ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΟΥΣΗΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ

Φέτος μέσα σ' αυτές τις παράξενες μέρες που ζούμε ο Νικηφόρος, ένα μικρό παιδί που μεγαλώνει στην επαρχία στις αρχές της δεκαετίας του 70, εύχεται το άστρο της γέννησης να φωτίσει τις ζωές όλων μας, οι μάγοι να φέρουν την υγεία σε όλους κι εμείς οι ταπεινοί να συνεχίσουμε να αγαπάμε το βιβλίο, να ταξιδεύουμε μέσα από τις λέξεις, να γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να εκτιμούμε αυτά που έχουμε.

 

 

Ο Νικηφόρος είναι ένας από τους τρεις βασικούς χαρακτήρες του βιβλίου «Οι κουρελούδες της Αλισάβας» που ξεκινά την ιστορία του παρακάτω:

 

Χριστούγεννα 1973. Παραμονή για την ακρίβεια. Το χιόνι που’ χε πέσει πριν από τρείς ημέρες άσπρο κι αφράτο είχε κιόλας λιώσει, απόμεναν κάτι γωνιές απάνεμες να το θυμίζουν και λάσπη κρυσταλλιασμένη στα πεζοδρόμια, στις γλάστρες, στα κεφαλόσκαλα. Απ’ τα κεραμίδια κρεμόταν ακόμα κάτι πάγοι σαν δάκρυα μετέωρα αλλ’ ο μεγάλος όγκος είχε λιώσει. Ήταν τόσο το κρύο που διαπερνούσε ακόμα και το πιο χοντρό πανωφόρι, παγωμένες ανάσες γινόταν κρύσταλλα στους γιακάδες, κοκκινισμένες μύτες κρυβόταν μέσα σε πολλές φορές τυλιγμένα σάλια και βήματα γρήγορα παντού, βιαστικά βήματα, σχεδόν τρεχάτα. Έτρεχε ο κόσμος, όχι για να προλάβει τίποτα, αλλά για να μη μείνει περισσότερο στην παγωνιά. Ούτε καλημέρα έλεγαν, κουνούσαν βιαστικά τα κεφάλια και οι πιο τολμηροί χαιρετούσαν κουνώντας, βιαστικά και πάλι, το χέρι. Ούτε σκυλιά  κυκλοφορούσαν, χώθηκαν κι αυτά όπου μπορούσαν να προστατευτούν, σε στάβλους, στα υπόγεια του σχολείου που δεν είχαν παράθυρα, σε σπίτια ετοιμόρροπα, οι γάτες άφησαν τα κεραμίδια όπου άλλοτε λιαζόντουσαν με τις ώρες για να εξαφανιστούν κι αυτές σ’ αυλές και σ’ υπόστεγα, πολύ κρύο, φαρμακερό. Η καμπάνα είχε χτυπήσει από νωρίς δίνοντας το ελεύθερο στις παρέες που ανυπομονούσαν για ένα σχεδόν χρόνο να ξεχυθούν στις γειτονιές για τα κάλαντα. Αντιλάλησαν οι δρόμοι από Χριστός γεννάται σήμερον, φάτνες αλόγων και Μάγους με τα δώρα, πόρτες άνοιξαν, πόρτες έκλεισαν, τρίγωνα σήμαναν, χέρια απλώθηκαν, χέρια μαζεύτηκαν, τσέπες κουδούνισαν κι όπως ξαφνικά είχαν γεμίσει τα σοκάκια από παιδιά έτσι ξαφνικά κι άδειασαν. Είχαν πια γυρίσει στα σπίτια για να μοιραστούν τον κόπο τους. Κρύο κι ερημιά. 

 

ΚΕΛΛΥ ΝΙΚΟΛΑ'Ι'ΔΟΥ-ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

 

Είμαι η Κικίτσα Σταθοπούλου και δηλώνω ερωτευμένη με τη ζωή! Για το 2021 θα ευχηθώ να μάθουμε να αγαπάμε - πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους άλλους. Γιατί και η αγάπη θέλει τέχνη. Χαρούμενο 2021!!!

Δύο νέες γυναίκες… η Κορίνα και η Κικίτσα. Τόσο δεμένες αλλά τόσο διαφορετικές. Η πρώτη, παγιδευμένη στις επιλογές της· έχει μάθει να υπομένει τον πατέρα της, τη μονότονη εργασία της, τα πεθερικά της, ακόμα και τον άντρα της. Η δεύτερη, ερωτευμένη με τη ζωή· έχει μάθει να πετά με τα φτερά της επιτυχίας και να απολαμβάνει την κάθε στιγμή.
Όταν η Κορίνα θα νοσήσει με καρκίνο, η Κικίτσα θα παραμείνει στο πλάι της και θα της γνωρίσει τον άνθρωπο που με έναν παράδοξο τρόπο θα τη βοηθήσει να βρει τα χαμένα της όνειρα. Και ξαφνικά οι ισορροπίες αλλάζουν.
Μπορεί η νόσος να γίνει το σημείο επανεκκίνησης;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΡΙΚΟΥΝΑΚΗΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΕΣΠΕΡΙΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL

 

   Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου μου που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο από τις εκδόσεις Bell, η Εσπερία, μια ηρωίδα που παρασυρμένη από εκδίκηση μεταμορφώνεται σταδιακά σε τέρας. Καταφέρνει όμως να γλιτώσει από την κατάπτωση και δηλώνει:

«Επιτέλους, μπόρεσα να διακρίνω το καλό από το κακό και να επιλέξω το πρώτο.»

Εύχομαι το ίδιο ακριβώς σε όλο τον κόσμο, να μπορέσει να διακρίνει το καλό από το κακό και να κάνει την πρέπουσα επιλογή. Είμαι βέβαιος ότι είναι προαπαιτούμενο για να ευοδωθεί κάθε άλλη ευχή.

 

                        Τρικουνάκης Κωνσταντίνος.

Τέλη του 9ου αιώνα μ.Χ.

 

  Εκείνη είναι αποφασισμένη να ανταποδώσει όσα έχει υποφέρει από τους Βυζαντινούς. Θα πληγώσει το θηρίο στην καρδιά του! Η πανουργία, η σαγήνη και τα χρήματα που διαθέτει κάνουν το παράτολμο σχέδιο της να ευοδωθεί. Με επίκεντρο έναν οίκο διασκέδασης, στήνει ένα κύκλωμα κατασκόπων και δολιοφθορέων και εισχωρεί στην υψηλή ζωή της ρωμαίικης πρωτεύουσας.

Εκείνος, ένας αξιωματικός με καθήκοντα αστυνόμου. Μορφωμένος, έξυπνος μα και παρατηρητικός, βρίσκεται στο κατόπι της. Και είναι αποφασισμένος να κάνει ότι χρειαστεί για να σταματήσει έναν άγνωστο εχθρό.

Εκείνη γνωρίζει την ταυτότητα του, εκείνος βασίζεται μόνο στις σημειολογικές ικανότητές του. Το παιχνίδι εξελίσσεται θανάσιμο, ώσπου συμβαίνει αυτό που κανείς από τους δυο δεν είχε λογαριάσει στην αρχή…

#Αλέξανδρος_και_Εσπερία - Μικρά διατριβή εις την εξαπάτησιν του Κωνσταντίνου Τρικουνάκη: Με φόντο την Κωνσταντινούπολη επί Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας, ξετυλίγεται μια συναρπαστική ιστορία έρωτα και κατασκοπείας, εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα σε πραγματικό ιστορικό πλαίσιο.

ΑΛΕΚΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ-ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΑΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΑΡΤΙΝΗ ΠΟΛΗ

Για τις φετινές γιορτές νομίζω ότι η ευχή για υγεία έχει την μεγαλύτερη αξία και ένα ειδικό βάρος στην πανδημία που μας έχει παρασύρει στη δύνη της. Αν επιλέξω έναν από τους ήρωες των βιβλίων μου για να δώσει απλόχερα ευχές και αγάπη, τότε διαλέγω την Ηλέκτρα από το βιβλίο μου "Το τανγκό της Ηλέκτρας" Φορώντας τα γιορτινά της και με το πιο όμορφο χαμόγελό της εύχεται και εκείνη με τη σειρά της ευτυχία σε όλους. Αυτή λαχταρούσε και από εκείνα τα Χριστούγεννα που είχε ζήσει στην Κέρκυρα και μέχρι που την έκλεισε στην αγκαλιά της μια Πρωτοχρονιά στη Βια Ντ' Αντζέλιο στην Μπολόνια... χορεύοντας ένα τανγκό!!! Καλές γιορτές σε όλους!

Πόσος θυμός, ποια δίψα για εκδίκηση και τιμωρία θα σταθούν ικανά, σχεδόν ανίκητα, να βρουν τον τρόπο και τον χώρο να φωλιάσουν σε έναν παιδικό νου; Πόσο αδύναμος και λιγοστός θα αποδειχτεί ο χρόνος να γιατρέψει, αφήνοντας ανεξέλεγκτη τη
διαδρομή για να οδηγήσει κάποιον σε ένα σχέδιο που ο όλεθρος
αναδίδει τη δυσοσμία του παντού...
Κι όμως! Ο χρόνος θα χάσει την ευκαιρία να γίνει σύμμαχος, ίσως και φίλος, με τη γαλήνη και τη λήθη και εκεί, στη δική του ήττα, αρχίζουν όλα!
Ο ερχομός του Σίμου Ζέπου στην Κέρκυρα είναι μόνο η αρχή στο ολέθριο σχέδιό του. Είναι αποφασισμένος να παρασύρει, ακόμα και αν χρειαστεί να ρισκάρει και να παρασυρθεί, ακόμα και αν το τίμημα είναι να αυτοκαταστραφεί από ένα μένος που πεισματικά αρνείται να ξεθυμάνει.
Έρισμά του, η Λούνα, θύματά του, η οικογένεια του Λορέντζου Μελιτινού. Αδίστακτα εκείνος θα κουρσέψει τη ζωή της Αντζολίνας και θα γίνει ένα δυσβάστακτο φορτίο που με δόλο θα βαρύνει την ψυχή της Ηλέκτρας.
Η Μπολόνια για τον Σίμο και την Ηλέκτρα θα αποδειχτεί μια μάχη με έναν μόνο νικητή... Ποιος θα νικήσει και ποιος θα νικηθεί;
Η μοίρα είναι εκείνη που θα υφάνει την έκβαση της ιστορίας. Είναι η ίδια που θα απαντήσει με αποτελέσματα και συνέπειες για όσα έχει ορίσει.
Ένα τανγκό θα σταθεί η λύτρωση για την Ηλέκτρα... Αν ακολουθήσει τα βήματα, ίσως καταφέρει να κλείσει μέσα της την αγάπη που της λείπει. Θα χρειαστεί, όμως, να λικνιστεί σωστά στους ήχους της σονάτας του Τζώρτζη. Θα χρειαστεί πίστη και πάθος για τη ζωή που δικαιούται, για εκείνη που της ανήκει...
Ένα συναρπαστικό ταξίδι από την Κέρκυρα έως την Μπολόνια της Ιταλίας που τα συναισθήματα, το πάθος και η τιμωρία «πολιορκούν» τις ζωές των ηρώων.

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ-ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ

 

Φέτος θα ευχηθεί ο Κωνσταντίνος… δηλαδή εγώ ο ίδιος αφού το βιβλίο μου είναι αυτοβιογραφικό… ένα αγόρι που δεν θέλει να μεγαλώσει… εύχεται σε όλον τον κόσμο να μην κάνει κακό στο παιδί που κρύβει μέσα του… να γίνουμε όλοι μια ζεστή αγκαλιά… να έρθουμε λίγο πιο κοντά αφήνοντας στην απ’ έξω τα προβλήματα της καθημερινότητας, τη ζήλεια και τις κακίες. Είμαστε όλοι παιδιά. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ

Μικρός κοιτούσα τον ήλιο και φτερνιζόμουν. Μύριζα τα ανθισμένα λουλούδια και ζωγράφιζα τοπία με τα δικά μου χρώματα. Αυτά τα χιλιάδες χρώματα στης ζωής μου την παλέτα ανακατεμένα. Οι άλλοι μεγάλωναν. Εγώ αρνιόμουν πεισματικά. Οι άλλοι κάνανε οικογένειες. Φτιάξανε σπίτια. Εγώ μόνος. Όχι ακριβώς μόνος. Να μην λέω ψέματα. Έχω δυο υπέροχους γονείς και πέντε αδέρφια. Έχω αληθινούς φίλους και κολλητούς. Όλοι αυτοί με βοηθούν να φτάσω πιο κοντά στο όνειρό μου. Στο πιο ψηλό αστέρι. Να το αγγίξω και μαζί του να κάνω μια ευχή. Πάντα την ίδια ευχή. Όλα αυτά τα χρόνια. Και είναι πολλά. Σχεδόν σαράντα χρόνια. Δεν πειράζει. Θα περιμένω. Δεν μεγάλωσα ακόμα.

ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ-ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ ΕΡΩΤΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ SILK

Τα Χριστούγεννα είναι μία πολύ εποχή-ορόσημο για εμένα και σίγουρα και για τις ιστορίες μου, αν και δεν είναι κάτι που κάνω επίτηδες. Η καινούργια, μου, το "Μια Σταγόνα Έρωτα", γεννήθηκε μέσα στα Χριστούγεννα, και ως προς την έμπνευση και σχεδόν και ως προς την έκδοση. Ο Φιλίπ με τη Λίλιαν αναγκάζονται να έρθουν κοντά λόγω συμφερόντων. Το μαγευτικό τους ταξίδι ξεκινά στην Ονειρούπολη της Δράμας αρχές Δεκεμβρίου.
Αν και τους ένωσε η ανάγκη, είναι ο έρωτας που τους παρασύρει στα μονοπάτια του. Η μαγεία των Χριστουγέννων τους τυλίγει και οι δυο μαζί χάνονται σε ένα παραμυθένιο σκηνικό. Τα Χριστούγεννα Φιλίπ και Λίλιαν ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον και μαζί τον έρωτα. Ο Φιλίπ στέλνει της ευχές του σε όλους: "Την είδα στη σκηνή της Ονειρούπολης μ' αυτήν τη μικροσκοπική στολή ξωτικού και ένιωσα όλο τον ανδρικό κόσμο μου να λυγίζει. Ήμουν δικός της στο πρώτο βλέμμα, στο πρώτο φιλί. Ήρθε στη ζωή μου σαν θύελλα, σαν ζεστός άνεμος σε παγωμένο τοπίο και τα συμπαρέσυρε όλα, γκρεμίζοντας τα τείχη και τα στεγανά μου. Ακριβώς έτσι εύχομαι να υποδεχτείτε την καλοσύνη και την αγάπη αυτές τις δύσκολες μέρες που όλοι βιώνουμε, με αγκαλιά ανοιχτή και θέρμη στην καρδιά σας. Να λιώσει ο πάγος, η μοναξιά, η απομόνωση. Να χαραχτούν αναρίθμητα χαμόγελα στην καρδιά σας. Πολλές ευχές για όμορφες γιορτές, απόδραση από αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα. Κι όσο μεγάλες κι αν είναι οι φυσικές αποστάσεις που μας χωρίζουν, τόσο να μειωθούν οι αποστάσεις στην καρδιά μας! Χρόνια πολλά, με υγεία και αγάπη".

Κόκκινος σαν το πάθος, γλυκός σαν το κρασί…

Ο Φιλίπ Μαρεσάλ, γιος του σημαντικότερου οινοποιού της Γαλλίας, φτάνει στην Ελλάδα για να διαφυλάξει τα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Ταξιδεύει ως τη Δράμα κι εκεί έρχεται αντιμέτωπος με μια οδυνηρή αλήθεια. Ο μόνος τρόπος για να σώσει την επιχείρησή του είναι να παντρευτεί την κόρη του Έλληνα συνεταίρου του. Αποφασισμένος να αντεπεξέλθει στο χρέος του απέναντι στην οικογενειακή παράδοση, αποδέχεται την πρόταση, αν και ο ίδιος έχει δώσει υπόσχεση γάμου στην αγαπημένη του, θυσιάζοντας έτσι τα όνειρα και την προσωπική του ζωή.

Όταν η Λίλιαν Παναγιώτου ανεβαίνει στη σκηνή της Ονειρούπολης της Δράμας για την πρωτοχρονιάτικη παράσταση, δεν περιμένει ότι όλη η ζωή της θα ανατραπεί έτσι ξαφνικά. Αναγκασμένη να επιστρέψει στο πατρικό της και να υποταχθεί στο θέλημα του πατέρα της για να σώσει την οινοποιία τους από τα άπληστα χέρια του ετεροθαλούς αδελφού της, θα πρέπει να εγκαταλείψει τον αγαπημένο της και το όνειρό της για μια λαμπερή καριέρα.

Και ενώ έχουν δεσμευθεί και οι δύο ότι θα κρατήσουν αυτόν το γάμο λευκό, κανείς τους δε δείχνει πρόθυμος να τηρήσει αυτήν την υπόσχεση. Ο Φιλίπ θα έπρεπε να είναι αδιάφορος για μια γυναίκα που του επέβαλαν να παντρευτεί. Αλλά όσο εκείνη εισβάλλει στον κόσμο του με τη φλογερή προσωπικότητά της, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για εκείνον να της αντισταθεί. Η Λίλιαν θα έπρεπε να τον μισεί αφού εξαιτίας του γκρεμίστηκαν τα όνειρά της, αλλά όσο περισσότερο γνωρίζει τον παράφορο χαρακτήρα του τόσο πιο παράφορα τον ερωτεύεται.

Με φόντο το μαγευτικό Μπορντό, Φιλίπ και Λίλιαν χάνονται σ’ έναν μεθυστικό έρωτα, και τότε βρίσκουν την ευκαιρία οι εχθροί τους να διεκδικήσουν ένα κομμάτι της ευτυχίας τους…

 

ΠΕΜΗ ΓΚΑΝΑ-ΚΑΠΡΑΓΙΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΝΟΗ

Η Ρομίνα με κοιτάζει με μάτια που καίνε. Η Ρομίνα με κατάλαβε.

Τα Χριστούγεννα είναι δύσκολα για όλους εκείνους που δεν αντέχουν. Ευχή μου να δροσίσει η ψυχή αυτών των ανθρώπων. Εγώ, ο γιατρός Σέρτζιο από το Σκίο της της βόρειας Ιταλίας, που ζω εγκλωβισμένος στην πέτρινη Καπράγια του Τοσκανικού Αρχιπελάγους, εύχομαι σε όλους υγεία, δύναμη, ελπίδα. Και συμπόνοια. Μόνο μέσα από την αγάπη, τον καθησυχαστικό λόγο, μέσα από την κατανόηση και την φροντίδα θα καταφέρουμε να αγγίξουμε τις εύθραυστες ψυχές και να τις φέρουμε πίσω στο φως. Και αυτό θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Πιστέψτε με...  

Καπράγια, Τοσκανικό Αρχιπέλαγος, Φεβρουάριος 1914

 «Μου είπαν πως η Οφέλια δεν υπάρχει. Το είπε κι ο γιατρός. Πρώτη φορά ερχόταν γιατρός στο σπίτι, πρώτη φορά έβλεπα από κοντά κάποιον ξένο. Του άρπαξα το χέρι και του έδειξα την Οφέλια. “Κοίτα! Τη βλέπεις;” Κοίταξε εκεί που έδειχνα και στράφηκε προς το μέρος μου. Έβαλε το χέρι στο μέτωπό μου. “Έχεις πυρετό” μου είπε μόνο. “Τη βλέπω, σε κοιτάζει” επέμεινα. «Είναι ο πυρετός. Όταν περάσει, θα φύγει κι αυτή μαζί του”.

»Θέλησα να του πω πως υπήρχε και πριν από την αρρώστια, μα η νόνα Γκρατσιέλα μου έκανε νόημα να μη μιλήσω. Έτσι, έκλεισα τα μάτια για να μη βλέπω. Κι από κείνη τη μέρα όλα άλλαξαν. Η Οφέλια ερχόταν στα όνειρά μου κι έμενε όταν ξυπνούσα – ένας εφιάλτης που μόνο ο Αγκοστίνο μου μπόρεσε να σπάσει.

»Γεννήθηκα με το σημάδι του διαβόλου που φέρουν όλα τα θηλυκά της γενιάς της Γκρατσιέλας, κι όπου πάμε, σπέρνουμε κακοτυχία, φονικά, κι ο τόπος ερημώνει. Είμαι η Ρομίνα και σήμερα είναι η τελευταία μέρα που ζω».

Μια σειρά από φονικά συνταράσσει τη μικρή κοινωνία της Καπράγιας. Σ’ αυτά προστίθεται μια επιδημία ευλογιάς, και οι μέρες γίνονται όλο και πιο σκοτεινές. Η παράνοια, ο φόβος και ο θρησκευτικός φανατισμός παίρνουν τα ηνία, και όλοι ψάχνουν το εξιλαστήριο θύμα.

Οι ήρωες, παγιδευμένοι στα στενά πνευματικά και γεωγραφικά όρια του νησιού, πασχίζουν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τις επιθυμίες τους, ερχόμενοι σε ευθεία σύγκρουση με τις κοινωνικές επιταγές.

Το τέλος έρχεται με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μνήμες ανασύρονται, και η τραγική αλήθεια ρίχνει άπλετο φως στο σκοτάδι.