Βιβλιο

Βιβλιο
ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!! και η αγάπη μου αυτή με ώθησε στη δημιουργία αυτού του ιστολογίου όπου θα μοιράζομαι την αγάπη μου αυτή παρουσιάζοντας σας τις απόψεις μου για τα βιβλία που με ταξιδεύουν καθώς και προτάσεις ,νέες κυκλοφορίες καθιερωμένων και πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων καθώς και βιβλιοπαρουσιάσεις στην πόλη μου Θεσσαλονίκη ΑΦΟΥ !!!

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ-ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΥΛΑΤΟΣ

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΧΑΝΤΖΙΑΡΑ
για το "Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ"
από εκδόσεις ΦΥΛΑΤΟΣ.











Το πρώτο βιβλίο ενός συγγραφέα παρουσιάζει έτσι και αλλιώς ενδιαφέρον. Όταν μάλιστα αυτό είναι αστυνομικό μυθιστόρημα – είδος ιδιαίτερα δημοφιλές τα τελευταία χρόνια – και έχει και για ηρωίδα μια γυναίκα, τότε το ενδιαφέρον χτυπάει… «κόκκινο».
Το βιβλίο μας ταξιδεύει στο βροχερό και ομιχλώδες Λονδίνο, αλλά και στην ορεινή Σκωτία, όπου μια μυστικιστική αίρεση απειλεί τις χαλαρές κοινωνικές δομές του Ηνωμένου Βασιλείου και μυεί τους ακολούθους της στον σκοταδισμό. Παραμονές Χριστουγέννων και μια από τις πιο αριστοκρατικές γειτονιές του Λονδίνου, που μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή της έμοιαζε πραγματικά άτρωτη, βυθίζεται στο πένθος. Η τραγική είδηση της άγριας δολοφονίας του νεαρού Μάικ Μπάρλεϋ ξυπνά τους κατοίκους του Γκρίνουιτς συνταράσσοντας την πλούσια κοινωνία τους και κλονίζοντας συθέμελα τη φαινομενικά τέλεια και αψεγάδιαστη ζωή τους.
Η ελληνικής καταγωγής Αρχιεπιθεωρήτρια Έμιλυ Χατζηπέτρου αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την πολύκροτη αυτή υπόθεση. Ταυτόχρονα  ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ζωή της δίδυμης αδερφής της να τινάζεται στον αέρα, καθώς σιγά σιγά το παζλ που δημιουργείται, αποκαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά και εμπλέκει όλο και περισσότερα άτομα από το οικείο, κοινωνικό περιβάλλον.
Μέσα στον σκοτεινό λαβύρινθο που δημιουργείται γύρω τους, οι δίδυμες αδερφές θα βρεθούν μπροστά σε δυνατά διλήμματα, θα κληθούν να πάρουν τις σωστές αποφάσεις και τελικά θα έρθουν αντιμέτωπες με έναν ύπουλο, εικονικό κόσμο, την ύπαρξη του οποίου δεν μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν. Εκεί που η αλήθεια γίνεται ψέμα και το ψέμα αλήθεια και οι ψευδαισθήσεις μπλέκονται με την πραγματικότητα, οι μάσκες θα πέσουν;
Η δυναμική, ασυμβίβαστη, ηθική αλλά ταυτόχρονα σκοτεινή και απρόσιτη Έμιλυ Χατζηπέτρου κάνει το ντεμπούτο της στο αστυνομικό αυτό μυθιστόρημα, που έχει αρκετές κοινωνικές προεκτάσεις και είναι κατάμεστο με σύγχρονα μηνύματα που προβληματίζουν.
Αυτή είναι μόνο η αρχή. Η επόμενη περιπέτεια της είναι ήδη στα σκαριά και θέλω να πιστεύω πως θα ακολουθήσουν κι άλλες, γιατί νομίζω πως είναι πάντα απολαυστικό να παρακολουθεί κανείς ένα κοφτερό μυαλό να επιδίδεται στην επίλυση ενός δύσκολου γρίφου.
Η παρουσίαση του βιβλίου έχει προγραμματιστεί στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή 29 Μαρτίου  στις 19.00 στο cafe Θέα/tro (στην ταράτσα του Βασιλικού Θεάτρου Λεωφ. Βασιλέως Γεωργίου 2Α).


Το παγωμένο και ομιχλώδες πρωινό της 18ης Δεκεμβρίου σκορπά το πένθος σε μια από τις πιο αριστοκρατικές γειτονιές του Λονδίνου, που μέσα στην πολυτέλεια και τη χλιδή της έμοιαζε πραγματικά άτρωτη. Η τραγική είδηση της άγριας δολοφονίας του νεαρού Μάικ Μπάρλεϋ ξυπνά τους κατοίκους του Γκρίνουιτς συνταράσσοντας την πλούσια κοινωνία τους και κλονίζοντας συθέμελα τη φαινομενικά τέλεια και αψεγάδιαστη ζωή τους.
Η ελληνικής καταγωγής Αρχιεπιθεωρήτρια Έμιλυ Χατζηπέτρου αναλαμβάνει να εξιχνιάσει την πολύκροτη αυτή υπόθεση παρακολουθώντας ταυτόχρονα τη ζωή της δίδυμης αδερφής της να τινάζεται στον αέρα, καθώς σιγά σιγά το παζλ που δημιουργείται, αποκαλύπτει καλά κρυμμένα μυστικά και εμπλέκει όλο και περισσότερα άτομα από το οικείο, κοινωνικό περιβάλλον.
Μέσα στον σκοτεινό λαβύρινθο που δημιουργείται γύρω τους, οι δίδυμες αδερφές θα βρεθούν μπροστά σε δυνατά διλήμματα, θα κληθούν να πάρουν τις σωστές αποφάσεις και τελικά θα έρθουν αντιμέτωπες με έναν ύπουλο, εικονικό κόσμο, την ύπαρξη του οποίου δεν μπορούσαν ούτε καν να φανταστούν.
Εκεί που η αλήθεια γίνεται ψέμα και το ψέμα αλήθεια, θα καταφέρουν να βρουν τον πραγματικό δολοφόνο;

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

ΤΟ ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ-ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Αμάντα και Κλημεντίνη οι δύο πρωταγωνίστριες του νέου βιβλίου της Πηνελόπης Κουρτζή, μέσω των οποίων η συγγραφέας θα μας ταξιδέψει μαγικά-κινηματογραφικά στην Κέρκυρα στα τέλη του 19ου αιώνα και στην Κηφισιά της μπελ επόκ.
Πρώτα θα επισκεφτούμε την Κέρκυρα στην οποία τα δύο κορίτσια,αδελφικές φίλες, περνούν τα καλοκαίρια τους,μοιράζονται τα όνειρα τους,τις νεανικές ανησυχίες τους,τα μυστικά τους.Κάποια στιγμή οι δρόμοι τους θα χωρίσουν μια και θα πληγωθούν-θυμώσουν από έρωτα αλλά μετά από λίγα χρόνια θα ξαναβρεθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν μαζί και να μοιραστούν ξανά μυστικά και προβληματισμούς.
Η Αμάντα θυμωμένη από έρωτα θα προσπαθήσει να ξεχάσει μέσω ενός γάμου ενώ η Κλημεντίνη πληγωμένη από έρωτα θα μετατρέψει τον πόνο της σε δημιουργικότητα και θα ανοίξει ένα ξενοδοχείο στην Κηφισιά το Πριγκιπότο στο οποίο θα ξανασυναντηθούν οι δύο φίλες.
Πόσο εύκολο όμως θα είναι να ξεχάσει η Αμάντα,τον πρώτο της μεγάλο έρωτα Αλέξιο και πόσο να επιβιώσει επιχειρηματικά η Κλημεντίνη σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία;
Την απάντηση θα πάρετε όχι από εμένα αλλά ΑΦΟΥ επισκεφτείτε το ΠριγκιπΌτο!!!
Μέσω της κινηματογραφικής γραφής της κ.Κουρτζή μεταφέρθηκα ...μαγικά στο ΠριγκιπΌτο,πήρα από τη ρεσεψιόν το κλειδί του δωματίου μου και ξεναγήθηκα στους υπέροχους χώρους του.Απόλαυσα εξαιρετικά εδέσματα σε πρωινό και δείπνο,κάποιες φορές φτιαγμένα από τα χέρια και της Κλημεντίνης,γνώρισα ιστορικά πρόσωπα όπως ο Περικλής Γιαννόπουλος,γνώρισα τα μυστικά του Κουμκουάτ από τον Χαρίλαο Μπόκουρα και την τέχνη του μπαλώματος από μία εξαιρετική κυρία την Νόρα Χιωτέλλη. Παραβρέθηκα σε χορούς και έγινα μάρτυρας σε καβγάδες αλλά και σε μία...δολοφονία.Ταυτόχρονα έγινα μάρτυρας- ένιωσα τον θυμό,τον έρωτα,την αγωνία και ένα πλήθος συναισθημάτων των δύο πρωταγωνιστριών!!
Προσωπικά απόλαυσα την επίσκεψη και την διαμονή μου εκεί ΑΦΟΥ!!! και προτείνω ανεπιφύλακτα να το επισκεφτείτε κι εσείς!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Στα τέλη του 19ου αιώνα, δύο αδελφικές φίλες, η Αμάντα και η Κλημεντίνη, περνούν μαζί τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα, όπου μοιράζονται τα μυστικά και τα όνειρά τους. Κάποια στιγμή, οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Η μία, θυμωμένη από τον έρωτα, προσπαθεί να ξεχάσει. Η άλλη, πληγωμένη από τον έρωτα, μετατρέπει τον πόνο της σε δημιουργικότητα, προκειμένου να καταφέρει να ανοίξει το δικό της ξενοδοχείο στην Κηφισιά.
Έπειτα από χρόνια, οι δύο γυναίκες θα συναντηθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν πάλι μια κοινή ζωή, γεμάτη από τα μυστικά του παρελθόντος αλλά κι αυτά που έρχονται να τις ενώσουν ξανά. Μα όταν ο θυμός του έρωτα ζωντανέψει εκ νέου, τότε θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και για τις δύο. Επειδή αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν μέχρι το τέλος είναι ποια από τις δύο θα πέσει θύμα στα βέλη του… Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται από το 1878 μέχρι το 1898 στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά της μπελ επόκ. Μια γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και ο έρωτας? ο παράνομος, που δεν έχει λόγο άνθησης, αλλά έχει λόγο ύπαρξης.

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ-ΦΑΝΗ ΚΕΧΑΓΙΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΗ

ΦΑΝΗ ΚΕΧΑΓΙΑ
για το "ΗΘΕΛΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ|
από εκδόσεις ΕΞΗ.












«Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις»
Φανή Κεχαγιά

Κοντά πέντε χρόνια γραφόταν το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις». Κατά διαστήματα, κυρίως καλοκαίρια που ο χρόνος κυλάει νωχελικά και άφθονος. Οι ήρωές του, όμως, ολόγλυφοι και έμψυχοι, ωρίμαζαν και μετασχηματίζονταν ατελεύτητα.
Κάποιες φορές διεκδικούσαν το μερτικό τους από τον χρόνο μου ουρλιάζοντας. Υπήρχαν μέρες που σιγοψιθύριζαν λόγια διστακτικά και ακατάληπτα που πάλευα να αποκωδικοποιήσω, άλλες βουβαίνονταν εντελώς διεκδικώντας το δικαίωμά τους στη σιωπή. Στην εσωτερική μετάλλαξη. Συχνά άλλαξαν γνώμες, τερτίπια, παλινδρόμησαν στις αποφάσεις τους, τα συναισθήματά τους κλυδωνίστηκαν και αυτοακυρώθηκαν. (Το έχουν αυτό το χούι οι λογοτεχνικοί ήρωες να κάνουν του κεφαλιού τους. Εσύ τους βάζεις εδώ, αυτοί αλλού βρίσκονται. Τους λες προχώρα, αυτοί μουλαρώνουν. Τους λες στάσου, σου βγάζουν τη γλώσσα και σου γυρνάνε την πλάτη τρέχοντας. Λες μη μιλάς και κελαηδάνε, ενίοτε στριγκά και παράφωνα. Τους λες πες κάτι και μουγκαίνονται.)
Κάποιος με ρώτησε ποιον από τους ήρωες του «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» αγαπάω περισσότερο. Κανέναν. Περισσότερο κανέναν. Όλους τους αγαπώ εξίσου. Όλους.
Μανούσος, Μαριζάνα, Λουκρετσία, Ζωή, Ματέι, Μανόλο, Ράντα, Γιωργής, Χαριστός, Νίκωνας, Μάνια, Στάμος, μάνα, Αλέξανδρος, άντρας με το μπλε μπουφάν, Γλυκομανωλάκης, ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Κι άλλοι μικρότεροι, Ανέζα, Ρέινα, Μάρκος, Θοδωρής. Με καθέναν από αυτούς συνομίλησα, τσακώθηκα, διεκδίκησα, εκνευρίστηκα, συμφιλιώθηκα. Έχασα ύπνους, κοιμήθηκα και ξύπνησα. Κοντά πέντε χρόνια. Κοντά πεντάχρονη κυοφορία. Ποια μάνα μπορεί να διαχωρίσει τα παιδιά της; Ίσως… ίσως μια τρυφερότητα -ένα τσικ μόνο- παραπάνω τρέφω προς τους αδικημένους. Αυτούς που –διεκδίκησαν ή τους φόρτωσα;- το ρούχο του κακού. (Όχι, δε θα πω ποιοι είναι.)

Ναι, είναι μια ιστορία αγάπης το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις». Και να ήθελε να κρυφτεί για αλλιώτικη, ο τίτλος το φωνάζει. Κακά τα ψέματα, όλα γι’ αυτήν την Κυρία γίνονται. Την Αγάπη. Την ερωτική πρωτίστως. Αλλά και για τις άλλες. Τη μητρική, τη φιλική, του μαθητή προς το δάσκαλο, του δάσκαλου προς τον μαθητή, την αγάπη για τη γνώση, τη δουλειά, την αλήθεια, τον εαυτό. 
Είναι μια ιστορία αγάπης που ξεκινάει ανορθόδοξα –και ποια αγάπη έρχεται ορθή;- στη Ραγούζα του 18ου αιώνα και ανορθόδοξα καταλήγει στο περίπου σήμερα. Σκαλώνει στη Θεσσαλονίκη, πετάγεται στην Αθήνα, καταφεύγει στην Κρήτη, κρύβεται στο Άγιο Όρος. Σκοντάφτει, πέφτει, ξανασηκώνεται, σέρνεται υπόγεια, εκδικείται, τιμωρεί και ορθώνεται αγέρωχη.
Αν λυτρώνει μόνο δεν μπορώ να πω. Δεν είναι που δεν θέλω, είναι που δεν ξέρω. Ακόμη και σήμερα που τόσες φορές ξενύχτησα με το βιβλίο, γράφοντάς το, αλλάζοντάς το, σβήνοντας, προσθέτοντας, διαβάζοντάς το, ακόμη και τώρα που ξέρω κάθε σπιθαμή αυτής της αγάπης με τα πολλά πρόσωπα –και προσωπεία-, ακόμη και τώρα, λοιπόν, δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτή η αγάπη τελικά λύτρωσε ή στοίχειωσε τους ήρωες. Ίσως ο αναγνώστης καταφέρει να το διακρίνει καλύτερα από τη συγγραφέα, τρέφω μεγάλη εκτίμηση στη διεισδυτική δύναμη του αναγνώστη.
Το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη πρόσφατα, τον Νοέμβριο του 2018.
Έχει μέσα του τόπους, έχει εποχές, έχει φαγητά και αρώματα, έχει κρασιά, έχει ρακές, έχει κατάρα, έχει διλήμματα και ερωτηματικά, έχει προδοσία, έχει εκδίκηση, μένος και μανία, έχει αγάπη.
Έχει Ερωτόκριτο, έχει Πλωτίνο, έχει Κική Δημουλά, έχει Κώστα Καρυωτάκη, έχει Χόρχε Μπουκάι, έχει Διονύσιο Σολωμό, έχει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Αλίμονο, έχει και μπόλικη Φανή Κεχαγιά.
Είναι το πρώτο μου συγγραφικό παιδί και είναι ακόμη μωρό, μόλις άρχισε να μπουσουλάει. Όπως κάθε μάνα, νοιάζομαι γι’ αυτό και ανησυχώ, εύχομαι να το δω να περπατάει, να ενηλικιώνεται, ονειρεύομαι να θεριέψει και να προκόψει, να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει σε ουρανούς ψηλούς, ας είναι και μακριά από εμένα.
Αυτό λέω εγώ αγάπη.

Τώρα έμαθα παράκαιρα αγάπη τι θα πει. Μα όσο κι αν με πονάει το «παράκαιρα», άλλο τόσο περήφανος κι ευγνώμων αισθάνομαι για το «έμαθα αγάπη».
Αγάπη πάει να πει ανοίγω χέρια φτερούγες να χωρέσω τον άλλον. Όχι για να τον κλείσω. Για να τον κάνω να αισθανθεί τις φτερούγες μου δικές του να πετάξει όποτε θέλει. Ας είναι και μακριά.

Αγάπη πάει να πει συν-χωρώ, που πάει να πει χωράω μαζί με τον άλλο. Όχι πάνω στον άλλο, όχι κάτω από τον άλλο. Μαζί η μαγική λέξη. Μαζί.
Αγάπη πάει να πει δύναμη κι ας μην είναι ο άλλος εκεί να σου γυρίσει πίσω την αγάπη στα ίσα, ας είσαι μόνο εσύ που αξιώθηκες να αγαπάς.
Αγάπη πάει να πει δίνω, δίνω, δίνω. Χωρίς ανταπόδοση.
Αγάπη πάει να πει νιώθω ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο κι όλος ο κόσμος είναι όμορφος και καλός κι εγώ παλεύω να γίνω καλύτερος γι’ αυτόν που αγαπάω.
[…]
Τα λόγια μου παντού θα τα βρίσκεις. Θα τα σκορπάω όπου μπορώ για να σε βρίσκουν. Για να τα βρίσκεις. Στον αέρα της άνοιξης. Στα κοχύλια. Στο βρεγμένο χώμα, κάτω από μια άχαρη πέτρα, στην πρωινή δροσιά, στον ερχομό των χελιδονιών. Στα ρυάκια της νεροποντής, στην αστραπή, στον καπνό της καμινάδας, στο βογγητό μιας σανίδας, στα πυρακτωμένα πλατανόφυλλα του φθινοπώρου. Στην κοιμισμένη ανάσα του Μάνου, στο γέλιο του που είναι εσύ. Σε μαντήλια που θα πετάω στη θάλασσα να σου ταξιδεύουν απαλά μηνύματα, σε κορδέλες που θα δένω σε κλαδιά δέντρων. Σε γράμματα που θα κλείνω σε μπουκάλια και θα αφήνω στα ποτάμια για να βρούνε θάλασσες. Σε γράμματα που θα κλείνω σε φακέλους χωρίς όνομα και διεύθυνση και θα σταυρώνω να σε βρουν. Σε γράμματα που θα αφήνω απ’ όπου υποψιάζομαι πως θα περάσεις σε λίγο ή αύριο, μεθαύριο, τι σημασία έχει ο χρόνος; Θα τα στερεώνω σε παγκάκια, σε ξένα γραμματοκιβώτια θα τα ρίχνω, σε υπαίθριες βρύσες. Θα τα δένω με σχοινιά, με λαστιχάκια, θα τα αφήνω να πετάνε στον αέρα από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου, από το κατάστρωμα των πλοίων. Σε κορμούς δέντρων θα τα σκαλίζω, σε περβάζια παραθύρων, σε καραβίσιες κουπαστές να ταξιδεύουν, στα καφάσια των ψαράδων. Με κάρβουνο θα τα γρατσουνάω σε βότσαλα, θα τα σκαρώνω μαντινάδες, στα αμπέλια που μεγαλώνω για χάρη σου θα τα ψιθυρίζω, να σου τα φέρνουν οι αέρηδες να σου γαργαλάνε το αυτί όπου κι αν βρίσκεσαι.
(αποσπάσματα από το «Ήθελα μόνο να με αγαπήσεις»)


Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την συγγραφέα ΕΔΩ
Το μπουκάλι σπάει με θόρυβο ταράζοντας τη θαλασσινή γαλήνη. Τέσσερα φύλλα χαρτιού ανασαίνουν ελεύθερα μετά από τον εγκλεισμό στη φυλακή τους. Το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται…
Ντουμπρόβνικ, 1787
Το μόνο που ήθελε η Μαριζάνα ήταν να παντρευτεί τον Ματέι. Εκείνη του χάρισε την καρδιά της και αυτός την πρόδωσε, αποφασίζοντας να παντρευτεί την κοκκινομάλλα με τα σμαραγδένια μάτια. Η γυναίκα στη σπηλιά της λίμνης, όμως, μπορούσε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να της χαρίσει την πολυπόθητη εκδίκηση.
Θεσσαλονίκη, 2008
Όταν η Ζωή γνώρισε τον Μανούσο, οι ψυχές τους ενώθηκαν, σαν από μαγεία. Ο Μανούσος ήταν ο άντρας της ζωής της και αυτή η κοκκινομάλλα που θα του έκλεβε την καρδιά για πάντα. Ωστόσο, η μοίρα είχε αποφασίσει προ πολλού να τους οδηγήσει σε άλλα, κρυφά μονοπάτια.
Μόλις η Ζωή αντίκρισε στο παλιό μπαούλο τη φωτογραφία της γιαγιάς και της προγιαγιάς της, ένιωσε έναν αδιόρατο φόβο. Ήταν ολόιδιες με εκείνη. Και όλες είχαν μία κοινή μοίρα, προαποφασισμένη λες από τη γέννησή τους… Η Ζωή έρχεται αντιμέτωπη με το παρελθόν, με μια ζωή που δεν έζησε, μα την κυνηγά για να την εκδικηθεί.

Η ιστορία ενός έρωτα εκρηκτικού, παθιασμένου, ολοκληρωτικού, που έμελλε να σημαδέψει την ύπαρξή τους.

"Είναι δύσκολο ταξίδι η φιλία αλλά αξίζει να σαλπάρει κανείς για αυτό!"-ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ ΑΦΟΥ!!!


1)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του 3ου βιβλίου σας "Το Πριγκιπότο";Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να το γράφετε;
Υπήρχε εδώ και χρόνια η σκέψη στο μυαλό μου για να γράψω για ένα ξενοδοχείο στην Μπελ Εποκ, έτσι έκανα την έρευνα και κάποια στιγμή την προηγούμενη χρονιά που σημείωνα αυτό το δίστιχο που υπάρχει στην αρχή του βιβλίου σε ένα χαρτί και που αναφέρεται στο θυμό του έρωτα όλα συνδέθηκαν μεταξύ τους και άρχισε η ιστορία να σχηματίζεται! Κατόπιν δημιουργήθηκε ο τίτλος και σε εμένα συμβαίνει το εξής περίεργο. Άπαξ και υπάρχει τίτλος υπάρχει και βιβλίο και ξεδιπλώνεται μόνο του!
2)Κέρκυρα τέλη του 19ου αιώνα και Κηφισιά της Μπελ Επόκ.Με την κινηματογραφική θα έλεγα γραφή σας μας χαρίσατε ένα μαγικό ταξίδι στο χρόνο,μου δημιουργήσατε την αίσθηση πως βρισκόμουν για διακοπές στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά,στο ΠριγκιπΟτο σας!!!γιατί επιλέξατε να μας ταξιδέψετε στις δύο αυτές τοποθεσίες και πόσο διήρκησε η έρευνα σας;;


Σας ευχαριστώ που το λέτε αυτό γιατί ήταν και το ζητούμενο μου πάνω από όλα! Να δημιουργηθεί ένα παραμύθι για μεγάλους σχεδόν κινηματογραφικό που να πραγματεύεται όμως δύσκολα θέματα! Έτσι προσπάθησα να κρατήσω μια απλή γλώσσα και ένα ύφος που να βοηθάει σεναριακά κάποιον να δει αυτές τις εικόνες και να έρθει μαζί μου διακοπές εκεί! Όσον αφορά τους τόπους, η Κέρκυρα επιλέγει μέσω μιας ιστορίας που μου είχε διηγηθεί έναν δημοσιογράφος στην Κέρκυρα πριν λίγα χρόνια. Αυτό με ώθησε να ψάξω την ιστορία του θεάτρου Σαν Τζιάκομο και αμέσως ζωντάνεψαν εκεί οι ήρωες μου. Από την άλλη, η Κηφισιά, ήταν ο τόπος που πράγματι εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν πολυτελή ξενοδοχεία ενώ παράλληλα είχε ακόμη αυτή την αίσθηση ερημιάς που χρειαζόμουν για να πλέξω την πλοκή! Και επίσης επειδή είναι το προάστιο που ζω είχα πολλές πληροφορίες για το παρελθόν του τόπου και εικόνες!


    3)Αμάντα-Κλημεντίνη:δύο αδερφικές φίλες που περνούν τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα,μοιράζονται τα όνειρα και τα μυστικά τους και ξαναβρίσκονται έπειτα από χρόνια στο πριγκιπΟτο και ζουν μαζί...Τις ενώνει μια δυνατή φιλία,μυστικά και λάθη του παρελθόντος αλλά και του παρόντος.Τι πιστεύει η Πηνελόπη για τη φιλία;Υπάρχουν σήμερα φιλίες που αντέχουν στο χρόνο;
    Πιστεύω πως η φιλία είναι μια μορφή οξυγόνου πνευματικού για τον άνθρωπο όταν χτίζεται σε γερές βάσεις. Και αυτό δυστυχώς προϋποθέτει πολλά χρόνια τριβής και επένδυση κυρίως συναισθηματική! Και έτσι ναι, αντέχουν οι φιλίες στον χρόνο. Έχω φίλες που την σχέση μας την χτίζουμε και την φροντίζουμε καθημερινά επι εικοσαετίες πια, και έτσι είμαι σίγουρη πως υπάρχει η δυνατότητα μια φιλία να αντέξει, μιλώντας εκ πείρας. Από την άλλη είμαι αρκετά αυστηρή στην πορεία μια καινούριας φιλίας. Πιστεύω ακράδαντα πως η διάθεση για το χτίσιμο μιας φιλίας φαίνεται στην χαρά του άλλου, έτσι δεν διστάζω να αναθεωρήσω όταν αντιληφθώ πως στην δοτικότητα μου ο άλλος με τον οποίο ξεκινάω να χτίσω μια σχέση απαντά με αγνωμοσύνη ή δεν μοιραστεί τα θετικά μου συναισθήματα όταν αυτά προκύπτουν στην ζωή μου. Είμαι οπαδός του να μην χαλάει μια φιλία αλλά εάν το ζητούμενο δεν είναι το ευζειν και των δυο και η ταυτόχρονη συναισθηματική εξέλιξη τότε είναι καλύτερο να ατονήσει. Είναι δύσκολο ταξίδι η φιλία αλλά αξίζει να σαλπάρει κανείς για αυτό!


      4)Η Κλημεντίνη τολμά να στήσει μια επιχείρηση, σε μια εποχή που δεν προσφερόταν τέτοιες ευκαιρίες-δυνατότητες στις γυναίκες και προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.Πόσο δύσκολο ήταν αυτό;Πιστεύετε ότι σήμερα έχουν αλλάξει τα δεδομένα ή υπάρχουν ακόμα κάποια επαγγέλματα που θεωρούντε απαγορευτικά για τις γυναίκες;
      Σαν στόχος την τότε εποχή ήταν από δύσκολος έως ανέφικτος για τις περισσότερες γυναίκες. Υπήρχαν όμως αρκετές εξαιρέσεις γυναικών που την Μπελ Εποκ κατάφεραν και έβαλαν την σφραγίδα τους στην κοινωνία και φυσικά τα λιθαράκια για αυτά που απολαμβάνουμε σήμερα και έτσι δημιούργησα μια προσωπικότητα με ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά. Και να παραδειγματιστώ!Ακολούθησα την πορεία της βήμα βήμα, από τη στιγμή που το όνειρο έγινε στόχος και κατόπιν πρακτικά βήματα ώστε να ανακαλύψω πως τα κατάφεραν εκείνες οι γυναίκες και φυσικά με ποιο τίμημα! Παρατηρώντας το σήμερα, φυσικά η ίση θέση της γυναίκας με τον άντρα στην κοινωνία είναι αδιαπραγμάτευτη, όμως ναι, πιστεύω πως υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία ακόμα υπάρχει μια δυσπιστία και μια ανασφάλεια ως προς την επιτυχία τους. Για αυτό και άλλωστε όταν μια γυναίκα διακρίνεται σε τέτοια επαγγέλματα αυτό αποτελεί είδηση όπως π.χ. το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το επάγγελμα του πιλότου. Συνοψίζοντας θα πω πως τουλάχιστον αισθάνομαι ευτυχής που στην χώρα που ζούμε αναφερόμαστε σε ανθρώπους και όχι σε φύλα και ελπίζω αυτό να γίνει σύντομα και σε όλο τον κόσμο!


        5)"Ολοι κάνουμε λάθη Κλημεντίνη.Ακόμα και στις επιχειρήσεις κάνουμε λάθη ,πόσο μάλλον στα θέματα καρδιάς.Μα πρέπει να επικρατεί η λογική τελικά." υποστηρίζει ο πατέρας της Κλημεντίνης.Η Πηνελόπη λειτουργεί κυρίως με τη λογική ή την καρδιά;
        Λοιπόν θα απαντήσω με ποιητικό τρόπο όπως μου έρχεται αυθόρμητα! Δεν μπορώ να αντισταθώ στις φωνές της καρδιάς μου και τις ακούω πιο δυνατά τις περισσότερες φορές! Αυτό που έχω καταφέρει με τα χρόνια είναι, όταν απαιτείται να κάνω λίγο χώρο στην καρδιά να χωρέσει το μυαλό και το επιβάλλω στον εαυτό μου με κάθε τρόπο! Για να χαριτολογήσουμε παίζουν ρόλο και τα ζώδια μας! Είμαι Καρκίνος που έχει ταυτιστεί ως ζώδιο με το συναίσθημα και σκουντάω τον ωροσκόπο μου τον Λέοντα να ξυπνήσει κάποιες φορές να επαναφέρει τα πράγματα σε τάξη!


          6)"Το μπάλωμα είναι τέχνη,μικρή μου.Είναι χάρισμα να μπορείς να αλλάζεις κάτι που είναι πιο παλιό ή ελλαττωματικό και να το φτιάχνεις πάλι ώστε να σου αρέσει."Η Πηνελόπη κατέχει την τέχνη του μπαλώματος; επιδιορθώνει κάτι παλιό ή ελλαττωματικό ώστε να της αρέσει; ή υπάρχουν καταστάσεις που δεν επιδέχονται ....μπάλωμα;;;
          Αναμφισβήτητα υπάρχουν καταστάσεις που δεν επιδέχονται μπάλωμα.. θα μπορούσα να σας πω πολλές και να συγκινηθώ ειδικά όταν αναφερόμαστε σε απώλειες. Τα μπαλώματα είναι στην πραγματικότητα οι δεύτερες ευκαιρίες, όχι αυτές που μας δίνονται όπως το έχουμε συνηθίσει να το αντιλαμβανόμαστε αλλά αυτές που επιλέγουμε εμείς να δημιουργούμε. Στην αρχή δεν κατείχα την τέχνη του μπαλώματος. Μεγαλώνοντας όμως, όταν συνηδειτοποίησα πως ήθελα να ζω δίνοντας δεύτερες ευκαιρίες πρακτικά και αλληγορικά, μαθήτευσα και σε αυτό. Είναι υπέροχο νομίζω το να βρίσκεις τρόπο να διατηρήσεις όλο το συναισθηματικό φορτίο που έχεις επενδύσει κάπου και να μην το πετάς για μια καινούρια αρχή όταν δεν υπάρχει λόγος και δεν είσαι έτοιμος! Το μυστικό είναι να ξεχωρίζεις όπως η Νόρα, αν το μπάλωμα θα πετύχει ή θα δείχνει πάντα παράταιρο γρατζουνώντας την καρδιά σου και δημιουργώντας μια διαφορετική υφή που θα πιάνεις πάντα!


            7)Στο ΠριγκιπΟτο διαμένουν κάποια στιγμή και ήρωες από τα δύο προηγούμενα βιβλία σας και μάλιστα παίζουν  σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.Πως  αποφασίσατε να τους εντάξετε στην πλοκή του νέου σας βιβλίου.
            Ήταν κάτι που το ήξερα η αλήθεια είναι από την αρχή ότι θα συμβεί! Το ένιωθα! Ήταν τόσο ζωντανοί στο μυαλό μου όλοι οι ήρωες των προηγούμενων μυθιστορημάτων, σχεδόν υπαρκτά πρόσωπα, έτσι καθώς εντάσσονταν και ζούσαν στο ίδιο χρονικό πλαίσιο ήθελαν πολύ να επισκεφτούν το ξενοδοχείο της εποχής που ήταν φημισμένο! Στην ουσία, μου φαινόταν παράξενο να μην εμφανιστούν εκεί αφού ήταν απόλυτα ταιριαστοί όπως θα καταλάβετε στο βιβλίο! Έτσι απλά τους έδωσα το κλειδί, τους έκανα μια κράτηση στα δωμάτια και πέρασαν την πόρτα του Πριγκιπότου. Από την στιγμή που πάτησαν το πόδι τους εκεί, συμμετείχαν οι ίδιοι στην πλοκή με τρόπο που με εξέπληξε και εμένα για να σας είμαι ειλικρινής.Κατόπιν, μέσα στο ξενοδοχείο γεννήθηκε και ένας ήρωας που σχετίζεται με το επόμενο μυθιστόρημα και που μέσα στο αίμα του φέρνει το θυμό του έρωτα! Μια συνεχής ροή ενεργειών είναι τα βιβλία και οι πρωταγωνιστές έχουν τόσες στιγμές της ζωής τους που δεν γνωρίζουμε που ναι, γιατί όχι, μπορεί να τις ανακαλύψουμε σε ιστορίες άλλων σαν παράπλευρες περιπέτειες !


              8)Υπάρχει κάποιος ήρωας των βιβλίων σας που να του έχετε μία μικρή αδυναμία; που να τον ξεχωρίζετε; κι αν ναι γιατί;
              Σε κάθε βιβλίο έχω και μια συγκεκριμένη αδυναμία. Θα αφήσω απ´ έξω το πρώτο μου βιβλίο το Κουμκουάτ, γιατί εκεί εμφανίζεται η Θεοδώρα που στην ουσία είναι η μητέρα μου που την έχω χάσει και έτσι θα νικούσε κάθε άλλο χαρακτήρα. Θα αναφερθώ λοιπόν στα δεκατρία μπαλώματα λέγοντας πως έχω αδυναμία στον Στρατή και στα ελλείμματα του τα ψυχολογικά. Στο ΠριγκιπΌτο αγάπησα πολύ την Κλημεντίνη που αποτέλεσε ηρωίδα έμπνευση για εμένα να διορθώσω λάθη μου και να μάθω πως να πραγματοποιώ τα όνειρα μου. Τέλος μεγάλη αδυναμία έχω στην ηρωίδα του επόμενου βιβλίου για την οποία δεν μπορώ να πω ακόμα πιο πολλά, εκτός ότι ήταν μια πολύ εκκεντρική γυναίκα που με συγκίνησε βαθιά.
              9)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;
              Αυτό το διάστημα διαβάζω κάποια βιβλία που χρησιμοποιώ για έρευνα και στο ταξίδι μου αυτό έχω μαζί μου τρία βιβλία: το «είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» της Μαρίας Παναγοπούλου, και σε e-books το silent patient του Άλεξ Μιχαϊλίδη (ψάξτε το ψάξτε το ψάξτε το!) και το νέο του Σεμπάστιαν Φίτζεκ το Flugangst 7A.


              10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά.
              Η φράση που με εκφράζει πέρα για πέρα είναι το «κάθε εμπόδιο γα καλό!». Μου συμβαίνει πάντα και την συναντώ συνέχεια να συντροφεύει την ζωή μας σαν μαγική συνταγή. Όσον αφορά ταινία θα σας πω την πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό που πάντα με κάνει να κλαίω και να εμπνέομαι, την «Οικογένεια Μπελιέ» (αν δεν την έχετε δει σας παρακαλώ εμπιστευθείτε με!). Όσο για τραγούδι επειδή εκεί πραγματικά δυσκολεύομαι να διαλέξω αγαπημένο θα σας αναφέρω επίσης το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό και το ακούω συχνά. Είναι το «I never said I was deep» του Τζάρβις Κόκερ που έχει μια συγκλονιστική μελωδία αλλά κυρίως απίστευτα λόγια. Είναι από τα λίγα τραγούδια στα οποία έχω συναντήσει ποίημα αριστουργηματικά βαθύ με μια δόση ειρωνίας που απλά δείχνει απίστευτα ευρηματικά λογοπαίγνια της αγγλικής γλώσσας. «I never said I was deep, but I am profoundly shallow, my lack of knowledge is vast..” :-)

                Άννα μου σε ευχαριστώ για την όμορφη συνέντευξη και για όλα όσα κάνεις για εμάς και τα βιβλία μας! Με το καλό να ανταμώσουμε!



                ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
                Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ γεννήθηκε στην Άρτα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιοτεχνολογία και εργάστηκε επί σειρά ετών στον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό χώρο και παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή, που αποτελεί και τη μεγάλη αγάπη της. Έχει ταξιδέψει αρκετά, μιλάει τέσσερις γλώσσες και ερασιτεχνικά ασχολείται με το αργεντίνικο τάνγκο. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς ποίησης και έχει γράψει θεατρικά έργα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΚΟΥΜΚΟΥΑΤ – ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΡΙΖΩΣΕ Η ΑΓΑΠΗ και ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ


                Στα τέλη του 19ου αιώνα, δύο αδελφικές φίλες, η Αμάντα και η Κλημεντίνη, περνούν μαζί τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα, όπου μοιράζονται τα μυστικά και τα όνειρά τους. Κάποια στιγμή, οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Η μία, θυμωμένη από τον έρωτα, προσπαθεί να ξεχάσει. Η άλλη, πληγωμένη από τον έρωτα, μετατρέπει τον πόνο της σε δημιουργικότητα, προκειμένου να καταφέρει να ανοίξει το δικό της ξενοδοχείο στην Κηφισιά.

                Έπειτα από χρόνια, οι δύο γυναίκες θα συναντηθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν πάλι μια κοινή ζωή, γεμάτη από τα μυστικά του παρελθόντος αλλά κι αυτά που έρχονται να τις ενώσουν ξανά. Μα όταν ο θυμός του έρωτα ζωντανέψει εκ νέου, τότε θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και για τις δύο. Επειδή αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν μέχρι το τέλος είναι ποια από τις δύο θα πέσει θύμα στα βέλη του… Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται από το 1878 μέχρι το 1898 στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά της μπελ επόκ. Μια γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και ο έρωτας∙ ο παράνομος, που δεν έχει λόγο άνθησης, αλλά έχει λόγο ύπαρξης.

                Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

                " Στο χέρι μας είναι να αρπάξουμε την ελπίδα, έστω και την τελευταία στιγμή ακόμη και τότε που πιστεύουμε πως όλα έχουν χαθεί."-ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΙΡΗ ΑΦΟΥ!!!


                Αύγουστος 2004. Η Ροζάνα ακούμπησε απαλά μέσα σε ένα τοσοδά ξύλινο κουτάκι τα γεμάτα δίψα για ζωή όνειρά της, μαζί με μια κόκκινη γυαλιστερή χάντρα και μια φωτογραφία από τον Πάνορμο της Νάξου. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα νεανικά της όνειρα και στη γαλάζια φουσκοθαλασσιά του Αιγαίου, στρίμωξε και κάτι ακόμα: μια μακρινή ημερομηνία που σημείωσε με πράσινο στιλό. Υποσχέθηκε να χαρίσει το κουτάκι στον Αλέξανδρο τη μέρα που θα ξεκινούσαν τα σχολεία, με την εφηβική σιγουριά πως, ύστερα από δέκα χρόνια, εκείνη θα είναι δικηγόρος και ο αγαπημένος της βραβευμένος συγγραφέας. Όμως, καθώς ύφαινε τα όνειρά της, τα λεπτά που κυλούσαν στο Μπεσλάν δημιουργούσαν ένα συγκλονιστικό σκηνικό, και η μοίρα έστηνε το δικό της τρομακτικό σενάριο. 

                Ο Σεπτέμβριος του 2004, με την τριήμερη αιματηρή ομηρία μαθητών μέσα στο σχολείο τους, θα αφήσει πίσω του βαθιά θλίψη. Εκείνοι που θα τα καταφέρουν σκορπίζονται στους πέντε ανέμους. Για να προχωρήσουν στη ζωή, πρέπει να αναμετρηθούν με τις αναμνήσεις. Για να γίνει αυτό, πρέπει να περπατήσουν στους δρόμους όπου βάδισαν εκείνο το πρωί, να νιώσουν τις μυρωδιές που μύριζαν τις ατελείωτες ώρες της αιχμαλωσίας, να ακούσουν τα φτερουγίσματα των πουλιών, τους θορύβους της πόλης όταν ξυπνάει κι όταν κοιμάται. Πρέπει να σταθούν απέναντι στο στοιχειωμένο σχολείο και να βρουν το κουράγιο να το κοιτάξουν. Επειδή, ακόμα κι όταν όλα έχουν χαθεί, η ελπίδα πάντα μένει κάπου εκεί έξω. Θα απλώσουν το χέρι να την πιάσουν; Θα αφήσουν λίγο χώρο για να ριζώσει και πάλι στην ψυχή τους η αγάπη; Ο έρωτας; Θα μπορέσουν να ξεχάσουν το χτες, να ζήσουν το σήμερα και να ονειρευτούν το αύριο; Υπάρχει αύριο για τα παιδιά του Μπεσλάν;

                ·       Ο «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» στηρίζεται στα γεγονότα του Μπεσλάν και μας φέρνει στο μυαλό εκείνες τις τρεις μέρες ομηρίας παιδιών στο σχολείο τους με την γνωστή τραγική κατάληξη. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε μ’ αυτό το θέμα;
                Η τραγωδία του Μπεσλάν ήταν ένα θέμα που δεν με συγκλόνισε απλά. Το μυαλό μου από εκείνο το πρωί της 1ης Σεπτεμβρίου 2004 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σ’ αυτήν την πόλη, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έζησαν εκείνες τις τρεις ημέρες φρίκης. Όπως αναφέρω και στον πρόλογο του βιβλίου, ήταν το θέμα που περισσότερο από κάθε άλλο ήθελα να καλύψω δημοσιογραφικά. Έτσι, λοιπόν, άρχισα να συγκεντρώνω ψηφιακό υλικό. Τον Σεπτέμβρη του 2005 συνόδευσα το δικό μου παιδί στην πρώτη του μέρα στο σχολείο. Όταν είδα έναν άντρα ντυμένο με ρούχα παραλλαγής και άρβυλα τρόμαξα. Αν και ήταν παράλογη η σκέψη που έκανα, αγκάλιασα τον γιό μου κι έκανα ένα βήμα πίσω, φοβούμενη πως κάτι κακό θα συμβεί, το οποίο όπως αντιλαμβάνεστε δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνο παιχνίδια του μυαλού. Ήταν όμως και η αιτία η έρευνά μου, με τη συλλογή φωτογραφιών και δημοσιευμάτων να ενταθεί. Κάποια στιγμή βρέθηκα να κοιτώ μια φωτογραφία που έκανε πιο έντονη τη σκέψη να κάνω ένα εκτενές ρεπορτάζ. Μα, τι να πρωτογράψεις σ’ ένα ρεπορτάζ; Καθώς τα χρόνια περνούσαν εγώ συνέχιζα να εμπλουτίζω το υλικό μου. Την απόφαση να γράψω ένα βιβλίο που θα στηρίζεται σ’ εκείνα τα γεγονότα την πήρα όταν πληροφορήθηκα πως ένα παιδί του Μπεσλάν επισκέφθηκε την Νάξο με την οικογένειά του. Κάπως έτσι γεννήθηκε ο «Θλιμμένος Σεπτέμβρης».

                ·       Το μυθιστόρημά σας στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα και είναι η δεύτερη συγγραφική σας δουλειά, μετά την πραγματική ιστορία της Ιφιγένειας, που μας συγκλόνισε. Σας ενδιαφέρουν μόνο οι αληθινές ιστορίες;
                Ό,τι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα ή είναι αληθινή ιστορία, σίγουρα μου προκαλεί το ενδιαφέρον. Αν πρόκειται να δω μια ταινία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα ή να επιλέξω ένα βιβλίο με την ίδια υποσημείωση, δε χρειάζεται καν να σκεφτώ. Πρέπει να ομολογήσω πως με τον «Θλιμμένο Σεπτέμβρη» έκανα ένα μεγάλο βήμα προς τη μυθοπλασία. Μένει τώρα να δούμε αν η μυθοπλασία θα συνοδεύσει και το επόμενο συγγραφικό μου βήμα.

                ·       Βρίσκουμε τους πρωταγωνιστές σας στο Μπεσλάν, στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη και όχι μόνο. Τους συναντάμε στον Χορτιάτη της Θεσσαλονίκης και στην Νάξο. Πως τα συνδυάσατε όλα αυτά;
                Την ίδια στιγμή που τυχαία πληροφορήθηκα ότι ένα παιδί του Μπεσλάν ταξίδεψε στην Νάξο, είχα αποφασίσει πως το βιβλίο μου θα έχει άρωμα Ελλάδας. Πως θα παίξει σημαντικό ρόλο στο μυθιστόρημά μου. Η μυθοπλασία έβαλε το … χεράκι της στην έμπνευση κι έτσι ο βασικός πρωταγωνιστής μου ο Αλέξανδρος έχει ελληνική καταγωγή, η δε γιαγιά του η Αθηνά ζει τον περισσότερο καιρό στον Χορτιάτη της Θεσσαλονίκης. Η Νάξος, δε, έχει ένα πολύ ενδιαφέρον κεφάλαιο το οποίο θα προσφέρει στον αναγνώστη μεγάλη συγκίνηση.

                ·       Αναμφίβολα η αιματηρή ομηρία παιδιών συγκινεί αλλά συγχρόνως και εξαγριώνει τον αναγνώστη. Ποιο σημείο των μαρτυριών που καταγράψατε στο βιβλίο σας έκανε να συγκινηθείτε περισσότερο;
                Η αγριότητα με την οποία οι ένοπλοι από την Τσετσενία συμπεριφέρθηκαν στους όμηρους και ειδικά στα παιδιά, χωρίς να παραβλέπω την αδιαμφισβήτητη αλήθεια πως κι εκείνοι έχασαν παιδιά – συζύγους – γονείς από ρωσικά στρατεύματα κατά την πολύχρονη εμπόλεμη κατάσταση στην οποία η Τσετσενία επιζητούσε την ανεξαρτησία της.
                Τις τρεις ημέρες ομηρίας των παιδιών και μέχρι να γίνει η επέμβαση του στρατού εκτελέστηκαν εν ψυχρώ πολλά παιδιά. Υπάρχει μία μαρτυρία, όμως,  παιδιού που είδε τον φίλο του να τρέχει να πιεί νερό μόλις κατάφερε να το σκάσει από το παράθυρο και το πυροβόλησαν τη στιγμή που έσκυβε στη βρύση για να ξεδιψάσει. Δημιουργώντας αυτήν την εικόνα στο μυαλό μου ισοπεδώθηκα.

                ·       Ο «Θλιμμένος Σεπτέμβρης» δεν ασχολείται μόνο με την τρομοκρατική επίθεση στο σχολείο του Μπεσλάν αλλά και με την εμπορία ανθρώπων. Ένα θέμα εξίσου επίκαιρο. Πως αποφασίσατε να το εντάξετε στο μυθιστόρημά σας;
                Η επόμενη μέρα των παιδιών που επέζησαν ήταν για μένα ένα κεφάλαιο στο οποίο επιθυμούσα και έπρεπε να δώσω ιδιαίτερη σημασία. Η Ελένα, λοιπόν, που είναι μία από τις βασικές ηρωίδες μου τις τρεις ημέρες ομηρίας συνομιλούσε με την μικρή της αδερφή με τα χείλη, επειδή τους απαγόρευαν ακόμη και τον ψίθυρο. Το προσόν αυτό αξιολογήθηκε από μια ειδική ομάδα της Αστυνομίας που αναζητούσε τα ίχνη κυκλώματος εμπορίας ανθρώπων, η οποία θα πραγματοποιούσε ηλεκτρονική δημοπρασία παιδιών και την ενέταξε στο δυναμικό της. Θεώρησα, σκόπιμο να εντάξω στην ιστορία μου ένα μεγάλο κεφάλαιο για το trafficking, καθώς αποτελεί μια μεγάλη πληγή της κοινωνίας, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα νούμερα που κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα είναι τρομακτικά. Όπως αναφέρω και στο βιβλίο μόνο ένας στους 100 χιλιάδες εμπόρους καταδικάζονται και το χειρότερο; Μόνο το 1% των θυμάτων διασώζονται. Και όχι μόνο. Η Ελλάδα δεν αποτελεί μόνο ένα πρώτης τάξεως πέρασμα για τα κυκλώματα που εμπορεύονται ανθρώπους αλλά είναι και μία χώρα στην οποία ανθεί το sex trafficking. Δε θέλω καν να σχολιάσω την ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών με πολιτικό πρόσωπο που εμπλέκεται σε παρόμοια υπόθεση. Και δεν είναι η μοναδική …

                ·       Το γεγονός πως επί σειρά ετών εργαστήκατε ως δημοσιογράφος πόσο σας βοηθάει στη συγγραφή;
                Για μένα κάθε βιβλίο που γράφω είναι ένα μεγάλο ρεπορτάζ. Όταν εργαζόμουν ως δημοσιογράφος είχα στη διάθεσή μου περιορισμένο αριθμό λέξεων και άρα δεν μπορούσα να ελιχθώ όπως ήθελα. Τώρα που κανείς δεν με περιορίζει νιώθω πραγματικά πως μπορώ να συνεχίσω να δημιουργώ χωρίς άγχος. Και σίγουρα ο μεγάλος βοηθός σ’ αυτήν την όμορφη πορεία είναι η εμπειρία που μου έδωσε στο γράψιμο η δημοσιογραφία.

                ·       Διαβάζοντας το βιβλίο σας εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος πως προηγήθηκε μια μεγάλη έρευνα. Από πού αντλήσατε πληροφορίες;
                Όταν οι ένοπλοι ζήτησαν από όλους να πετάξουν τα κινητά τους τηλέφωνα και τις βιντεοκάμερες, μια κάμερα βρέθηκε στα χέρια ενός τρομοκράτη, ο οποίος βιντεοσκόπησε τις πρώτες ώρες ομηρίας. Με βάση εκείνα τα πλάνα δημιουργήθηκαν δυο ντοκιμαντέρ, που είδα αμέτρητες φορές:  «Τρεις μέρες τον Σεπτέμβρη», σε αφήγηση της Julia Roberts και «Τα παιδιά του Μπεσλάν» παραγωγής BBC, όπου παιδιά και γονείς που επέζησαν μιλούν για τις ατελείωτες ώρες που έζησαν χωρίς νερό και φαγητό, στοιβαγμένοι στο πάτωμα μια αίθουσας γεμάτη συντρίμμια. Κάποιες από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες επιζώντων τις χρησιμοποίησα αυτούσιες. Συγχρόνως διάβασα δημοσιεύματα του ελληνικού και ξένου Τύπου, που είχα στη διάθεσή μου ηλεκτρονικά.

                ·       Αν και το βιβλίο πραγματεύεται μια πολύ θλιβερή ιστορία, σε πολλά σημεία του υπάρχει διάχυτη η αισιοδοξία και η ελπίδα. Αυτό θέλατε να εισπράξουν οι αναγνώστες σας;
                Ναι, πάντα η ελπίδα υπάρχει κάπου εκεί έξω. Τα παιδιά του Μπεσλάν το γνωρίζουν καλά αυτό και μας διδάσκουν πως όσο αναπνέεις πρέπει να πολεμάς για τη ζωή σου, για το αύριο. Και δεν χρειάζεται να ζήσεις μια τόσο μεγάλη  τραγωδία για να το κάνεις. Η ζωή μας είναι γεμάτη εκτός από καλές στιγμές και από πολλές μικρές ή μεγαλύτερες τραγωδίες. Στο χέρι μας είναι να αρπάξουμε την ελπίδα, έστω και την τελευταία στιγμή ακόμη και τότε που πιστεύουμε πως όλα έχουν χαθεί.

                ·       Ποια τα μηνύματα που δέχεστε εσείς ή η Ιφιγένεια από αναγνώστες; Μετά την κυκλοφορία του πρώτου σας βιβλίου άλλαξε κάτι ως προς την αντιμετώπιση παρόμοιων περιστατικών;
                Τόσο η Ιφιγένεια όσο κι εγώ δεχθήκαμε πολλά μηνύματα μετά την έκδοση του βιβλίου. Στην πλειοψηφία τους ήταν μηνύματα που χειροκροτούσαν την απόφασή μας η ιστορία αυτή να γραφτεί σε σκληρή γλώσσα. Δεχθήκαμε επίσης και αρκετά μηνύματα από κάποιους που δεν το ολοκλήρωσαν ποτέ, επειδή θεώρησαν πως ήταν πολύ σκληρό για τις αντοχές τους.
                Δυο χρόνια μετά την έκδοση της «Ιφιγένειας» δεν έχω αλλάξει την αρχική μου άποψη, πως μια τόσο σκληρή αλήθεια μόνο σκληρά μπορεί να γραφεί. Δεν μπορεί σ΄ ένα τέτοιο βιβλίο να χρησιμοποιήσεις λογοτεχνικούς καλλωπισμούς. Η αλήθεια είναι τόσο ωμή, που μόνο ωμά μπορείς να την αποδώσεις.
                Το εντυπωσιακό, όμως, είναι πως επικοινώνησαν μαζί μας πολλές γυναίκες από Ελλάδα αλλά και Κύπρο που αντιμετωπίζουν μέσα στο σπίτι τους την παιδική σεξουαλική κακοποίηση και δεν τολμούν να κάνουν αυτό που έκανε η ηρωίδα μου: Να σπάσουν τον κύκλο της σιωπής.

                ·       Τώρα που δώσατε ένα συγκεκριμένο δείγμα γραφής και μια συγκεκριμένη συγγραφική ταυτότητα, σκέφτεστε να συνεχίσετε έτσι; Άραγε θα δούμε κάποτε την υπογραφή σας σ’ ένα ερωτικό ή ρομαντικό βιβλίο;
                Νομίζω πως δύσκολα θα άλλαζα συγγραφική ταυτότητα. Τώρα, αν θα γράψω κάποιο ερωτικό η ρομαντικό βιβλίο … Καλό είναι ποτέ να μη λες ποτέ! Αλλά και πάλι το βρίσκω λίγο απίθανο.

                Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία.

                ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
                ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΙΡΗ γεννήθηκε στην Κατερίνη και ζει στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησε σε ιδιωτική σχολή δημοσιογραφίας και εργάστηκε ως συντάκτρια και ανταποκρίτρια σε εφημερίδες, περιοδικά αλλά και στο ραδιόφωνο. Ασχολήθηκε κυρίως με το αστυνομικό και ελεύθερο ρεπορτάζ, ενώ επί δύο δεκαετίες δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης και εργάστηκε ως υπεύθυνη γραφείου Τύπου. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΜ-Θ. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί το μυθιστόρημά της ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ – Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ και ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ.

                Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

                ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ-ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ ΣΑΓΚΑΝ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

                Άρωμα Μελάνης και Καλημέρα Θλίψη ( Bonjour Tristesse) της Φρανσουάζ Σαγκάν.

                «Καθίσαμε ως αργά τη νύχτα, μιλώντας για τον έρωτα και τα τερτίπια του. Για τον πατέρα μου, όλα αυτά ήταν αποκυήματα της φαντασίας. Απέρριπτε συστηματικά τις έννοιες της πίστης, της σοβαρότητας, της δέσμευσης. Μου εξηγούσε πως ήταν αυθαίρετες, στείρες. Αυτή η ιδέα με σαγήνευε: φευγαλέοι έρωτες, βίαιοι και περαστικοί. Δεν ήμουν σε ηλικία που με μάγευε η πίστη"...
                "Την έκτη μέρα, είδα για πρώτη φορά τον Σιρίλ. Ήταν ψηλός και στιγμές - στιγμές ωραίος, με μια ομορφιά που σε γέμιζε εμπιστοσύνη. Χωρίς να συμμερίζομαι την απέχθεια του πατέρα μου για την ασχήμια, πράγμα που μας ανάγκαζε συχνά να συναναστρεφόμαστε ανόητους ανθρώπους, ένιωθα απέναντι σ' εκείνους που δεν ήταν προικισμένοι με φυσική γοητεία ένα είδος συστολής, ένα είδος κενού· η παραίτησή τους από κάθε προσπάθεια ν' αρέσουν μου φαινόταν μια ανάρμοστη αδυναμία... 
                "Στις έντεκα και μισή, ο Σιρίλ έφυγε, και τότε ξεπρόβαλαν στο κακοτράχαλο μονοπάτι ο πατέρας μου και οι γυναίκες του. Έτρεξα προς τη θάλασσα, βούτηξα, αφήνοντας ένα βαθύ αναστεναγμό για τις διακοπές, που θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά δε θα κάναμε πια.
                Υπήρχαν όλα τα στοιχεία του δράματος: ένας γόης, μια φτηνοκοκότα και μια γυναίκα συγκροτημένη"».

                Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν η Αμερική παραληρεί στο κούνημα των γοφών του Ελβις Πρίσλεϊ και στο γοητευτικό βλέμμα του Τζέιμς Ντιν, η Γαλλία ανακαλύπτει το δικό της είδωλο. Ήταν τότε που οι θαμώνες των καφέ της φημισμένης συνοικίας, έβλεπαν στα διπλανά τραπέζια τον Ζαν-Πολ Σαρτρ και τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, τη Ζιλιέτ Γκρεκό, τον Μπορίς Βιάν. Εκείνα τα βράδια που όλοι αυτοί έσμιγαν στα σκοτεινά τζαζ-μπαρ της Αριστερής Όχθης του Παρισιού, η νεαρή Σαγκάν βρισκόταν ανάμεσά τους.

                Η μισή Γαλλία σοκάρεται από την ιστορία της δεκαεπτάχρονης ηρωίδας Σεσίλ, μιας κόρης «καλής οικογενείας» που, κάτω απ’ τον καλοκαιριάτικο ήλιο της Μεσογείου, γνωρίζει τη μαγεία του έρωτα και συνάμα συνωμοτεί για να εξοντώσει την καθωσπρέπει σύντροφο του πατέρα της, η οποία επιθυμεί να την τιθασεύσει. Μετατρέπεται σε ηθική αυτουργό ενός εγκλήματος, μετά το οποίο ο πατέρας της κι η ίδια επιστρέφουν στη μέχρι πρότινος καθημερινότητά τους. Το ατύχημα δικαιολογείται συνειδησιακά και η κακιά ανάμνησή του φθίνει καθώς ο καιρός περνά, κι όλα μοιάζουν να επιστρέφουν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς.
                Ένα μυθιστόρημα που θα σας συγκλονίσει και θα σας βγάλει έξω από τα συνηθισμένα. Η ποιότητα και η ενότητα του έργου, αγγίζουν τα όρια της τραγωδίας και της ειρωνείας και στις σελίδες του, θα διαβάσετε πολλά στοιχεία από την ζωή της συγγραφέως, που γράφει για τον έρωτα, την μοναξιά και το πείσμα που ζει και αναπνέει ανάμεσα στους ανθρώπους.  
                Σε ηλικία μόλις δεκαεννιά χρονών, η Φρανσουάζ Σαγκάν έγραψε το πρώτο της βιβλίο, το "Καλημέρα θλίψη", που έγινε η μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία του εικοστού αιώνα στη Γαλλία, το λάτρεψαν εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο και καθιερώθηκε ως ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
                Κακομαθημένη από έναν πατέρα ανέμελο και γλεντζέ, η δεκαεφτάχρονη Σεσίλ έχει φτάσει να θεωρεί την ανευθυνότητα ελευθερία και την ασυδοσία ανεξαρτησία.
                Σ ένα μαγικό μεσογειακό ακρογιάλι, όπου περνά τις καλοκαιρινές της διακοπές με τον πατέρα της και την ερωμένη του, χαίρεται τον ήλιο και τη θάλασσα, γνωρίζει τον αληθινό έρωτα στην αγκαλιά ενός νεαρού φοιτητή και περνά παραδεισένιες ημέρες ώς τη στιγμή που μπαίνει στη ζωή όλων τους η όμορφη, συγκρατημένη και συγκροτημένη Άννα.




                Βασιλική Τσούνη – Συγγραφέας.
                Βρείτε τη Βασιλική Τσούνη στο f/b ΕΔΩ