άλλους άνδρες και γυναίκες του λαού μας. 

Συναξάρια της μικρής πατρίδας. 
Μαρτύρων και ηρώων αίμα. 
Αυτή είναι η ιστορία τους.

Μετά τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ και τα ΛΙΑΝΟΚΕΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου ολοκληρώνει την πολύκροτη σειρά του «Μακεδονικού Αγώνα» με το τρίτο μυθιστόρημα, ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ. Μια σειρά-έπος για τη Μακεδονία, που τη χαρακτηρίζει η ιστορική ακρίβεια και η συνταρακτική πλοκή.

Γράφει η Κωνσταντίνα Σιάφη Διαμάντη

Δείτε τη σελίδα της συγγραφέως ΕΔΩ

Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΟΥΝΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΠΙΚΡΟ ΓΛΥΚΟ ΛΕΜΟΝΙ" ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΒΟ'Ι'ΚΟΥ ΑΦΟΥ!!!

Άρωμα Μελάνης και Πικρό Γλυκό Λεμόνι….

"Νόμιζα ότι τα είχα αφήσει όλα πίσω μου: Τους ανθρώπους που μ' ανάθρεψαν, τον τόπο που γεννήθηκα, το στεφάνι που φόρεσα...

Λένε πως η ανθρώπινη μνήμη είναι επιλεκτική... Μέχρι τη στιγμή που ένα γλυκό λεμονάκι θα την ξυπνήσει και θα τα θυμηθεί όλα..."

Στις σελίδες της ιστορίας που γράφτηκαν με αίμα, δεν θρηνούμε μόνο τις καταστροφές και τις αμέτρητες ανθρώπινες ψυχές που έχασαν την ζωή τους για την ελευθερία. Θρηνούμε κι εκείνους που επέζησαν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι τα βαθιά γεράματα τους, δεν αντίκρισαν ποτέ τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, αφού για να σωθούν από την μανία των κατακτητών ξέφυγαν σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Δεν αντίκρισαν ποτέ ξανά τους δικούς τους ανθρώπους και δεν αγκάλιασαν ποτέ τα παιδιά τους που άφησαν πίσω τους.

Όλοι τους ήρωες πραγματικοί, όπως και ο Κωνσταντής που άφησε πίσω την γυναίκα του την Ασημούλα για να πολεμήσει. Από την Καβάλα καταλήγει στη Γερμανία του Κάιζερ, αφήνοντας για πάντα πίσω του όχι μόνο την κατεστραμμένη του ζωή αλλά και τους αγαπημένους του ανθρώπους. Τα χρόνια περνούν, ο δικός του Γολγοθάς τεράστιος, αντιμετωπίζοντας καθημερινά την βία, τον όλεθρο του πολέμου, τον θάνατο και την ξενιτειά. Αυτό όμως που συνθλίβει την καρδιά του, είναι πως δεν μπορεί πια να θυμηθεί το πρόσωπο της αγαπημένης του.

Πόσο εύκολο είναι να καταστραφεί η ζωή σου; Πολύ και κυρίως όταν ακολουθούν κι άλλα δεινά, κι άλλοι πόλεμοι, και τα χρόνια μαστιγώνουν ανελέητα την ψυχή σου, για τα λάθη που είχες κάποτε πράξει. Κι αυτά τα άτιμα, δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Καταστρέφονται οικογένειες, σχέσεις και ισχυροί δεσμοί, αλλά εκείνα συνεχίζουν να σε στοιχειώνουν, μέσα από το παράξενο παιχνίδι της μοίρας. Διαβάζοντας το, θα νιώσετε πόνο, πίκρα, αγανάκτηση, θυμό και αγάπη. Θα σκεφτείτε, θα νιώσετε και στο τέλος, θα καταλάβετε πως οι ανθρώπινες σχέσεις, διαλύονται τόσο εύκολα, σαν τον αέρα που σκορπά το οξυγόνο στην πλάση.

Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που φέρνει στο φως μια από τις πιο άγνωστες πτυχές της ελληνικής ιστορίας.

Νόμιζα ότι τα είχα αφήσει όλα πίσω μου: τους ανθρώπους που μ’ ανάθρεψαν, τον τόπο όπου γεννήθηκα, το στεφάνι που φόρεσα...

Λένε πως η ανθρώπινη μνήμη είναι επιλεκτική... Μέχρι τη στιγμή που ένα γλυκό λεμονάκι θα την ξυπνήσει και θα τα θυμηθεί όλα...

Λιδωρίκι 1913. Η Ασημούλα κι ο Κωνσταντής παντρεύονται από έρωτα. Η απρόσμενη στρατολόγηση του Κωσταντή θα τον απομακρύνει από τη γυναίκα του και το παιδί που περιμένουν. 

1914. Ξεσπάει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Στην Ελλάδα, το μίσος βενιζελικών και βασιλικών κι ο επερχόμενος Εθνικός Διχασμός θα φέρουν μαύρα σύννεφα όχι μόνο στον τόπο αλλά και στη ζωή των δύο νέων.

1916. Έξι χιλιάδες στρατιώτες, ανάμεσά τους κι ο Κωσταντής, μεταφέρονται μυστικά από την Καβάλα στη Γερμανία του Κάιζερ. Μέσα από τις στάχτες του πολέμου, θα γεννηθεί ένας καινούργιος έρωτας.

1944. Το Λιδωρίκι καίγεται. Ένας Γερμανός στρατιώτης θα σώσει από την πύρινη λαίλαπα δύο ψυχές που η ζωή θα φέρει στο δρόμο του μέσα από ένα παράξενο παιχνίδι της μοίρας. 

Δύο εποχές, δύο πόλεις σε δύο διαφορετικές χώρες, δύο γυναίκες, μια φοβερή αποκάλυψη...

Ένα μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που θα φέρει στο φως μία από τις άγνωστες πτυχές της ελληνικής ιστορίας.

Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.

Βρείτε τη Βασιλική Τσούνη στο f/b ΕΔΩ

ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ-ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ
για την ΕΛΕΓΕΙΑ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ(ΘΕΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ-ΑΓΓΕΛΟΙ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ)
από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Θεοί από στάχτη, Άνθρωποι από στάχτη, Άγγελοι από στάχτη… Οι τρεις τόμοι της τριλογίας μου, στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και στα χέρια του κοινού… Η ελεγεία της στάχτης τελείωσε και μαζί της ένα συγγραφικό ταξίδι που ήταν μακρύ και δύσβατο καθώς κράτησε από το 2011 έως το 2018. Μπήκε επιτέλους η τελευταία τελεία η οποία όμως συνεχίζει να μετατρέπεται σε αποσιωπητικά όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ένας στίχος της ποιήτριας Νάγιας Κωστοπούλου. Μου δημιουργεί ασταμάτητα ερωτήματα και μου βάζει ακατάπαυστα γρίφους για το μέλλον των ηρώων που δημιούργησα. Τι θα απογίνει ο Γκαρντ, πώς θα είναι άραγε η κοινή ζωή της Εύας με τον Έμπερχαρντ, πού θα ζήσουν, για πόσο θα αντέξουν να είναι μαζί, πώς διαχειρίζεται μέσα του ο Νόρμπερτ το μόνιμο τραύμα που κουβαλάει απ’ την παλιά του απώλεια;

Γιατί οι ήρωες που δημιουργούμε μένουν για πάντα στην καρδιά μας και είναι δικοί μας άνθρωποι αφότου γεννηθούν. Ή μήπως προϋπάρχουν μέσα μας και ξεπροβάλλουν ένας ένας όταν υπάρξει το ερέθισμα, όπως επέμενε ο Νίτσε;

Μπορεί… Και τι αξία έχει μια τέτοια απάντηση. Σημασία έχει το ταξίδι που ήταν μακρύ και δύσβατο αλλά αλησμόνητο ταυτόχρονα. Ο παιδεμός είναι μέρος του έρωτα και της γραφής κατά συνέπεια του έρωτα της γραφής. Και σε αυτό το ταξίδι  αναδύθηκαν ήρωες πολλοί και όχι με τη σειρά που τους γνωρίσατε. Ίσως σας ξαφνιάσω με αυτό που θα πω αλλά η Ροζαλία Σεφεριάδη και ο περίγυρός της, οι γονείς κατ’ ουσίαν και οι Εβραίοι φίλοι και συνεργάτες του μικρασιάτη πατέρα της δεν είναι η πρώτη ηρωίδα που αναδύθηκε στο μυαλό μου. Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας που γράφτηκε ήταν το τρίτο όσο παράξενο κι αν φαντάζει αυτό. Πρώτος ξεπρόβαλε ο Χανς Έμπερχαρντ με το καπέλο και την καμπαρντίνα του αλά Χάμφρεί Μπόγκαρτ, αυτή η δυστοπική φιγούρα που πάσχιζε να κρύψει την ανεξήγητη νιότη του. Έπειτα μου απαίτησε να δημιουργήσω την ιστορία του και αυτή η ιστορία αντίστοιχα μου επέβαλε τη δημιουργία των άλλων ηρώων.

Ο Χανς Έμπερχαρντ επομένως, αυτός ο ιδιόρρυθμος ίσως και αλλόκοτος ήρωας που με παίδεψε απίστευτα ώσπου να τον παγιδέψω στο χαρτί είναι ο ηθικός αυτουργός της τριλογίας μου. Τον λόγο θα τον διαπιστώσετε ανακαλύπτοντάς τον στις σελίδες του βιβλίου και ελπίζω να γοητευτείτε απ’ αυτόν όπως σαγήνευσε εμένα. Γιατί το τρίτο βιβλίο και κατ’ ουσίαν η ιστορία του Έμπερχαρντ δεν μοιάζει με καμιά απ’ τις εγκιβωτισμένες ιστορίες στην τριλογία μου. Αντίθετα, είναι το αποκορύφωμα της διάθεσής μου να παίξω γράφοντας και να γράψω παίζοντας. Γιατί ένα βιβλίο δεν είναι μόνο υπόθεση, ήρωες και πλοκή. Είναι και γλώσσα. Είναι και ύφος γραφής. Είναι και εναλλαγή ειδών μυθιστορήματος.

Κι εδώ θα σας αποκαλύψω το μυστικό μου. Η τριλογία αποτέλεσε για μένα μια πολλαπλή πρόκληση. Μια πρόκληση όχι μόνο σε ιδεολογικό- ερευνητικό και μυθοπλαστικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο καθαρά γραφής και υπηρέτησης ειδών γραφής.

Σε ποια κατηγορία μπορεί να ενταχθεί η τριλογία; Ενδεχομένως σπαζοκεφαλιά... Ο πρώτος τόμος έχει έντονα ψυχογραφικά και ηθογραφικά χαρακτηριστικά ενώ ο δεύτερος βασίζεται στην ιστορική μυθιστορία. Ο τρίτος όμως;

Ο τρίτος διαθέτει έντονο το στοιχείο του μυστηρίου κοντά σε όλα τα άλλα του γνωρίσματα. Διαθέτει ρεαλισμό παντρεμένο με υπερρεαλιστικά στοιχεία προκειμένου να δοθεί έμφαση στην κεντρική ιδέα που πραγματεύεται, την σαρωτική καταστροφή της παθογένειας του φανατισμού σε όλες της τις εκφάνσεις. Σχοινοβατεί πάνω σε υποθέσεις βασισμένες σε ιστορικά στοιχεία και αγγίζει φλέγοντα διαχρονικά ζητήματα ειπωμένα μέσα απ’ τον μύθο. Κάποιοι πιθανόν να θεωρήσουν ότι άγγιξα τη νορβηγική σχολή ή κάποιοι άλλοι το φαντασιακό μυθιστόρημα.

Εκείνο που έχει σημασία πάντως είναι ότι αισθάνομαι λύτρωση και πληρότητα. Περπάτησα σε καινούρια συγγραφικά μονοπάτια και ομολογώ ότι το απόλαυσα και θα το ξανακάνω στην πρώτη ευκαιρία. Μου δόθηκε το έναυσμα να παράξω μια ολόκληρη πινακοθήκη χαρακτήρων καμωμένων με όση αληθοφάνεια απαιτείται για να ανασαίνουν και να συνομιλούν με τον αναγνώστη. Χαρακτήρων ασπρόμαυρων. Συνάμα καλών και κακών. Σκοτεινών ή φωτεινών ανάλογα με τις συνθήκες. Όμοιων κατά βάθος με μας, αφού όλοι μας παίρνουμε φως ή σκοτεινιάζουμε ανάλογα με τα βάσανα και τη γαλούχησή μας. Χαρακτήρων βουτηγμένων στη στάχτη: στη στάχτη της φωτιάς, στη στάχτη του Άουσβιτς, στη στάχτη απ’ την οποία ξαναγεννιέται ο Φοίνικας και ανοίγει τα ολοκαίνουργια φτερά του.

Δείτε περισσότερα για την συγγραφέα και τα βιβλία της ΕΔΩ

Η Ροζαλία Σεφεριάδη, κόρη του Αρίστου και της Ελπινίκης, που κατέφυγαν πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη το 1914, είναι μια κοπέλα διαφορετική από εκείνες της γενιάς της. Aδιαφορεί για τα τετριμμένα κοριτσίστικα όνειρα και οραματίζεται μουσικές σπουδές στο Παρίσι, παρόλο που τα σύννεφα του ναζισμού σκιάζουν ήδη την Ευρώπη.
Κρύβοντας χρόνια ολόκληρα ένα εφημεριδόφυλλο με τη φωτογραφία του νεαρού μαέστρου Ανατόλ Κοβάλσκι, παίρνει την τύχη στα χέρια της όταν λαμβάνει ένα γράμμα από τη Γαλλία. Παιδική φίλη με τον Αλμπέρτο Μαλάχ, γιο του εύπορου βιβλιοπώλη της εβραϊκής κοινότητας, ο οποίος βιώνει την προσωπική του τραγωδία, θα καταστρώσει ένα ραδιούργο σχέδιο για να περιφρουρήσει τα μυστικά και των δυο τους. Χάρη σε αυτό το σχέδιο η Ροζαλία και ο Ανατόλ θα ανταμωθούν...
Τι θα προκύψει από τη μοιραία γνωριμία τους; Ποιο ρόλο θα παίξει στη σχέση τους ο Γαλλοεβραίος ζωγράφος Ζαν Πιερ Λαρούζ και ποιος είναι στ’ αλήθεια ο Κοβάλσκι;

Το πρώτο βιβλίο μιας συγκλονιστικής ιστορίας για τον ρατσισμό και τον έρωτα, την τέχνη και την τόλμη της ζωής, την προκατάληψη και την ελευθερία μέσα στις στάχτες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Παρίσι, 1940.
Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από τη Γαλλία την εποχή που η Ροζαλία Σεφεριάδη αναζητά τον αγαπημένο της Ανατόλ Κοβάλσκι που έχει εξαφανιστεί. Σύντομα θα μάθει πως πίσω από την εικόνα του διάσημου μαέστρου κρύβεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επουλώσει τις κρυφές πληγές του παρελθόντος.
Παλεύοντας να επιβιώσει σε μια αφιλόξενη για ανύπαντρες μητέρες εποχή, η Ροζαλία δέχεται να γίνει η Χάννα Λαρούζ, σύζυγος του Γαλλοεβραίου ζωγράφου Ζαν Πιερ. Αυτή η απόφαση, σαν το πρώτο πλακάκι ενός ντόμινο, θα την οδηγήσει πρώτα στο κρεβάτι του Γερμανού ταγματάρχη Μαξ Μάισνερ κι έπειτα στο πορνείο και στην ορχήστρα γυναικών στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.
Καθώς η αυτοθυσία εναλλάσσεται με την προδοσία, η αλήθεια με το ψέμα και η εξιλέωση με την ταπείνωση, τα όρια του μυαλού και του κορμιού της δοκιμάζονται και η διπλή απώλεια που θα υποστεί θα τη στοιχειώσει για πάντα.
Η μοίρα εξαντλεί τη σκληρότητά της, αρπάζοντας όσα της είχε χαρίσει.
Το δεύτερο βιβλίο μιας συγκλονιστικής ιστορίας για τον ρατσισμό και τον έρωτα, την τέχνη και την τόλμη της ζωής, την προκατάληψη και την ελευθερία μέσα στις στάχτες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Βερολίνο, 1998
«Δεν φαντάζεσαι πόσο δύσκολο είναι ν’ ανακαλύπτεις πως διαφέρεις χωρίς να ξέρει κανείς να σου εξηγήσει τον λόγο. Δεν μπορείς να υποπτευθείς πόσο υποφέρεις όταν πρέπει να κρύβεσαι, να υποκρίνεσαι και να αισθάνεσαι ενοχές, μόνο και μόνο επειδή δεν είσαι συνηθισμένος».

Η Εύα Στεργίου, εγγονή της Ροζαλίας Σεφεριάδη, είναι φοιτήτρια στο Βερολίνο, το 1998. Τη νύχτα που μαθαίνει ότι πέθανε η γιαγιά της δέχεται μαζί με τον έγχρωμο φίλο της την άγρια επίθεση μιας ομάδας νεοναζί. Τους κακοποιημένους νέους θα εντοπίσει ο αστυνομικός διευθυντής Νόρμπερτ Γουόκερ. Ένα σημάδι στο σώμα της Εύας θα γίνει η αφορμή για μια σειρά καταιγιστικών εξελίξεων και την αποκάλυψη συγκλονιστικών μυστικών.
Με φόντο την ιστορική πραγματικότητα των γενετικών πειραμάτων, το ναζιστικό πρόγραμμα Lebensborn και το ξύπνημα του νεοναζισμού, τρεις άνθρωποι αναζητούν την υπαρξιακή τους ταυτότητα και ανακαλύπτουν πως κανένας πόλεμος δεν τελειώνει απλώς επειδή παύουν τα πυρά μεταξύ των εχθρών.

Οι χειρότεροι πόλεμοι είναι εκείνοι που ξεσπούν στη σιωπή…

"Τολμήστε να διεκδικήσετε τα όνειρα σας"-ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΑΦΟΥ!!!

1)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου "Ο Γερμανός γιατρός"  γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο;;

Το βιβλίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δίχως να παύει να είναι μυθιστόρημα, καθώς μου αρέσει συχνά να αντλώ την «πρώτη ύλη» από την ίδια τη ζωή. Το εμπνεύστηκα διαβάζοντας τις επιστολές που έστελνε προς την οικογένειά του την περίοδο της Κατοχής ένας Γερμανός γιατρός, μεταφρασμένες μετά από χρόνια στα ελληνικά. Με συγκίνησαν και οι επιστολές και η προσωπική ιστορία του αντρός κι έτσι αποφάσισα να αναφερθώ στο δράμα εκείνων των ανθρώπων, που βρέθηκαν να είναι μέλη ενός σκληρού στρατού κατοχής ενάντια στις ουμανιστικές τους θεωρίες και κατάφεραν να κρατήσουν την ανθρωπιά τους και να ευεργετήσουν μέσα από την ιδιότητά τους τον κατακτημένο πληθυσμό. Το εξώφυλλο θεωρώ ότι εκφράζει την εποχή στην οποία κινείται το βιβλίο. Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικά ατμοσφαιρικό. Ο τίτλος είναι λιτός, περιεκτικός και προϊδεάζει τον αναγνώστη για το θέμα, που είναι και το ζητούμενο.

2)Ο αναγνώστης που θα πάρει στα χέρια του το "Γερμανό γιατρό" τι είδος μυθιστορήματος θα περιμένει να διαβάσει;

Πρωτίστως, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα κοινωνικό αντιπολεμικό μυθιστόρημα, με συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, που είναι τρυφερό και ανθρώπινο, παρότι κινείται σε χρόνια δύσκολα, αλλά και σκληρό κάποιες φορές. Εστιάζει περισσότερο στις προσωπικές ανθρώπινες ιστορίες, οι οποίες ασφαλώς και επηρεάζονται από τις βαρβαρότητες του πολέμου.

3)Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο (Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος) και χώρο (Νησιωτική Ελλάδα-Βερολίνο) για το μυθιστόρημα σας και πόσο διήρκησε η έρευνα;; Πρόκειται για μυθοπλασία ή κάποιοι από τους ήρωες σας ήταν υπαρκτά πρόσωπα;; Μιλήστε μας για τους κεντρικούς ήρωες....

Πράγματι, μια και το μυθιστόρημα βασίζεται σε αληθινή ιστορία, κάποιοι από τους ήρωες μου ήταν υπαρκτά πρόσωπα. Αυτό απαντά και στο ερώτημά σας, γιατί επέλεξα το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Προηγουμένως, έκανα αρκετή έρευνα, μολονότι εστιάζω κυρίως στις ανθρώπινες ιστορίες και όχι τόσο στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου. Επισκέφθηκα το νησί, στο οποίο έζησε ο Γερμανός γιατρός, η ζωή του οποίου με ενέπνευσε. Επισκέφθηκα επίσης το Βερολίνο και στα ταξίδια αυτά συγκέντρωσα το υλικό που με βοήθησε να περιγράψω την εποχή με πιστότητα, καθώς και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον τόπο, όπου θα ζούσαν οι ήρωες μου. Φυσικά, ανάμεσα στα υπαρκτά πρόσωπα, υπάρχουν και τα πλασματικά, διαφορετικά δε θα επρόκειτο για μυθιστόρημα αλλά για βιογραφία. Εκτός από τον Κρίστιαν, τον Γερμανό γιατρό, και τη Μάρεν, την αγαπημένη του, αρκετοί είναι οι Γερμανοί ήρωες που τους πλαισιώνουν, εκ των οποίων άλλοι βρίσκονται στην Ελλάδα, μέλη επίσης του στρατού Κατοχής, και άλλοι βιώνουν τις επιπτώσεις του πολέμου από τη μακρινή Γερμανία. Ανάμεσά τους δρουν, παθιάζονται, υποφέρουν κι οι Έλληνες ήρωες μου: η Λήδα, που η σκληρότητα της κοινωνίας την έχει ζεματίσει πριν απ’ τον πόλεμο, ο Μάρκος, ο κουνιάδος της, που οι λέξεις τον δυσκολεύουν, γι’ αυτό και δεν τη διεκδικεί, όπως το επιθυμεί, ο Παππούς, που από πολλούς θεωρείται η συνείδηση του νησιού, η μικρή Αφροδίτη, η οποία έχει τη στάμπα του «μπάσταρδου», η Αθηναία Ρίτα με τον γιο της, που κουβαλούν κι αυτοί τα δικά τους τραύματα και άλλοι πολλοί. 

4)Ο κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής, ο Γερμανός γιατρός, πάει στο νησί της μυθοπλασίας να θεραπεύσει τους Γερμανούς τραυματίες του πολέμου ή και να περιθάλψει τους άρρωστους κατακτημένους;

Πάει να περιθάλψει τους Γερμανούς τραυματίες, αλλά αυτό δε θα τον εμποδίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του δίχως κανέναν ενδοιασμό και στον κατακτημένο πληθυσμό. Για τον ουμανιστή γιατρό προέχει ο άνθρωπος χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς.

5)Η κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς αλλοιώνει τη συνείδηση κατακτητών και κατακτημένων; Με άλλα λόγια, ο πόλεμος μεταλλάσσει τον απλό πολίτη και στις δύο παρατάξεις;

Είναι αυτονόητο πως τον μεταλλάσσει. Όταν η ζωή των ανθρώπων υφίσταται τόσο καταλυτικές αλλαγές, τότε είναι επόμενο να επηρεάζει και τον χαρακτήρα τους. Ωστόσο, υπάρχουν και αυτοί που ανθίστανται και δεν κάνουν έκπτωση στον ανθρωπισμό τους. Είναι οι άνθρωποι  που διαθέτουν μεγαλείο ψυχής και αποτελούν τους φάρους που φωτίζουν κάθε σκοτεινή εποχή.

6)Πόσο χρόνο χρειάζεται ένας συγγραφέας για να γίνει μέλος μιας εποχής και μιας κοινωνίας που απέχει σχεδόν 80 χρόνια από το τώρα που ζει και δημιουργεί;

Καθώς πρόκειται για μια εποχή, για την οποία έχουμε διαβάσει πολλά και υπάρχουν αρχεία, φωτογραφίες, φιλμ κτλ, αυτό βοηθά εξαιρετικά. Ο χρόνος εξαρτάται από τον συγγραφέα. Καθένας έχει τον δικό του προσωπικό τρόπο να λειτουργεί.

7)Απ'οσο γνωρίζω δεν έχετε προφίλ στα social media.Να ρωτήσω γιατί;;

Έχω ένα blog, μέσω του οποίου μπορούν να έρθουν σε επαφή μαζί μου όσοι αναγνώστες το επιθυμούν, κι αυτό μου αρκεί. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαιτούν πολύ χρόνο και κάθομαι ήδη αρκετές ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Δε γίνεται να διαθέσω περισσότερες, καθώς έχω ήδη κάποια προβλήματα υγείας λόγω της πολύωρης ενασχόλησής μου στον υπολογιστή.

8)Λαμβάνετε μηνύματα με απόψεις αναγνωστών; Πόσο σας επηρεάζουν οι παρατηρήσεις τους?

Λαμβάνω αρκετά μηνύματα, κυρίως μέσω της ιστοσελίδας των εκδόσεων Ψυχογιός, και ομολογώ ότι με χαροποιεί το γεγονός ότι οι αναγνώστες μπαίνουν στη διαδικασία να γράψουν την άποψή τους- θετική ή αρνητική, δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει για μένα είναι πως, έχοντας διαβάσει το βιβλίο, επιθυμούν να μου απευθύνουν δυο λόγια ευχαριστίας , να επισημάνουν όσα τους έκαναν εντύπωση ή και να μοιραστούν απλώς τη γνώμη τους για το  βιβλίο με άλλους αναγνώστες. Είμαι τυχερή, μια και τα σχόλια είναι συνήθως ευνοϊκά κι αυτό είναι μεγάλη στήριξη για έναν συγγραφέα, οπότε… συνεχίζω.   

9)Το τελευταίο σας δημιούργημα κυκλοφόρησε πρόσφατα (πριν 15 μέρες περίπου), αλλά θα τολμήσω να ρωτήσω αν έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο; Μήπως έχετε και άλλες ανέκδοτες ιστορίες;

Έχω αρχίσει, πράγματι, να γράφω κάτι καινούργιο. Είναι σχετικά άγνωστα τα νερά στα οποία υποχρεώνομαι να «κολυμπήσω», οπότε δε γνωρίζω πότε ακριβώς θα τελειώσει κι αν το εγχείρημα θα στεφτεί με επιτυχία. Ίδωμεν.

10)Γράφετε με πρόγραμμα, κάποιες συγκεκριμένες ώρες της ημέρας ή όχι;;

Γράφω κυρίως πρωινές ώρες και μέχρι το μεσημέρι. Κάποιες φορές και το απόγευμα. Σπανίως το βράδυ. Προτιμώ να το περνώ με τον σύζυγό μου ή τους φίλους μας.

11)Ο Γερμανός γιατρός είναι το δέκατο έργο σας. Τι θα συμβουλεύατε, λόγω εμπειρίας, σε κάποιον που αγαπά τη συγγραφή και σκέφτεται να τολμήσει την έκδοση ενός δημιουργήματος του;; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι στην Ελλάδα του σήμερα να εκδοθεί ένα βιβλίο και στη συνέχεια να βρει ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό;;

Δεν ξέρω αν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο να σας απαντήσει. Για μένα όλα ήρθαν πολύ εύκολα, αλλά ακούω ότι σε γενικές γραμμές υπάρχουν δυσκολίες. Πάντως, θα του έλεγα να τολμήσει να διεκδικήσει το όνειρό του, αφού ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι μπορείς να καταφέρεις , αν δεν το προσπαθήσεις. Εφόσον καταφέρει να ολοκληρώσει κάποιο έργο, τότε θα τον συμβούλευα να το αφήσει παράμερα για ένα διάστημα και να το διαβάσει αργότερα σαν να επρόκειτο για βιβλίο τρίτου. Αν εξακολουθεί να τον ικανοποιεί, θα του έλεγα να απευθυνθεί πλέον σε κάποιο άτομο που εμπιστεύεται απόλυτα, το οποίο διαβάζει πολύ και το οποίο δε θα διστάσει να του πει την άποψή του σταράτα. Αν είναι επίσης θετική αυτή η γνώμη, τότε να ψάξει για εκδότη.  

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ κατάγεται από την Αλμωπία, μια μικρή επαρχία του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Λατρεύει τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, και πιστεύει πως η αγάπη της για την τελευταία την οδήγησε τελικά στη συγγραφή. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν συνολικά δέκα μυθιστορήματά της.

1941. Η Ελλάδα βογκά κάτω από τη σκληρή γερμανική Κατοχή, μαζί κι οι κάτοικοι ενός μικρού νησιού του Αιγαίου: η Λήδα, μια νεαρή χήρα, εξοβελισμένη με την κόρη της από την τοπική κοινωνία· ο Παππούς, ο ηλικιωμένος που την έχει πάρει υπό την προστασία του· ο χειροδύναμος Μάρκος, που δε δειλιάζει μπροστά στον κίνδυνο, αλλά διστάζει μπροστά στις λέξεις· ο δήμαρχος, ο γιατρός, ο δικηγόρος του νησιού κι άλλοι σημαίνοντες πολίτες του. Κάποια στιγμή στη μικρή νησιωτική κοινωνία θα ενταχθούν η Αθηναία Ρίτα με τον έφηβο γιο της, στο σπίτι της οποίας σύντομα θα εγκατασταθεί και ο λοχίας Γκέοργκ Φίσερ με τη μακρινή ελληνική καταγωγή. 

Το ίδιο διάστημα, στο Βερολίνο, ο επίατρος του ναυτικού Κρίστιαν Μίλερ θα γνωρίσει τη Μάρεν, τη γυναίκα της ζωής του. Ο πόλεμος όμως σύντομα θα χωρίσει τους δύο νέους. Ο ανθρωπιστής Κρίστιαν θα βρεθεί στο ελληνικό νησί, αποφασισμένος να πολεμήσει μονάχα τους κοινούς ανθρώπινους εχθρούς, τον θάνατο και τον πόνο, με όπλο το νυστέρι του. Ο πόλεμος, ωστόσο, είναι πάντα απρόβλεπτος… Νησιωτική Ελλάδα-Βερολίνο...  

Κατακτητές και κατακτημένοι, πολιορκημένοι από τη βαρβαρότητα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Φόβοι, αγωνίες, πάθη, αμφιβολίες αλλά κι η μεγαλοσύνη του ανθρώπου, που κατορθώνει πάντα να «φωτίζει» και τις πιο σκοτεινές εποχές.