"Είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε για να αποδοθεί τουλάχιστον σε ψυχικό επίπεδο η αίσθηση πως το δίκαιο θα βρίσκει πάντα τρόπο να φωνάζει την παρουσία του. " ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ ΑΦΟΥ!!!

1. 📖 Για τον Τίτλο και την Έμπνευση

• ​Μετά από έξι χρόνια αποχής από τα συγγραφικά δρώμενα, ποια ήταν η πρώτη ιδέα που σας ώθησε να γράψετε  αυτό το βιβλίο;

Το έργο αυτό είναι προϊόν πραγματικής τραυματικής εμπειρίας που είχα στον συγγραφικό χώρο, δηλαδή να δω το οπισθόφυλλο έργου μου  (λίγο πριν εκδοθεί)  να κοσμεί το έργο αλλού συγγραφέα. Αποτελεί ουσιαστικά μια μορφή θεραπείας, έναν τρόπο να απαντήσω σε αυτό που μου συνέβη μέσα απ’ την τέχνη που αγαπώ κι απ’ την οποία έπρεπε να αποστασιοποιηθώ για λίγο καιρό για να βρω εμένα.

• ​Ο τίτλος, "Άγρια ένστικτα ήρεμων ζώων", είναι πολύ παραστατικός. Τι ακριβώς συμβολίζει αυτή η αντίθεση για εσάς και ποια είναι η σχέση του με την κεντρική θεματική του βιβλίου;

Πέρα απ’ το γεγονός ότι κάθε κεφάλαιο αποτελεί αναφορά σε ένα ήρεμο ζώο, όπως το ελάφι, η γάτα ή ο σκύλος και υπό ποιες συνθήκες αυτά τα ζώα λειτουργούν ενστικτωδώς για να προστατευτούν, τα “ήρεμα ζώα" αντιπροσωπεύουν την εξωτερική εμφάνιση του πρωταγωνιστή — τη φαινομενική του ηρεμία, παθητικότητα, ή ακόμα και την αδυναμία μπροστά στην αδικία (την κλοπή του έργου).Τα «άγρια ένστικτα» συμβολίζουν την εσωτερική, πρωτόγονη αντίδραση που βρίσκεται θαμμένη κάτω από την επιφάνεια. Είναι η ανάγκη για δικαιοσύνη, η οργή για την προδοσία και η απόφαση για εκδίκηση. Συνοπτικά, ο τίτλος λειτουργεί ως πρόβλεψη και συμπύκνωση του κεντρικού μηνύματος: Μην υποτιμάς ποτέ την κρυφή δύναμη και την ικανότητα για αντίδραση εκείνων που φαίνονται εξωτερικά ήρεμοι ή ακίνδυνοι.

• ​Ανάμεσα στα "άγρια ένστικτα" και στα "ήρεμα ζώα" πού βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος κατά τη γνώμη σας;

Θα αναφερθώ στον σύγχρονο άνθρωπο μιας δυτικής κοινωνίας, γιατί αυτός αποτελεί το βασικό στοιχείο αναφοράς μας. Ο πολιτισμένος άνθρωπος είναι το ήρεμο ζώο, γιατί οφείλει στον εαυτό του να επιβιώσει. Απ’ την άλλη πλευρά όσοι έχουν πραγματικά άγρια ένστικτα συντηρούν τον πολιτισμό, όσο αυτός εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

2. 👥 Για τους Χαρακτήρες και την Πλοκή

• ​Υπάρχει ένας χαρακτήρας που φέρει το μεγαλύτερο βάρος αυτής της αντιπαράθεσης (άγριο/ήρεμο); Ποιος είναι και πώς τον αναπτύξατε;

Ξεκάθαρα, αυτός είναι ο Θεοχάρης, ο συγγραφέας του οποίου το έργο κλάπηκε. Ένας άνθρωπος φαινομενικά ήρεμος που ζει μια φιλήσυχη ζωή μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει να εκδικηθεί για αυτό που του συνέβη, καθιστώντας μας θεατές σε ένα κουβάρι παθολογίας που ξετυλίσσεται με ανατροπές που μας αφήνουν κυριολεκτικά έκπληκτους.

• ​Οι χαρακτήρες σας είναι περισσότερο θύματα των ενστίκτων τους ή δημιουργοί της ηρεμίας (ή της αναταραχής) τους;

Είναι εξίσου θύματα και δημιουργοί, όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Στο συγκεκριμένο έργο δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο, όπως και στα περισσότερα έργα μου. Παντού γίνεται αναφορά σε φως και σε σκοτάδι που συνυπάρχουν· σε επιλογή  αλλά και σε μια μορφή πεπρωμένου που υφαίνεται σταδιακά, σε τυχαία γεγονότα που ωστόσο οδηγούν σε γραμμικές πορείες

• ​Ποια είναι η πιο δύσκολη σκηνή που γράψατε και γιατί; Αφορούσε το "άγριο" ή το "ήρεμο" κομμάτι;

Θα χρησιμοποιούσα τη φράση « περισσότερο φορτισμένη συναισθηματικά» κι όχι τη λέξη «δύσκολη», γιατί όλο το έργο ήταν απαιτητικό ως προς τη γραφή του. Η σκηνή αυτή δεν είναι άλλη απ’ την τυχαία συνάντηση του Θεοχάρη με έναν αδέσποτο σκύλο. Ένας ήρωας βυθισμένος στην παθολογία να συναντά την αποδοχή και την αγάπη χωρίς επικρίσεις, χωρίς ερωτήσεις και συμβουλές. Τα αδέσποτα ζώα στις πόλεις δεν επέλεξαν να ζουν έτσι. Και παρά το γεγονός πως ο άνθρωπος είναι η αιτία της κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει μπορούν να δείξουν απίστευτη ενσυναίσθηση και τρυφερότητα, ακόμα και σε έναν περαστικό· κάτι απ’ το οποίο απομακρυνόμαστε ολοένα και περισσότερο εμείς ως είδος.

• ​Υπάρχουν βιογραφικά στοιχεία ή πραγματικά γεγονότα που ενέπνευσαν κάποιον από τους χαρακτήρες ή την πλοκή;

Πολλοί αναγνώστες, εξαιτίας και του γεγονότος πως έχω αναφερθεί πολύ συχνά στο πραγματικό περιστατικό λογοκλοπής που ήταν η αιτία έμπνευσης αυτού του βιβλίου, θα σπεύσουν να ταυτίσουν τον χαρακτήρα του Θεοχάρη με τον δικό μου. Ωστόσο, ο χαρακτήρας του Θεοχάρη είναι απ’ τους πιο δουλεμένους μου χαρακτήρες σε όλη τη συγγραφική μου πορεία· συμβουλεύτηκα ψυχολόγο ώστε να χτίσω ένα πειστικό προφίλ ψυχοπαθολογίας και φυσικά η ζωή του είναι προϊόν μυθοπλασίας. 

🌍 3. Για τη Φιλοσοφία και τα Μηνύματα

• ​Το βιβλίο διερευνά την ανθρώπινη φύση. Πιστεύετε ότι τα "ένστικτα" τελικά υπερισχύουν της "λογικής" και της "κοινωνικής μάσκας";

Πιστεύω ότι τα ένστικτα πάντα θα μας άγουν και πάντα θα βρίσκουμε τρόπο να τα ντύνουμε με τις προβιές της ηθικής και των πολιτισμένων τρόπων.

 

• ​Ποια είναι η ηθική διάσταση του βιβλίου; Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να πάρει ο αναγνώστης για την εσωτερική του πάλη;

Να μην ανέχεται την αδικία που λαμβάνει χώρα εις βάρος του, εις βάρος των πιο αδύναμων από εκείνον, να προσπαθεί να μην αδικεί και δη όποιον θεωρεί εύκολο στόχο. Δεν έχει ιδέα το μέγεθος της παθολογίας που μπορεί να κρύβεται πίσω από μια φαινομενικά ακίνδυνη παρουσία.

• ​Αν έπρεπε να περιγράψετε το βιβλίο με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή, και γιατί;

Θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «δικαιοσύνη», γιατί είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε για να αποδοθεί τουλάχιστον σε ψυχικό επίπεδο η αίσθηση πως το δίκαιο θα βρίσκει πάντα τρόπο να φωνάζει την παρουσία του.

​✍️ 4. Για τη Συγγραφική Διαδικασία

• ​Πώς ήταν η διαδικασία της έρευνας για το βιβλίο, δεδομένου του ψυχολογικού και ενδεχομένως του βιολογικού του υπόβαθρου;

Όπως έχω πει πέρα απ’ τη δική μου έρευνα σε σχετική βιβλιογραφία ψυχολογίας, με βοήθησε πολύ με τις τοποθετήσεις της η κυρία Χράντα Μαρία Κυριακή που είναι ψυχολόγος, ώστε τελικά οι ήρωες μου να είναι άρτια δομημένοι. Στο κομμάτι της βιολογίας, όπως πολύ σωστά αναφέρετε, έπρεπε να μελετήσω πολύ τις συμπεριφορές συγκεκριμένων ζώων και να τις αποδώσω με λογοτεχνικό τρόπο στη συνέχεια για να μη γίνει μια στείρα απόδοση πληροφοριών χωρίς κανένα ενδιαφέρον.

• ​Τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή ενός τόσο απαιτητικού θεματικά έργου;

Η βασικότερη πρόκληση ήταν να μη θυματοποιήσω τον χαρακτήρα του Θεοχάρη, να μην αγιοποιηθεί λόγω της κλοπής που υπέστη κι εκείνος απ’ τον χαρακτήρα του Μάριου.

📚 5. Ερωτήσεις Κλεισίματος

• ​Ποια αντίδραση αναγνώστη θα σας έκανε να νιώσετε ότι το βιβλίο σας πέτυχε τον σκοπό του;

Νομίζω πως είχα την τύχη να έχω ήδη αυτήν την αντίδραση κι όχι μόνο μία φορά: Το γεγονός πως το βιβλίο αυτό κατάφερε να συγκινήσει, να προκαλέσει δάκρυα και προβληματισμό για το πού βρισκόμαστε πλέον ως άνθρωποι.

• ​Ποιο ζώο (άγριο ή ήρεμο) θα επιλέγατε ως έμβλημα του βιβλίου και γιατί;
• 
  
• Το ελάφι, το οποίο εξάλλου μπήκε και στο εξώφυλλο του βιβλίου. 
• Το ελάφι συμβολίζει τη δική μας προβολή πάνω σε αυτό το ζώο της ανάγκης μας για αθωότητα (μεγάλα μάτια, λεπτά πόδια, γλυκιά έκφραση), ωστόσο είναι ένα πολύ πιο ενδιαφέρον πλάσμα απ’ αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε. Ήρεμο φαινομενικά, αλλά όπως όλα τα ζώα, πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να ελίσσεται και να μεταμορφώνεται, προκειμένου να επιβιώσει.
• 
  
  
  
  
• 
  
  

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Χάρης Μαύρος απωθείται από τα βιογραφικά σημειώματα. Πιστεύει πως οι λέξεις πρέπει να λειτουργούν ως ανασκαφείς, επίδεσμοι κι αιχμηρά δόρατα. Αυτό είναι το τέταρτο κατά σειρά έργο του που εκδίδεται. Επικοινωνία: mavroscharis@gmail.com Προσωπικό blog: www.onlinegreekbook.wordpress.com Έργα του: Μέχρι {τις} τέσσερις, Θεσσαλονίκη, 2015 Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες, Αθήνα, 2016 Το παιχνίδι των στερήσεων, Αθήνα, 2019

Η φαινομενικά ήσυχη ζωή ενός άσημου συγγραφέα συντρίβεται, όταν εκείνος μαθαίνει πως η τελευταία, ανέκδοτη ιδέα του κυκλοφορεί –ελαφρώς παραποιημένη– με το όνομα κάποιου άλλου, γνωρίζοντας μάλιστα τεράστια εκδοτική επιτυχία.
Σε μια απελπισμένη –και σκοτεινά ποιητική– πράξη αυτοδικίας, ο πραγματικός δημιουργός αντεπιτίθεται: διεισδύει στη ζωή του σφετεριστή, και σταδιακά την υποκλέπτει. Δεν τον ενδιαφέρει να πάρει τη φήμη που έχασε πίσω· θέλει να του δείξει πώς είναι να σου αφαιρούν την ίδια σου την ταυτότητα.
Όταν οι δύο άντρες συναντιούνται, ο δρόμος για την αποκάλυψη της αλήθειας μετατρέπεται σε ένα ψυχολογικό παιχνίδι, όπου η επιβίωση κρέμεται από μια κλωστή.
Πόσο γρήγορα μπορεί να καταρρεύσει μια ολόκληρη ζωή;
Πόσο μακριά θα έφτανες για να αποκαταστήσεις την αλήθειά σου, αν κάποιος την είχε αλλοιώσει; Να βρεις το δίκιο σου σε μια χώρα που επικρατεί η ανομία κι η ατιμωρησία;
Κι αν, τελικά, είσαι εσύ εκείνος που ανακαλύπτει πως η ήρεμη ζωή στην οποία εισέβαλες ήταν εξαρχής διαταραγμένη, πόσο αργά είναι για να ξεφύγεις;
Μια καταβύθιση στον σκοτεινό ναρκισσισμό της δημιουργίας, στην κρυφή παθολογία που φωλιάζει στις πιο ήσυχες ζωές και στην αμείλικτη δύναμη του έρωτα που –ενάντια σε κάθε λογική– επιμένει να επιβιώνει.

 

"Η ανατροπή είναι αυτή που σε ταρακουνά και σε κάνει να θυμάσαι ολόκληρο το βιβλίο."-ΕΛΕΝΗ ΓΑΛΗΝΟΥ ΑΦΟΥ!!!

1) Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας «Η κατάρα των Μάγιερ»; Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να το γράφετε;

Ήταν ο πανέμορφος θρύλος της χαμένης πριγκίπισσας Αναστασίας Ρομανόφ. Είναι ο διασημότερος του 20^ου αιώνα και όταν τον διάβασα μαγεύτηκα. Αυτός ο μυστηριώδης θρύλος ξεκινάει στις 17 Ιουνίου του 1918, μέρα της αυθαίρετης εκτέλεσής όλων των μελών της οικογένειας του Τσάρου από τους μπολσεβίκους στο σπίτι όπου τους κρατούσαν υπό αυστηρό περιορισμό. Τότε, διέρρευσε η πληροφορία πως δύο από τα μέλη της οικογένειας, επιβιώσαν των πυροβολισμών και διέφυγαν. Η φήμη πως η μία, ήταν η μεγάλη αρχιδούκισσα Αναστασία, που πέρασε κρυφά στην Ευρώπη, έγινε ένα από τα διασημότερα μυστήρια της εποχής. Περισσότερες από δέκα γυναίκες ισχυρίστηκαν τότε πως ήταν η χαμένη πριγκίπισσα κάτι όμως που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ για καμία. Παίρνοντας λοιπόν αυτά τα πραγματικά στοιχεία, και την οικογενειακή αρρώστια που κουβαλούσαν οι Ρομανόφ, την αιμορροφιλία, αποφάσισα να πλέξω ένα μύθο και να αναδείξω τον θρύλο με ένα διαφορετικό τρόπο για μην αναλωθώ στα ήδη γνωστά πράγματα. Ωστόσο ο αναγνώστης μέσα απ’ το μυθιστόρημα θα πληροφορηθεί με λίγα λόγια όλη την πραγματική ιστορία που αφορά εκείνα τα γεγονότα και θα απολαύσει παράλληλα ένα ατμοσφαιρικό και ανατρεπτικό μυθιστόρημα.    

  

2) Δάσος των Στεφανιών, βόρεια της Θεσσαλονίκης πάνω από την λίμνη Βόλβη… Γιατί επιλέξατε να τοποθετήσετε το αρχοντικό των Μάγιερ κοντά στη Θεσσαλονίκη μας;;; (με την ευκαιρία της ερώτησης να καταθέσω πως από τις περιγραφές σας το αγάπησα αφού!!!)

Αρχικά έψαχνα ένα μέρος για να τοποθετήσω το αρχοντικό των Μάγιερ. Φαντάστηκα την Αναστασία να ψάχνει τόπο για το σπίτι της. Την αισθάνθηκα να το θέλει κάπου βόρεια για να θυμίζει κάπως τα δικά τους κλίματα και ταυτόχρονα απομονωμένο. Μπήκα λοιπόν στον χάρτη της Ελλάδας κι έψαχνα. Είδα πολλά. Όταν έπεσα πάνω στο Δάσος των Στεφανιών με γοήτευσε αρχικά η ονομασία του. Μπήκα στο google earth κι άρχισα βλέπω φωτογραφίες και ζωντανές εικόνες και να κάνω την διαδρομή απ’ την Θεσσαλονίκη, στην λίμνη Βόλβη και παραπάνω. Ήταν τόσο κοντά σε αυτό που ήθελα και συνάμα τόσο όμορφο! Και το αποφάσισα. Με είχε ήδη κερδίσει και γοητεύσει όλη αυτή η περιπλάνηση, που σημειωτέο, δεν έχω πάει ποτέ. Είχα βρει όμως αυτό που ήθελα και τα υπόλοιπα για το σπίτι και την διαδρομή προς αυτό, τα έπλασα με τον νου μου με βάση τις ανάγκες της ιστορίας μου. Αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί πολλοί αντίστοιχοι τίτλοι, ίσως να είχα ονομάσει αυτό το βιβλίο «Το σπίτι στο Δάσος των Στεφανιών». 

3) Προσωπικά από το μυθιστόρημα σας λάτρεψα τη γιαγιά Ελισσώ!!! Ποιον ήρωα ξεχωρίσατε εσείς από το βιβλίο σας;

Στην πραγματικότητα δεν τους ξεχωρίζω. Ο κάθε ήρωας έχει τα δικά του στεγανά. Περνάω μαζί του όλες τις χαρές και τις έγνοιες του. Ακόμα και με τους κακούς. Πρέπει να μπω βαθιά στην ψυχή όλων τους και να γράψω την δική τους αλήθεια. Βέβαια με τους κεντρικούς ήρωες έρχεσαι λίγο πιο κοντά γιατί περνάς περισσότερα πράγματα μαζί τους. Η Ελισσώ, ας  πούμε, που είναι η κεντρική ηρωίδα μου σε αυτό το βιβλίο, δεν είναι αναγκαστικά η αγαπημένη μου, πολλές φορές διαφωνούσα με όσα έλεγε και έκανε, όμως αυτή ήταν η Ελισσώ και εγώ έπρεπε να αποδώσω σωστά τον χαρακτήρα της. Και κάπως έτσι την αγάπησα. Είχε κι αυτή τους καημούς και τις πληγές της που της έδιναν πολλά ελαφρυντικά γιατί είναι ένας άνθρωπος που δείχνει σκληρός όμως στην πραγματικότητα τα κίνητρά της είναι από καθαρή και ατόφια αγάπη.

4) Σε όλα σας τα βιβλία  συναντάμε ανατροπές και στα περισσότερα δεν είναι μόνο μία. Πιστεύετε ότι είναι δυνατό σημείο η ανατροπή σ’ ένα μυθιστόρημα;

Ναι, ίσως το σημαντικότερο. Η ανατροπή είναι αυτή που σε ταρακουνά και σε κάνει να θυμάσαι ολόκληρο το βιβλίο. Αν μάλιστα είναι και έξυπνα δοσμένη τότε μπορεί να το απογειώσει. Γιατί μια ανατροπή δεν χτίζεται ξαφνικά και αυθαίρετα. Πρέπει να την βάζεις κάθε τόσο σε μικρές αόρατες δόσεις με τρόπο όμως που να μην το καταλαβαίνει ο αναγνώστης. Κι όταν του αποκαλύπτεται, τότε σκέφτεται και απορεί, «ναι! Πώς δεν το είχαν φανταστεί;»

5) Πιστεύετε ότι η μοίρα ή οι πράξεις των ηρώων έχουν τον πρώτο ρόλο σε όσα συμβαίνουν;

Η Μοίρα στην ζωή όλων μας έχει ένα παράξενο ρόλο πόσο μάλλον στων ηρώων ενός βιβλίου. Όμως για τους Μάγιερ κουβαλάει δύσκολα γεγονότα και πολλές θλίψεις. Κάποια πράγματα δείχνουν αναπόφευκτα γι’ αυτούς και εκεί στήνεται το μυστήριο και η δύναμη της ιστορίας και της κατάρας που τους κυνηγά. Στην ουσία όμως είναι άρρηκτα δεμένη με τις πράξεις τους.

6) Τι είναι αυτό που δυσκολεύει περισσότερο έναν συγγραφέα; Να βρει το θέμα του, να εξελίξει την ιστορία του ή να το ολοκληρώσει;

Για μένα προσωπικά, πιστεύω πως περισσότερο χρόνο και δυσκολία μου παίρνει να αποφασίσω τι θέλω να γράψω. Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι και ψάχνω διαρκώς καινούργια πράγματα. Θέματα με ενδιαφέρον που δεν έχουν καταπιαστεί πολλοί ως τώρα. Η εξέλιξη και η ολοκλήρωση είναι μια άλλη διαδικασία που δεν με δυσκολεύει πολύ. Τα γεγονότα και οι χαρακτήρες χτίζονται στο μυαλό μου σχετικά εύκολα και το τέλος είναι η λύση όλων των περιπετειών που έχεις δημιουργήσει. Κακά τα ψέματα όμως. Το τέλος κάθε βιβλίου μπορεί να σου αλλάξει την γνώμη για όλα όσα διάβασες σε ένα μυθιστόρημα. Ένα βιαστικό ή ανολοκλήρωτο τέλος μπορεί να διαλύσει τα πάντα. Για να ολοκληρωθεί σωστά μια ιστορία, πρέπει να δώσεις σαν συγγραφέας ικανοποιητικές απαντήσεις σε όλα όσα έχεις θίξει. Να δικαιώσεις του ήρωες ή να τους τιμωρήσεις ανάλογα με τα πεπραγμένα τους. Οπότε και η ολοκλήρωση ενός βιβλίου είναι πολύ σημαντική.  

7) Ο καθένας έχει στο μυαλό του μια εικόνα για τους συγγραφείς της αρεσκείας του, βασισμένη στα γραπτά τους και στις απαντήσεις των συνεντεύξεων που δίνουν. Μιλήστε μου λίγο για σας, για την καθημερινότητά σας, γι’ αυτά που αγαπάτε να  κάνετε κι αυτά με τα οποία είστε αναγκασμένη να συμβιβάζεστε. Διαφέρει πολύ η ζωή ενός συγγραφέα από αυτή των αναγνωστών του;

Στο κομμάτι της δουλειά του μπορεί να διαφέρει. Εγώ για να γράψω χρειάζομαι πλήρη απομόνωση και συνεχή δουλειά για μήνες μέχρι να ολοκληρώσω την ιστορία μου. Κάπως δηλαδή σαν αυτό που ζούμε τώρα, μια ιδιότυπη καραντίνα. Τον υπόλοιπο καιρό νομίζω πως κάνω πράγματα που κάνει ο περισσότερος κόσμος.

8) Ποια βιβλία διαβάσατε πρόσφατα (βοήθησε ίσως το #μένουμεσπίτι να διαβάσετε περισσότερα;), τα αγαπήσατε και θα μας τα προτείνατε ανεπιφύλακτα;

Η αλήθεια είναι ότι τον χειμώνα που είναι η περίοδος που γράφω δεν διαβάζω πολύ. Ωστόσο απ’ τα αγαπημένα βιβλία που διάβασα πρόσφατα είναι το «Η προσευχή της Μάντισσας» της Γιώτας Γουβέλη «Εξιλέωση» της Άννας Γαλανού, και «Μια νύχτα ακόμη» του Κώστα Κρομμύδα. Είναι κάτι σαν συνήθεια να διαβάζω αυτούς τους συναδέλφους γιατί δεν με απογοήτευσαν ποτέ.

9) Αγαπημένο σας είδος μουσικής; Ακούτε μουσική κατά τη διάρκεια της συγγραφής ή προτιμάτε την …απόλυτη ησυχία;

Ακούω πολλά είδη μουσικής ανάλογα με την ώρα και τα κέφια μου. Όμως όταν γράφω θέλω απόλυτη ησυχία. Νέκρα. Ούτε μύγα να μην πετάει. Για αυτό γράφω συνήθως τους μήνες που τα παράθυρα είναι κλειστά και πάντα απομονωμένη στο γραφείο μου.  

10) Η κατάρα των Μάγιερ κυκλοφόρησε πρόσφατα αλλά, έχοντας στο νου τη συζήτηση μας σε προηγούμενες παρουσιάσεις βιβλίων σας, θα τολμήσω να ρωτήσω αν έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο…

Αυτό που είχα ξεκινήσει για φέτος το έχω ήδη ολοκληρώσει. Δεν θα είναι όμως αυτό που θα έρθει σαν επόμενο βιβλίο στα χέρια σας. Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις αυτόν τον καιρό και αν όλα πάνε καλά, τον Μάρτιο του 2021, θα βγει το επόμενο βιβλίο μου. Και βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο. Το ένα είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, βασισμένο στην πραγματική ιστορία μιας γυναίκας που κρύβει πολλές και μεγάλες αλήθειες. Το άλλο, είναι μια ανατρεπτική θεωρία με μεταφυσικές πινελιές, δυνατό έρωτα, συγκινήσεις και πολύ αγωνία, που πιστεύω πως με όλα αυτά που ζούμε, θα έχει να πει πολλά. Θα δούμε.   

                  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ελένη Γαληνού γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται από τη Μυτιλήνη και σήμερα κατοικεί στα Μελίσσια. Σπούδασε στη Σχολή Βακαλό Διακοσμητική και Γραφικές Τέχνες και εργάστηκε πάνω στο αντικείμενό της για περίπου δέκα χρόνια. Αρκετά νωρίς φιλοτέχνησε δύο προσωπικές σειρές χιουμοριστικών σκίτσων που έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, την ποίηση και τη στιχουργική. Τον Μάιο του 2007 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής με θέμα Σύννεφα. Ακολούθησαν δύο ακόμα ομαδικές εκθέσεις στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, το 2007 και το 2008. Με τη λογοτεχνία ασχολείται αρκετά χρόνια και, επιθυμώντας να εμβαθύνει στην έννοια και την τεχνική του μυθιστορήματος, το 2007 παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Έχει συμμετάσχει στο συλλογικό έργο Η Πόλη Φοβάται με το διήγημα …για ένα τσιγάρο! Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Όταν Στέρεψε η Αντοχή (2013), Πέρα από τις Κόκκινες Γραμμές (2014), Ακόμη Θυμάμαι (2015). Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα Όσα δεν Έγιναν Λέξεις (2016) και Μυστική Διαθήκη (2018). Επικοινωνία με τη συγγραφέα: eleni8047@gmail.com facebook: Ελένη Γαληνού-Eleni Galinou Instagram: eleni.galinou

Η Ιρίνα ξέρει ότι είναι υιοθετημένη και ότι οι μοναδικές συγγενείς της, γιαγιά και θεία, ζουν αποτραβηγμένες κάπου στη βόρεια Ελλάδα. Παρά την αντίθετη άποψη της θετής της μητέρας, αποφασίζει να επισκεφθεί το σπίτι όπου γεννήθηκε και εγκατέλειψε μωρό, για να τις γνωρίσει και να τις καλέσει στον γάμο της.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή που πατάει το πόδι της σε εκείνο το σπίτι γεννιέται μέσα της μια περίεργη αίσθηση. Ο χρόνος φαίνεται σαν να έχει σταματήσει, τόσο για το σπίτι όσο και για τους ενοίκους του, κι ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει τα πάντα. Σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ανορθόδοξα γεγονότα και ακραίες καταστάσεις, καθώς μια καλά κρυμμένη αλήθεια ζητά να βγει στο φως.

Κι αυτή θα είναι μόνο η αρχή...

Σφοδροί έρωτες, προδοσίες, θάνατοι, ίντριγκες και αποκαλύψεις θα αρχίσουν να αναδύονται από το παρελθόν, ανατρέποντας όλα τα δεδομένα. Η Ιρίνα θα βρεθεί εκτεθειμένη και θα κινδυνέψει τόσο εκείνη όσο και το παιδί που μεγαλώνει μέσα της.

Θα καταφέρει, άραγε, να βγει αλώβητη απ’ όλα αυτά;
Και ποια σχέση μπορεί να έχει η προγιαγιά της Αναστασία με τους τελευταίους τσάρους του Οίκου των Ρομανόφ;

"Η ένταξη μου στην ΧΑΡΛΕΝΙΚ ήταν ονειρική!!"-ΕΛΕΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΦΟΥ!!!

Τις ημέρες που βρέθηκα στην Αθήνα είχα την ευκαιρία να συναντήσω τη συγγραφέα Έλενα Αντωνίου και να έχω μαζί της μία διαφορετική συζήτηση, γεμάτη παιδικές αναμνήσεις και όνειρα και αυτή θα μοιραστώ μαζί σας.

- Σ' έχω ακούσει να αναφέρεσαι πολύ συχνά στο όνειρό σου να γράψεις για την Άρλεκιν. Μπορείς να περιγράψεις πώς έφθασες να ανήκεις στον εκδοτικό οίκο των ονείρων σου;
Είναι η αγαπημένη μου ιστορία να διηγούμαι... Ήμουν 11-12 χρονών, περνούσα τα καλοκαίρια στο χωριό της μαμάς μου στο Πολυνέρι Φαρσάλων. Οι μεγαλύτερες θείες μου αγόραζαν μανιωδώς Άρλεκιν και διάβαζαν. Μου είχαν πει να μην τολμήσω να διαβάσω αυτά τα βιβλία και φυσικά ως αντιδραστικό παιδί, αυτό το "μην" ήταν η καλύτερη λέξη που μπορούσα να ακούσω. Τα έκρυβα κάτω από το μαξιλάρι μου και διάβαζα όλη τη μέρα λέγοντας ότι είμαι κουρασμένη και νυστάζω πολύ, ώσπου με ανακάλυψε ο αδερφός της μαμάς μου με το Άρλεκιν στο χέρι. Τότε είχα ευχηθεί όταν μεγαλώσω να γράφω κι εγώ τις δικές μου ρομαντικές ιστορίες για την Άρλεκιν... γιατί πράγματι με έκαναν να ονειρευτώ και να χαθώ. Και ας μην ξεχνάμε, ότι εκείνη την εποχή οι ιστορίες αγάπης ήταν δοσμένες με πολύ ρομαντισμό και όχι με γλαφυρές ερωτικές σκηνές που τις έκαναν ακατάλληλες για μία 12χρονη.

- Οπότε η ένταξή σου στη ΧΑΡΛΕΝΙΚ ήταν ονειρική για εσένα
Ήταν κάτι που επιθύμησα πολύ, ονειρεύτηκα περισσότερο και δεν το φανταζόμουν ότι θα συμβεί. Το ευχήθηκα σαν τρελή και σίγουρα οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί εκείνη τη στιγμή. Μπορεί να μην το κυνήγησα αλλά όλοι οι δρόμοι και οι συγκυρίες της ζωής μου με οδήγησαν στους κατάλληλους ανθρώπους που έκαναν το όνειρό μου πραγματικότητα. Ήταν σαν κομμάτια του παζλ να έμπαιναν στη θέση τους ώστε εγώ να ενταχθώ σ' αυτήν την εταιρεία, στην οικογένεια της ΧΑΡΛΕΝΙΚ. Και φυσικά ευγνωμονώ τη στιγμή που ο εκδότης μου τόλμησε και έδωσε την ευκαιρία σε Έλληνες συγγραφείς.

- Πιστεύεις ότι ο συγγραφέας γίνεται ή γεννιέται;
Και τα δύο. Υπάρχουν κάποιοι που γεννιούνται και άλλοι που γίνονται γιατί αγαπούν πολύ τη συγγραφή και με κάποια μαθήματα δημιουργικής γραφής ακολουθούν έναν τρόπο γραφής που τους ταιριάζει. Χρειάζεται καλλιέργεια πνεύματος και ψυχής. Αυτό που θεωρώ ότι είναι σημαντικό για έναν συγγραφέα είναι να έχει διαβάσει πολύ και να έχει ταξιδέψει πολύ.Να έχουν ανοίξει τα μάτια του αλλά και η ψυχή του σε εμπειρίες και γνώσεις.

- Ως παιδί διάβαζες; Σου άρεσε ή είναι μια συνήθεια που απέκτησες πιο μεγάλη;
Διαβάζω βιβλία από τότε που έμαθα ανάγνωση. Λάτρευα τα βιβλία, τη μυρωδιά τους, τα ταξίδια που μου προσέφεραν, τη δύναμη που είχαν να με κάνουν να ονειρεύομαι. Βοήθησαν πολύ στην ανάπτυξη της φαντασίας μου και της δημιουργικότητας μου. Και διάβαζα τα πάντα. Απλώς, όταν, όπως είπαμε νωρίτερα, διάβασα Άρλεκιν, πήρε σάρκα και οστά η επιθυμία μου να γράψω ρομαντικές ιστορίες. Ότι θα έγραφα όταν μεγάλωνα ήταν βέβαιο.

- Καταλαβαίνω από τις απαντήσεις σου για ποιον λόγο επέλεξες ρομαντική λογοτεχνία. Τι έχεις να πεις σε όσους λένε ότι είσαι "ροζ" και παραλογοτεχνία;
Επίσης, έχω μιλήσει πολλές φορές γι' αυτόν τον ιδιότυπο -να τον πω- ρατσισμό που δεχόμαστε οι συγγραφείς της ρομαντικής λογοτεχνίας. Δεν μπορώ να καταλάβω από πού πηγάζει ότι ο ρομαντισμός είναι "ροζ" και ότι η ρομαντική λογοτεχνία είναι παραλογοτεχνία. Έχω σπουδάσει κλασική φιλολογία, η πτυχιακή μου είχε θέμα τη θεωρία της αθανασίας της ψυχής του Πλάτωνα, λατρεύω τον Βιζυηνό, αγαπώ την ποίηση. Υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι δεν χρειάζεσαι λογοτεχνικό υπόβαθρο για να συγγράψεις αυτό το είδος και αμέσως σπεύδουν να βάλουν ταμπέλα. Γιατί το συναίσθημα να είναι "ροζ"; Μπορεί να είναι μαύρο όπως το δράμα, κόκκινο όπως το πάθος, μωβ όπως το πένθος, κίτρινο όπως η ζήλια. Μπορεί να έχει όποιο χρώμα θέλει η ψυχή μας. Και να πω κιόλας ότι όλοι οι κλασικοί έχουν γράψει ρομαντικά μυθιστορήματα. Και μην μου πει κάποιος ότι η "Παναγία των Παρισίων" είναι ροζ μυθιστόρημα της εποχής του. Εξελισσόμαστε και προχωράμε ανάλογα με την εποχή μας και τις ανάγκες της. Γράφω δυνατά ρομαντικά μυθιστορήματα, σύγχρονα όπως και η γυναίκα που είμαι, και δώστε όποιο χρώμα θέλετε.

- Έχεις σκεφτεί να δώσεις "κακό" τέλος σε κάποια ιστορία σου;
Ναι, το θέλω πολύ σε μία συγκεκριμένη που δεν έχει εκδοθεί ακόμη. Αλλά δεν θα το κάνω. Παρ' όλο που δεν πιστεύω ότι στη ζωή έχουμε αυτό που λένε "happy end", αρκετή θλίψη και στεναχώρια έχουμε στη ζωή μας ώστε να το βλέπουμε και στα βιβλία μας. Οπότε εκεί που μπορούμε ας δώσουμε ένα ευχάριστο τέλος και ας ονειρευτούμε ότι κι αυτό είναι δυνατό στη ζωή.

- Αγαπημένοι συγγραφείς ή αυτοί που σε επηρέασαν;
Όλη η κλασική παιδεία που έλαβα με έχει επηρεάσει. Συγγραφείς που με επηρέασαν... τι να πρωτοπώ, Ιούλιος Βερν, Τζέιν Όστιν, Έμιλι Μπροντέ, Σαίξπηρ, Μάρω Βαμβουνάκη, Μαργκερίτ Ντιράς, Λιλή Ζωγράφου. Τελευταία διαβάζω πολύ Τζοάνα Λίντσεϊ, μ' αρέσει το στυλ της. Αγαπώ τη γραφή της Γεωργίας Κακαλοπούλου και της Μαρίας Προδρόμου, όπως και του Σπύρου Πετρουλάκη. Ομολογώ ότι δεν διαβάζω πολύ σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και προσπαθώ τώρα να καλύψω τα... κενά μου.

- Μελλοντικά συγγραφικά σχέδια;
Ανυπομονώ για την 1η Νοεμβρίου οπότε επανακυκλοφορούν "Τα Δάκρυα του Πάθους", που επιτέλους επιστρέφουν στον εκδοτικό οίκο για τον οποίο γράφησαν την πρώτη φορά, τη Silk books. Και φυσικά μέσα στον Φεβρουάριο έρχεται η συνέχεια που τη γράφω τώρα και ελπίζω να είναι ακόμη πιο δυνατή από την πρώτη ιστορία που πραγματικά έχει αγαπηθεί πάρα πολύ.

- Μία ευχή για εσένα;
Να είμαι καλά και να συνεχίσω να γράφω πολύ πολύ πολύ. Να μοιραστώ όλες τις ιστορίες μου μαζί σας και να αγαπηθούν όσο δεν μπορώ να φανταστώ!

"Τολμήστε να διεκδικήσετε τα όνειρα σας"-ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΑΦΟΥ!!!

1)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου "Ο Γερμανός γιατρός"  γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο;;

Το βιβλίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία, δίχως να παύει να είναι μυθιστόρημα, καθώς μου αρέσει συχνά να αντλώ την «πρώτη ύλη» από την ίδια τη ζωή. Το εμπνεύστηκα διαβάζοντας τις επιστολές που έστελνε προς την οικογένειά του την περίοδο της Κατοχής ένας Γερμανός γιατρός, μεταφρασμένες μετά από χρόνια στα ελληνικά. Με συγκίνησαν και οι επιστολές και η προσωπική ιστορία του αντρός κι έτσι αποφάσισα να αναφερθώ στο δράμα εκείνων των ανθρώπων, που βρέθηκαν να είναι μέλη ενός σκληρού στρατού κατοχής ενάντια στις ουμανιστικές τους θεωρίες και κατάφεραν να κρατήσουν την ανθρωπιά τους και να ευεργετήσουν μέσα από την ιδιότητά τους τον κατακτημένο πληθυσμό. Το εξώφυλλο θεωρώ ότι εκφράζει την εποχή στην οποία κινείται το βιβλίο. Προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικά ατμοσφαιρικό. Ο τίτλος είναι λιτός, περιεκτικός και προϊδεάζει τον αναγνώστη για το θέμα, που είναι και το ζητούμενο.

2)Ο αναγνώστης που θα πάρει στα χέρια του το "Γερμανό γιατρό" τι είδος μυθιστορήματος θα περιμένει να διαβάσει;

Πρωτίστως, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα κοινωνικό αντιπολεμικό μυθιστόρημα, με συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο, που είναι τρυφερό και ανθρώπινο, παρότι κινείται σε χρόνια δύσκολα, αλλά και σκληρό κάποιες φορές. Εστιάζει περισσότερο στις προσωπικές ανθρώπινες ιστορίες, οι οποίες ασφαλώς και επηρεάζονται από τις βαρβαρότητες του πολέμου.

3)Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο (Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος) και χώρο (Νησιωτική Ελλάδα-Βερολίνο) για το μυθιστόρημα σας και πόσο διήρκησε η έρευνα;; Πρόκειται για μυθοπλασία ή κάποιοι από τους ήρωες σας ήταν υπαρκτά πρόσωπα;; Μιλήστε μας για τους κεντρικούς ήρωες....

Πράγματι, μια και το μυθιστόρημα βασίζεται σε αληθινή ιστορία, κάποιοι από τους ήρωες μου ήταν υπαρκτά πρόσωπα. Αυτό απαντά και στο ερώτημά σας, γιατί επέλεξα το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Προηγουμένως, έκανα αρκετή έρευνα, μολονότι εστιάζω κυρίως στις ανθρώπινες ιστορίες και όχι τόσο στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου. Επισκέφθηκα το νησί, στο οποίο έζησε ο Γερμανός γιατρός, η ζωή του οποίου με ενέπνευσε. Επισκέφθηκα επίσης το Βερολίνο και στα ταξίδια αυτά συγκέντρωσα το υλικό που με βοήθησε να περιγράψω την εποχή με πιστότητα, καθώς και τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον τόπο, όπου θα ζούσαν οι ήρωες μου. Φυσικά, ανάμεσα στα υπαρκτά πρόσωπα, υπάρχουν και τα πλασματικά, διαφορετικά δε θα επρόκειτο για μυθιστόρημα αλλά για βιογραφία. Εκτός από τον Κρίστιαν, τον Γερμανό γιατρό, και τη Μάρεν, την αγαπημένη του, αρκετοί είναι οι Γερμανοί ήρωες που τους πλαισιώνουν, εκ των οποίων άλλοι βρίσκονται στην Ελλάδα, μέλη επίσης του στρατού Κατοχής, και άλλοι βιώνουν τις επιπτώσεις του πολέμου από τη μακρινή Γερμανία. Ανάμεσά τους δρουν, παθιάζονται, υποφέρουν κι οι Έλληνες ήρωες μου: η Λήδα, που η σκληρότητα της κοινωνίας την έχει ζεματίσει πριν απ’ τον πόλεμο, ο Μάρκος, ο κουνιάδος της, που οι λέξεις τον δυσκολεύουν, γι’ αυτό και δεν τη διεκδικεί, όπως το επιθυμεί, ο Παππούς, που από πολλούς θεωρείται η συνείδηση του νησιού, η μικρή Αφροδίτη, η οποία έχει τη στάμπα του «μπάσταρδου», η Αθηναία Ρίτα με τον γιο της, που κουβαλούν κι αυτοί τα δικά τους τραύματα και άλλοι πολλοί. 

4)Ο κεντρικός χαρακτήρας της πλοκής, ο Γερμανός γιατρός, πάει στο νησί της μυθοπλασίας να θεραπεύσει τους Γερμανούς τραυματίες του πολέμου ή και να περιθάλψει τους άρρωστους κατακτημένους;

Πάει να περιθάλψει τους Γερμανούς τραυματίες, αλλά αυτό δε θα τον εμποδίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του δίχως κανέναν ενδοιασμό και στον κατακτημένο πληθυσμό. Για τον ουμανιστή γιατρό προέχει ο άνθρωπος χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς.

5)Η κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς αλλοιώνει τη συνείδηση κατακτητών και κατακτημένων; Με άλλα λόγια, ο πόλεμος μεταλλάσσει τον απλό πολίτη και στις δύο παρατάξεις;

Είναι αυτονόητο πως τον μεταλλάσσει. Όταν η ζωή των ανθρώπων υφίσταται τόσο καταλυτικές αλλαγές, τότε είναι επόμενο να επηρεάζει και τον χαρακτήρα τους. Ωστόσο, υπάρχουν και αυτοί που ανθίστανται και δεν κάνουν έκπτωση στον ανθρωπισμό τους. Είναι οι άνθρωποι  που διαθέτουν μεγαλείο ψυχής και αποτελούν τους φάρους που φωτίζουν κάθε σκοτεινή εποχή.

6)Πόσο χρόνο χρειάζεται ένας συγγραφέας για να γίνει μέλος μιας εποχής και μιας κοινωνίας που απέχει σχεδόν 80 χρόνια από το τώρα που ζει και δημιουργεί;

Καθώς πρόκειται για μια εποχή, για την οποία έχουμε διαβάσει πολλά και υπάρχουν αρχεία, φωτογραφίες, φιλμ κτλ, αυτό βοηθά εξαιρετικά. Ο χρόνος εξαρτάται από τον συγγραφέα. Καθένας έχει τον δικό του προσωπικό τρόπο να λειτουργεί.

7)Απ'οσο γνωρίζω δεν έχετε προφίλ στα social media.Να ρωτήσω γιατί;;

Έχω ένα blog, μέσω του οποίου μπορούν να έρθουν σε επαφή μαζί μου όσοι αναγνώστες το επιθυμούν, κι αυτό μου αρκεί. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απαιτούν πολύ χρόνο και κάθομαι ήδη αρκετές ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Δε γίνεται να διαθέσω περισσότερες, καθώς έχω ήδη κάποια προβλήματα υγείας λόγω της πολύωρης ενασχόλησής μου στον υπολογιστή.

8)Λαμβάνετε μηνύματα με απόψεις αναγνωστών; Πόσο σας επηρεάζουν οι παρατηρήσεις τους?

Λαμβάνω αρκετά μηνύματα, κυρίως μέσω της ιστοσελίδας των εκδόσεων Ψυχογιός, και ομολογώ ότι με χαροποιεί το γεγονός ότι οι αναγνώστες μπαίνουν στη διαδικασία να γράψουν την άποψή τους- θετική ή αρνητική, δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει για μένα είναι πως, έχοντας διαβάσει το βιβλίο, επιθυμούν να μου απευθύνουν δυο λόγια ευχαριστίας , να επισημάνουν όσα τους έκαναν εντύπωση ή και να μοιραστούν απλώς τη γνώμη τους για το  βιβλίο με άλλους αναγνώστες. Είμαι τυχερή, μια και τα σχόλια είναι συνήθως ευνοϊκά κι αυτό είναι μεγάλη στήριξη για έναν συγγραφέα, οπότε… συνεχίζω.   

9)Το τελευταίο σας δημιούργημα κυκλοφόρησε πρόσφατα (πριν 15 μέρες περίπου), αλλά θα τολμήσω να ρωτήσω αν έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο; Μήπως έχετε και άλλες ανέκδοτες ιστορίες;

Έχω αρχίσει, πράγματι, να γράφω κάτι καινούργιο. Είναι σχετικά άγνωστα τα νερά στα οποία υποχρεώνομαι να «κολυμπήσω», οπότε δε γνωρίζω πότε ακριβώς θα τελειώσει κι αν το εγχείρημα θα στεφτεί με επιτυχία. Ίδωμεν.

10)Γράφετε με πρόγραμμα, κάποιες συγκεκριμένες ώρες της ημέρας ή όχι;;

Γράφω κυρίως πρωινές ώρες και μέχρι το μεσημέρι. Κάποιες φορές και το απόγευμα. Σπανίως το βράδυ. Προτιμώ να το περνώ με τον σύζυγό μου ή τους φίλους μας.

11)Ο Γερμανός γιατρός είναι το δέκατο έργο σας. Τι θα συμβουλεύατε, λόγω εμπειρίας, σε κάποιον που αγαπά τη συγγραφή και σκέφτεται να τολμήσει την έκδοση ενός δημιουργήματος του;; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι στην Ελλάδα του σήμερα να εκδοθεί ένα βιβλίο και στη συνέχεια να βρει ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό;;

Δεν ξέρω αν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο να σας απαντήσει. Για μένα όλα ήρθαν πολύ εύκολα, αλλά ακούω ότι σε γενικές γραμμές υπάρχουν δυσκολίες. Πάντως, θα του έλεγα να τολμήσει να διεκδικήσει το όνειρό του, αφού ποτέ δεν είσαι σίγουρος τι μπορείς να καταφέρεις , αν δεν το προσπαθήσεις. Εφόσον καταφέρει να ολοκληρώσει κάποιο έργο, τότε θα τον συμβούλευα να το αφήσει παράμερα για ένα διάστημα και να το διαβάσει αργότερα σαν να επρόκειτο για βιβλίο τρίτου. Αν εξακολουθεί να τον ικανοποιεί, θα του έλεγα να απευθυνθεί πλέον σε κάποιο άτομο που εμπιστεύεται απόλυτα, το οποίο διαβάζει πολύ και το οποίο δε θα διστάσει να του πει την άποψή του σταράτα. Αν είναι επίσης θετική αυτή η γνώμη, τότε να ψάξει για εκδότη.  

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ κατάγεται από την Αλμωπία, μια μικρή επαρχία του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Λατρεύει τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, και πιστεύει πως η αγάπη της για την τελευταία την οδήγησε τελικά στη συγγραφή. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν συνολικά δέκα μυθιστορήματά της.

1941. Η Ελλάδα βογκά κάτω από τη σκληρή γερμανική Κατοχή, μαζί κι οι κάτοικοι ενός μικρού νησιού του Αιγαίου: η Λήδα, μια νεαρή χήρα, εξοβελισμένη με την κόρη της από την τοπική κοινωνία· ο Παππούς, ο ηλικιωμένος που την έχει πάρει υπό την προστασία του· ο χειροδύναμος Μάρκος, που δε δειλιάζει μπροστά στον κίνδυνο, αλλά διστάζει μπροστά στις λέξεις· ο δήμαρχος, ο γιατρός, ο δικηγόρος του νησιού κι άλλοι σημαίνοντες πολίτες του. Κάποια στιγμή στη μικρή νησιωτική κοινωνία θα ενταχθούν η Αθηναία Ρίτα με τον έφηβο γιο της, στο σπίτι της οποίας σύντομα θα εγκατασταθεί και ο λοχίας Γκέοργκ Φίσερ με τη μακρινή ελληνική καταγωγή. 

Το ίδιο διάστημα, στο Βερολίνο, ο επίατρος του ναυτικού Κρίστιαν Μίλερ θα γνωρίσει τη Μάρεν, τη γυναίκα της ζωής του. Ο πόλεμος όμως σύντομα θα χωρίσει τους δύο νέους. Ο ανθρωπιστής Κρίστιαν θα βρεθεί στο ελληνικό νησί, αποφασισμένος να πολεμήσει μονάχα τους κοινούς ανθρώπινους εχθρούς, τον θάνατο και τον πόνο, με όπλο το νυστέρι του. Ο πόλεμος, ωστόσο, είναι πάντα απρόβλεπτος… Νησιωτική Ελλάδα-Βερολίνο...  

Κατακτητές και κατακτημένοι, πολιορκημένοι από τη βαρβαρότητα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Φόβοι, αγωνίες, πάθη, αμφιβολίες αλλά κι η μεγαλοσύνη του ανθρώπου, που κατορθώνει πάντα να «φωτίζει» και τις πιο σκοτεινές εποχές.

"Είναι δύσκολο ταξίδι η φιλία αλλά αξίζει να σαλπάρει κανείς για αυτό!"-ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ ΑΦΟΥ!!!

1)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του 3ου βιβλίου σας "Το Πριγκιπότο";Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να το γράφετε;

Υπήρχε εδώ και χρόνια η σκέψη στο μυαλό μου για να γράψω για ένα ξενοδοχείο στην Μπελ Εποκ, έτσι έκανα την έρευνα και κάποια στιγμή την προηγούμενη χρονιά που σημείωνα αυτό το δίστιχο που υπάρχει στην αρχή του βιβλίου σε ένα χαρτί και που αναφέρεται στο θυμό του έρωτα όλα συνδέθηκαν μεταξύ τους και άρχισε η ιστορία να σχηματίζεται! Κατόπιν δημιουργήθηκε ο τίτλος και σε εμένα συμβαίνει το εξής περίεργο. Άπαξ και υπάρχει τίτλος υπάρχει και βιβλίο και ξεδιπλώνεται μόνο του!

2)Κέρκυρα τέλη του 19ου αιώνα και Κηφισιά της Μπελ Επόκ.Με την κινηματογραφική θα έλεγα γραφή σας μας χαρίσατε ένα μαγικό ταξίδι στο χρόνο,μου δημιουργήσατε την αίσθηση πως βρισκόμουν για διακοπές στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά,στο ΠριγκιπΟτο σας!!!γιατί επιλέξατε να μας ταξιδέψετε στις δύο αυτές τοποθεσίες και πόσο διήρκησε η έρευνα σας;;

Σας ευχαριστώ που το λέτε αυτό γιατί ήταν και το ζητούμενο μου πάνω από όλα! Να δημιουργηθεί ένα παραμύθι για μεγάλους σχεδόν κινηματογραφικό που να πραγματεύεται όμως δύσκολα θέματα! Έτσι προσπάθησα να κρατήσω μια απλή γλώσσα και ένα ύφος που να βοηθάει σεναριακά κάποιον να δει αυτές τις εικόνες και να έρθει μαζί μου διακοπές εκεί! Όσον αφορά τους τόπους, η Κέρκυρα επιλέγει μέσω μιας ιστορίας που μου είχε διηγηθεί έναν δημοσιογράφος στην Κέρκυρα πριν λίγα χρόνια. Αυτό με ώθησε να ψάξω την ιστορία του θεάτρου Σαν Τζιάκομο και αμέσως ζωντάνεψαν εκεί οι ήρωες μου. Από την άλλη, η Κηφισιά, ήταν ο τόπος που πράγματι εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν πολυτελή ξενοδοχεία ενώ παράλληλα είχε ακόμη αυτή την αίσθηση ερημιάς που χρειαζόμουν για να πλέξω την πλοκή! Και επίσης επειδή είναι το προάστιο που ζω είχα πολλές πληροφορίες για το παρελθόν του τόπου και εικόνες!

3)Αμάντα-Κλημεντίνη:δύο αδερφικές φίλες που περνούν τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα,μοιράζονται τα όνειρα και τα μυστικά τους και ξαναβρίσκονται έπειτα από χρόνια στο πριγκιπΟτο και ζουν μαζί...Τις ενώνει μια δυνατή φιλία,μυστικά και λάθη του παρελθόντος αλλά και του παρόντος.Τι πιστεύει η Πηνελόπη για τη φιλία;Υπάρχουν σήμερα φιλίες που αντέχουν στο χρόνο;

Πιστεύω πως η φιλία είναι μια μορφή οξυγόνου πνευματικού για τον άνθρωπο όταν χτίζεται σε γερές βάσεις. Και αυτό δυστυχώς προϋποθέτει πολλά χρόνια τριβής και επένδυση κυρίως συναισθηματική! Και έτσι ναι, αντέχουν οι φιλίες στον χρόνο. Έχω φίλες που την σχέση μας την χτίζουμε και την φροντίζουμε καθημερινά επι εικοσαετίες πια, και έτσι είμαι σίγουρη πως υπάρχει η δυνατότητα μια φιλία να αντέξει, μιλώντας εκ πείρας. Από την άλλη είμαι αρκετά αυστηρή στην πορεία μια καινούριας φιλίας. Πιστεύω ακράδαντα πως η διάθεση για το χτίσιμο μιας φιλίας φαίνεται στην χαρά του άλλου, έτσι δεν διστάζω να αναθεωρήσω όταν αντιληφθώ πως στην δοτικότητα μου ο άλλος με τον οποίο ξεκινάω να χτίσω μια σχέση απαντά με αγνωμοσύνη ή δεν μοιραστεί τα θετικά μου συναισθήματα όταν αυτά προκύπτουν στην ζωή μου. Είμαι οπαδός του να μην χαλάει μια φιλία αλλά εάν το ζητούμενο δεν είναι το ευζειν και των δυο και η ταυτόχρονη συναισθηματική εξέλιξη τότε είναι καλύτερο να ατονήσει. Είναι δύσκολο ταξίδι η φιλία αλλά αξίζει να σαλπάρει κανείς για αυτό!

4)Η Κλημεντίνη τολμά να στήσει μια επιχείρηση, σε μια εποχή που δεν προσφερόταν τέτοιες ευκαιρίες-δυνατότητες στις γυναίκες και προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.Πόσο δύσκολο ήταν αυτό;Πιστεύετε ότι σήμερα έχουν αλλάξει τα δεδομένα ή υπάρχουν ακόμα κάποια επαγγέλματα που θεωρούντε απαγορευτικά για τις γυναίκες;

Σαν στόχος την τότε εποχή ήταν από δύσκολος έως ανέφικτος για τις περισσότερες γυναίκες. Υπήρχαν όμως αρκετές εξαιρέσεις γυναικών που την Μπελ Εποκ κατάφεραν και έβαλαν την σφραγίδα τους στην κοινωνία και φυσικά τα λιθαράκια για αυτά που απολαμβάνουμε σήμερα και έτσι δημιούργησα μια προσωπικότητα με ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά. Και να παραδειγματιστώ!Ακολούθησα την πορεία της βήμα βήμα, από τη στιγμή που το όνειρο έγινε στόχος και κατόπιν πρακτικά βήματα ώστε να ανακαλύψω πως τα κατάφεραν εκείνες οι γυναίκες και φυσικά με ποιο τίμημα! Παρατηρώντας το σήμερα, φυσικά η ίση θέση της γυναίκας με τον άντρα στην κοινωνία είναι αδιαπραγμάτευτη, όμως ναι, πιστεύω πως υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία ακόμα υπάρχει μια δυσπιστία και μια ανασφάλεια ως προς την επιτυχία τους. Για αυτό και άλλωστε όταν μια γυναίκα διακρίνεται σε τέτοια επαγγέλματα αυτό αποτελεί είδηση όπως π.χ. το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το επάγγελμα του πιλότου. Συνοψίζοντας θα πω πως τουλάχιστον αισθάνομαι ευτυχής που στην χώρα που ζούμε αναφερόμαστε σε ανθρώπους και όχι σε φύλα και ελπίζω αυτό να γίνει σύντομα και σε όλο τον κόσμο!

5)"Ολοι κάνουμε λάθη Κλημεντίνη.Ακόμα και στις επιχειρήσεις κάνουμε λάθη ,πόσο μάλλον στα θέματα καρδιάς.Μα πρέπει να επικρατεί η λογική τελικά." υποστηρίζει ο πατέρας της Κλημεντίνης.Η Πηνελόπη λειτουργεί κυρίως με τη λογική ή την καρδιά;

Λοιπόν θα απαντήσω με ποιητικό τρόπο όπως μου έρχεται αυθόρμητα! Δεν μπορώ να αντισταθώ στις φωνές της καρδιάς μου και τις ακούω πιο δυνατά τις περισσότερες φορές! Αυτό που έχω καταφέρει με τα χρόνια είναι, όταν απαιτείται να κάνω λίγο χώρο στην καρδιά να χωρέσει το μυαλό και το επιβάλλω στον εαυτό μου με κάθε τρόπο! Για να χαριτολογήσουμε παίζουν ρόλο και τα ζώδια μας! Είμαι Καρκίνος που έχει ταυτιστεί ως ζώδιο με το συναίσθημα και σκουντάω τον ωροσκόπο μου τον Λέοντα να ξυπνήσει κάποιες φορές να επαναφέρει τα πράγματα σε τάξη!

6)"Το μπάλωμα είναι τέχνη,μικρή μου.Είναι χάρισμα να μπορείς να αλλάζεις κάτι που είναι πιο παλιό ή ελλαττωματικό και να το φτιάχνεις πάλι ώστε να σου αρέσει."Η Πηνελόπη κατέχει την τέχνη του μπαλώματος; επιδιορθώνει κάτι παλιό ή ελλαττωματικό ώστε να της αρέσει; ή υπάρχουν καταστάσεις που δεν επιδέχονται ....μπάλωμα;;;

Αναμφισβήτητα υπάρχουν καταστάσεις που δεν επιδέχονται μπάλωμα.. θα μπορούσα να σας πω πολλές και να συγκινηθώ ειδικά όταν αναφερόμαστε σε απώλειες. Τα μπαλώματα είναι στην πραγματικότητα οι δεύτερες ευκαιρίες, όχι αυτές που μας δίνονται όπως το έχουμε συνηθίσει να το αντιλαμβανόμαστε αλλά αυτές που επιλέγουμε εμείς να δημιουργούμε. Στην αρχή δεν κατείχα την τέχνη του μπαλώματος. Μεγαλώνοντας όμως, όταν συνηδειτοποίησα πως ήθελα να ζω δίνοντας δεύτερες ευκαιρίες πρακτικά και αλληγορικά, μαθήτευσα και σε αυτό. Είναι υπέροχο νομίζω το να βρίσκεις τρόπο να διατηρήσεις όλο το συναισθηματικό φορτίο που έχεις επενδύσει κάπου και να μην το πετάς για μια καινούρια αρχή όταν δεν υπάρχει λόγος και δεν είσαι έτοιμος! Το μυστικό είναι να ξεχωρίζεις όπως η Νόρα, αν το μπάλωμα θα πετύχει ή θα δείχνει πάντα παράταιρο γρατζουνώντας την καρδιά σου και δημιουργώντας μια διαφορετική υφή που θα πιάνεις πάντα!

7)Στο ΠριγκιπΟτο διαμένουν κάποια στιγμή και ήρωες από τα δύο προηγούμενα βιβλία σας και μάλιστα παίζουν  σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις.Πως  αποφασίσατε να τους εντάξετε στην πλοκή του νέου σας βιβλίου.

Ήταν κάτι που το ήξερα η αλήθεια είναι από την αρχή ότι θα συμβεί! Το ένιωθα! Ήταν τόσο ζωντανοί στο μυαλό μου όλοι οι ήρωες των προηγούμενων μυθιστορημάτων, σχεδόν υπαρκτά πρόσωπα, έτσι καθώς εντάσσονταν και ζούσαν στο ίδιο χρονικό πλαίσιο ήθελαν πολύ να επισκεφτούν το ξενοδοχείο της εποχής που ήταν φημισμένο! Στην ουσία, μου φαινόταν παράξενο να μην εμφανιστούν εκεί αφού ήταν απόλυτα ταιριαστοί όπως θα καταλάβετε στο βιβλίο! Έτσι απλά τους έδωσα το κλειδί, τους έκανα μια κράτηση στα δωμάτια και πέρασαν την πόρτα του Πριγκιπότου. Από την στιγμή που πάτησαν το πόδι τους εκεί, συμμετείχαν οι ίδιοι στην πλοκή με τρόπο που με εξέπληξε και εμένα για να σας είμαι ειλικρινής.Κατόπιν, μέσα στο ξενοδοχείο γεννήθηκε και ένας ήρωας που σχετίζεται με το επόμενο μυθιστόρημα και που μέσα στο αίμα του φέρνει το θυμό του έρωτα! Μια συνεχής ροή ενεργειών είναι τα βιβλία και οι πρωταγωνιστές έχουν τόσες στιγμές της ζωής τους που δεν γνωρίζουμε που ναι, γιατί όχι, μπορεί να τις ανακαλύψουμε σε ιστορίες άλλων σαν παράπλευρες περιπέτειες !

8)Υπάρχει κάποιος ήρωας των βιβλίων σας που να του έχετε μία μικρή αδυναμία; που να τον ξεχωρίζετε; κι αν ναι γιατί;

Σε κάθε βιβλίο έχω και μια συγκεκριμένη αδυναμία. Θα αφήσω απ´ έξω το πρώτο μου βιβλίο το Κουμκουάτ, γιατί εκεί εμφανίζεται η Θεοδώρα που στην ουσία είναι η μητέρα μου που την έχω χάσει και έτσι θα νικούσε κάθε άλλο χαρακτήρα. Θα αναφερθώ λοιπόν στα δεκατρία μπαλώματα λέγοντας πως έχω αδυναμία στον Στρατή και στα ελλείμματα του τα ψυχολογικά. Στο ΠριγκιπΌτο αγάπησα πολύ την Κλημεντίνη που αποτέλεσε ηρωίδα έμπνευση για εμένα να διορθώσω λάθη μου και να μάθω πως να πραγματοποιώ τα όνειρα μου. Τέλος μεγάλη αδυναμία έχω στην ηρωίδα του επόμενου βιβλίου για την οποία δεν μπορώ να πω ακόμα πιο πολλά, εκτός ότι ήταν μια πολύ εκκεντρική γυναίκα που με συγκίνησε βαθιά.

9)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;

Αυτό το διάστημα διαβάζω κάποια βιβλία που χρησιμοποιώ για έρευνα και στο ταξίδι μου αυτό έχω μαζί μου τρία βιβλία: το «είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου» της Μαρίας Παναγοπούλου, και σε e-books το silent patient του Άλεξ Μιχαϊλίδη (ψάξτε το ψάξτε το ψάξτε το!) και το νέο του Σεμπάστιαν Φίτζεκ το Flugangst 7A.

10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά.

Η φράση που με εκφράζει πέρα για πέρα είναι το «κάθε εμπόδιο γα καλό!». Μου συμβαίνει πάντα και την συναντώ συνέχεια να συντροφεύει την ζωή μας σαν μαγική συνταγή. Όσον αφορά ταινία θα σας πω την πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό που πάντα με κάνει να κλαίω και να εμπνέομαι, την «Οικογένεια Μπελιέ» (αν δεν την έχετε δει σας παρακαλώ εμπιστευθείτε με!). Όσο για τραγούδι επειδή εκεί πραγματικά δυσκολεύομαι να διαλέξω αγαπημένο θα σας αναφέρω επίσης το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό και το ακούω συχνά. Είναι το «I never said I was deep» του Τζάρβις Κόκερ που έχει μια συγκλονιστική μελωδία αλλά κυρίως απίστευτα λόγια. Είναι από τα λίγα τραγούδια στα οποία έχω συναντήσει ποίημα αριστουργηματικά βαθύ με μια δόση ειρωνίας που απλά δείχνει απίστευτα ευρηματικά λογοπαίγνια της αγγλικής γλώσσας. «I never said I was deep, but I am profoundly shallow, my lack of knowledge is vast..” :-)

Άννα μου σε ευχαριστώ για την όμορφη συνέντευξη και για όλα όσα κάνεις για εμάς και τα βιβλία μας! Με το καλό να ανταμώσουμε!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ γεννήθηκε στην Άρτα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιοτεχνολογία και εργάστηκε επί σειρά ετών στον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό χώρο και παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή, που αποτελεί και τη μεγάλη αγάπη της. Έχει ταξιδέψει αρκετά, μιλάει τέσσερις γλώσσες και ερασιτεχνικά ασχολείται με το αργεντίνικο τάνγκο. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς ποίησης και έχει γράψει θεατρικά έργα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΚΟΥΜΚΟΥΑΤ – ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΡΙΖΩΣΕ Η ΑΓΑΠΗ και ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ

Στα τέλη του 19ου αιώνα, δύο αδελφικές φίλες, η Αμάντα και η Κλημεντίνη, περνούν μαζί τα καλοκαίρια τους στην Κέρκυρα, όπου μοιράζονται τα μυστικά και τα όνειρά τους. Κάποια στιγμή, οι δρόμοι τους θα χωρίσουν. Η μία, θυμωμένη από τον έρωτα, προσπαθεί να ξεχάσει. Η άλλη, πληγωμένη από τον έρωτα, μετατρέπει τον πόνο της σε δημιουργικότητα, προκειμένου να καταφέρει να ανοίξει το δικό της ξενοδοχείο στην Κηφισιά.

Έπειτα από χρόνια, οι δύο γυναίκες θα συναντηθούν στο Πριγκιπότο για να ζήσουν πάλι μια κοινή ζωή, γεμάτη από τα μυστικά του παρελθόντος αλλά κι αυτά που έρχονται να τις ενώσουν ξανά. Μα όταν ο θυμός του έρωτα ζωντανέψει εκ νέου, τότε θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και για τις δύο. Επειδή αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν μέχρι το τέλος είναι ποια από τις δύο θα πέσει θύμα στα βέλη του… Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται από το 1878 μέχρι το 1898 στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Κηφισιά της μπελ επόκ. Μια γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και ο έρωτας∙ ο παράνομος, που δεν έχει λόγο άνθησης, αλλά έχει λόγο ύπαρξης.