ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΦΟΥ!!!

Οι εκδόσεις Πνοή «περιοδεύουν» στη Βόρεια Ελλάδα.

Με μεγάλη μας χαρά θα βρεθούμε για άλλη μια φορά στην όμορφη Θεσσαλονίκη και ελπίζουμε να σας δούμε όλους στις τέσσερις παρουσιάσεις που θα κάνουμε.

Τη Δευτέρα 1 Απριλίου 2019 ώρα 6 μ.μ. θα γίνει στο Café Θέατρο, 6 η ώρα το απόγευμα η παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων της Φρίντας Μήτσιου  «Τρυφερή Επανάσταση»

Την Τρίτη 2 Απριλίου 2019 θα γίνουν στον Café Θέατρο δύο παρουσιάσεις.

6 – 8 μ.μ. θα παρουσιαστεί η συγκλονιστική μαρτυρία της Αγγελικής Δαφτσίδου  «Παράθυρο στη ζωή»

8 – 10 μ.μ. θα γίνει η παρουσίαση της νουβέλας του Ε.Σ. Χατζόπουλου «Από το κενό στο κάτι».

και

Την Τετάρτη 3 Απριλίου 2019, ώρα 7 μ.μ. θα γίνει στο ΡΙΤΖ καφέ η παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων της Μαρίνας Βασιλειάδου «Γαϊτανάκι στον αέρα».

Θα χαρούμε πολύ να σας συναντήσουμε και πάλι ένα μήνα πριν την ΔΕΒΘ που ετοιμάζουμε πυρετωδώς.

Με όλη μας την αγάπη,

Κάκια Ξύδη – Δημήτρης Καραναστάσης

ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΗΣ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-ΑΝΝΑ ΦΩΤΙΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

ΑΝΝΑ ΦΩΤΙΟΥ
για το "ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΗΣ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ"
από εκδόσεις ΕΞΗ.

Ποιος θα επιχειρήσει μια εξόρμηση στην Άνω Πόλη στη Θεσσαλονίκη και δεν θα την ερωτευτεί; Ποιος δεν θα νιώσει ένα ρίγος να τον διαπερνά, όταν δει πώς… Μετά την Πορτάρα, μια Άλλη Πόλη ξεπροβάλει, με τα πλακόστρωτα δρομάκια, τις ανθισμένες αυλές, τα πέτρινα σκαλάκια, τα παλιά καφενεία και τα παραδοσιακά μαγαζιά με αρώματα άλλης εποχής, με τα ξέφωτα, τα  βυζαντινά αλλά και μουσουλμανικά μνημεία, τους μικρούς ανθόκηπους ναούς, τους τεκέδες που γέννησαν θρύλους ζωντανούς και τα φιδίσια αδιέξοδα σοκάκια με τα στενά καλντερίμια… και δεν θα νιώσει πως ο χρόνος εκεί έχει απλά σταματήσει;

Ποιος θα τολμήσει να σεργιανίσει στα στενά της παραλίας και δεν θα ακολουθήσει τις χρυσαφιές αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος που σαν πλανεύτρες σειρήνες τον καλούν για να αποκαλυφθεί ο θαλασσινός παράδεισος της πόλης;

Πώς είναι δυνατόν να μη νιώσεις την ψυχή της Νύμφης του Θερμαϊκού, καθώς περιδιαβαίνεις τους δρόμους της, όταν ακόμη και σήμερα είναι ορατά τα σημάδια του χρόνου πάνω της; Αστικοί θρύλοι και μύθοι ζωντανεύουν σε κάθε μνημείο, σε κάθε αναπαλαιωμένο κτίριο, σε κάθε πολιτιστικό χώρο.

Αυτήν την ψυχή θέλησα να γνωρίσω στους μαθητές μου, ως δασκάλα Δημιουργικής Γραφής στο σχολείο μου, μιλώντας τους για τους μυστηριώδεις Κήπους του Πασά, την περίεργη στήλη των όφεων, την αλλοδιάστατη πύλη της οδού Μαύρη Πέτρα και πόσους άλλους θρύλους και μύθους που συντροφεύουν την ιστορία της αισθησιακής Θεσσαλονίκης.

Τους παρουσίαζα λοιπόν τον θρύλο της οδού Μαύρη Πέτρα, όταν ξαφνικά ξεπετάχτηκαν μπροστά μου οι ήρωες της ιστορίας. Η Έλλη λάτρης της τοπικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης, καθώς μέσα από τις σπουδές της στο Ιστορικό Τμήμα του ΑΠΘ ερωτεύτηκε την πόλη της ζωντανεύοντας με τη φαντασία της τους θρύλους που συντροφεύουν την πόλη της. Τόση ήταν η λατρεία της που θαρρείς πως ο Θεός άκουσε την ευχή της, που ακόμη και η ίδια δεν γνώριζε ότι ήλπιζε και χάθηκε μέσα στον θρύλο της Μαύρης Πέτρας.

Η φωτιά του 1917 την καλωσόρισε σε μια εποχή που η πόλη έψαχνε την ταυτότητά της, έγλειφε τις πληγές της από τους πολέμους και προσπαθούσε να σταθεί σε μια εποχή που όλα εξευρωπαΐζονταν. Κάποιος έπρεπε να την σώσει, να τη συνεφέρει, να την συντονίσει στο τώρα, που για την ίδια ήταν ένα ιστορικό, μακρινό παρελθόν. Έτσι εμφανίστηκε ο  Μάρκος, που με την οικογένειά του, έτρεχε και ο ίδιος να σωθεί παρασέρνοντας στο διάβα του και την ίδια.

Στον αγγλικό καταυλισμό των πυρόπληκτων όπου βρέθηκαν, συνάντησαν τον λοχαγό Τομ Μπλάιθ, μια αινιγματική ισχυρή προσωπικότητα που θα εισβάλει στη ζωή της Έλλης καλώντας την πρώτα από όλα να… ζήσει.

Κοντά σε αυτούς τους βασικούς ήρωες, εμφανίζονται η εβραία η Ραχήλ, η Κατερίνα, ο Νικόλας, η κυρά Χρυσή…όλοι τους με έναν σκοπό… να ζήσουν! Να ορθοποδήσουν σε μια πόλη που παράπαιε, που έψαχνε να βρει τη μορφή της, την εικόνα της μετά τη φωτιά.

Το διάστημα που γραφόταν η ιστορία, στο σπίτι μου δεν μέναμε πέντε άτομα… ήμασταν περισσότεροι. Οι ήρωες δεν ήταν πια φανταστικοί, είχαν αποκτήσει υπόσταση. Ζούσαν μαζί μου, ανέπνεαν, έτρωγαν, έπιναν, κοιμόντουσαν. Όταν δεν είχαν την αμέριστη προσοχή μου, απαιτητικά εμφανίζονταν μπροστά μου και διεκδικούσαν τον χρόνο μου, τη ζωή μου… Έπρεπε η ιστορία να ολοκληρωθεί, έπρεπε να φύγουν από το σπίτι μου, να μείνω με την οικογένειά μου…

Όταν στο πληκτρολόγιο γράφηκε η λέξη ΤΕΛΟΣ, η καρδιά ήταν έτοιμη να βγει από τη θέση της. Η αγωνία στο απροχώρητο, το άγχος με έτρωγε. Σήκωσα το κεφάλι από την οθόνη. Τρία ζευγάρια μάτια μου χαμογελούσαν. Άρχισαν να απομακρύνονται από κοντά μου, να φεύγουν, ένας ένας κουνώντας μου το χέρι, ένας ένας μέχρι τον τελευταίο. Έκλαψα. Ναι. Όλους τους τελευταίους μήνες ήταν εκεί. Όπου και αν κοιτούσα ήταν εκεί. Και ξαφνικά αυτό χάθηκε. Ένιωσα άδεια, μόνη. Ήδη μου έλειπαν. Από τη μια αγωνιάς να τελειώσεις πιστεύοντας ότι θα ελευθερωθείς και θα επιστρέψεις στην  

καθημερινότητά σου και από την άλλη, όταν φτάνεις στο τέλος, απλά νιώθεις…κενός, συνειδητοποιώντας με τρόμο ότι αυτό που ζούσες τους προηγούμενους μήνες ΉΤΑΝ η καθημερινότητά σου.

Με τους ήρωές μου αναγεννήθηκα. Αγχώθηκα μαζί τους, φοβήθηκα, τρόμαξα, τα έχασα, πανικοβλήθηκα, έζησα τον χειρότερο εφιάλτη μου, έκλαψα, γέλασα, χάρηκα, λυπήθηκα, φώναξα, έβρισα, απείλησα, πολέμησα, τραυματίστηκα, χάθηκα… αλλά και ερωτεύτηκα, αγάπησα ζώντας τον πρώτο έρωτα, την πρώτη αγάπη, το πρώτο φιλί.

Και μετά;… Τότε λοιπόν μπήκαν στη ζωή μου νέοι ήρωες, πολύ σημαντικοί ˙ οι εκδόσεις ΕΞΗ και η Ισμήνη Λαμπροπούλου. Διάβασαν την ιστορία, πίστεψαν στους ήρωες και απλά… τους ζωντάνεψαν, τους έδωσαν σάρκα και οστά μέσα από τις λεπτές αχνοκίτρινες σελίδες, με την ευανάγνωστη καλογραμμένη γραμματοσειρά, με το ντελικάτο, αρχοντικό, ρομαντικό εξώφυλλο.

Το «Στις στάχτες της Σαλονίκης» είναι μια ιστορία αγάπης που γεννήθηκε μέσα στις στάχτες της πόλης και άνθισε στα χρόνια που ακολούθησαν. Αν η Έλλη επέστρεψε ή όχι στην εποχή της, αυτό καλούμαστε να το ανακαλύψουμε. Αν οι θρύλοι της πόλης είναι αληθινοί, αυτό μας προκαλεί να το εξερευνήσουμε.

«Κοίτα τι βρήκα», της είπε βγάζοντας από την τσέπη του πουκαμίσου του ένα μικρό κίτρινο άγριο τριαντάφυλλο.

«Πού το βρήκες;» τον ρώτησε απορημένη παίρνοντάς το στα χέρια της.

«Στο κέντρο η εικόνα είναι απογοητευτική Έλλη. Όλα κατεστραμμένα, ερείπια, στάχτες και κάρβουνα. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα, μια τριανταφυλλιά από μια παραλιακή έπαυλη ήταν το μόνο που διασώθηκε από τη μεγαλοπρέπεια που σίγουρα θα είχε. Δεν ξέρω πώς σώθηκε ή γιατί η φωτιά αρνήθηκε να περάσει από πάνω της».

«Είναι το πιο όμορφο τριαντάφυλλο που έχω δει», του είπε φέρνοντας το μπροστά της. Χαμογέλασε ονειροπόλα. «Μπορώ να το κρατήσω;» 

«Για σένα είναι Έλλη». Την έπιασε από το πηγούνι αναγκάζοντάς την να τον κοιτάξει. «Μόνο εσένα σκεφτόμουν όλη την ημέρα, ήσουν η δύναμή μου, η αντοχή μου».

«Μάρκο…», ψιθύρισε, προτού εκείνος σκύψει από πάνω της και ενώσει πεταχτά τα χείλη του με τα δικά της.

….

Σταμάτησαν λίγο πιο κάτω από τα κάστρα. Ο Τομ την παρότρυνε να τον ακολουθήσει. Η καρδιά της πήγαινε να σπάσει. Την ήξερε την περιοχή, την ήξερε και μάλιστα πάρα πολύ καλά. Κοίταξε ζαλισμένη γύρω της.

«Τομ;»

«Εδώ δεν ήθελες να έρθεις; Από δω δεν είπες ότι θα φύγεις; Τουλάχιστον εδώ σε βρήκα λιπόθυμη την προηγούμενη φορά. Όμως πανάθεμά με αν καταλαβαίνω το πώς θέλεις να φύγεις και με ποιον; Δεν το βλέπεις να πάρει;» της είπε πηγαίνοντας κοντά της. «Κανένας δεν είναι εδώ, κανείς δεν κυκλοφορεί αυτήν την ώρα. Ποιος πιστεύεις ότι θα έρθει να σε πάρει;» την ταρακούνησε αναγκάζοντας την να τον κοιτάξει.

Εκείνη οπισθοχώρησε και κοίταξε γύρω της. Μπροστά της ένας μαύρος βράχος, ο ίδιος περίεργος, παραμορφωμένος βράχος που την είχε οδηγήσει πριν δυο χρόνια κοντά, στο 1917.

«Ο βράχος… ο βράχος…», αναφώνησε σαν χαμένη.

«Τι ο βράχος;» η απορία του ήταν έκδηλη.

«Δεν ήταν εδώ την προηγούμενη φορά!»

«Μικρή… παραλογίζεσαι μου φαίνεται. Όσα χρόνια είμαι εδώ, αυτό το κομμάτι του κάστρου ήταν πάντα σε αυτό το σημείο, να απολαμβάνει τη θέα της πόλης από ψηλά», ειρωνεύτηκε καθώς πλέον δεν μπορούσε να ελέγξει τα νεύρα του.

«Όχι, όχι δεν ήταν εδώ, αν ήταν θα είχα φύγει. Δεν ήταν σου λέω», σχεδόν άκουγε τη φωνή της να φωνάζει.

Ο Τομ έτριψε κουρασμένα το μέτωπο του. «Άκου μικρή. Δεν ξέρω τι είναι αυτά που λες και ειλικρινά δεν με νοιάζει». Στάθηκε μπροστά της αναγκάζοντάς την να τον κοιτάξει. Δεν την άγγιζε, δεν την πλησίασε καν και όμως η επιβλητική παρουσία του την έκανε να σφίγγεται όλο της το σώμα στην παρουσία του. «Ένα πράγμα έχω να σου πω και σ’ αφήνω να αποφασίσεις μόνη σου για τη ζωή σου. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε, αν θέλεις να μείνεις, μείνε. Ό,τι κάνεις όμως, κάντο πλέον συνειδητά. Ό,τι αποφασίσεις, να το υποστηρίξεις μέχρι τέλους και να είσαι έτοιμη να δεχτείς τις συνέπειες της απόφασής σου. Πάρε μια σταθερή επιτέλους απόφαση για τη ζωή σου. Ζήσε, που να πάρει και να σηκώσει. Φύγε, μείνε, αλλά ζήσε!» …  «Να θυμάσαι όμως ένα πράμα…»

Η φράση του έμεινε μισοτελειωμένη. Με μια δρασκελιά, της έπιασε το πρόσωπό και κλείνοντάς το στα χέρια του, την τράβηξε κοντά του και με μια λαχτάρα πρωτόγνωρη, τα χείλη του ακούμπησαν τα δικά της.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

 Μια ιστορία ζωντανή, γεμάτη μνήμες και πάθη.

Θεσσαλονίκη, Αύγουστος 1917. Η μεγάλη πυρκαγιά ξεσπά. Ο κόσμος τρέχει να σωθεί από την πύρινη λαίλαπα που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της. Ανάμεσά τους και η Έλλη, που φωνάζει να κατευθυνθούν ανατολικά. Μέσα στον πανικό όμως κανείς δεν της δίνει σημασία· παρά μόνο ο Μάρκος. Μαζί διασχίζουν την πόλη και φτάνουν στον καταυλισμό. Από εκεί, θα ζήσουν τις έντονες στιγμές της καταστροφής.

Οι μέρες περνούν και ανάμεσα στην Έλλη και τον Μάρκο γεννιέται ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα. Αυτό το παράξενο κορίτσι κάνει την καρδιά του να χτυπά δυνατά, κι ας μην ξέρει τίποτα γι αυτήν, παρά μόνο το όνομά της. Από την άλλη, ο λοχαγός Τομ Μπλάιθ νιώθει ότι η Έλλη δεν είναι αυτή που λέει. Όμως, βλέπει την αλήθεια στα μάτια της και αισθάνεται μια απροσδιόριστη ανάγκη να είναι δίπλα της. Ανακαλύπτει το μυστικό που κρύβει και το μόνο που θέλει είναι να την προστατεύσει, να μην κάνει τα ίδια λάθη με εκείνον. Πώς θα βρει τη δύναμη, όμως, να μπει εμπόδιο στην ευτυχία της και να της αποκαλύψει τι νιώθει πραγματικά;

Η Έλλη για πρώτη φορά πρέπει να αποφασίσει αν θα ζήσει αληθινά ή αν θα παραμείνει δέσμια της συμβατικής ζωής της. Ερωτεύεται, πληγώνεται, έρχεται αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό και την καρδιά της, μέχρι να τη χαρίσει σε εκείνον που πραγματικά αγαπά.

Μια αληθινή ιστορία αγάπης που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες και άνθισε στα χρόνια του πολέμου.

ΕΛΟΙΖΑ ΚΑΙ ΑΒΕΛΑΡΔΟΣ-ΕΤΙΕΝ ΖΙΛΣΟΝ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

Άρωμα μελάνης….. και «Αβελάρδος και Ελοϊζα», ένα μικρό αφιέρωμα στις μεγάλες αγάπες του μύθου και της πραγματικότητας!!!!!

Μια αγάπη, ένας τρελός και παράφορος έρωτας που άνθισε και καταδικάστηκε με τον πιο σκληρό και αποτρόπαιο τρόπο στον Μεσαίωνα. Μια ιστορία αγάπης που εξελίχθηκε σε τραγωδία – ταξιδεμένη μέσα στον θρύλο που πολλοί νομίζουν ότι πρόκειται για μύθο, σαν του Τριστάνου και της Ιζόλδης, ακόμα και για προϊόν λογοτεχνικής φαντασίας και σε καμιά περίπτωση για ιστορία αληθινή προσώπων ιστορικών, όπως και ο Αβελάρδος που υπήρξε ο σημαντικότερος ίσως θεολόγος, φιλόσοφος και ποιητής του 12^ου αιώνα.

Το βιβλίο του Ετιέν Ζιλσόν συναρπάζει πολλαπλώς, συγκεντρώνοντας τρία στοιχεία: την εξωτερική περιπέτεια ως σύνολο απίστευτων συμβάντων, την εσωτερική περιπέτεια ως δοκιμασία συνειδήσεων σε καταστάσεις οριακές και τέλος την περιπέτεια του ίδιου ερευνητή ως προσπάθεια να αποσυνδέσει την ιστορία από τον μύθο.

Ας δούμε όμως ποιος ήταν ο Πέτρος Αβελάρδος και η Ελοϊζ ντ’ Αρτζαντέιγ….

Ο Αβελάρδος μέχρι και το 1118 ζούσε μα ήρεμη και συνετή ζωή όταν ο έρωτας του για την Ελοϊζα την 15χρονη ανεψιά του εφημέριου Φυλμπέρ, που εκείνος εμπιστεύτηκε στον Αβελάρδο την μόρφωση της.

Ο έρωτας τους δυνατός, παράφορος που έγινε κοινό μυστικό σε όλους εκτός από τον εξοργισμένο θείο της. Σύντομα η Ελοϊζα μένει έγκυος και ο Αβελάρδος την έστειλε στην Βρετάνη να γεννήσει έναν γιο που τον ονόμασα Αστρολάβο. Για να σβήσει την ντροπή, ο Αβελάρδος ζήτησε από την Ελοϊζα να τον παντρευτεί. Αυτή αρνήθηκε, λέγοντας του πως ο γάμος και η ανατροφή του παιδιού τους θα ήταν εμπόδιο στην φιλοσοφική του καριέρα.

Αποφάσισαν ωστόσο να παντρευτούν και να κρατήσουν τον γάμο τους κρυφό εκτός από τον Φυλμπέρ που γνώριζε εξαρχής την αλήθεια και που συνεχώς επέμενε να γνωστοποιηθεί ο γάμος τους, για να εξευτελίσει με αυτόν τον τρόπο τον Αβελάρδο για τις πράξεις του. Εκείνη φοβούμενη τον κοινωνικό διασυρμό κλείστηκε σε μοναστήρι μέχρι να κοπάσουν τα πνεύματα. Ο Φυλπέρ γεμάτος οργή, καθώς νόμιζε πως τον εξαπάτησαν, πλήρωσε έναν υπηρέτη του Αβελάρδου. Αυτός μπήκε στο σπίτι και ακρωτηρίασε τα γεννητικά του όργανα διασύροντας τον Αβελάρδο μπροστά σε όλο τον κόσμο. Καταντροπιασμένος αναγκάστηκε να κλειστεί και εκείνος σε κάποιο μοναστήρι.

Ο Αβελάρδος πεθαίνει το 1142, ενώ η Ελοϊζα θα ακολουθήσει είκοσι χρόνια αργότερα, έχοντας την επιθυμία να ταφεί μαζί με τον αγαπημένο της. Κανείς δεν εισάκουσε την παράκληση της, μονάχα μετά από 700 χρόνια, η Ιωσηφίνα Βοναπάρτη, συγκινημένη από την ιστορία τους, θα διατάξει να μεταφερθούν τα οστά τους και να θαφτούν σε έναν κοινό τάφο, στο κοιμητήριο του Pere Lachaise στο Παρίσι, όπου και αναπαύονται μέχρι σήμερα.

Ένα βιβλίο – μια ιστορία αγάπης που πρέπει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί από πολλούς. Ένας ύμνος μπλεγμένος στα δίχτυα του πάθους, της ηδονής, της ζήλιας και της συκοφαντίας. Ένας έρωτας που δεν πρόκειται να ξεχάσετε ποτέ….

«Η Καρδιά μου δεν ήταν ποτέ και τώρα ακόμη περισσότερο δική μου, αλλά δική σου.

Αν δεν είναι με εσένα, να μην είναι πουθενά.

Αντίο μοναδική μου αγάπη.

Σε εκλιπαρώ να ενδιαφερθείς για την περιουσία σου.

Σου ανήκω».

«Δεν προλάβαμε αγάπη μου. Ποτέ δεν προλαβαίνουμε.»

«Αυτό που πιο πολύ απ’ όλα δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους, είναι η απόσταση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που κάποτε αγαπήθηκαν».

Γιατί οι έρωτες αναπνέουν και ζουν είτε μέσα στον μύθο, είτε στην πραγματικότητα….

Η ιστορίας της Ελοίζας και του Αβελάρδου -ιστορία έρωτος που εξελίχθηκε σε τραγωδία- είναι τόσο ταξιδευμένη μέσα στο θρύλο, ώστε πολλοί ότι πρόκειται για μύθο (σαν κι αυτόν λ.χ. του Τριστάνου και της Ιζόλδης) ή για προιόν λογοτεχνικής φαντασίας, και όχι για ιστορία αληθινή προσώπων ιστορικών, εκ των οποίων μάλιστα ο Αβελάρδος υπήρξε ο σημαντικώτερος ίσως θεολόγος και φιλόσοφος του 12ου αιώνα.


Το βιβλίο του Ετιέν Ζιλσόν συναντά ιστορική μονογραφία που συναρπάζει πολλαπλώς, συγκεντρώνοντας τρία στοιχεία: την εξωτερική περιπέτεια, ως σύνολο απίστευτων συμβάντων, την εσωτερική περιπέτεια, ως δοκιμασία συνειδήσεων σε καταστάσεις οριακές και τέλος, την περιπέτεια του ίδιου του ερευνητή ως προσπάθεια να αποσυνδέσει την ιστορία από τον μύθο.


Πράγματι, ελαυνόμενος μεσαιωνολόγος αποκαθαίρει την ιστορία των δύο εραστών από τις προσχώσεις του θρύλου και της λογοτεχνίας, και αποδίδοντας τα πρόσωπα στην πραγματική τους αλήθεια, μας τα κάνει πιο κοντινά και οικεία και την ιστορία τους πιο συγκινητική, παρέχοντας συγχρόνως μάθημα αληθινής ανθρωπογνωσίας ως προς τις δυνατότητες διαστολής των ορίων και κορυφώσεως των υπαρκτικών εμπειριών.

Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.

Βρείτε τη Βασιλική Τσούνη στο f/b ΕΔΩ

ΤΡΥΦΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ-ΦΡΙΝΤΑ ΜΗΤΣΙΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

ΦΡΙΝΤΑ ΜΗΤΣΙΟΥ

για το ΤΡΥΦΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

από εκδόσεις ΠΝΟΗ.

Αγαπητή φιλαναγνωστική ομάδα του «ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ»

Χαίρομαι που η εκδότριά μου Κάκια Ξύδη μου δίνει την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σας. Σε σας, ήδη με έχει συστήσει ο Σίμος Κερασσίδης, πολύ σημαντικός συγγραφέας και φίλος από παλιά. Τους ευχαριστώ και τους δύο.

Ο τίτλος του bloc σας είναι ευρηματικός, άμεσος και γοητευτικός. Άλλωστε με την θεσσαλονικιώτικη ντοπιολαλιά είμαι εξοικειωμένη και την αγαπώ.

Από μικρό παιδί αγαπούσα το βιβλίο. Διάβαζα ποίηση πεζογραφία, φιλοσοφία, ψυχολογία, ιστορία, εφημερίδες, περιοδικά, κόμικς. Μεγαλώνοντας ξεχώρισα τα αγαπημένα μου∙ ποιήματα, μυθιστορήματα και διηγήματα. Στις ιστορίες που διάβαζα, μου άρεσε να φαντάζομαι προεκτάσεις, να δίνω ένα διαφορετικό τέλος, να πλουτίζω  τους χαρακτήρες, όπως ήθελα. Ξανάπλαθα το αφήγημα. Τόλμησα να προχωρήσω την έκδοση των ιστοριών μου πολύ αργά, όταν ήδη είχα αφυπηρετήσει από την εκπαίδευση.

«Η Τρυφερή Επανάσταση» είναι συλλογή διηγημάτων. Υπηρετώ την «μικρή φόρμα» με αφοσίωση. Θεωρώ ότι το διήγημα είναι δύσκολο και απαιτητικό είδος. Μέσα σε λίγες σελίδες είναι ανάγκη να ξετυλίγεται μια ιστορία ενδιαφέρουσα, με αρχή, μέση και τέλος, με ήρωες ολοκληρωμένους, που ζουν, δρουν και πάσχουν «κατά το εικός και το αναγκαίον» και τελικά μας εισάγουν  στον μαγικό τους κόσμο και μας προσκαλούν να μετέχουμε στις περιπέτειές τους. Και όλα αυτά συμπυκνωμένα σε λίγες γραμμές. Θεωρώ την κάθε ιστορία που αρχίζω, μια γοητευτική πρόκληση. Το πώς ανταποκρίνομαι σ’ αυτήν, μόνο ο αναγνώστης μπορεί να το πει.

 «Η Τρυφερή Επανάσταση» έχει ως θέμα την εποχή μας∙  με τα προβλήματά της, τα αδιέξοδα, την ομορφιά της και τις ελπίδες της. Με την αλήθειά της.

Τους ήρωες των διηγημάτων τους απασχολούν οι ανθρώπινες σχέσεις. Αυτές τους ορίζουν, απ’ αυτές αντλούν τις βεβαιότητές  τους, αυτές είναι η πηγή των ανασφαλειών τους. Αποτιμώντας τες, αποφασίζουν «με ποιους θα παν και ποιους θ’ αφήσουν» και οι περισσότεροι κάνουν την τρυφερή τους επανάσταση, βρίσκοντας τον εαυτό τους μέσα από απροσδόκητα γεγονότα.

Από τα διηγήματά δεν λείπει το χιούμορ. Η ζωή, βλέπετε, δεν προχωρεί αλλιώς. Το χαμόγελο είναι η ανάσα μας, η λύση στα δύσκολα και τα αγχωτικά.

Οι κριτικοί της «Τρυφερής Επανάστασης», καθώς και του προηγούμενου «Γαμήλιου Εσπερινού» επισημαίνουν ότι, αν και γυναίκα, δεν γράφω «γυναικεία λογοτεχνία». Είναι αλήθεια. Δεν μπήκα ποτέ σ’ αυτό το δίλημμα, επειδή για μένα δεν υπάρχει αντρική και γυναικεία λογοτεχνία. Υπάρχει μόνον καλή και κακή λογοτεχνία.

Στο ερώτημα που τίθεται μπροστά σ’ ένα βιβλίο: γιατί να το διαβάσει κανείς, δεν μπορώ να απαντήσω εγώ για την Τρυφερή Επανάσταση. Παραθέτω μικρό απόσπασμα από μία πρόσφατη κριτική της Φιλολόγου Βαρβάρας Καπώνη – Μικέλλη, που ζητήθηκε από το φιλολογικό περιοδικό «Ακτή» της Κύπρου. «…Η Φρίντα Μήτσιου… με τις εικόνες, τους διαλόγους… τη σύζευξη του σοβαρού με το αστείο, το στοιχείο της έκπληξης, το παιγνιώδες ύφος, με την τέχνη ενός λόγου εύληπτου και γλαφυρού, μετουσιώνει λογοτεχνικά ένα μικροσύμπαν, ένα μικρόκοσμο, που επαναστατεί, ονειρεύεται, ελπίζει∙ … βιώνει τον έρωτα, την απώλεια, μετεωρίζεται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, γίνεται έρμαιο δυνάμεων που δεν μπορεί να ελέγξει. Οι ήρωές της, ο Τόμεκ, ο γέρο-αυλητής, η Τσέχα, η Τέρρυ και τα άλλα ενδοκειμενικά πρόσωπα… φανερώνονται από τις πράξεις και τα λόγια τους και από το πλήθος των σημαινομένων και των υπαινιγμών της συγγραφέως… Τώρα ο αναγνώστης καλείται να κάνει τους δικούς του συνειρμούς… η Φρίντα Μήτσιου με την «Τρυφερή Επανάσταση» μας ανοίγει ένα ευρύ πεδίο για συγκινήσεις, σκέψεις και στοχασμούς.

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Ένας ψεύτικος Άγιος Βασίλης βρίσκει μέσα στα μάτια του παιδιού που τον κοιτάζουν με εμπιστοσύνη τη χαμένη του αθωότητα. Κάπου ανάμεσα σε γυναίκες που ξεχνούν εκείνους που ξέρουν ν αγαπούν, θαμπωμένες από τα φώτα ενός σκιρτήματος που ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι μέχρι ν αποχωρήσει από τη σκηνή ο προδομένος σύντροφος. Ένας κόσμος αφυδατωμένος, που η φλογέρα ενός ηλικιωμένου αρκεί για να ξυπνήσει βιώματα και συγκινήσεις, καθώς τα σπίτια γίνονται άφιλα κτίρια και τα γέρικα χέρια μάλλον ανεπιθύμητα.
Πίσω από τα κάγκελα μιας μακρινής φυλακής όπου ένας δάσκαλος ελπίζει να φωτίσει με μια ακτίνα ανθρωπιάς την γκρίζα καθημερινότητα των κρατουμένων. Κάπου, όπου η ταυτότητα ενός αγοριού υφίσταται την κριτική μιας στενόμυαλης κοινωνίας που τον θάβει πριν πεθάνει και ξεχνά να τον καμαρώσει στη λαμπρή μα μοναχική πορεία του. Ένας κόσμος όπου άνθρωποι ξεκινούν ταξίδι μεγάλο, με σκοπό όχι να λάβουν περιουσίες που δικαιωματικά τους ανήκουν, μα να πουν το στερνό αντίο.
Ένας κόσμος. Ο κόσμος μας. Άνθρωποι διαφορετικοί, που όμως έζησαν και ζουν, γοητεύουν, συγκινούν και οδηγούν τον αναγνώστη στα δύσβατα μονοπάτια της αυτογνωσίας.

Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ-ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ
για το "Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ"
από εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ.











Το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα παρουσιάζει έτσι και αλλιώς ενδιαφέρον. Όταν μάλιστα αυτό είναι αστυνομικό μυθιστόρημα – είδος ιδιαίτερα δημοφιλές τα τελευταία χρόνια – και έχει και για ηρωίδα μια γυναίκα, τότε το ενδιαφέρον χτυπάει… «κόκκινο».
Το βιβλίο μας ταξιδεύει στο βροχερό και ομιχλώδες Λονδίνο, αλλά και στην ορεινή Σκωτία, όπου μια μυστικιστική αίρεση απειλεί τις χαλαρές κοινωνικές δομές του Ηνωμένου Βασιλείου και μυεί τους ακολούθους της στον σκοταδισμό. Παραμονές Χριστουγέννων και μια από τις πιο αριστοκρατικές γειτονιές του Λονδίνου, που μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή της έμοιαζε πραγματικά άτρωτη, βυθίζεται στο πένθος. Η τραγική είδηση της άγριας δολοφονίας του νεαρού Μάικ Μπάρλεϋ ξυπνά τους κατοίκους του Γκρίνουιτς συνταράσσοντας την πλούσια κοινωνία τους και κλονίζοντας συθέμελα τη φαινομενικά τέλεια και αψεγάδιαστη ζωή τους.
Η ελληνικής καταγωγής Αρχιεπιθεωρήτρια Έμιλυ Χατζηπέτρου αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την πολύκροτη αυτή υπόθεση. Ταυτόχρονα  ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ζωή της δίδυμης αδερφής της να τινάζεται στον αέρα, καθώς σιγά σιγά το παζλ που δημιουργείται, αποκαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά και εμπλέκει όλο και περισσότερα άτομα από το οικείο, κοινωνικό περιβάλλον.
Μέσα στον σκοτεινό λαβύρινθο που δημιουργείται γύρω τους, οι δίδυμες αδερφές θα βρεθούν μπροστά σε δυνατά διλήμματα, θα κληθούν να πάρουν τις σωστές αποφάσεις και τελικά θα έρθουν αντιμέτωπες με έναν ύπουλο, εικονικό κόσμο, την ύπαρξη του οποίου δεν μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν. Εκεί που η αλήθεια γίνεται ψέμα και το ψέμα αλήθεια και οι ψευδαισθήσεις μπλέκονται με την πραγματικότητα, οι μάσκες θα πέσουν;

Η δυναμική, ασυμβίβαστη, ηθική αλλά ταυτόχρονα σκοτεινή και απρόσιτη Έμιλυ Χατζηπέτρου κάνει το ντεμπούτο της στο αστυνομικό αυτό μυθιστόρημα, που έχει αρκετές κοινωνικές προεκτάσεις και είναι κατάμεστο με σύγχρονα μηνύματα που προβληματίζουν.

Αυτή είναι μόνο η αρχή. Η επόμενη περιπέτεια της είναι ήδη στα σκαριά και θέλω να πιστεύω πως θα ακολουθήσουν κι άλλες, γιατί νομίζω πως είναι πάντα απολαυστικό να παρακολουθεί κανείς ένα κοφτερό μυαλό να επιδίδεται στην επίλυση ενός δύσκολου γρίφου.

Η παρουσίαση του βιβλίου έχει προγραμματιστεί στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή 29 Μαρτίου  στις 19.00 στο cafe Θέα/tro (στην ταράτσα του Βασιλικού Θεάτρου Λεωφ. Βασιλέως Γεωργίου 2Α).

Το βιντεάκι του βιβλίου:
https://www.facebook.com/mchantzi/videos/149261046084805/UzpfSTEwMDAzMDAyNzMxNzI1ODozMDYwNjExMjk0OTk0MTQ6MTA6MDoxNTU0MTAxOTk5Oi03MzAzODcxNjkzMTg2MjY1Mzc/

Το παγωμένο και ομιχλώδες πρωινό της 18ης Δεκεμβρίου σκορπά το πένθος σε μια από τις πιο αριστοκρατικές γειτονιές του Λονδίνου, που μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή της έμοιαζε πραγματικά άτρωτη. Η τραγική είδηση της άγριας δολοφονίας του νεαρού Μάικ Μπάρλεϋ ξυπνά τους κατοίκους του Γκρίνουιτς συνταράσσοντας την πλούσια κοινωνία τους και κλονίζοντας συθέμελα τη φαινομενικά τέλεια και αψεγάδιαστη ζωή τους.
Η ελληνικής καταγωγής Αρχιεπιθεωρήτρια Έμιλυ Χατζηπέτρου αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την πολύκροτη αυτή υπόθεση παρακολουθώντας ταυτόχρονα τη ζωή της δίδυμης αδερφής της να τινάζεται στον αέρα, καθώς σιγά σιγά το παζλ που δημιουργείται, αποκαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά και εμπλέκει όλο και περισσότερα άτομα από το οικείο, κοινωνικό περιβάλλον.
Μέσα στον σκοτεινό λαβύρινθο που δημιουργείται γύρω τους, οι δίδυμες αδερφές θα βρεθούν μπροστά σε δυνατά διλήμματα, θα κληθούν να πάρουν τις σωστές αποφάσεις και τελικά θα έρθουν αντιμέτωπες με έναν ύπουλο, εικονικό κόσμο, την ύπαρξη του οποίου δεν μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν.
Εκεί που η αλήθεια γίνεται ψέμα και το ψέμα αλήθεια, θα καταφέρουν να βρουν τον πραγματικό δολοφόνο;

ΤΟ ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ-ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Αμάντα και Κλημεντίνη οι δύο πρωταγωνίστριες του νέου βιβλίου της Πηνελόπης Κουρτζή, μέσω των οποίων η συγγραφέας θα μας ταξιδέψει μαγικά-κινηματογραφικά στην Κέρκυρα στα τέλη του 19ου αιώνα και στην Κηφισιά της μπελ επόκ.
Πρώτα θα επισκεφτούμε την Κέρκυρα στην οποία τα δύο κορίτσια,αδελφικές φίλες, περνούν τα καλοκαίρια τους,μοιράζονται τα όνειρα τους,τις νεανικές ανησυχίες τους,τα μυστικά τους.Κάποια στιγμή οι δρόμοι τους θα χωρίσουν μια και θα πληγωθούν-θυμώσουν από έρωτα αλλά μετά από λίγα χρόνια θα ξαναβρεθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν μαζί και να μοιραστούν ξανά μυστικά και προβληματισμούς.
Η Αμάντα θυμωμένη από έρωτα θα προσπαθήσει να ξεχάσει μέσω ενός γάμου ενώ η Κλημεντίνη πληγωμένη από έρωτα θα μετατρέψει τον πόνο της σε δημιουργικότητα και θα ανοίξει ένα ξενοδοχείο στην Κηφισιά το Πριγκιπότο στο οποίο θα ξανασυναντηθούν οι δύο φίλες.
Πόσο εύκολο όμως θα είναι να ξεχάσει η Αμάντα,τον πρώτο της μεγάλο έρωτα Αλέξιο και πόσο να επιβιώσει επιχειρηματικά η Κλημεντίνη σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία;
Την απάντηση θα πάρετε όχι από εμένα αλλά ΑΦΟΥ επισκεφτείτε το ΠριγκιπΌτο!!!
Μέσω της κινηματογραφικής γραφής της κ.Κουρτζή μεταφέρθηκα ...μαγικά στο ΠριγκιπΌτο,πήρα από τη ρεσεψιόν το κλειδί του δωματίου μου και ξεναγήθηκα στους υπέροχους χώρους του.Απόλαυσα εξαιρετικά εδέσματα σε πρωινό και δείπνο,κάποιες φορές φτιαγμένα από τα χέρια και της Κλημεντίνης,γνώρισα ιστορικά πρόσωπα όπως ο Περικλής Γιαννόπουλος,γνώρισα τα μυστικά του Κουμκουάτ από τον Χαρίλαο Μπόκουρα και την τέχνη του μπαλώματος από μία εξαιρετική κυρία την Νόρα Χιωτέλλη. Παραβρέθηκα σε χορούς και έγινα μάρτυρας σε καβγάδες αλλά και σε μία...δολοφονία.Ταυτόχρονα έγινα μάρτυρας- ένιωσα τον θυμό,τον έρωτα,την αγωνία και ένα πλήθος συναισθημάτων των δύο πρωταγωνιστριών!!
Προσωπικά απόλαυσα την επίσκεψη και την διαμονή μου εκεί ΑΦΟΥ!!! και προτείνω ανεπιφύλακτα να το επισκεφτείτε κι εσείς!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Στα τέλη του 19ου αιώνα, δύο αδελφικές φίλες, η Αμάντα και η Κλημεντίνη, περνούν μαζί τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα, όπου μοιράζονται τα μυστικά και τα όνειρά τους. Κάποια στιγμή, οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Η μία, θυμωμένη από τον έρωτα, προσπαθεί να ξεχάσει. Η άλλη, πληγωμένη από τον έρωτα, μετατρέπει τον πόνο της σε δημιουργικότητα, προκειμένου να καταφέρει να ανοίξει το δικό της ξενοδοχείο στην Κηφισιά.
Έπειτα από χρόνια, οι δύο γυναίκες θα συναντηθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν πάλι μια κοινή ζωή, γεμάτη από τα μυστικά του παρελθόντος αλλά κι αυτά που έρχονται να τις ενώσουν ξανά. Μα όταν ο θυμός του έρωτα ζωντανέψει εκ νέου, τότε θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και για τις δύο. Επειδή αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν μέχρι το τέλος είναι ποια από τις δύο θα πέσει θύμα στα βέλη του… Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται από το 1878 μέχρι το 1898 στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά της μπελ επόκ. Μια γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και ο έρωτας? ο παράνομος, που δεν έχει λόγο άνθησης, αλλά έχει λόγο ύπαρξης.

ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ-ΦΑΝΗ ΚΕΧΑΓΙΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

ΦΑΝΗ ΚΕΧΑΓΙΑ
για το "ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ|
από εκδόσεις ΕΞΗ.

«Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις»

Φανή Κεχαγιά

Κοντά πέντε χρόνια γραφόταν το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις». Κατά διαστήματα, κυρίως καλοκαίρια που ο χρόνος κυλάει νωχελικά και άφθονος. Οι ήρωές του, όμως, ολόγλυφοι και έμψυχοι, ωρίμαζαν και μετασχηματίζονταν ατελεύτητα.

Κάποιες φορές διεκδικούσαν το μερτικό τους από τον χρόνο μου ουρλιάζοντας. Υπήρχαν μέρες που σιγοψιθύριζαν λόγια διστακτικά και ακατάληπτα που πάλευα να αποκωδικοποιήσω, άλλες βουβαίνονταν εντελώς διεκδικώντας το δικαίωμά τους στη σιωπή. Στην εσωτερική μετάλλαξη. Συχνά άλλαξαν γνώμες, τερτίπια, παλινδρόμησαν στις αποφάσεις τους, τα συναισθήματά τους κλυδωνίστηκαν και αυτοακυρώθηκαν. (Το έχουν αυτό το χούι οι λογοτεχνικοί ήρωες να κάνουν του κεφαλιού τους. Εσύ τους βάζεις εδώ, αυτοί αλλού βρίσκονται. Τους λες προχώρα, αυτοί μουλαρώνουν. Τους λες στάσου, σου βγάζουν τη γλώσσα και σου γυρνάνε την πλάτη τρέχοντας. Λες μη μιλάς και κελαηδάνε, ενίοτε στριγκά και παράφωνα. Τους λες πες κάτι και μουγκαίνονται.)

Κάποιος με ρώτησε ποιον από τους ήρωες του «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» αγαπάω περισσότερο. Κανέναν. Περισσότερο κανέναν. Όλους τους αγαπώ εξίσου. Όλους.

Μανούσος, Μαριζάνα, Λουκρετσία, Ζωή, Ματέι, Μανόλο, Ράντα, Γιωργής, Χαριστός, Νίκωνας, Μάνια, Στάμος, μάνα, Αλέξανδρος, άντρας με το μπλε μπουφάν, Γλυκομανωλάκης, ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Κι άλλοι μικρότεροι, Ανέζα, Ρέινα, Μάρκος, Θοδωρής. Με καθέναν από αυτούς συνομίλησα, τσακώθηκα, διεκδίκησα, εκνευρίστηκα, συμφιλιώθηκα. Έχασα ύπνους, κοιμήθηκα και ξύπνησα. Κοντά πέντε χρόνια. Κοντά πεντάχρονη κυοφορία. Ποια μάνα μπορεί να διαχωρίσει τα παιδιά της; Ίσως… ίσως μια τρυφερότητα -ένα τσικ μόνο- παραπάνω τρέφω προς τους αδικημένους. Αυτούς που –διεκδίκησαν ή τους φόρτωσα;- το ρούχο του κακού. (Όχι, δε θα πω ποιοι είναι.)

Ναι, είναι μια ιστορία αγάπης το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις». Και να ήθελε να κρυφτεί για αλλιώτικη, ο τίτλος το φωνάζει. Κακά τα ψέματα, όλα γι’ αυτήν την Κυρία γίνονται. Την Αγάπη. Την ερωτική πρωτίστως. Αλλά και για τις άλλες. Τη μητρική, τη φιλική, του μαθητή προς το δάσκαλο, του δάσκαλου προς τον μαθητή, την αγάπη για τη γνώση, τη δουλειά, την αλήθεια, τον εαυτό. 

Είναι μια ιστορία αγάπης που ξεκινάει ανορθόδοξα –και ποια αγάπη έρχεται ορθή;- στη Ραγούζα του 18ου αιώνα και ανορθόδοξα καταλήγει στο περίπου σήμερα. Σκαλώνει στη Θεσσαλονίκη, πετάγεται στην Αθήνα, καταφεύγει στην Κρήτη, κρύβεται στο Άγιο Όρος. Σκοντάφτει, πέφτει, ξανασηκώνεται, σέρνεται υπόγεια, εκδικείται, τιμωρεί και ορθώνεται αγέρωχη.

Αν λυτρώνει μόνο δεν μπορώ να πω. Δεν είναι που δεν θέλω, είναι που δεν ξέρω. Ακόμη και σήμερα που τόσες φορές ξενύχτησα με το βιβλίο, γράφοντάς το, αλλάζοντάς το, σβήνοντας, προσθέτοντας, διαβάζοντάς το, ακόμη και τώρα που ξέρω κάθε σπιθαμή αυτής της αγάπης με τα πολλά πρόσωπα –και προσωπεία-, ακόμη και τώρα, λοιπόν, δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτή η αγάπη τελικά λύτρωσε ή στοίχειωσε τους ήρωες. Ίσως ο αναγνώστης καταφέρει να το διακρίνει καλύτερα από τη συγγραφέα, τρέφω μεγάλη εκτίμηση στη διεισδυτική δύναμη του αναγνώστη.

Το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη πρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2018.

Έχει μέσα του τόπους, έχει εποχές, έχει φαγητά και αρώματα, έχει κρασιά, έχει ρακές, έχει κατάρα, έχει διλήμματα και ερωτηματικά, έχει προδοσία, έχει εκδίκηση, μένος και μανία, έχει αγάπη.

Έχει Ερωτόκριτο, έχει Πλωτίνο, έχει Κική Δημουλά, έχει Κώστα Καρυωτάκη, έχει Χόρχε Μπουκάι, έχει Διονύσιο Σολωμό, έχει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Αλίμονο, έχει και μπόλικη Φανή Κεχαγιά.

Είναι το πρώτο μου συγγραφικό παιδί και είναι ακόμη μωρό, μόλις άρχισε να μπουσουλάει. Όπως κάθε μάνα, νοιάζομαι γι’ αυτό και ανησυχώ, εύχομαι να το δω να περπατάει, να ενηλικιώνεται, ονειρεύομαι να θεριέψει και να προκόψει, να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει σε ουρανούς ψηλούς, ας είναι και μακριά από εμένα.

Αυτό λέω εγώ αγάπη.

Τώρα έμαθα παράκαιρα αγάπη τι θα πει. Μα όσο κι αν με πονάει το «παράκαιρα», άλλο τόσο περήφανος κι ευγνώμων αισθάνομαι για το «έμαθα αγάπη».

Αγάπη πάει να πει ανοίγω χέρια φτερούγες να χωρέσω τον άλλον. Όχι για να τον κλείσω. Για να τον κάνω να αισθανθεί τις φτερούγες μου δικές του να πετάξει όποτε θέλει. Ας είναι και μακριά.

Αγάπη πάει να πει συν-χωρώ, που πάει να πει χωράω μαζί με τον άλλο. Όχι πάνω στον άλλο, όχι κάτω από τον άλλο. Μαζί η μαγική λέξη. Μαζί.

Αγάπη πάει να πει δύναμη κι ας μην είναι ο άλλος εκεί να σου γυρίσει πίσω την αγάπη στα ίσα, ας είσαι μόνο εσύ που αξιώθηκες να αγαπάς.

Αγάπη πάει να πει δίνω, δίνω, δίνω. Χωρίς ανταπόδοση.

Αγάπη πάει να πει νιώθω ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο κι όλος ο κόσμος είναι όμορφος και καλός κι εγώ παλεύω να γίνω καλύτερος γι’ αυτόν που αγαπάω.

[…]

Τα λόγια μου παντού θα τα βρίσκεις. Θα τα σκορπάω όπου μπορώ για να σε βρίσκουν. Για να τα βρίσκεις. Στον αέρα της άνοιξης. Στα κοχύλια. Στο βρεγμένο χώμα, κάτω από μια άχαρη πέτρα, στην πρωινή δροσιά, στον ερχομό των χελιδονιών. Στα ρυάκια της νεροποντής, στην αστραπή, στον καπνό της καμινάδας, στο βογγητό μιας σανίδας, στα πυρακτωμένα πλατανόφυλλα του φθινοπώρου. Στην κοιμισμένη ανάσα του Μάνου, στο γέλιο του που είναι εσύ. Σε μαντήλια που θα πετάω στη θάλασσα να σου ταξιδεύουν απαλά μηνύματα, σε κορδέλες που θα δένω σε κλαδιά δέντρων. Σε γράμματα που θα κλείνω σε μπουκάλια και θα αφήνω στα ποτάμια για να βρούνε θάλασσες. Σε γράμματα που θα κλείνω σε φακέλους χωρίς όνομα και διεύθυνση και θα σταυρώνω να σε βρουν. Σε γράμματα που θα αφήνω απ’ όπου υποψιάζομαι πως θα περάσεις σε λίγο ή αύριο, μεθαύριο, τι σημασία έχει ο χρόνος; Θα τα στερεώνω σε παγκάκια, σε ξένα γραμματοκιβώτια θα τα ρίχνω, σε υπαίθριες βρύσες. Θα τα δένω με σχοινιά, με λαστιχάκια, θα τα αφήνω να πετάνε στον αέρα από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου, από το κατάστρωμα των πλοίων. Σε κορμούς δέντρων θα τα σκαλίζω, σε περβάζια παραθύρων, σε καραβίσιες κουπαστές να ταξιδεύουν, στα καφάσια των ψαράδων. Με κάρβουνο θα τα γρατσουνάω σε βότσαλα, θα τα σκαρώνω μαντινάδες, στα αμπέλια που μεγαλώνω για χάρη σου θα τα ψιθυρίζω, να σου τα φέρνουν οι αέρηδες να σου γαργαλάνε το αυτί όπου κι αν βρίσκεσαι.

(αποσπάσματα από το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις»)

Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ

Το μπουκάλι σπάει με θόρυβο ταράζοντας τη θαλασσινή γαλήνη. Τέσσερα φύλλα χαρτιού ανασαίνουν ελεύθερα μετά από τον εγκλεισμό στη φυλακή τους. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται…

Ντουμπρόβνικ, 1787

Το μόνο που ήθελε η Μαριζάνα ήταν να παντρευτεί τον Ματέι. Εκείνη του χάρισε την καρδιά της και αυτός την πρόδωσε, αποφασίζοντας να παντρευτεί την κοκκινομάλλα με τα σμαραγδένια μάτια. Η γυναίκα στη σπηλιά της λίμνης, όμως, μπορούσε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να της χαρίσει την πολυπόθητη εκδίκηση.

Θεσσαλονίκη, 2008
Όταν η Ζωή γνώρισε τον Μανούσο, οι ψυχές τους ενώθηκαν, σαν από μαγεία. Ο Μανούσος ήταν ο άντρας της ζωής της και αυτή η κοκκινομάλλα που θα του έκλεβε την καρδιά για πάντα. Ωστόσο, η μοίρα είχε αποφασίσει προ πολλού να τους οδηγήσει σε άλλα, κρυφά μονοπάτια.
Μόλις η Ζωή αντίκρισε στο παλιό μπαούλο τη φωτογραφία της γιαγιάς και της προγιαγιάς της, ένιωσε έναν αδιόρατο φόβο. Ήταν ολόιδιες με εκείνη. Και όλες είχαν μία κοινή μοίρα, προαποφασισμένη λες από τη γέννησή τους… Η Ζωή έρχεται αντιμέτωπη με το παρελθόν, με μια ζωή που δεν έζησε, μα την κυνηγά για να την εκδικηθεί.

Η ιστορία ενός έρωτα εκρηκτικού, παθιασμένου, ολοκληρωτικού, που έμελλε να σημαδέψει την ύπαρξή τους.