ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ-ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ ΣΑΓΚΑΝ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Άρωμα Μελάνης και Καλημέρα Θλίψη ( Bonjour Tristesse) της Φρανσουάζ Σαγκάν.

«Καθίσαμε ως αργά τη νύχτα, μιλώντας για τον έρωτα και τα τερτίπια του. Για τον πατέρα μου, όλα αυτά ήταν αποκυήματα της φαντασίας. Απέρριπτε συστηματικά τις έννοιες της πίστης, της σοβαρότητας, της δέσμευσης. Μου εξηγούσε πως ήταν αυθαίρετες, στείρες. Αυτή η ιδέα με σαγήνευε: φευγαλέοι έρωτες, βίαιοι και περαστικοί. Δεν ήμουν σε ηλικία που με μάγευε η πίστη"...

"Την έκτη μέρα, είδα για πρώτη φορά τον Σιρίλ. Ήταν ψηλός και στιγμές - στιγμές ωραίος, με μια ομορφιά που σε γέμιζε εμπιστοσύνη. Χωρίς να συμμερίζομαι την απέχθεια του πατέρα μου για την ασχήμια, πράγμα που μας ανάγκαζε συχνά να συναναστρεφόμαστε ανόητους ανθρώπους, ένιωθα απέναντι σ' εκείνους που δεν ήταν προικισμένοι με φυσική γοητεία ένα είδος συστολής, ένα είδος κενού· η παραίτησή τους από κάθε προσπάθεια ν' αρέσουν μου φαινόταν μια ανάρμοστη αδυναμία... 
"Στις έντεκα και μισή, ο Σιρίλ έφυγε, και τότε ξεπρόβαλαν στο κακοτράχαλο μονοπάτι ο πατέρας μου και οι γυναίκες του. Έτρεξα προς τη θάλασσα, βούτηξα, αφήνοντας ένα βαθύ αναστεναγμό για τις διακοπές, που θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά δε θα κάναμε πια.

Υπήρχαν όλα τα στοιχεία του δράματος: ένας γόης, μια φτηνοκοκότα και μια γυναίκα συγκροτημένη"».

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν η Αμερική παραληρεί στο κούνημα των γοφών του Ελβις Πρίσλεϊ και στο γοητευτικό βλέμμα του Τζέιμς Ντιν, η Γαλλία ανακαλύπτει το δικό της είδωλο. Ήταν τότε που οι θαμώνες των καφέ της φημισμένης συνοικίας, έβλεπαν στα διπλανά τραπέζια τον Ζαν-Πολ Σαρτρ και τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, τη Ζιλιέτ Γκρεκό, τον Μπορίς Βιάν. Εκείνα τα βράδια που όλοι αυτοί έσμιγαν στα σκοτεινά τζαζ-μπαρ της Αριστερής Όχθης του Παρισιού, η νεαρή Σαγκάν βρισκόταν ανάμεσά τους.

Η μισή Γαλλία σοκάρεται από την ιστορία της δεκαεπτάχρονης ηρωίδας Σεσίλ, μιας κόρης «καλής οικογενείας» που, κάτω απ’ τον καλοκαιριάτικο ήλιο της Μεσογείου, γνωρίζει τη μαγεία του έρωτα και συνάμα συνωμοτεί για να εξοντώσει την καθωσπρέπει σύντροφο του πατέρα της, η οποία επιθυμεί να την τιθασεύσει. Μετατρέπεται σε ηθική αυτουργό ενός εγκλήματος, μετά το οποίο ο πατέρας της κι η ίδια επιστρέφουν στη μέχρι πρότινος καθημερινότητά τους. Το ατύχημα δικαιολογείται συνειδησιακά και η κακιά ανάμνησή του φθίνει καθώς ο καιρός περνά, κι όλα μοιάζουν να επιστρέφουν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς.

Ένα μυθιστόρημα που θα σας συγκλονίσει και θα σας βγάλει έξω από τα συνηθισμένα. Η ποιότητα και η ενότητα του έργου, αγγίζουν τα όρια της τραγωδίας και της ειρωνείας και στις σελίδες του, θα διαβάσετε πολλά στοιχεία από την ζωή της συγγραφέως, που γράφει για τον έρωτα, την μοναξιά και το πείσμα που ζει και αναπνέει ανάμεσα στους ανθρώπους.  

Σε ηλικία μόλις δεκαεννιά χρονών, η Φρανσουάζ Σαγκάν έγραψε το πρώτο της βιβλίο, το "Καλημέρα θλίψη", που έγινε η μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία του εικοστού αιώνα στη Γαλλία, το λάτρεψαν εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο και καθιερώθηκε ως ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Κακομαθημένη από έναν πατέρα ανέμελο και γλεντζέ, η δεκαεφτάχρονη Σεσίλ έχει φτάσει να θεωρεί την ανευθυνότητα ελευθερία και την ασυδοσία ανεξαρτησία.
Σ ένα μαγικό μεσογειακό ακρογιάλι, όπου περνά τις καλοκαιρινές της διακοπές με τον πατέρα της και την ερωμένη του, χαίρεται τον ήλιο και τη θάλασσα, γνωρίζει τον αληθινό έρωτα στην αγκαλιά ενός νεαρού φοιτητή και περνά παραδεισένιες ημέρες ώς τη στιγμή που μπαίνει στη ζωή όλων τους η όμορφη, συγκρατημένη και συγκροτημένη Άννα.

Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.

Βρείτε τη Βασιλική Τσούνη στο f/b ΕΔΩ

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΤΕΡΗΣΕΩΝ-ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ 24ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ
για το "ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΣΤΕΡΗΣΕΩΝ"
από τις εκδόσεις 24ΓΡΑΜΜΑΤΑ.

Ξεκίνησα να γράφω «Το Παιχνίδι Των Στερήσεων» το καλοκαίρι του 2017. Μέχρι να ολοκληρωθεί, μεσολάβησαν πολλά γεγονότα. Γεγονότα που με όργισαν, με πείσμωσαν, μου έδειξαν πως η συγγραφή έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης στη ζωή μου. Να λέω αλήθειες στον Χάρη. Η συγγραφή να είναι ο καθρέφτης μου.

Μαζί του άλλαξα εγώ, μαζί του απελευθερώθηκε η γραφή μου. Από τα όποια στερεότυπα, εκδοτικές ή αναγνωστικές τάσεις. «Αλλάζουν οι άνθρωποι;» θα διαβάσει κανείς στις πρώτες του σελίδες. Αλλάζουν εκείνοι που είναι «καταδικασμένοι» στην αλλαγή, θα πάρει την απάντησή του ο αναγνώστης στις επόμενες.

Μαζί του, ήμουν «καταδικασμένος» να μάθω τι είναι σημαντικό, σχετικά με τη συγγραφή. Μαζί του, μπόρεσα να με φανταστώ για πρώτη φορά έξω απ’ τον χώρο των εκδόσεων. Δε μου ήταν δύσκολο πια να πάψω να φαντάζομαι το όνομά μου τυπωμένο στο εξώφυλλο κάποιου βιβλίου. Μαζί του, αγάπησα περισσότερο τους αγαπημένους μου. Εκείνους που ζουν έξω από τις λέξεις.

 Έπαιξα και εγώ το ίδιο παιχνίδι. «Να έχω και να μην έχω» όπως λέει η ηρωίδα μου, η Φανή. Και ήμουν καλά. Ήμουν και είμαι καλά, χωρίς να έχω.

Είναι μια κοινωνιολογική τοποθέτηση; Είναι μια ερωτική ιστορία; Ένα ακόμη περίεργο σύμπλεγμα πάθους; Μια απελπισμένη κραυγή; Ένα μανιφέστο; Μια μελέτη της ανθρώπινης ψυχής; Λέξεις παρατεταγμένες που προσπαθούν να αποδείξουν κάτι; «Το Παιχνίδι Των Στερήσεων» είναι ο δικός μου καθρέφτης. Αυτό με αφορά και αυτό μπορώ να πω στον αναγνώστη. Ένας καθρέφτης στον οποίο δύναμαι να με δω με αξιοπρέπεια. Και με την ίδια αξιοπρέπεια, τον προσφέρω για να δει όποιος διατίθεται και τον δικό του εαυτό, να διασταυρωθούν με ειλικρίνεια οι ματιές μας.

Οι τοπικές εφημερίδες της Αλεξανδρούπολης κάνουν πρωτοσέλιδο έναν θάνατο, αφήνοντας υπονοούμενα πως συνδέεται με ένα σκανδαλώδες σενάριο. Μία τριμελής ελληνική οικογένεια: πατέρας, μητέρα, γιος. Και εκείνη.Μια νέα κοπέλα από την Πορτογαλία.
Εισβάλλει στις ζωές τους ως ερωμένη του νεότερου μέλους. Τι είναι αυτό που έχει και τους τρομάζει; Τι αποζητούν όλοι τους από εκείνη; Πότε ο φόβος γίνεται πόθος και πότε ο πόθος γίνεται φόβος; Ποιος είναι το πρόβατο και ποιοι οι λύκοι; Ένα παιχνίδι λεπτών ισορροπιών, όπου οι νικητές ορίζονται όπως θα έπρεπε να ορίζονται και στην πραγματική ζωή: οι λιγότερο στερημένοι στην αγάπη.

KINK MOTEL-ΕΛΕΝΑ ΦΑΚΟΥ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΞΥ

ΕΛΕΝΑ ΦΑΚΟΥ για το
"KINK MOTEL" από τις εκδόσεις ΟΞΥ.

Έχοντας κάνει ως δημοσιογράφος πολλά χρόνια διάφορα ρεπορτάζ πάνω στην εναλλακτική σεξουαλικότητα κι έχοντας μιλήσει με πολλούς ανθρώπους, επαγγελματίες και μη, οι οποίοι είχαν σχέση είτε με την εργασία στον τομέα του σεξ, είτε με το φετιχισμό και τον εναλλακτικό ερωτισμό γενικότερα, αποφάσισα να συγκεντρώσω μερικές ανθρώπινες ιστορίες και να τις τοποθετήσω να συμβαίνουν μέσα σε ένα ξενοδοχείο ημιπαραμονής.

Παράλληλα, γνώρισα και ανθρώπους με διάφορες ιδιαιτερότητες, αναπηρίες και ξεχωριστές ικανότητες τους οποίους θαύμαζα για τον τρόπο που διαχειρίζονται τη ζωή. Η αλήθεια, η φαντασία και η βιωματική εμπειρία εμπλέκονται στο συγγραφικό αποτέλεσμα του βιβλίου.

Το Kink Motel είναι το απόσταγμα της βιωματικής εμπειρίας μου, της αλήθειας κάποιων ανθρώπων και περιστατικών και της δικής μου φαντασίας. Όλα αυτά τα δούλεψα πολύ προσεκτικά ώστε να αγκαλιάσω με το αποτέλεσμα και όχι να κατακρίνω ή να αποδοκιμάσω το κάθε τι που περιγράφω. Το Kink Motel είναι γραμμένο με αγάπη.

H Aλίκη είναι ένα κορίτσι που μεταναστεύει από την Ελλάδα στην Ολλανδία το 2011, λόγω της οικονομικής κρίσης. Βρίσκει δουλειά στην υποδοχή ενός μάλλον κακόφημου ξενοδοχείου στην περιοχή των κόκκινων φαναριών κι αν και δεν ανήκει η ίδια στο περιθώριο, γίνεται καθημερινά μάρτυρας περιστατικών και καταστάσεων που ακροβατούν ανάμεσα στον κίνδυνο και τη διαστροφή. Μέσα όμως απ αυτή τη δουλειά, μαθαίνει τον κόσμο, αντιμετωπίζει χαρακτήρες και γεγονότα τα οποία εκτός από ενδιαφέροντα είναι και διδακτικά. Στην ουσία το "ξενοδοχείο των σκοτεινών πόθων" εστιάζει στα περιστατικά, τα οποία δεν κρίνει ποτέ. Αφηγείται τα γεγονότα, μέσα από το βλέμμα της Αλίκης, η οποία δεν έχει θέση κριτή αλλά παρατηρητή. Στο Kink Motel θίγονται ανθρώπινες αδυναμίες, πάθη, ιδιαιτερότητες και εναλλακτικές σεξουαλικές συμπεριφορές, δοσμένες προσεκτικά και με σεβασμό στη διαφορετικότητα. Είναι ένα αφήγημα το οποίο εξάπτει τη φαντασία και δεν φοβάται την ανθρώπινη φύση, αντίθετα την αγκαλιάζει και την κατανοεί.

Η ΑΝΝΑ ΦΩΤΙΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΠΕΙΘΩ" ΤΗΣ ΤΖΕΗΝ ΟΣΤΕΝ ΑΦΟΥ!!!

Τι μπορεί να πει κανείς για τη ρομαντική πένα της βικτοριανής αγαπημένης πολλών γυναικών και όχι μόνο, συγγραφέως όλων των εποχών;

Όλοι οι κριτικοί και οι σχολιαστές των έργων της καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Το έργο της, βασισμένο στη ρεαλιστική αφήγηση, γεμάτο μεστούς χαρακτήρες και αληθοφανείς καταστάσεις αποτελεί τον πυλώνα του σύγχρονου ρεαλιστικού μυθιστορήματος. Γραφή απαλλαγμένη από περιττά λογοτεχνικά τερτίπια και ψυχολογικά πορτραίτα ηρώων είναι από τα κύρια στοιχεία που καθιστούν τα μυθιστορήματα της αληθινά αριστουργήματα. Οι χαρακτήρες που ξεπηδούν από τα γραπτά της είναι τόσο ρεαλιστικοί και πειστικοί χαρίζοντας μας, όχι μόνο, ένα πλούσιο κοινωνικό πανόραμα της Αγγλίας των αρχών του 19ου αι., αλλά και μία διεισδυτική ματιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής της.

Mε τη λεπτή της ειρωνεία, την κριτική της ματιά, το καυστικό της σχόλιο στην αλαζονική και υποκριτική κοινωνία του 19^ου αιώνα, παρουσιάζει τα στοιχεία εκείνα που χαρακτήριζαν την εποχή της ˙ την υποκρισία, τη συμβατικότητα, το γάμο ως αποκατάσταση και εμπορική συναλλαγή, απαλλαγμένο από συναισθήματα. Και όλα περικλειόμενα μέσα σε μια φράση:

It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife.

Η γραφή της επαινέθηκε από πολλούς της εποχής της, με αποκορύφωμα τον Ουόλτερ Σκοτ, ο οποίος θαύμασε την ειλικρίνεια της περιγραφής της, χαιρέτισε τη ζωντανή της αφήγηση, εγκωμίασε τους ρεαλιστικούς της χαρακτήρες, θαύμασε τις αληθοφανείς καταστάσεις, χαρακτηρίζοντας τέλος το έργο της ως θησαυρό ψυχολογικών πορτρέτων που το καθιστούν πραγματικά αριστούργημα.

Άλλος ένας κριτικός της εποχής της ο κριτικός George Henry Lewes, μετέπειτα σύντροφος της μεγάλης βικτοριανής μυθοστοριογράφου Τζόρτζ Έλιοτ, έθεσε το έργο και τη γραφή της Ώστεν ως μοντέλο γραφής. Μια κίνηση που δεν εκτιμήθηκε από την εξίσου γνωστή και πολυαγαπημένη συγγραφέα της εποχής, τη Σαρλότ Μπροντέ. Μάλιστα η κριτική αυτή στάθηκε αφορμή να σχολιάσει αρνητικά η Μπροντέ το έργο της Ώστεν, χαρακτηρίζοντάς το πεζό, επιφανειακό, χωρίς πάθος.

Η αλήθεια είναι ότι τα έργα της Τζέην Ώστεν είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα εκμάθησης δημιουργικής γραφής καθώς μέσα σε αυτά είναι ξεκάθαρα τα 5 βασικά συστατικά κάθε πετυχημένης ιστορίας. «Βλέπουμε» δυνατούς πρωταγωνιστές με τους οποίους ταυτιζόμαστε ζώντας την καθημερινότητά τους και συμπάσχοντας με τα προβλήματά τους. Η σύγχυση είναι εμφανής σε κάθε έργο γεννώντας μας συναισθήματα άγχους και αγωνίας που εκτοξεύονται στα ύψη με την κλιμάκωση των γεγονότων. Η ανακάλυψη που αποτελεί ορόσημο για την εξέλιξη της ιστορίας και συγκεκριμένα για τις αποφάσεις και τη στάση του ήρωα έρχεται σαν από μηχανής θεός και μας λυτρώνει από την ψυχοφθόρα ψυχολογική κατάσταση της αγωνίας. Η μεταμόρφωση του ήρωα στο φινάλε της ιστορίας είναι τόσο εμφανής, μέσα από την ωριμότητα που τον χαρακτηρίζει ώστε η αλαζονεία γίνεται ταπείνωση, η περηφάνεια μετριοφροσύνη, ο παρορμητισμός σοφία, η υπομονή επιβράβευση.

Κατά την ταπεινή μου άποψη το αριστούργημα της Ώστεν είναι η Πειθώ. Πρόκειται για το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο της και τονίζει τη δεύτερη ευκαιρία στην ζωή μας. Αλήθεια πόσοι έχουν αυτήν την ευκαιρία; Πόσοι αποφασίζουν να τη αδράξουν, να τολμήσουν να βγουν από τη συμβατικότητα της ρουτίνας και της καθημερινότητάς τους και να ζήσουν πραγματικά, αληθινά, έτσι όπως οι ίδιοι θέλουν, τολμώντας να διώξουν τα δεσμά της συμβατικότητας, του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας;

Το έργο με εμφανή την ειρωνική διάθεση και την ακρίβεια στην περιγραφή των συναισθημάτων, μιλά για την Άνν Έλιοτ, μια μεγάλη για τα δεδομένα της εποχής της κοπέλας – 27 χρονών- που ασφυκτιά στο οικογενειακό περιβάλλον της. Με έναν ματαιόδοξο, σπάταλο πατέρα που αυτοαποκαλείται βαρονέτος, με μια μεγαλύτερη αλαζόνα αδερφή που ακολουθεί τον πατέρα της κατά γράμμα, η Ανν στρέφεται στη φίλη της την λαίδη Ράσελ, η οποία όμως κατάφερε πριν οχτώ χρόνια, να την πείσει να ακυρώσει τον αρραβώνα της με τον απλό ναυτικό τότε Φρέντερικ Γουέντγουορθ, μολονότι γνώριζε πολύ καλά ότι η ίδια ήταν ερωτευμένη μαζί του. Τώρα, οχτώ χρόνια μετά, ο Φρέντερικ επιστρέφει στην ζωή της, έχοντας αποκτήσει πλέον και το αξίωμα του πλοιάρχου, συνοδευόμενος από μια αξιοσέβαστη περιουσία, για να την κάνει να συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψε στιγμή να τον αγαπά.

Το μεγαλείο της Ώστεν όμως στο έργο αυτό, ξεδιπλώνεται στο γράμμα του Φρέντερικ όπου αποκαλύπτει την αλήθεια των συναισθημάτων του απέναντί της. Ένα δείγμα αληθινής, αγνής, αντρίκιας αγάπης!

Δεν μπορώ άλλο ν' ακούω και να σωπαίνω. Πρέπει να σας μιλήσω με όποια μέσα διαθέτω. Μου σπαράζετε την καρδιά. Ο μισός ζω μες την αγωνία, ο μισός μες την ελπίδα. Μη μου πείτε ότι είναι πια πολύ αργά, ότι τα ανεκτίμητα αυτά συναισθήματα χάθηκαν παντοτινά. Σας προσφέρω τον εαυτό μου με καρδιά ακόμα πιο δική σας τώρα απ' όσο τότε που κοντέψατε να τη ραγίσετε πριν οχτώμιση χρόνια. Μην τολμήσετε να πείτε ότι ο άνδρας λησμονεί πιο γρήγορα, ότι η δική του αγάπη ζει λιγότερο. Μόνο εσάς αγάπησα. Άδικος μπορεί να υπήρξα, αδύναμος και μνησίκακος υπήρξα πράγματι, μα ποτέ άστατος. Μόνο εσείς με φέρατε στο Μπαθ. Μόνο για σας σκέφτομαι και κάνω σχέδια-δεν το βλέπετε αυτό; Είναι δυνατόν να μην έχετε αντιληφθεί τους πόθους μου; Δεν θα περίμενα ούτε καν αυτές τις δέκα μέρες, αν ήταν δυνατόν να διαβάσω τα αισθήματα σας όπως πιστεύω ότι έχετε εισδύσει εσείς στα δικά μου. Μετά βίας γράφω. Κάθε στιγμή ακούω και κάτι που με συνθλίβει. Χαμηλώνετε τη φωνή σας, αλλά εγώ διακρίνω τους τόνους αυτής της φωνής ακόμα κι όταν δεν είναι πια αντιληπτά στους άλλους. Υπέροχο, εξαίσιο πλάσμα! Ναι, είστε δίκαιη απέναντι μας. Ορθώς πιστεύετε ότι υπάρχει αληθινή αγάπη και σταθερότητα στους άνδρες. Πστέψτε ότι αυτή είναι ολόθερμη ,άκρως απαρέγκλιτη στον Φ.Ο. (Φρέντερικ Ουέντγουορθ)

Πρέπει να φύγω, αβέβαιος για τη μοίρα μου, αλλά θα γυρίσω πάλι εδώ ή θ' ακολουθήσω την παρέα σας το συντομότερο δυνατόν. Μια σας λέξη, ένα σας βλέμμα, θα είναι αρκετά για να καθορίσουν αν θα μπω στο σπίτι του πατέρα σας, απόψε, ή ποτέ.

Αλήθεια, ποια γυναίκα δεν θα λύγιζε αν άκουγε ή διάβαζε τέτοιες αράδες;

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία ενός πολυκύμαντου έρωτα της Αννας Έλιοτ, η οποία, νεαρή κοπέλα ακόμη, κάνει το λάθος να υποκύψει στην πειθώ μιας επιστήθιας φίλης. Το θέμα παρουσιάζεται με λεπταισθησία, ρομαντική διάθεση και, βέβαια, με τον γνωστό αριστοτεχνικό και απαράμιλλο τρόπο της Ώστεν -τη λεπτή ειρωνεία, την καυστική σάτιρα, την κοφτερή ψυχολογική και ηθογραφική ματιά και τους ζωντανούς διαλόγους-, η δε αφήγηση παρουσιάζει σπουδαίες καινοτομίες οι οποίες προαιωνίζουν πολύ μεταγενέστερες εξελίξεις στο είδος του μυθιστορήματος.


Γράφει η Άννα Φωτίου

Βρείτε τη συγγραφέα ΕΔΩ

Η ΑΝΝΑ ΣΠΑΝΟΓΙΩΡΓΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΑΓΙΟΙ ΤΙΠΟΤΑ" ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΕΛΛΗ ΑΦΟΥ!!!

«ΑΓΙΟΙ ΤΙΠΟΤΑ»

Κωνσταντίνος Κέλλης

Εκδόσεις ΒELL

Ναι, θα μιλήσω για το «Άγιοι Τίποτα», αλλά θα ξεκινήσω από τη σκιά. Η αλήθεια είναι πως η «Σκιά στο σπίτι» μου δημιούργησε πολλές και μεγάλες προσδοκίες από τον Κωνσταντίνο. Πήρε μια εντελώς συνηθισμένη ιστορία –αυτή του στοιχειωμένου σπιτιού- και με την μαεστρία του την έπλασε σε ένα βιβλίο πολύ ξεχωριστό. Ενώ, λοιπόν, περίμενα να «πατήσει» σε ένα παρόμοιο μονοπάτι, δεν το έκανε.

Στους Αγίους, έχουμε μια ιστορία ολοκληρωτικά αλλόκοσμη. Ένα μέρος που υπάρχει πέρα από κάθε νοσηρή φαντασία, ένα μέρος κυριολεκτικά εφιαλτικό, ιδίως σαν πέσει η νύχτα. Αισθάνεσαι τις σκιές να σε χαϊδεύουν, την ενοχλητική αποφορά του μέρους να εισχωρεί στα ρουθούνια σου και ακούς τους ψιθύρους. Εκπληκτικά σκοτεινή η ατμόσφαιρα, ολοκληρωμένη η κοσμοπλασία αυτού του αλλόκοτου τόπου. Οι χαρακτήρες είναι πλασμένοι για να επιτελέσουν τους σκοπούς τους και το δείχνουν, χωρίς να λείπουν οι ανατροπές και δίχως να φοβούνται να δείξουν τις ανθρώπινες-όσοι έχουν- αδυναμίες τους και να κάνουν λάθη.

Η γραφή είναι απόλυτα προσεγμένη. Διαβάζοντας, αποκόμισα την αίσθηση της ευθύνης, ένιωσα πως υπήρχε σκέψη ακόμη και πίσω από την πιο απλή λέξη. Οι περιγραφές των συναισθημάτων και των δυνατών σκηνών γίνονται άμεσα, κοφτά. Η αρχή δεν είναι τόσο δυναμική όσο θα την ήθελα. Μάλλον, πιστεύω πως η κυρίως δράση του βιβλίου άρχισε λίγο αργά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μέχρι εκείνο το σημείο δεν διαβάστηκε ευχάριστα.

Σε γενικές γραμμές, θα έλεγα πως είναι ένα must read για τους φίλους της λογοτεχνίας τρόμου. Επίσης, θα πω, πως όταν κλείσεις την τελευταία σελίδα, πέρα από την αναγνωστική απολαβή σού μένει καρφωμένο στο μυαλό το ερώτημα: Μετά τι;

Άγιοι ή Τίποτα;

Άγιοι.

Τίποτα.

«Άγιοι Τίποτα»

«Ονειρεύεσαι τους νεκρούς, αγάπη μου;» «Τους βλέπω μπροστά μου, μαμά».

Σ ένα παλιό αρχοντικό της Ξάνθης, η Ηλιάνα Αχτάρη φροντίζει την ετοιμοθάνατη μάνα της.
Σε μια καφετέρια της Κομοτηνής, ο Στέφανος Αργυρίου νιώθει την ένταση ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.
Δύο άνθρωποι διαφορετικοί που θα συναντηθούν στο βαγόνι ενός άδειου τραίνου και θα βυθιστούν σ έναν εφιάλτη που μυρίζει λιβάνι, χιόνι και αίμα.

Ένα αλλόκοσμο μέρος τους καλεί, ψηλά στα βουνά της Βόρειας Ελλάδας. Ένα μέρος αρχαίο, όπου τα κεριά καίνε μπροστά από Αγίους δίχως ονόματα και πρόσωπα. Ένα μέρος όπου ο Θάνατος περιδιαβαίνει με ανοιχτά σαγόνια.

Η ελληνική επαρχία γίνεται ο καμβάς για ένα μυθιστόρημα λαογραφικού τρόμου και φαντασίας που θα σας συναρπάσει. Μια ιστορία απώλειας και αγάπης, ένα βιβλίο για το θάνατο και τη ζωή μαζί, από τον συγγραφέα των μπεστ σελερ Η σκιά στο σπίτι και Νεκρή γραμμή.

Γράφει η  Άννα Σπανογιώργου

Δείτε τη σελίδα της συγγραφέως ΕΔΩ

Η ΦΑΝΗ ΚΕΧΑΓΙΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΝΕΑ ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ" ΤΟΥ DIEGO MARANI ΑΦΟΥ!!!

Η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» είναι ένα βιβλίο δεσποτικό, που, παρά το ότι σε επέλεξε, δε σου χαρίζεται. Σε γραπώνει από την πρώτη σελίδα, αλλά δε σε αφήνει να ανασάνεις. Σε ρίχνει στα βαθιά και σε προστάζει «κολύμπα», χωρίς να σου πετά σωσίβιο. Μια ιστορία ιστορημένη κυκλικά από φωνές ραγισμένες που παλεύουν να ορθωθούν ακέραιες μέσα από τη δίνη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο οποίος, όμως, παρά το ότι χρωματίζει ολόκληρο το βιβλίο με το ζόφο του, δεν είναι παρά το «μουσικό χαλί», το μπακγκράουντ μιας ιστορίας, που, μέσα στην πολυπλοκότητά της, παραμένει καθαρά ανθρώπινη.

Ο Φινλανδός γιατρός Πέτρι Φρίαρι, αυτοεξόριστος από τη χώρα που μισεί να λατρεύει υπηρετώντας στο γερμανικό ναυτικό, αναλαμβάνει να δημοσιοποιήσει την ιστορία αυτού που νόμιζε πως είναι ο Σάμπο Κάργιαλαϊνεν, με άμεση πρόθεση να εξιλεωθεί για το τραγικό λάθος και απώτερη να απαλύνει τις τύψεις του. Η ιστορία του «Σάμπο Κάργιαλαϊνεν», του ανθρώπου χωρίς μνήμη, χωρίς γλώσσα και πατρίδα, αποκαλύπτεται βήμα-βήμα ως η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός ανθρώπου να γαντζωθεί από μια οποιαδήποτε ταυτότητα, έστω και δανεική, μέσα από τα τετράδια στα οποία καταγράφει τη γραμματική της γλώσσας που τον πείθουν πως πρέπει να ξανακατακτήσει, μια που, σύμφωνα με τον γιατρό Φρίαρι, αυτή είναι η μητρική του: τα φινλανδικά. Τον χορό ανάμεσα στην απολογία του γιατρού Φρίαρι και την ημερολογιακή καταγραφή στα τετράδια του «Σάμπο Κάργιαλαϊνεν» τον πλαισιώνουν τα απελπισμένα γράμματα της ερωτευμένης νοσοκόμας Ίλμα, που το όνομά της, όπως η ίδια δηλώνει, σημαίνει «αέρας», και οι παραληρηματικές αλήθειες του εφημέριου Κόσκελα, με την εμμονική εμβάθυνσή του στην Κάλεβαλα, το εθνικό φινλανδικό έπος.

Φωνές τόσο πυκνές, με εναλλαγές τόσο σφιχτοδεμένες, που νιώθεις την ανάγκη να πάρεις μολύβι να υπογραμμίζεις, μην τυχόν και στην επόμενη γραμμή χάσεις το νήμα της σκέψης του ήρωα, να τη ζωγραφίσεις με το μολύβι, για να μπορέσεις στο τέλος της να ξαναπαρακολουθήσεις την πορεία από την αρχή, ώστε να καταφέρεις να τη συλλάβεις.

Όμως, για να μην υπάρξει κίνδυνος παρανόησης, μια διευκρίνιση: η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» δεν είναι ένα βιβλίο δύσκολο. Είναι απλώς ένα βιβλίο απαιτητικό που διαβάζεται οριζοντίως και καθέτως, και απαιτεί σκάλισμα σε βάθος, πίσω από το προφανές των λέξεων. Ακόμη και οι σιωπές και οι ανάσες στους διαλόγους απαιτούν την ερμηνεία τους, επιτρέποντας στον αναγνώστη να προσθέσει στο παχύ στρώμα των νοημάτων τη γαρνιτούρα που αυτός ορέγεται. Ο συγγραφέας του, Ντιέγκο Μαράνι, επινοητής της Europanto, μιας γλώσσας-παιχνιδιού αποτελούμενης από ένα κράμα γλωσσών, εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, στον τομέα της προώθησης της πολυγλωσσίας, οπότε το εγχείρημα είναι αντάξιό του. Ένας πολύγλωσσος Ιταλός συγγραφέας επιχειρεί την αποδόμηση και συνάμα την ανάδειξη μιας ξένης γι’ αυτόν γλώσσας, της φινλανδικής, δια στόματος ενός ήρωα που δεν έχει τη μνήμη καμιάς γλώσσας, οπότε λειτουργεί για το συγγραφέα ως tabula rasa.

Και εδώ υπεισέρχεται και το ζήτημα της μετάφρασης. Αν το θέμα, η υπόθεση και η πλοκή του βιβλίου αποτελεί ένα τόλμημα για το συγγραφέα του (έναν Ιταλό που γράφει για τη φινλανδική γλώσσα), για να συμπληρωθεί το τρίγωνο ισορροπημένα, απαιτεί εξαιρετικές γνώσεις και των δύο γλωσσών (ιταλικών και φινλανδικών), ώστε να αποδοθεί επάξια το περιεχόμενό του στα ελληνικά. Το αποτέλεσμα φαίνεται να δικαιώνει θεαματικά τη μεταφράστρια Δήμητρα Δότση. Ο πρωταγωνιστής του συγκεκριμένου βιβλίου, που θα μπορούσε να είναι ψυχολογικό θρίλερ, όπως υποστηρίζεται στο οπισθόφυλλο, ή ιστορικό μυθιστόρημα ή ψυχογράφημα, αλλά σίγουρα με κομμάτια που προσιδιάζουν σε δοκίμιο, είναι αναμφίβολα η γλώσσα. Αυτή που υπερβαίνει τα σύνορα και τους λαούς.

«Τα κανονιστικά εργαλεία μιας γλώσσας δημιουργούνται κυρίως για να εμποδίσουν την πρόσβαση των αλλόφυλλων παρά για να διευκολύνουν την κατανόησή της. Κάθε γλώσσα κρύβεται πίσω από τη μυσταγωγική τελετουργία της γραμματικής της, όπως μια μυστική αίρεση πίσω από τις μυστικές τελετές της. Όμως η γλώσσα δεν είναι κάποια θρησκεία στην οποία μπορείς είτε να πιστέψεις είτε όχι. Η γλώσσα είναι ένα φυσικό φαινόμενο και είναι ίδιον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η ανοησία των ανθρώπων τη χώρισε σε πάμπολλες γραμματικές και καθεμιά ισχυρίζεται πως είναι η σωστή, πως είναι ο καθρέφτης της καθαρότητας της σκέψης ενός ολόκληρου λαού. Και έτσι κάθε λαός μαθαίνει τους κανόνες της γραμματικής του και τρέφει την ψευδαίσθηση ότι μ’ αυτούς τους κανόνες θα λύσει τη δυσνόητη άσκηση της ζωής», λέει ο γιατρός Φρίαρι.

Όπως και να ΄χει, η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» είναι ένα βιβλίο πρωτίστως ατμοσφαιρικό. Η Φινλανδία παρουσιάζεται μέσα από τη γλώσσα της, να αγκομαχά στις παρυφές του πολέμου που την πλησιάζει απειλητικά, αποτελώντας το κάδρο μέσα στο οποίο κινούνται άνθρωποι που αναζητούν εναγωνίως να κρατηθούν ή να μην κρατηθούν στη ζωή, προτείνοντας τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους ως τη μοναδική ταυτότητα που θα μπορούσε να διατηρήσει το άτομο πέρα και πάνω από εθνικότητες. Η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» είναι ένα βιβλίο πυκνό, που, εφόσον επιλέξει τον αναγνώστη του, απαιτεί από αυτόν χρόνο, σεβασμό στις λέξεις και σίγουρα επιδέχεται περισσότερες της μιας αναγνώσεις, για να δικαιωθεί σε όλο το πλάτος, το βάθος και τη βαθύτερη ουσία του.

Ενώ στην Ευρώπη μαίνεται ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος, μια νύχτα του 43 οι ναύτες του γερμανικού πλοίου Τίμπινγκεν περιμαζεύουν σε μια προβλήτα στην Τεργέστη έναν άνδρα αναίσθητο και σοβαρά τραυματισμένο. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα και χωρίς μνήμη, ένας άνθρωπος που δεν θυμάται καν τη μητρική του γλώσσα. Μια ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του ναυτικού αμπέχωνου που φοράει κι ένα μαντίλι με τα αρχικά Σ.Κ. οδηγούν τον φινλανδικής καταγωγής γιατρό του πλοίου στο συμπέρασμα ότι ο τραυματίας είναι ο Φινλανδός στρατιώτης Σάμπο Κάργιαλαϊνεν. Έτσι, τον στέλνει στο Ελσίνκι με σκοπό να αναζητήσει το παρελθόν του και να βρει τη χαμένη του μνήμη. Εκεί, σε μια χώρα άγνωστη σ εκείνον αλλά πολύ γοητευτική, η αναζήτηση της ταυτότητάς του συνεχίζεται με τη βοήθεια ενός αινιγματικού λουθηρανού εφημέριου και μιας τρυφερής νοσοκόμας, μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας.
Άραγε υπάρχει μνήμη χωρίς γλώσσα, αναρωτιέται ο συγγραφέας; Σε ποιον βαθμό η γλώσσα καθορίζει αυτό που είμαστε, το παρελθόν και το μέλλον μας, την εθνική ταυτότητα αλλά και την προσωπικότητά μας; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αναζήτησης και ταυτόχρονα ένα τρυφερό ταξίδι στον ψυχισμό ενός χαμένου ανθρώπου.

Άραγε υπάρχει μνήμη χωρίς γλώσσα, αναρωτιέται ο συγγραφέας; Ποια στοιχεία συνθέτουν αυτό που είμαστε, το παρελθόν και το μέλλον μας, την εθνική ταυτότητα αλλά και την προσωπικότητά μας; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αναζήτησης και ταυτόχρονα ένα τρυφερό ταξίδι στον ψυχισμό ενός χαμένου ανθρώπου.


Βραβείο Grinzane Cavour 2001
Βραβείο Ostia Mare 2001
Βραβείο Guiseppe Desi 2001
Υποψήφιο για το Independent Foreign Fiction Prize 2012

Γράφει η Φανή Κεχαγιά

Δείτε τη σελίδα της συγγραφέως ΕΔΩ

Ο ΕΡΑΣΤΗΣ-MARGUERITE DURAS-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Άρωμα μελάνης…

Μπορεί η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου να πέρασε αλλά στο σημερινό μας άρθρο θα υμνήσουμε τον έρωτα. Τον έρωτα όχι της μιας μέρας αλλά τον έρωτα που κρατά για πάντα. Τον έρωτα που σε κάνει να ξαγρυπνάς, να αγωνιάς και να ιδρώνεις ακόμα κι όταν το ταίρι σου δεν βρίσκεται για κάποιον λόγο κοντά σου.

Μέσα από τις λέξεις, λένε πως βγαίνει πάντα η αλήθεια και τα έντονα συναισθήματα που ενεργοποιούν τον εγκέφαλο μας και ερωτευόμαστε για πάντα. Έτσι και μέσα από τις λέξεις του βιβλίου «Ο Εραστής» της μοναδικής Μαργκερίτ Ντυράς και μέσα από την μαγική γραφή της συγγραφέως, θα αισθανθείτε στο έπακρο το άρωμα του έρωτα και θα σας ταξιδέψει στην Ινδοκίνα του Μεσοπολέμου.

Ένα λευκό, δεκαπεντάχρονο κορίτσι, συνάπτει σχέση με έναν πλούσιο μεγαλύτερο της Κινέζο. Η σχέση τους εναντιώνεται στους κοινωνικές κανόνες και στις φυλετικές διακρίσεις, συνεπώς καταδικασμένη σε αδιέξοδο. Δεν είναι μόνο η ιστορία εκείνου του πρώτου αλησμόνητου έρωτα, αλλά η απόφαση της ίδιας της συγγραφέως που στα εβδομήντα της χρόνια, ανασύρει από την μνήμη της, τον έναν και μοναδικό έρωτα της ζωής της και μαζί με εκείνον και όλα τα επώδυνα συναισθήματα.

«Ο Εραστής» δεν είναι μόνο ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, αφού η αφήγηση της Ντυράς απλώνεται σε πολλά επίπεδα. Ανακαλεί την βία, την οδύνη που έζησε μέσα στην οικογένεια της, για την βαναυσότητα του μεγαλύτερου αδερφού της, για τα αντικρουόμενα συναισθήματα προς την μητέρα της και την λατρεία της προς τον μικρότερο αδερφό της.

Ένα μυθιστόρημα που θα σας παρασύρει και θα σας συγκινήσει. Θα θυμώσετε για την στενοκεφαλιά της κοινωνίας και τις προκαταλήψεις ανάμεσα στις οικογενειακές σχέσεις. Ένας ύμνος στην αγάπη, μια συγκλονιστική μύηση στον έρωτα που δυστυχώς χάνεται και έπειτα από πολλά χρόνια ζει μονάχα στην καρδιά και στις σκέψεις της Ντυράς.  

Ένα βραβευμένο και συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα με το βραβείο Goncourt 1984.

Στην αποικιακή Ινδοκίνα του Μεσοπολέμου, ένα λευκό δεκαπεντάχρονο κορίτσι συνάπτει σχέση με έναν πλούσιο, πολύ μεγαλύτερό της, Κινέζο. Πρόκειται για έναν έρωτα που αψηφά τους κοινωνικούς κανόνες και τις φυλετικές διακρίσεις και ως τέτοιος είναι καταδικασμένος σε αδιέξοδο. Η ηρωίδα θα επιστρέψει στη Γαλλία, αλλά δεν θα τον ξεχάσει ποτέ. Πολυδιαβασμένο, πολυβραβευμένο (μεταξύ άλλων κέρδισε το Βραβείο Goncourt το 1984) και πολυμεταφρασμένο (έχει μεταφραστεί και εκδοθεί σε 43 χώρες) βιβλίο, που μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη το 1992 από τον Ζαν Ζακ Ανό, περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία και εντυπωσίασε το κοινό, όχι μόνο για το θέμα του αλλά και για τη γραφή του, η οποία συνδυάζει μια γλώσσα σκληρή και κυνική, με εκρήξεις λυρισμού.

Ο ηδονοβλεψίας αναγνώστης που αναζητά την αποκάλυψη των μυστικών πλευρών ενός επώνυμου προσώπου δεν θα τις βρει σε αυτό το μυθιστόρημα. Άλλωστε, εκείνο που παραμένει ουσιώδες και ενδιαφέρον δεν είναι η περιπέτεια ενός πραγματικού προσώπου, αλλά η περιπέτεια της γραφής της Μαργκερίτ Ντυράς. Ο μύθος στον "Εραστή" έχει την αυθεντικότητα του δικού της ερωτικού λόγου, εκπορεύεται από την πλευρά ενός "ανθισμένου κοριτσιού" που έγινε κιόλας εβδομήντα χρονών. Ανακαλώντας τον έρωτα πάνω από την άβυσσο του χρόνου, το χάρισμα της γραφής γονιμοποιεί και αναδεικνύει την μέχρι θανάτου δύναμη του πόθου. Στον "Εραστή" και ίσως σε ολόκληρο το έργο της Ντυράς".

(από τον πρόλογο της Χριστίνας Ντουνιά)

Γεννήθηκε στην Σαϊγκόν, στην Γαλλική Ινδοκίνα (σημερινό Βιετνάμ) στις 4 Απριλίου 1914. Οι γονείς της έφτασαν στην Ινδοκίνα εξαιτίας μιας καμπάνιας για την εργασία στις αποικίες. Ο πατέρας της πέθανε λίγο μετά. Η δύσκολη ζωή της υπήρξε πηγή έμπνευσής για τα έργα της. Στα 17 της πήγε στην Γαλλία για να σπουδάσει μαθηματικά, αλλά τα παράτησε και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και νομική. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δούλευε για την κυβέρνηση του Βισύ, αλλά ταυτόχρονα ήταν μέλος της Γαλλικής Αντίστασης και γι' αυτό στάλθηκε στο Μπούχενβαλντ, απ' όπου μετά βίας επέζησε.

Πολύ νωρίς στη ζωή μου ήταν πια πολύ αργά.

(από το βιβλίο της «Ο Εραστής»)

Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.

Βρείτε τη Βασιλική Τσούνη στο f/b ΕΔΩ