ΠΕΜΗ ΓΚΑΝΑ-ΚΑΠΡΑΓΙΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

Η Ρομίνα με κοιτάζει με μάτια που καίνε. Η Ρομίνα με κατάλαβε.

Τα Χριστούγεννα είναι δύσκολα για όλους εκείνους που δεν αντέχουν. Ευχή μου να δροσίσει η ψυχή αυτών των ανθρώπων. Εγώ, ο γιατρός Σέρτζιο από το Σκίο της της βόρειας Ιταλίας, που ζω εγκλωβισμένος στην πέτρινη Καπράγια του Τοσκανικού Αρχιπελάγους, εύχομαι σε όλους υγεία, δύναμη, ελπίδα. Και συμπόνοια. Μόνο μέσα από την αγάπη, τον καθησυχαστικό λόγο, μέσα από την κατανόηση και την φροντίδα θα καταφέρουμε να αγγίξουμε τις εύθραυστες ψυχές και να τις φέρουμε πίσω στο φως. Και αυτό θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Πιστέψτε με...  

Καπράγια, Τοσκανικό Αρχιπέλαγος, Φεβρουάριος 1914

 «Μου είπαν πως η Οφέλια δεν υπάρχει. Το είπε κι ο γιατρός. Πρώτη φορά ερχόταν γιατρός στο σπίτι, πρώτη φορά έβλεπα από κοντά κάποιον ξένο. Του άρπαξα το χέρι και του έδειξα την Οφέλια. “Κοίτα! Τη βλέπεις;” Κοίταξε εκεί που έδειχνα και στράφηκε προς το μέρος μου. Έβαλε το χέρι στο μέτωπό μου. “Έχεις πυρετό” μου είπε μόνο. “Τη βλέπω, σε κοιτάζει” επέμεινα. «Είναι ο πυρετός. Όταν περάσει, θα φύγει κι αυτή μαζί του”.

»Θέλησα να του πω πως υπήρχε και πριν από την αρρώστια, μα η νόνα Γκρατσιέλα μου έκανε νόημα να μη μιλήσω. Έτσι, έκλεισα τα μάτια για να μη βλέπω. Κι από κείνη τη μέρα όλα άλλαξαν. Η Οφέλια ερχόταν στα όνειρά μου κι έμενε όταν ξυπνούσα – ένας εφιάλτης που μόνο ο Αγκοστίνο μου μπόρεσε να σπάσει.

»Γεννήθηκα με το σημάδι του διαβόλου που φέρουν όλα τα θηλυκά της γενιάς της Γκρατσιέλας, κι όπου πάμε, σπέρνουμε κακοτυχία, φονικά, κι ο τόπος ερημώνει. Είμαι η Ρομίνα και σήμερα είναι η τελευταία μέρα που ζω».

Μια σειρά από φονικά συνταράσσει τη μικρή κοινωνία της Καπράγιας. Σ’ αυτά προστίθεται μια επιδημία ευλογιάς, και οι μέρες γίνονται όλο και πιο σκοτεινές. Η παράνοια, ο φόβος και ο θρησκευτικός φανατισμός παίρνουν τα ηνία, και όλοι ψάχνουν το εξιλαστήριο θύμα.

Οι ήρωες, παγιδευμένοι στα στενά πνευματικά και γεωγραφικά όρια του νησιού, πασχίζουν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τις επιθυμίες τους, ερχόμενοι σε ευθεία σύγκρουση με τις κοινωνικές επιταγές.

Το τέλος έρχεται με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μνήμες ανασύρονται, και η τραγική αλήθεια ρίχνει άπλετο φως στο σκοτάδι.

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

Από τότε που ήμουν παιδί περίμενα με μεγάλη λαχτάρα τα Χριστούγεννα! Πάντα μου άρεσε η γιορτινή ατμόσφαιρα, το στολισμένο δέντρο, τα φωτάκια, οι μυρωδιά απ’ τα φρεσκοψημένα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες, τα κάλαντα που λέγαμε διασχίζοντας ολόκληρη τη γειτονιά και τους γύρω δρόμους. Εντάξει, πρέπει να ομολογήσω ότι ίσως έπαιζε ρόλο και η αναμενόμενη άφιξη του Άι-Βασίλη, ο οποίος θα ερχόταν φορτωμένος με δώρα. Βέβαια, τότε είχα την απορία από πού έμπαινε, αφού στο σπίτι μας δεν είχαμε τζάκι για να κατέβει απ’ την καμινάδα, αλλά… εκείνος έβρισκε με κάποιον τρόπο λύση γι’ αυτό το πρόβλημα… Ποιος ξέρει; Ίσως έμπαινε απ’ την πόρτα…

Στο σπίτι που μένω τώρα υπάρχει τζάκι, μόνο που πλέον μεγάλωσα και δεν πιστεύω πια στον Άγιο Βασίλη. Τα Χριστούγεννα, όμως, εξακολουθούν να παραμένουν η αγαπημένη μου γιορτή. Βέβαια, φέτος θα τα ζήσουμε όλοι εντελώς διαφορετικά απ΄ ό,τι είχαμε ως τώρα συνηθίσει (όπως, άλλωστε, ζούμε γενικώς διαφορετικά εδώ και αρκετό καιρό!) Όμως, να σας πω κάτι; Δεν με πειράζει καθόλου. Ας μην έρθουν φίλοι στο σπίτι, όπως άλλες χρονιές. Ας μη βγω έξω, για να κάνω τα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Ας μην πάω σε ρεβεγιόν. Ας μην ακούσω τα κάλαντα απ’ τα παιδιά της γειτονιάς. Αυτό που δεν αλλάζει είναι πως θα έχω δίπλα μου την οικογένειά μου, τον άντρα μου, τον γιο μου, τους γονείς μου, την αδελφή μου και τη δική της οικογένεια. (Όχι, καλέ! Μη βιάζεστε να με καταγγείλετε στον Χαρδαλιά ότι θα μαζέψω στο σπίτι μου τόσα άτομα! Απλώς, στον κάτω όροφο μένουν οι γονείς μου και στο διπλανό διαμέρισμα η αδελφή μου.) Αγκαλιές δεν θα κάνουμε (εξαιρείται ο σύζυγος και ο γιος), φιλιά δεν θα ανταλλάξουμε (και πάλι εξαιρείται ο σύζυγος και ο γιος), αλλά η αγάπη, η τρυφερότητα και η στοργή θα υπάρχει διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Το ίδιο και η μυρωδιά απ’ τα φρεσκοψημένα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες. Θα χαμογελάμε και θα ευχόμαστε να είμαστε όλοι καλά και να περάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η δύσκολη τούτη κατάσταση. Θα δώσουμε τις ευχές μας στους φίλους μας μέσω τηλεφώνου ή διαδικτύου (τα καλά της τεχνολογίας) και θα περιμένουμε… την ηρωική έξοδο!

Χρόνια πολλά, λοιπόν, και καλά Χριστούγεννα σε όλους! Ίσως η πανδημία να κάνει πιο ουσιαστικό, τελικά, το νόημα των γιορτών, αφού μαθαίνουμε να εκτιμάμε την ίδια τη ζωή μας απ’ την αρχή, να αρκούμαστε σε απλά πράγματα. Να έχουμε πάνω απ’ όλα υγεία και να συνεχίσουμε να χαμογελάμε και ν’ αγαπάμε. Μακάρι το 2021 να φέρει στον καθένα μας αυτό που λαχταρά. Όσο για το 2020; Ας το αποχαιρετήσουμε, κρατώντας έστω και μια καλή στιγμή απ’ αυτό… (Δεν μπορεί, κάτι καλό θα έγινε μέσα σε δώδεκα ολόκληρους μήνες! Γιατί, αν αναλογιστούμε τα άσχημα… φύγε, φύγε 2020!)

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΛ. ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ

Εύχομαι από την καρδιά μου χρόνια πολλά σε όλους και καλές γιορτές να έχουμε, με την ελπίδα ότι σύντομα θα σμίγουμε πάλι με τους αγαπημένους μας για γέλια, αγκαλιές και όμορφες στιγμές. Όσα περνάμε ας μας διδάξουν για ένα καλύτερο μέλλον στο οποίο θα κάνουμε χρήση την αγάπη, το φιλότιμο και το μόνιασμα, μειώνοντας τη γκρίνια ότι όλα μας πάνε στραβά (άλλωστε για όλους πάνε στραβά και αυτό είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής). Σε όλους εύχομαι υγεία, αγάπη, έρωτα, φως, φίλους, χαμόγελα, ελπίδα, τύχη, όνειρα, μουσική και πολλά πολλά βιβλία - Τζιτζικάκης Γιώργος

 

ΜΑΙΡΗ ΚΟΝΤΖΟΓΛΟΥ-ΣΚΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑΦΙ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Επειδή τα Χριστούγεννα είναι κυρίως μια γιορτή για τα παιδιά θέλω να ευχηθώ  με μια ‘σκηνή’ από το ‘ Νεγρεπόντε’ της διλογίας μου  “Σκουριά και χρυσάφι” .

 

Ας είναι μαγικά τα Χριστούγεννα για τα παιδιά όλου του κόσμου, όπως μαγικά υπήρξαν  για τα παιδιά του Αγγελή Βαμβακά όταν για πρώτη φορά γνώρισαν την Τερέζα.

 

Απόσπασμα

 

Τα δυο αγοράκια εξέτασαν δια της αφής ό,τι υπήρχε πάνω στο μεγάλο τραπέζι. Φρέσκα βουτύρατα, καβουρδισμένα αμύγδαλα, κανέλες και μπαχάρια, σιρόπια αρωματισμένα με πορτοκαλόφλουδες, σπάνιες βανίλιες και ολόχρυσα σουσάμια, όλα μοσχομυριστά, όλα λιμπιστικά, όλα στη διάθεσή τους. 

Χαρά και  ευτυχία που ποτέ δεν είχαν βιώσει.

Στην αρχή διστακτικά και μετά με πολύ κέφι είχαν λερωθεί με αλεύρι, σκουπίστηκαν πάνω στα ρούχα τους, έριξαν κάτω μια κουτάλα, τσόφλια από τα καρύδια, πέταξε ο ένας στον άλλον μια πετσέτα, γέλασαν με την καρδιά τους.

Έφαγαν από τα πάντα, καυτά μόλις έβγαιναν από τον φούρνο, στόλισαν πιατέλες χωρίς να τρέμουν μήπως κάνουνε ζημιά, μήπως κάτι δεν επιτρέπεται. Και γι’ αυτό,  η κουζίνα εκείνη θα έμενε για πάντα στο μυαλό τους σαν  ένας μυρωδάτος χριστουγεννιάτικος παράδεισος.

Το πρώτο μέρος της διλογίας: "Σκουριά και χρυσάφι"

Τα Ψαρά και η θυσία των κλεισμένων στο γενοβέζικο Κάστρο. Το ενετικό Νεγρεπόντε, η Χαλκίδα με τα «τρελά νερά», που είναι πια ελληνική. Ο Πειραιάς ανερχόμενο λιμάνι και εμπορικό κέντρο. Η Αθήνα, υπό τη σκιά του Παρθενώνα, πρωτεύουσα του βασιλείου.

Σ’ αυτά τα μέρη και στη φωτιά των γεγονότων του πολυτάραχου 19ου αιώνα θα ζήσουν τα μέλη της οικογένειας του Αγγελή Βαμβακά, επιζώντα της καταστροφής των Ψαρών.
Ο γιος του Αντώνης, με σύμμαχο την ετεροθαλή αδελφή του Αυγουστίνα, αγαπημένη Δεσποινίδα των Τιμών της Αμαλίας, θα αλλάξει τη μοίρα της πολυμελούς οικογένειας, δημιουργώντας «το καλύτερο ποτό του κόσμου».

Οι Βαυαροί βασιλιάδες και οι οπλαρχηγοί του ’21, οι Φαναριώτες, οι πολιτικοί·βασιλόφρονες και αντιφρονούντες·, οι εφοπλιστές, οι έμποροι, οι εργάτες και οι ξωμάχοι, στο οικογενειακό αυτό έπος, θα γίνουν η φιλοσοφική λίθος που μετατρέπει τα πάντα σε χρυσάφι, για να γεννηθεί ένα ποτό εξίσου πολύτιμο.

Χρυσάφι ατόφιο που, κατά λάθος –αλλά μπορεί και εσκεμμένα–, μέσα του έπεσε λίγη σκουριά.
Το κόκκινο της σκουριάς τού έδωσε τη γλύκα, την πλάνη της αμαρτίας.
Και έτσι, καθώς τίποτα δεν υπάρχει ατόφιο, ούτε χρώμα ούτε χαρά, μα ούτε και λύπη, όλοι σταλάξαμε λίγη σκουριά στη ζωή μας.
Σκουριά και χρυσάφι είναι όλα.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΛΟΓΙΑΣ ΣΚΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑΦΙ

Στα χρόνια που το Πόρτο Λεόνε, όπως αποκαλούσαν οι Ενετοί τον Πειραιά, αρχίζει να αναδεικνύεται σ’ ένα από τα σηµαντικότερα λιµάνια της Μεσογείου, ο Αντώνης Βαµβακάς χτίζει µια αυτοκρατορία κάτω από την οποία, όπως ήταν η επιθυµία των γονιών του, στεγάζονται όλα τα µέλη της πολυπληθούς οικογένειας.

Για την επίτευξη του στόχου του να δηµιουργήσει το καλύτερο Ποτό στον κόσµο, δεν θα διστάσει να εκµεταλλευτεί όποιον µπορεί να του φανεί χρήσιµος, ούτε να θυσιάσει τις επιθυµίες και τα όνειρα της αφοσιωµένης συµµάχου του, της αγαπηµένης του αδελφής Αυγουστίνας.

Το Ποτό που παράγεται χάρη στο πάθος και το µεράκι ενός οινοποιού, τελειοποιείται µε τις γνώσεις ενός χηµικού, ξεκινάει το νικητήριο ταξίδι του στην Ελλάδα και το εξωτερικό µε την ώθηση που του δίνουν οι καινοτόµες εµπνεύσεις της Αυγουστίνας.

Πρόσωπα, όπως ο αναρχικός Mάρκος Πόθος και ο αρχαιολάτρης Ροµάν Σεβαλιέ, η Σιµόν, η γυναίκα-όπιο, ο µοιραίος Μάνος, ο αφοσιωµένος στην πολιτική Φίλιππος Παλαιολόγος , ο «Ρώσος» Ανδρέας Σινάνογλου, o βασιλιάς Γεώργιος και η βασίλισσα Όλγα· γεγονότα-σταθµοί, όπως το «λαυρεωτικό ζήτηµα» και «η υπόθεση Νίκολσον», το δαιδαλώδες πολιτικό σκηνικό και τα παιχνίδια των κοµµάτων· τόποι µυθικοί, όπως η Νέα Υόρκη και η Κωνσταντινούπολη, πλαισιώνουν τις καταιγιστικές εξελίξεις στις ζωές των πρωταγωνιστών.

Στιγµατισµένοι από τους συµβιβασµούς τους, ο Αντώνης και η Αυγουστίνα θα ζήσουν στιγµές δόξας και ανείπωτου πόνου.

Γιατί τελικά...

Σκουριά και χρυσάφι είναι όλα.

 

ΣΟΦΙΑ ΒΟ'Ι'ΚΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Περίεργη χρονιά αυτή που φεύγει, ας ελπίσουμε πως το 2021 θα πάρει μακριά όλο αυτό το βάρος που έπεσε πάνω στους ώμους όλων μας…

Οι ευχές που στέλνω είναι πάντα βγαλμένες από καρδιάς αλλά αυτή τη χρονική στιγμή λίγο παραπάνω…

Εύχομαι σε όλους και όλες, πρώτα απ’όλα υγεία, σωματική και ψυχική (η δεύτερη θα μας χρειαστεί οπωσδήποτε)... δύναμη για ν’αντέξουμε τα δύσκολα που θα βρούμε μπροστά μας κι ελπίδα για να μην χάσουμε το χαμόγελό μας. Και μέσα σ’όλα αυτά, να μην ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Το ξέρω πως ακούγεται λίγο σαν πολιτικό μανιφέστο, αλλά όλοι μαζί ενωμένοι, θα τα καταφέρουμε! Μην ξεχνάτε πως το φως κερδίζει πάντα το σκοτάδι.

Με πολλή αγάπη,

Σοφία

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΙΑΦΗ-ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΓΙΑ ΤΟ "ΟΣΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΙΑΦΗ-ΔΙΑΜΑΝΤΗ

για το "ΟΣΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ"

από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Ήταν Άνοιξη όταν άρχισα να γράφω το "Όσα η καρδιά προστάζει" και είχα βιώσει μια πολύ άσχημη περίοδο της ζωής μου χάνοντας πολύ ξαφνικά και απρόσμενα αγαπημένους μου ανθρώπους, ωστόσο η γέννηση του δεύτερου γιού μου την ίδια σχεδόν περίοδο μας έφερε χαρά. Τα συναισθήματα όλων ήταν τόσο ανάμεικτα, πόνος και χαρά μαζί. Από τη μία η απώλεια και από την άλλη ο ερχομός ενός μωρού. Σίγουρα δεν αναπλήρωσε την απουσία τους, όμως μου έδωσε την δύναμη να συνεχίσω και να δω κάποια πράγματα με άλλη ματιά αλλά και να αναθεωρήσω αρκετά άλλα...Ο κύκλος της ζωής!

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιο ακριβώς ήταν εκείνο το ερέθισμα που με έκανε να σκεφτώ την ιστορία της Μαριλένας και του Μίνωα, πάντως γεννήθηκε εκεί που δεν το περίμενα και δεν με άφηνε να ησυχάσω. Με βοήθησε να ξεφύγω αρκετές φορές από τον πόνο της απώλειας που βίωνα και ταξίδευα με τους ήρωες μου. Άρχισα να γράφω σε ένα τετράδιο όλες τις σκέψεις μου και σιγά σιγά διαμόρφωσα τους χαρακτήρες με τα δικά τους προβλήματα που έπρεπε να τους βρούμε ένα τρόπο να λυθούν, αλλά και το που θα ήθελα να εξελιχθεί η ιστορία τους. Ξεκίνησα λοιπόν από την Πρέβεζα τον τόπο καταγωγής μου και τους πήγα Χανιά, έναν αγαπημένο προορισμό.

Η Μαριλένα ήταν ένα θύμα της αγάπης. Προδόθηκε, πόνεσε, έκλαψε και εκεί που  πίστεψε πως όλα τελείωσαν για εκείνη βρέθηκαν κάποιοι και την βοήθησαν να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί να φαινόταν αδύνατη όμως με τους σωστούς ανθρώπους δίπλα της  κατάλαβε πόσο απόθεμα ψυχής έχει μέσα της και φυσικά πόσο αγάπη μπορούσε να δώσει. Ο Μίνωας από την άλλη, κουβαλούσε και εκείνος μία πονεμένη ιστορία στις πλάτες του και η Μαριλένα ήταν εκείνη που του έδωσε μία νέα πνοή στην ζωή του. Ο ένας βοήθησε τον άλλον με τον τρόπο του και η δύναμη της αγάπης είναι τέτοια που μπορεί να σε κάνει να ξαναγεννηθείς μέσα από τις στάχτες σου!

Ήταν ένα ταξίδι συναισθημάτων για εμένα, που βίωσα έντονα αρκετές φορές. Αντιλήφθηκα με τον δικό μου τρόπο την δύναμη της αγάπης, αλλά και το πόσο πιο εύκολα μπορείς να ξεπεράσεις προβλήματα ή να τα ζήσεις πιο ανώδυνα όταν έχεις ανθρώπους δίπλα σου που νοιάζονται για εσένα και σε αγαπούν. Αγάπησα την Μαριλένα και πόνεσα μαζί της, ένιωσα την δύναμη της ψυχής της, αλλά και την αγωνία της για το παιδί της. Λάτρεψα τον Μίνωα που στάθηκε βράχος δίπλα της. Την αγάπησε και της το έδειξε με κάθε τρόπο. Πάλεψε με μαζί της και βγήκαν και οι δυο νικητές.

«Υπάρχουν άνθρωποι ακόμη που παλεύουν για την αγάπη και πιστεύουν σ’ αυτήν» είναι η φράση που διαλέγω από το βιβλίο και αυτό γιατί η ρομαντική μου φύση με κάνει ακόμη να πιστεύω στην αγάπη και στο μεγαλείο της.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Δεν φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις, πρέπει και να μπορείς…

Πρέβεζα λίγα χρόνια πριν
Ο γάμος της ήταν ό,τι είχε ονειρευτεί και μία απρόσμενη εγκυμοσύνη ολοκλήρωσε την ευτυχία της. Πόση δύναμη έχει ο έρωτας, που πολλές φορές σε κάνει να εθελοτυφλείς; Πόσα μυστικά μπορεί να κρύβονται πίσω από έναν άνθρωπο που μέχρι χθες ήταν όλη σου η ζωή; Όταν οι μάσκες πέφτουν, όλα καταρρέουν. Ένα διαζύγιο και μία απόφαση που την καθιστά ακατάλληλη ως μητέρα είναι η χαριστική βολή. Χωρίς το παιδί της ήταν ένα τίποτα. Μια διαλυμένη ύπαρξη χωρίς θέληση για ζωή, χωρίς ελπίδα για το αύριο.

Χανιά λίγους μήνες πριν
Τον είδε για πρώτη φορά μέσα στο πλοίο. Το βλέμμα του μαρτυρούσε πως έκρυβε μια πονεμένη ιστορία. Όμως το χαμόγελό του έβγαινε μέσα από την καρδιά του και λειτούργησε σαν βάλσαμο στην ψυχή της. Ο Μίνωας θα σταθεί δίπλα της και θα τη βοηθήσει να βγει από τα σκοτάδια της ψυχής της. Η Μαριλένα θα αφεθεί λυτρωτικά στην αγκαλιά του αναζητώντας την αγάπη που τόσο στερήθηκε.
Ένας έρωτας γεννιέται μέσα από τις στάχτες. Δύο άνθρωποι που πόνεσαν πολύ στη ζωή τους, θα πορευτούν μαζί στον γκρεμό, που πολλές φορές σκέφτηκαν να περάσουν. Όμως, το παρελθόν τους το συνδέουν αόρατες κλωστές…

Το αύριο τι θα φέρει κανείς δεν ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι οι πληγές γιατρεύονται και σε κάνουν πιο δυνατό και αποφασισμένο να ζήσεις ξανά… να ζήσεις όσα η καρδιά προστάζει…

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα γραφικό χωριό της Πρέβεζας, την Πέτρα, όπου μένω με την οικογένειά μου. Είμαι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. Σπούδασα Νοσηλευτική και εργάστηκα ως Διοικητικός Υπάλληλος στην περιφέρεια Πρεβέζης. Μου αρέσει να περιτριγυρίζομαι από βιβλία, λουλούδια και καλούς φίλους. Λατρεύω τα ταξίδια και τη θάλασσα, μα πάνω απ’ όλα, τα παιδιά μου.
Το πρώτο μου συγγραφικό έργο είναι το «Ένα Βήμα τη Φορά».

Ο ΓΙΟΣ ΜΑΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με έντονο το στοιχείο του μυστηρίου,του ψυχολογικού θρίλερ.Ο συγγραφέας επιλέγει το μυθιστόρημα του να διαδραματίζεται σ'ένα χωριό δίπλα στα σύνορα κι ένα μικρό κομμάτι του στη Θεσσαλονίκη.Ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα δοσμένο σε μικρά-κοφτά κεφάλαια στα οποία εναλάσσει με έξυπνο τρόπο την τριτοπρόσωπη αφήγηση με την πρωτοπρόσωπη μέσω του Νίκου.(δείτε το οπισθόφυλλο παρακάτω⬇️⬇️).Κι έτσι με κινηματογραφική όπως θα χαρακτήριζα γραφή στήνει ένα μοναδικό σκηνικό μυστηρίου στο οποίο είχα την αίσθηση πως συμμετείχα κι εγώ σε κάθε σκηνή,κάθε σελίδα,κάθε ανατροπή.Ένιωθα την αγωνία του Νίκου,αναζητούσα το γιο του στο δάσος, κρύφτηκε;;; συνέβει κάποιο ατύχημα με κυνηγούς που κινούνται στην περιοχή;;;μήπως τον πήραν οι απέναντι;;;(όπου οι απέναντι είναι μουσουλμάνοι με άλλα ήθη,έθιμα,πιστεύω)περιπλανιόμουν μαζί με το Νίκο και το υπόλοιπο χωριό στο δάσος κατά την αναζήτηση του μικρού, με φόβιζε η ομίχλη και ναι είμαι ρομαντική και παράξενη όπως εκείνος και πιστεύω πως το πιο σημαντικό είναι η αγάπη κι όχι το χρήμα στο οποίο πίστευε ο Πρόεδρος του χωριού...
Ένιωθα την αγωνία της Άρτεμης καθ'όλη τη διάρκεια της ομηρίας της στη Θεσσαλονίκη μέχρι να βρει ο Δημήτρης τα χρήματα....άκουγα τη φωνή του μουεζίνη.....
📖
Κάπου εδώ όμως θεωρώ πως θα πρέπει να σταματήσω γιατί θα αποκαλύψω στοιχεία που δεν πρέπει!!!Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως το κουβάρι του μυστηρίου και των ανθρωπίνων σχέσεων του πολυπρόσωπου αυτού μυθιστορήματος ξετυλίγεται αργά-αργά κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την άψογη παρουσίαση όλων των χαρακτήρων, των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους και ταυτόχρονα κλιμάκωση της αγωνίας, με συνεχής ανατροπές κι ένα τέλος που οφείλω να ομολογήσω δεν είχε καν περάσει από το μυαλό μου!!!
📖
Για όλα τα παραπάνω μπήκε στη λίστα με τα 10 καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος,

συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Στο μικρό ακριτικό χωριό όλα μοιάζουν ειρηνικά, ώσπου ο επτάχρονος γιος του Νίκου εξαφανίζεται κοντά στα σύνορα. Ο Νίκος τον αναζητεί απεγνωσμένα, η γυναίκα του συμπεριφέρεται περίεργα κι ο αδελφός του έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης. Όμως, όταν μαθεύεται πως στο γειτονικό μουσουλμανικό χωριό, που βρίσκεται στην άλλη πλευρά των συνόρων, ένας τζιχαντιστής έχει μόλις επιστρέψει από τη Συρία, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα.
Οι φήμες οργιάζουν: ατύχημα, φόνος, απαγωγή ή νέο παιδομάζωμα; Ο Νίκος ψάχνει κίνητρα και υπόπτους, ενώ  μια παράξενη ομίχλη θολώνει τα μυαλά των ανθρώπων. Μια ομίχλη που θα αποκόψει τους ακρίτες από τον υπόλοιπο κόσμο και τον πολιτισμό, φέρνοντας στην επιφάνεια θαμμένα μυστικά.