ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
για το "ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ"
από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

«Άξιος είναι εκείνος που μπορεί και βλέπει τις αλήθειες των άλλων» μας λέει η Ιουλίτσα σε μια εξομολόγησή της. Την πολλαπλότητα της αλήθειας αρχικά θέλησα να καταδείξω γράφοντας το βιβλίο, όπως και την ειδοποιό διαφορά που έχει η πίστη/πεποίθηση, σε σχέση με τη γνώση.

Θέλησα να εναντιωθώ στην ιδέα πως εκείνο που πιστεύουμε ως ορθό ότι και πράγματι είναι… Έτσι κατασκεύασα την Ιουλίτσα, τον Γιωργίκη και στην πορεία κι άλλους ήρωες κι αυτούς θα πω, με τις δικές τους ξεχωριστές αλήθειες.

Κατόπιν, τους ψυχογράφησα όλους ξεχωριστά, αναζητώντας τις αιτίες που τους οδήγησαν στις πράξεις τους. Είναι πράγματι απίστευτες οι διεργασίες που συμβαίνουν μέσα μας πριν από μια απλή έστω συμφωνία. Διεργασίες που εξετάζουν αυτόματα: αποτελέσματα, επιθυμίες, πάθη, θυμούς, απωθημένα, διδασκαλίες, γνώμες τρίτων και πόσα άλλα…

Μίλησα εξ’ ονόματος του κάθε ήρωα, περιγράφοντας τις καταστάσεις όπου εμπλεκόταν -κι αυτό είναι το σπουδαίο για μένα- με τον τρόπο τον ιδιαίτερο του καθενός. Έψαξα και ανάδειξα τα επιχειρήματα, τις ανησυχίες, τους φόβους, τις οργές τους. Απόλαυσα τις λέξεις τους, τις αντιδράσεις τους, την αφέλεια ή την πονηριά τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι πράξεις των ηρώων να συμβούν ως κάποιο φυσικό αποτέλεσμα, ως μια φυσική συνέπεια απόλυτα δικαιολογημένη από τον ψυχισμό τους.

Λάτρεψα τον απλοϊκό χαρακτήρα του Σωτηράκη, τον τρόπο που εκφραζόταν ο Γιωργίκης, την ανθρώπινη αδυναμία της Στάσας που απίστησε κι όλες τις αλήθειες, τις από καρδιάς βγαλμένες της πρωταγωνίστριας Ιουλίτσας. Ιδιαίτερα αυτές θα επιμείνω.

Κακά τα ψέματα δεν υπάρχει κανείς τέλειος ανάμεσά μας και πολύ καλά κάνουμε κι έχουμε τις αδυναμίες μας. Ποιος άλλωστε θα άντεχε κάποιον τέλειο δίπλα του; Οι ήρωες των βιβλίων μας λοιπόν, οφείλουν να είναι όμοιοι με εμάς κι εμείς κοιτώντας την ψυχή τους να βρίσκουμε μέσα τους, κομμάτια του δικού μας εαυτού, κομμάτια που ίσως δεν θα φανερώναμε ποτέ.

Τέλος θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Ψυχογιός για την αγάπη με την οποία αγκάλιασαν το «Προξενιό της Ιουλίας» ως έργο και εμένα ως συγγραφέα.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Το προξενιό της Ιουλίας Βένιου με τον μεγαλοκτηματία Γιωργίκη Προβιό έμελλε να γίνει το σπουδαίο νέο ολάκερου του κάμπου της Λάρισας. Έπειτα από μερικά χρόνια, ο επίλογος του γάμου της σφραγίζεται με τη δολοφονία του συζύγου και της τρίχρονης κόρης της. Η ίδια, έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο, παραμένει αμίλητη, αποδεχόμενη τη μοίρα και, συνεκδοχικά, την ενοχή της.
Έξι ημέρες πριν από την εκτέλεσή της, η νεαρή δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Γκίκα προσπαθεί να της πάρει μια συνέντευξη μέσα στις Φυλακές Αβέρωφ, όπου και κρατείται? στο πλευρό της ο δικηγόρος Δημητρός Ατζαλίνας.
Οι αχνές μνήμες της καταδικασμένης, που δείχνει να ξυπνάει από τον λήθαργο, θα τους γυρίσουν πέντε χρόνια πίσω, στη μετεμφυλιακή εποχή τον Δεκέμβριο του 1949. Η αφήγησή της γεννά και στους δύο ζωηρές υποψίες πως υπάρχει μια «πλάγια ιστορία», μια δεύτερη εξήγηση των γεγονότων που η αποδοχή και απόδειξή της μπορεί να την αθωώσει. Αλλά ο χρόνος που τους απομένει είναι λιγοστός.

Υποθέσεις, συνδέσεις γεγονότων, συνειρμοί, αποφάσεις κι ένας αγώνας δρόμου για να αποδείξουν την αθωότητά της, ενώ οι δείκτες του ρολογιού έχουν ξεκινήσει ήδη να μετρούν αντίστροφα. Τα γεγονότα δικαιολογούν κάθε ψήγμα αισιοδοξίας.

Η αλήθεια, όμως, δεν έχει φανερώσει την τελική της όψη...

ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΛΑΠΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-LACRYMA CHRISTI" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΛΑΠΑΤΑ
για το "ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-
LACRYMA CHRISTI"
Ιστορικό μυθιστόρημα
Η τριλογία της Διασποράς 2
από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Με άξονα τη ζωή της ηρωίδας μου Λάκρυμα Κρίστι, Ελληνίδας της Σαρδηνίας και γεννημένης το 1850, φιλοτεχνώ μια ψυχαναλυτικών αποχρώσεων τοιχογραφία εποχής για τους Έλληνες της Σαρδηνίας και Σικελίας του 19^ου αιώνα.

Το μυθιστορήμά μου ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-LACRYMA CHRISTI είναι η οδυνηρή πορεία μιας ασυνήθιστης γυναίκας προς την αυτογνωσία και τη συναισθηματική χειραφέτηση. Η ηρωίδα του μυθιστορήματος, ένας ορκισμένος εχθρός του εαυτού της, παντρεμένη με τον επιχειρηματία-οινοπαραγωγό Άγγελου Ρούγιου, έχει περάσει μια εφηβεία τραυματισμένη, μια νιότη σπαταλημένη και μια ωριμότητα πονεμένη. Τώρα, ανίκανη να ονειρευτεί, να νιώσει χαρά και να βρει ικανοποίηση, έρχεται, επιτέλους, αντιμέτωπη με τους δαίμονες που πενήντα χρόνια μεγαλώνει μέσα της, και ξεκινάει ένα οδυνηρό οδοιπορικό προς την αυτογνωσία.

Πολλές από τις δευτερεύουσες ιστορίες του πολυπρόσωπου μυθιστορήματος είναι αληθινές, γιατί έμπνευση αντλώ καθημερινά από την ίδια τη ζωή. Η ζωή είναι γεμάτη μυστήριο, περίεργες συμπτώσεις και ιστορίες ανθρώπων που, μέσα στην πολυπλοκότητά τους, μετατρέπονται σε μυθιστορηματικές. Εγώ προσπάθησα να φανταστώ τη ζωή αυτών των ανθρώπων, τις επιλογές τους, πώς αισθάνονται, τι σκέφτονται και τις πιθανότητες που έχουν για να ευτυχήσουν. Όλα είναι πιθανά να συμβούν για τους ήρωές μου. Εγώ αποφασίζω, πάντα όμως με βάση μια δική μου συναισθηματική αλήθεια. Παρότι, λοιπόν, δεν έχω τις εμπειρίες της ηρωίδας μου, το μυθιστόρημα ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ είναι η ιστορία των δικών μου συναισθημάτων.

Το βιβλίο είναι μια πρόταση για θετική αντιμετώπιση της ζωής. Ελπίζω πως μέσα από τις επιλογές και τις ζωές των ηρώων μου, οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν κομμάτια από τον εαυτό τους και τη δυνατότητα να επανεξετάσουν και να εκτιμήσουν τη δική τους ζωή.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

«Με λένε Λάκρυμα Κρίστη Ρούγιου, όμως, παρά το πομπώδες όνομά μου, που θα έπρεπε να εμπνέει σεβασμό, κρυφά όλοι με αποκαλούν Maledetta, δηλαδή κακορίζικη. Γεννήθηκα στη Σαρδηνία, ένα νησί που έχει έναν περίεργο άγριο αέρα και κατοικείται από μια ράτσα ανθρώπων κοντών, δραστήριων και θαρραλέων, των οποίων οι μυστηριώδεις ρίζες είναι ανεξήγητες. Όταν κοιτάζω πίσω στη δική μου αρχή, βλέπω πως ήταν κάθε άλλο παρά συνηθισμένη…»

Μέσα από τις περιπέτειες μιας ασυνήθιστης γυναίκας, Ελληνίδας από τη Magna Grecia (Μεγάλη Ελλάδα) του 1850, θίγονται σπουδαία θέματα, όπως οι πρωταρχικές θεμελιώδεις σχέσεις μας με τους γονείς και τον Θεό, η υποκρισία της κοινωνίας και της Εκκλησίας, ο θυμός, το μίσος και η εκδίκηση, η αγάπη και ο έρωτας, οι πολύ προσωπικές μας σχέσεις και η συγχώρεση ως στάση ζωής και ανάγκη για ειρήνη.
Η ηρωίδα του μυθιστορήματος, ένας ορκισμένος εχθρός του εαυτού της, παντρεμένη με τον επιχειρηματία-οινοπαραγωγό Άγγελου Ρούγιου, έχει περάσει μια εφηβεία τραυματισμένη, μια νιότη σπαταλημένη και μια ωριμότητα πονεμένη. Τώρα, ανίκανη να ονειρευτεί, να νιώσει χαρά και να βρει ικανοποίηση, έρχεται, επιτέλους, αντιμέτωπη με τους δαίμονες που πενήντα χρόνια μεγαλώνει μέσα της, και ξεκινάει ένα οδυνηρό οδοιπορικό προς την αυτογνωσία.

ΧΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ
για το "ΚΛΕΨΥΔΡΑ"
από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ.

Η «Κλεψύδρα» είναι ένα μυθιστόρημα που προέκυψε ως ανάγκη δική μου να περπατήσω λίγο τα βήματα του χρόνου και να καταλάβω πού με πάει. Όπως συνηθίζω να λέω, επειδή άλλαξαν αρκετά οι συσχετισμοί στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια, το βιβλίο αυτό λειτούργησε περισσότερο αποσυμπιεστικά. Οι δικές μου αλήθειες και οι ιστορίες των γύρω μου μαζί με αρκετή φαντασία δημιούργησαν μία ιστορία με φόντο τα Αναφιώτικα που περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα, την απληστία, τη διαφθορά και όλα αυτά που θέλουμε φαινομενικά να ξορκίσουμε, αλλά ίσως ενδόμυχα τους επιτρέπουμε να μας παρασύρουν.  Οι ήρωες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αλλά με αρκετά εσωτερικά διλήμματα. Επιδίδονται σε ένα διαρκές κυνήγι της ευτυχίας, προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει τους. Θα έλεγα ότι οι πράξεις τους τοποθετούν έναν καθρέφτη μπροστά τους, ο οποίος τους αναγκάζει να εξομολογηθούν, ίσως και να απολογηθούν για αυτή την έλξη που αισθάνονται για ό,τι τους καταστρέφει.  Η αλήθεια είναι ότι κάθε συγγραφική διαδικασία έχει έναν μυστηριακό χαρακτήρα. Αισθάνομαι ότι περισσότερα σου παίρνει και λιγότερα σου δίνει, αλλά με έναν μαγικό τρόπο, στο τέλος αισθάνεσαι πλήρης και έτοιμος για νέες περιπέτειες. Η έκδοση της Κλεψύδρας συνδυάστηκε με την περίοδο του γάμου μου και για αυτό το λόγο δεν θα μπορούσε παρά να λειτουργεί συμβολικά για εμένα. Όταν, λοιπόν, φτάνουμε στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, ο αναγνώστης μπορεί να βρει μια από τις πλέον αγαπημένες μου φράσεις. Είναι, ίσως, το μάθημα που πήρα τα τελευταία χρόνια και συνεχίζω να το έχω πάντα μπροστά μου σε ό,τι κάνω. «Κι αν σου λένε ότι δεν γίνεται, γίνεται εσύ να απαντάς». Τόσο απλό και συγχρόνως τόσο ουσιαστικό μήνυμα. Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί ποιo θα μπορούσε να είναι το κίνητρο ενός αναγνώστη να επιλέξει την Κλεψύδρα ανάμεσα στα άπειρα βιβλία που μπορεί να βρει. Θα έλεγα ότι τόσο το «Εκεί Που Πετάει Ο Νους» όσο και η «Κλεψύδρα», που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πνοή, είναι η κατάθεση της προσωπικής αλήθειας ενός νέου ανθρώπου, που συνεχίζει μέσα από τη συγγραφή να βρει τον προσανατολισμό του. Το αν αξίζει να βρίσκεται στις βιβλιοθήκες θα το κρίνει ο ίδιος ο Χρόνος, όταν ... αδειάσει η Κλεψύδρα. 

Χάρης Βασιλάκος 

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Με φόντο τα Αναφιώτικα, η Κλεψύδρα είναι μια ιστορία που περιστρέφεται γύρω από τον χρόνο και τη χαοτική αναζήτηση της αγάπης. Μια διεισδυτική αποτύπωση του ψυχισμού της σύγχρονης κοινωνίας· του χρηματιστηρίου, της διαφθοράς, της οικονομικής κρίσης και της ανθρώπινης απληστίας.

Τρεις κινηματογραφικές λήψεις με κεντρικό άξονα την οικογένεια Βερνάρδου, τα ένοχα μυστικά της και τα παιχνίδια της μοίρας. Τρία κάδρα ενός στιλιζαρισμένου ερωτικού δράματος με αποχρώσεις ψυχολογικού θρίλερ. Οι προβληματικοί χαρακτήρες, εγκλωβισμένοι ασφυκτικά σε κλειστοφοβικές σκέψεις και βίαια διλήμματα, ραμμένοι σ’ ένα διαρκές παιχνίδι με την υπαρξιακή αγωνία, έλκονται από αυτό που τους τρομάζει.

Μια μελαγχολική και ρετρό Πλάκα στήνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο η κυνική πραγματικότητα θα πλέξει τον κύκλο της, μέχρι να ρίξει τους τίτλους τέλους…

ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΧΑΛΚΟ-ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΠΕΓΓΟΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΠΕΓΓΟΣ
για το ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΧΑΛΚΟ
από εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

«Χώρα από χαλκό». 

Μου πήρε τρία χρόνια να το γράψω. 

Το 2007 έγραψα το Imperium το οποίο αναφέρεται στην επέκταση της αυτοκρατορίας.  Ποιας αυτοκρατορίας;  Δεν έχει όνομα ούτε χρόνο, ούτε τόπο.  Είναι όμως η δική μας αυτοκρατορία, αν θέλετε το Βυζάντιο καλώς καμωμένο αν δεν θέλετε πάλι σύμφωνος είμαι.  Πάντοτε λοιπόν μάζευα υλικό για να γράψω για την συρρίκνωση της αυτοκρατορίας.  Αυτό είναι η «χώρα από χαλκό».  Σε αντίθεση με «χώρα από σίδερο» μιας και όλοι γνωρίζουμε ότι η εποχή του σιδήρου διέλυσε την εποχή του χαλκού  Το σίδερο είναι πιο ισχυρό από το χαλκό. 

Το «Χώρα από Χαλκό» είναι ένα μυθιστόρημα που δίνει έμφαση στη φαντασία, διατηρώντας έναν ιστορικό χαρακτήρα. Από τις πρώτες σελίδες ο αναγνώστης θα αντιληφθεί την ατμόσφαιρα μιας αυτοκρατορίας που συρρικνώνεται, ενός Βυζαντίου που καταρρέει, παρότι πουθενά στο βιβλίο δεν αναφέρεται το ιστορικό όνομα, κάποια σχετική χρονολογία ή ένα σχετικό τοπωνύμιο. Ο χρόνος ανάμεσα στις δύο Αλώσεις της Βασιλεύουσας συμπυκνώνεται από διακόσια σε δύο μόνο χρόνια.

Τρεις άνδρες, αδέλφια αλλά διαφορετικοί χαρακτήρες, διεκδικούν τον θρόνο της αυτοκρατορίας. Στην πραγματική Ιστορία, και όχι στη μυθιστορηματική αφήγηση, ο αναγνώστης ίσως αναγνωρίσει μόνο τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Και αυτόν στο τρίτο μέρος.  Για τους άλλους δύο χαρακτήρες ίσως πρέπει να ανατρέξει σε άλλες ιστορικές προσωπικότητες, από τον Αλκιβιάδη έως τον Τσε Γκεβάρα. Ο καθένας από τους τρεις άνδρες αντιπροσωπεύει διαχρονικά έναν τρόπο διακυβέρνησης. Φυσικό επακόλουθο η σύγκρουση για την εξουσία. Είναι μια περίοδος όπου οι εξωτερικοί εχθροί, τόσο από Δύση όσο και από Ανατολή, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Οι Άπιστοι έχουν ήδη κινήσει για τη Βασιλεύουσα.

Ποιος θα είναι ο νικητής της σκληρής σύγκρουσης μεταξύ των τριών ανδρών; Με ποιον από αυτούς θα ταυτιστεί ο αναγνώστης; Θα καταφέρουν  άραγε, με μια τεράστια ανατροπή που μόνο η λογοτεχνία επιτρέπει, να αποτρέψουν τις Αλώσεις ή την Άλωση και να σώσουν την Πατρίδα; Ποιος θα επιζήσει στο τέλος; Το «Χώρα από Χαλκό» θα μπορούσε να είναι το δικό μας Game of Thrones χωρίς τα μεταφυσικά του στοιχεία, η δική μας «Έρημος των Τατάρων» του Ντίνο Μπουτζάτι σε μεγαλύτερη βεβαίως έκταση, ακόμη κι ο δικός μας «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι. Ενώ φυσικά δεν είναι τίποτα από αυτά, ούτε ισχυρίζομαι ότι πλησιάζω καν το μέγεθος αυτών των γιγάντων, επιχείρησα να  εισάγω τον αναγνώστη σε ένα εξίσου συναρπαστικό σύμπαν.

Ζούμε σε εποχές όπου η συρρίκνωση –οικονομική, πολιτισμική, πολιτιστική– μας σφίγγει από παντού. Όποιος δεν ξέρει το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Για να μπορέσουμε λοιπόν να τα βγάλουμε πέρα, χρειαζόμαστε και τη γνώση αλλά και την παραμυθία. Αν έχω καταφέρει να το κάνω με επιτυχία μεταφέροντας τον αναγνώστη σε μια εποχή ο θρύλος της οποίας είναι ταυτόσημος με τη νεότερη Ιστορία μας, τότε μπορούμε, βιώνοντας ζωές ανθρώπων που είναι ξένες, μακρινές και φανταστικές, να δούμε τι θα μπορούσε να μην είχε γίνει.  Ακριβώς αυτή τη διαχρονικότητα Θέλω να αναδείξω με το παρόν βιβλίο. Μέσα στο έπος προσπαθώ να γράψω ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα όπου τα συναισθήματα και οι ιδεολογίες παίζουν πρωταρχικό ρόλο». Το «Χώρα από Χαλκό» είναι ένα μυθιστόρημα ως προς το θέμα του και ως προς τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τον χρόνο και εισέρχεται στον ψυχικό κόσμο των ηρώων ελπίζω πρωτότυπο.  Προσπάθησα μέσα σε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό που ακροβατεί ανάμεσα στο ιστορικό και το φαντασιακό, την πραγματικότητα και τη μυθοπλασία, τα παιχνίδια για την εξουσία και οι δολοπλοκίες για μια θέση στην Ιστορία να συμβαδίζουν με μια πλούσια αφήγηση, κρατώντας ζωντανό το ενδιαφέρον σας από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.

Έχω γράψει μυθιστορήματα, θεατρικά και διηγήματα. Το «Χώρα από Χαλκό» είναι το όγδοο μυθιστόρημά μου.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Η χώρα σε παρακμή. Η πατρίδα συρρικνώνεται και καταρρέει. Την κρίσιμη στιγμή τρεις άντρες παλεύουν για την ηγεσία. Τον Θρόνο. Μαζί και για τη δύναμη της εξουσίας, την κληρονομιά του παρελθόντος, το μεγαλείο του στέμματος, αλλά και για μια θέση στην Ιστορία. Οι τρεις άντρες, αν και αδέλφια, είναι τελείως διαφορετικοί μεταξύ τους και προτείνουν ο καθένας διαφορετικούς τρόπους σωτηρίας. Η αντιπαράθεση είναι αναπόφευκτη. Μόνο που αυτή η αντιπαράθεση δεν είναι ούτε οικογενειακή, ούτε φιλική, ούτε καν ακαδημαϊκή. Η επικράτηση του ενός σημαίνει τον αφανισμό των άλλων. Ο δρόμος για τον θρόνο είναι ποτισμένος με αίμα που φέρνουν οι διαφορετικές ρίζες, τα απωθημένα, τα συμπλέγματα, αλλά κυρίως η δίψα για εξουσία. Ένας αγώνας ηρώων είναι αυτή η ιστορία, ένας αγώνας μέχρι θανάτου για τον θρόνο αλλά και, όπως επιθυμούν και ισχυρίζονται, για τη σωτηρία της πατρίδας. Όλα αυτά μέσα σε μια ακόμη κορυφαία μάχη. Αυτή με τον χρόνο. Γιατί απέξω όλο και σιμώνουν οι δράκοι.

ΟΙ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΤΟΙ ΤΗΣ ΕΒΕΛΙΝ ΧΑΡΝΤΚΑΣΤΛ-STUART TURTON-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ και σας έχω πρόταση για ένα ξεχωριστό βιβλίο,για ένα ξεχωριστό ταξίδι τώρα που μένουμε σπίτι!!!

Πριν λίγες μέρες έλαβα μία πρόσκληση από το Λόρδο και τη Λαίδη Χαρντκάστλ για το χορό μεταμφιεσμένων που θα παρέθεταν για τον εορτασμό της επιστροφής από το Παρίσι της θυγατέρας τους Έβελιν.
Κι αν και οι εορτασμοί(χορός μεταμφιεσμένων,πυροτεχνήματα,ξεχωριστά γεύματα,τέια με κυρίες της υψηλής κοινωνίας,κυνήγι για τους άνδρες κλπ) θα λάμβαναν χώρα στο Μπλάκχιθ Χάουζ,τον απομονωμένο πύργο της οικογένειας κοντά στο χωριό Άμπερλι κι η λίστα των καλεσμένων ήταν πολύ ενδιαφέρουσα  ο φόβος μου για τον ...κορωνο'ι'ό με κράτησε σπίτι 😒 και μεταβίβασα την πρόσκληση μου στον Έιντεν Μπίσοπ, που επιθυμούσε πολύ να πάει,με την προϋπόθεση να μου μεταφέρει επακριβώς όλα όσα θα ζούσε εκεί!!!

Κι έζησε-βίωσε πολλά, με σημαντικότερο την αυτοκτονία;;; δολοφονία ;;; της Έβελιν Χάρντκαστλ!!την οποία κλήθηκε να εξιχνιάσει ώστε να μπορέσει να φύγει από το κάστρο!!! και μου τα αφηγήθηκε όλα με την παραμικρή λεπτομέρεια!!!
Μου είπε πως ξύπνησε την πρώτη μέρα με αμνησία,στο σώμα ενός άλλου,μου αφηγήθηκε τα συμβάντα της ημέρας,τις σκέψεις,συναισθήματα του, καθώς και τις πράξεις του, αλλά (και εκεί έμεινα ...άφωνη)πως ξαναέζησε την ημέρα αυτή οχτώ φορές μια και όταν κοιμόταν ξυπνούσε σε άλλο σώμα και αντιμετώπιζε την ημέρα σύμφωνα με την προσωπικότητα του εκάστοτε ανθρώπου!!!
Μου μετέφερε το φόβο του για τον Τραπεζοκόμο που τον κυνηγούσε (σε κάποιες ζωές τον σκότωνε!!!),τον Γιατρό της Πανούκλας που τον καθοδηγούσε και τη συνονόματη  μου Άννα που ήθελε να την εμπιστευτεί ώστε να λύσουν το γρίφο της δολοφονίας της Έβελιν και να κερδίσουν την ζωή και την ελευθερία τους!!!

Μιλάω με γρίφους;;;Ναι!!Πιστεύετε πως έκανα σπόιλερ;;;Όχι πιστέψτε με!!

Συγχωρέστε με αν σας ....μπέρδεψα(το μυαλό αυτές τις μέρες υπολειτουργεί και αν δυσκολευόμουν πριν να γράψω άποψη-πρόταση μία,τώρα δυσκολεύομαι στο πολλαπλάσιο 😊)  και επιτρέψτε μου να σας προτείνω αυτό το βιβλίο ΑΦΟΥ!!!
Συμφωνώ και επαυξάνω σε όσα αναφέρονται στο εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο:Συναρπαστικό,Απολαυστικό,Πρωτότυπο,δεν είχα ξαναδιαβάσει τέτοιο αστυνομικό μυθιστόρημα!!!Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια δεν πολυδιαβάζω αστυνομικά μυθιστορήματα(προτιμώ τα κοινωνικό-ιστορικό-αισθηματικά)αλλά το συγκεκριμένο με ιντριγκάρισε απ'όταν είχα δει το οπισθόφυλλο στα υπό έκδοση βιβλία του εκδοτικού, και διαβάζοντας το, ΜΕ ξύπνησε το αστυνομικό δαιμόνιο που είχα αποκτήσει όταν διάβαζα Αγκάθα Κρίστυ κάπου εκεί στην εφηβεία μου ΑΦΟΥ!!
Όπως έκανα κι όταν διάβαζα Αγκαθα, σημείωνα τα στοιχεία που μου έδινε ο ...Έιντεν(είναι σε πρώτο πρόσωπο η αφήγηση αφου!!)βοήθησε και το σχεδιάγραμμα του πύργου και η λίστα των καλεσμένων που υπάρχει στην αρχή του βιβλίου, και κατέληξα να αλλάζω πολλές φορές τις σκέψεις μου μια και ο συγγραφέας με την έξυπνη εναλλαγή προσωπικοτήτων του πρωταγωνιστή καθώς και το μπρος-πίσω στο χρόνο άλλαζε συνεχώς τα δεδομένα!!!Δεν θα σας αποκαλύψω  σε ποιο σημείο έλυσα εγώ τον γρίφο αλλά θα σας προκαλέσω να το διαβάσετε κι εσείς αν σας αρέσουν τα μυστήρια κλείνοντας την άποψη μου με την τελευταία παράγραφο του βιβλίου(αν και 587 σελ,ομολογώ πως ήθελα κι άλλο!!!)που θεωρώ πως αποτελεί και μια προτροπή για όσα βιώνουμε σήμερα:
"Το αύριο θα μπορεί να είναι ότι θελήσω να είναι,...μπορεί να γίνει μια υπόσχεση που δίνω στον εαυτό μου.Μια ευκαιρία να είμαι πιο γενναίος ή πιο συμπονετικός,να διορθώσω ότι είναι λάθος.Να είμαι καλύτερος απ'ότι είμαι σήμερα.
Κάθε μέρα μετά απ'αυτήν είναι ένα δώρο.
Απλώς πρέπει να συνεχίσω να περπατάω μέχρι να φτάσω εκεί." (σελ.587).

Λίγα λόγια για το βιβλίο

ΒΡΑΒΕΙΟ COSTA ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ 2018
Στην αποψινή δεξίωση, κάποιος θα δολοφονηθεί. Δεν θα μοιάζει με φόνο κι έτσι ο ένοχος θα παραμείνει ασύλληπτος. Αν αποκαταστήσεις αυτή την αδικία θα σου δείξω την έξοδο.
Προοριζόταν για γιορτή, καταλήγει όμως σε τραγωδία. Ενώ στον ουρανό σκάνε πυροτεχνήματα, η Έβελιν Χαρντκάστλ σκοτώνεται. Δεν θα πεθάνει, όμως, μόνο μια φορά. Ώσπου να καταφέρει να εξιχνιάσει τον φόνο της ο Έιντεν –ένας από τους προσκεκλημένους στο πάρτι στο Μπλάκχιθ– η μέρα θα επαναλαμβάνεται, ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, θα τελειώνει με τον ίδιο μοιραίο πυροβολισμό. Ο μόνος τρόπος να σπάσει ο κύκλος είναι ο εντοπισμός του δολοφόνου.
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Ένα βιβλίο απόλυτα πρωτότυπο και μοναδικό. Δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου μέρες αφού το είχα διαβάσει.
Sophie Hannah, συγγραφέας
Διά του παρόντος ανακηρύσσω τον Stuart Turton τον Τρελοκαπελά του αστυνομικού μυθιστορήματος. Οι επτά θάνατοι είναι ένα έργο μοναδικό, αναζωογονητικό και ευφυές. Αληθινά πρωτότυπο, ένα υπέροχο ανάγνωσμα. Το έκανα φύλλο και φτερό.
Ali Land, συγγραφέας
Το ξεχωριστό ντεμπούτο του Stuart Turton είναι κάτι που οι αναγνώστες δεν θα έχουν ξαναδιαβάσει ποτέ.
Financial Times

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΙΑΦΗ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ "ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ " ΤΗΣ ΚΛΑΙΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΑΦΟΥ!!!

Περίμενα να μάθω με αγωνία τι απέγιναν η Ρόζα και η Μαργαρίτα όλα αυτά τα χρόνια.
Το κουβάρι της ζωής τους ξετυλίγεται μαεστρικά και η ιστορία τους χτίζεται με μεγάλη προσοχή. Η αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί η όλη πορεία των ηρώων φτάνει σε υπέρτατο βαθμό! Η συγγραφέας μας περιγράφει με τέτοιο τρόπο τις ξεχωριστές ζωές των δύο κοριτσιών που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι τα αισθήματα που έχουν μέσα τους αλλά και την δύναμη της ψυχής τους.

Ο εμφύλιος, η μαύρη εκείνη σελίδα της Ελλάδας, δίνεται με προσοχή. Αδέρφια εναντίον αδερφών για ψεύτικες ουτοπίες και ένας πόλεμος χωρίς κανένα έλεος. Φυσικά πολλά ήταν εκείνα τα παιδιά που πλήρωσαν το τίμημα και βρέθηκαν να βρίσκονται μακριά από τον τόπο τους και τους δικούς τους ανθρώπους ζώντας μια ζωή διαφορετική.

Σε κάποια σημεία η συγκίνηση σε πνίγει και το τέλος είναι εκείνο που με έκανε να δακρύσω. Νομίζω πως τελικά οι ήρωες το άξιζαν.
Συγχαρητήρια Κλαίρη μου . Εύχομαι πάντα επιτυχίες!

Ρόζα και Μαργαρίτα: δύο αδερφές, δίδυμες, σε «δίσεκτα» χρόνια. Η άρρηκτη δυάδα, που δεν έπρεπε να σπάσει ποτέ, γίνεται άθελά τους χίλια κομμάτια, πριν ακόμα προλάβουν τα κορίτσια να συνειδητοποιήσουν την ύπαρξή τους, αφού οι μνήμες τους δεν καταγράφονται στο μυαλό παρά μόνο στην ψυχή. Δυο κόρες, απόρροια ενός μεγάλου έρωτα που άνθισε δίπλα στη θάλασσα, μάτωσε στο βουνό, δοκιμάστηκε στον χρόνο και ρίζωσε εντέλει στην άλλη άκρη της Γης. Δύο ψυχές που, παρά τις αντιξοότητες, κατορθώνουν όχι απλώς να επιβιώσουν, αλλά να ανθίσουν και να εξελιχθούν, να αγαπήσουν και να ερωτευθούν, να πονέσουν και να προδοθούν, να ελπίσουν και να ονειρευτούν. Βίοι παράλληλοι και τόσο διαφορετικοί συγχρόνως, οι δύο όψεις στην ουσία του ίδιου νομίσματος, καθώς ό,τι σημαδεύει τη ζωή της μίας σωματοποιείται με κάποιον ανεξήγητο, μεταφυσικό τρόπο, σχεδόν ταυτόχρονα, από την άλλη. Στον πυρήνα της ύπαρξής τους εκείνη: η μάνα, η βασίλισσα, η Ελλάδα. Στα μύχια της ψυχής τους εκείνος: ο έρωτας, ο πόθος, ο θάνατος. Στο φόντο της ζωής τους τρεις χώρες: η Ελλάδα, η Ρουμανία, η Αμερική, και όλα εκείνα που τις σημαδεύουν στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.


Μια ιστορία για τη δύναμη των δεσμών αίματος, τη δίψα για επιβίωση, τη διαχρονικότητα του έρωτα, την ανάγκη για «πατρίδα».

ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ-ΝΑΣΟΣ ΚΟΥΡΓΙΟΖΟΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ

ΝΑΣΟΣ ΚΟΥΡΓΙΟΖΟΣ
για το "ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ"
από τις Πρότυπες εκδόσεις Πηγή.

Όταν εκδόθηκε το προηγούμενο μυθιστόρημά μου -το «Όλα θα πάνε καλά»- επειδή είχα εμπλακεί συναισθηματικά με την ιστορία σε βάθος, χρειάστηκα κάποιους μήνες να «καθαρίσω» για να αρχίσω να γράφω το επόμενο, πράγμα που δεν είχε συμβεί ξανά στο παρελθόν με τα άλλα μου βιβλία, τα οποία εκδόθηκαν με χρονική συνέπεια, σχεδόν ένα κάθε χρόνο. Η νέα ιστορία που θα ξεκινούσα να διηγηθώ και θα κατέληγε στον τίτλο «Το δάκρυ της Αφροδίτης» δεν χρειάστηκε βέβαια μόνο χρόνο «απεξάρτησης» από τον προκάτοχό της, αλλά και μια μακρά περίοδο ενασχόλησης με καθημερινή τριβή τεσσάρων χρόνων. Σε αυτό το διάβα άνθρωποι στη ζωή μου άλλαξαν. Λέω άνθρωποι κι όχι καταστάσεις γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν τις καταστάσεις. Άνθρωποι που με ενέπνευσαν. Κάποιοι δίκαια μείνανε και κάποιοι δίκαια φύγανε. Όλοι όμως κάτι άφησαν. Άλλος έναν κόκκο λίθου κι άλλος έναν ογκόλιθο σαν αυτούς της πυραμίδας του Χέοπα 2,5 τόνων από ασβεστόλιθο και γρανίτη. Η κτίση του θέματος είχε δρομολογηθεί. Πετραδάκι-πετραδάκι ή ογκόλιθος-ογκόλιθος η αφήγηση χτιζόταν. Και σύμφωνα με το «αρχιτεκτονικό» πλάνο, αφού από πολύ παλιά ήθελα να διηγηθώ μια ιστορία που θα προτάσσει τη δύναμη της αγάπης και της ζωής. Τη δύναμη της αγάπης για ζωή.

    Αυτή η δύναμη αποδεικνύεται όταν όλα είναι ή μοιάζουν ιδεατά, στα εύκολα; Το αντίθετο! Αποδεικνύεται όταν δίνεις σε κάποιον περισσότερα από αυτά που περιμένεις να πάρεις. Κι αυτό στρώθηκα να γράψω. Μια ιστορία δύο ανθρώπων που γνωρίστηκαν στα δύσκολα. Μέσα σε αντικειμενικές αντιξοότητες. Γιατί ποια αντιξοότητα είναι πιο αντικειμενική από ένα πρόβλημα υγείας; Κι έτσι φτιάχτηκαν η Μιρέλλα κι ο Νικόμαχος. Αυτή που πάντα στην εκφορά του ονόματός της άκουγε «μοίρα έλα» κι αυτός που, όπως το όνομά του λέει, «φέρνει τη νίκη στη μάχη». Συμβολισμοί τα ονόματα. Ή οι ίδιοι αυτοί, οι άνθρωποι, σύμβολα.

    Και κάπου εδώ γεννάται το ερώτημα: Αλλάζει ο άνθρωπος; Προσωπικά πιστεύω αυτό που λέμε ‘ψυχή’ δεν αλλάζει. Ίσως να υποκύπτει σε κάτι ή να παρακινείται από κάτι προς το χειρότερο ή το καλύτερο, αλλά στο βάθος παραμένει ίδια. Είναι και γονιδιακό το θέμα. Έστω και στον βαθμό που συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο, το βιβλίο ως ζωντανός οργανισμός που αντανακλά την ψυχή μου, έζησε μαζί με εμένα κι αυτό τις όποιες μου αλλαγές. Απώλεια αγαπημένου προσώπου από θάνατο, προδοσία της εμπιστοσύνης μου, διαψεύσεις, διαμονή σε άλλη χώρα, σπουδές σε υψηλό επίπεδο ξανά μετά από χρόνια… ζυμώσεις… ζυμώσεις... συμβολισμοί επί συμβολισμών… και μια γυναίκα, στο εξώφυλλο που εμπνεύστηκα, να θέλω να κρύβει ό,τι πιο όμορφο της χάρισε η φύση: Τα μάτια της και το στήθος της. Για να τα αφήνει στο πιο μαγικό πράγμα που μας χάρισε η φύση: Τη φαντασία. Για αυτά τα τρία που γράφει κάτω-κάτω στο ίδιο εξώφυλλο. Για τον ΕΡΩΤΑ, για το ΜΥΣΤΗΡΙΟ, για την ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ…

    …Και την αποπλάνηση. Η Μιρέλλα είναι μια πολύ ελκυστική γυναίκα, που δεν χρειάζεται όμως τη θηλυκότητά της για να ελκύει. Το κάνει με τον χαρακτήρα της. Τυραννισμένος, καταβεβλημένος. Αλλά αληθινός και δοτικός. Όπως θα έπρεπε να είναι κάθε γυναίκας αλλά στις μέρες μας δεν είναι. Ο Νικόμαχος είναι ένας πολύ γοητευτικός άνδρας, που δεν χρειάζεται όμως την αρρενωπότητά του για να γοητεύει. Το κάνει με τον χαρακτήρα του. Αυτοσαρκαστικός, αυτοπιεστικός. Αλλά αληθινός και δοτικός. Όπως θα έπρεπε να είναι κάθε άνδρα αλλά στις μέρες μας δεν είναι.

    …

    ‘’Μη μου πεις ποτέ ψέματα κορίτσι μου’’.

    ‘’Μισώ τα ψέματα!’’.

    ‘’…’’

    ‘’Τι σκέφτεσαι;’’

    ‘’Τίποτα. Ελπίζω μόνο. Να μου λες αλήθεια.’’

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και τον συγγραφέα ΕΔΩ

Παραμονές Χριστουγέννων του 1991, όταν όλοι ανέμεναν να δρέψουν κάτι από την όποια χαρά των γιορτών σε έναν κόσμο που άλλαζε, θα ερχόταν αντιμέτωπη με τη μοίρα της, ένα κορίτσι τότε, πάνω στο άνθος της εφηβείας. Εκείνη ήταν και η πρώτη φορά που θ’ αναρωτιόταν αν η ηχητική εκφορά του ονόματός της είναι συμπτωματική: «Μιρέλλα»…

«Μοίρα έλα» τής φάνηκε για μια στιγμή να άκουσε και να είδε, σαν κάποιος να την καλεί υπόκωφα μπρος στον σπασμένο καθρέπτη και μες στο σκοτάδι…

Καμιά γιορτή δεν ξημέρωσε για το κορίτσι που θα μεγάλωνε απότομα μέσα σε μια μέρα. Δυόμιση δεκαετίες μετά, ώριμη γυναίκα πια, η μοίρα θα της έγνεφε ξανά, φέρνοντάς της κι όχι στερώντας της τώρα έναν άνθρωπο. Αυτόν που, μέσα απ’ το πρόβλημα υγείας του, με το δικό του όνομα «φέρνει τη νίκη στη μάχη».

«Μιρέλλα» και «Νικόμαχος»… Τυχαίοι οι συμβολισμοί; Ίσως ναι, ίσως όχι. Γιατί ποια επικαλούμενη μοίρα μπορεί να προδικάσει την πιο ευοίωνη τύχη; Όταν, μάλιστα, το ταξίδι προς αυτή, την τελευταία, εκχέει απ’ το βάθος φως…