ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΝΟΕΣ" ΤΗΣ κ.ΧΑΡΟΥΛΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΟΥ ΑΦΟΥ!!!

 
Σε μια όμορφη αλλά και γεμάτη συγκίνηση ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018 στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης η παρουσίαση του βιβλίου "Ο χρόνος είναι Αναπνοές" της κ.  Χαρούλα Αποστολίδου που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βάρφη!!

Για το βιβλίο και τη συγγραφέα μίλησαν ο κ.Γιάννης Καλλιαρέκος -ιστορικός,η κ.Νανά Μιμιλίδου-κοινωνιολόγως/σχολική σύμβουλος και η συγγραφέας κ.Μαίρη Κόντζογλου.

Η ανάγνωση των αποσπασμάτων με τέχνη και ήθος καθώς και η δραματοποίηση από τους ταλαντούχους ηθοποιούς υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της συγγραφέως και με τη συνοδεία του κεμεντζέ και του πιάνου μας καθήλωσαν και μας συγκίνησαν!!!

Συγκίνηση προκάλεσε και το Φωτογραφικό αρχείο του 1937!!!

Σας παραθέτω παρακάτω την ομιλία της κ.Μαίρη Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη 
στην παρουσίαση και την ευχαριστώ πάρα πολύ που ΜΕ την παραχώρησε για το άρθρο αυτό ΑΦΟΥ!!!

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που μου δίνεται σήμερα η ευκαιρία να καλωσορίσω μαζί σας το βιβλίο της Χαρούλας και να πω δυο λόγια για αυτό. 
Πρώτα όμως θα μου επιτρέψετε να πω κάτι για την δημιουργό. 
Τίποτα το πρωτότυπο ασφαλώς, πιστεύω πως λίγο πολύ την ίδια άποψη έχουμε όλοι για την Χαρούλα , αυτό το προικισμένο και γενναίο κορίτσι που αγαπάει τον άνθρωπο και την τέχνη.
Και σας διαβεβαιώνω πως διάλεξα προσεκτικά τις λέξεις κορίτσι, προικισμένο, γενναίο, άνθρωπος, τέχνη.  
Με τη Χαρούλα δεν είμαστε κολλητές, θεωρώ λοιπόν πως τα λεγόμενα μου είναι σχεδόν αντικειμενικά όμως, και παρά το γεγονός πως δεν βλεπόμαστε τακτικά, η σχέση μας έχει ουσία και έχει βάθος. 
Γιατί η Χαρούλα μόνο έτσι ζει,  με την ουσία και σε βάθος. 
Κατά συνέπεια, το βιβλίο που έγραψε δεν θα μπορούσε παρά μόνο να έχει βάθος και ουσία. 
Και αφού μιλάω για την ‘ουσία’, θέλω να πω και κάτι τελευταίο για τον Γεράσιμο, τον σύντροφο στις διαδρομές της ψυχής και της έμπνευσης, όπως λέει και η ίδια στο βιβλίο που του το αφιερώνει.  Δεν ξέρω πώς  θα ήταν ο καθένας τους αν δεν είχαν συναντηθεί, είναι αξιοθαύμαστο και συγκινητικό όμως το πώς είναι μαζί και σας χαίρομαι γι’αυτό.
«Ο χρόνος είναι αναπνοές»,  λοιπόν. 
ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΑ ΜΠΟΡΩ για εξοικονόμηση χρόνου. 
Ένα πολυδιάστατο κοινωνικό μυθιστόρημα που σκιαγραφεί μέσα από τις ζωές των νοσούντων από φυματίωση την Ελλάδα του μεσοπολέμου.

Για να μιλήσει κανείς αναλυτικά γι’αυτό το βιβλίο, χρειάζεται πολλές ώρες.  Για να πει για την πρωτότυπη δομή, τη γλώσσα, τους ήρωες, την αναπαράσταση της εποχής, για τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα που αγγίζει, για τα συναισθήματα που προκαλεί όταν αναφέρεται στην  εγκατάλειψη, την ορφάνια, την απόρριψη, την προσφυγιά, την μετανάστευση , την αρρώστια, την υγεία, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τον βιασμό των συνειδήσεων των αντιφρονούντων αλλά και στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, στη θυσία και την αυτοθυσία, στις υψηλές αξίες, στους ανθρώπους με τα μεγάλα ιδανικά και τα δυνατά συναισθήματα.  
Στο δεκάλεπτο λοιπόν της εξουσίας που μου δίνεται – έχω ήδη ξοδέψει τα 3’ – θα μιλήσω έτσι, σκόρπια, γι’αυτά που με συγκίνησαν σαν αναγνώστρια. 
Το βιβλίο βουτάει στον πυθμένα της ψυχής των ηρώων και στο παρελθόν τους και  περιδιαβαίνει σε όλο το πλάτος της κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης της εποχής.
Έτσι , αφ ενός  έχει άρτιους χαρακτήρες, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αφού φτάνει στα κατάβαθα της ψυχής τους, αφετέρου βλέπουμε τα ιστορικά γεγονότα από την μικρασιατική καταστροφή και μετά μέσα από τον αντίκτυπο που έχουν στις ζωές των ηρώων.  

Το μυθιστόρημα είναι αποτέλεσμα μιας τεράστιας έρευνας που αφορά: τη φυματίωση και την εξάπλωσή της, τις συνθήκες διαβίωσης,  θεραπείας κλπ.  Έρευνα που αφορά επίσης τις συνθήκες κάτω από τις οποίες προσφύγεψαν οι Πόντιοι ήρωες, έρευνα των κοινωνικών συνθηκών που επικρατούσαν στον ντόπιο πληθυσμό της περιοχής της Φλώρινας, έρευνα των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που επικρατούσαν στη μικρή κοινωνία του Ασβεστοχωρίου.  

Η γλώσσα του βιβλίου είναι η απλή , σωστή ασφαλώς και ρέουσα ελληνική γλώσσα, διανθισμένη από τις ντοπιολαλιές των ηρώων. Τα ποντιακά – συγκλονιστική η σκηνή  που ο ήρωας λέει στον δάσκαλό του πως μετέφρασε την εισαγωγή της  ‘Οδύσσειας’ στα ποντιακά-  είναι η μια από αυτές, η άλλη είναι τα ντόπια των γηγενών πληθυσμών της Φλώρινας και της περιοχής. Εξαιτίας αυτών των ντοπιολαλιών κυρίως το κείμενο διέπεται από μελωδικότητα. 

Για μένα κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι ο ρατσισμός.  Υποθέτω πως η Χαρούλα δεν ξεκίνησε έτσι να γράφει το θεατρικό, θέλω να πω έγραψε για τη φυματίωση και ο ρατσισμός ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο ή εξ αρχής πήγαιναν παράλληλα. Και στο θεατρικό έργο υπάρχουν σημεία που αγανακτείς, αλλά στο βιβλίο καθώς ο δημιουργός έχει χρόνο και χώρο να απλωθεί και να εμβαθύνει, ο ρατσισμός των υγειών προς τους άρρωστους – επίτηδες χρησιμοποιώ αυτές τις λέξεις για να φανεί η σκληρότητα- είναι τρομακτικός. Αλλά δεν είναι ο μοναδικός, υπάρχει και ο ρατσισμός απέναντι στον ξένο – ναι, λέγεται και αλλιώς - ,  απέναντι στην απροστάτευτη γυναίκα, στον κοινωνικά απόβλητο,  στον αριστερό, στον διαφορετικό. 

Το βιβλίο «Ο χρόνος είναι αναπνοές» μπορεί να είναι και μια αλληγορία. 

Οι νοσηλευόμενοι στο Σανατόριο ασθενείς μπορεί να είναι «της γης οι κολασμένοι» – φτωχοί, πρόσφυγες,  ασθενείς, όσοι διώκονταν λόγω πολιτικών φρονημάτων. 
Το Σανατόριο είναι το λοιμοκαθαρτήριο των προσφύγων, η Λέρος των διαφορετικών, ο Άη Στράτης των εξορισμένων.
Το Ασβεστοχώρι  είναι η Ελλάδα, όλοι εμείς οι ‘κανονικοί’
Ο πόθος για την ίαση είναι ο πόθος της Λευτεριάς , ο πόθος για τη ζωή. 

«Ο χρόνος είναι αναπνοές»  σε μια πρώτη ανάγνωση είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που διαπραγματεύεται ένα κοινωνικό θέμα: την ασθένεια και την επίδραση της στο άτομο και την κοινωνία.
Σε μια δεύτερη ανάγνωση σαφώς είναι ένα πολιτικό μυθιστόρημα. 

Επειδή στα βιβλία ο κάθε αναγνώστης ανάλογα με τις προσλαμβάνουσες του -  μνήμες, συναισθήματα, γνωστικό επίπεδο,- ανακαλύπτει  διαφορετικά πράγματα, καταλήγει σε διαφορετικό συμπεράσματα, καταθέτω πως εγώ, επηρεασμένη και από την θεατρική παράσταση,  το εισέπραξα σαν ένα μυθιστόρημα – καλειδοσκόπιο μιας γενιάς, μιας εποχής, μιας συνθήκης, μιας κατάστασης. 
Κι αν το τοποθετούσαμε χρονικά στο σήμερα – γιατί πολλοί κατηγορούν το ιστορικό μυθιστόρημα, λες και ξέρουμε όλοι την ιστορία, λες και τη διδαχθήκαμε ποτέ σωστά, λες και διαβάσαμε ποτέ και ‘για την άλλη πλευρά’ - , αν το τοποθετούσαμε στο σήμερα πάλι τα ίδια θα έλεγα. 
Και σήμερα ο αποκλεισμός είναι ένα μεγάλο θέμα, και σήμερα υπάρχουν πρόσφυγες, και σήμερα ο ρατσισμός, όσο πάει και γίνεται χειρότερος. 
Μια ακόμη κουβέντα. Αγαπημένος μου ήρωας ο Φάκας. Ένας άρτια σκιαγραφημένος αρνητικός ήρωας που ανατέλλει, μεσουρανεί και δύει, κατά τη διάρκεια της αφήγησης, ενώ προλαβαίνει να μετανοήσει, να γίνει λίγο καλύτερος άνθρωπος – η μεταστροφή του ήρωα είναι δομικό στοιχείο ενός μυθιστορήματος. 

Εξαιρετική σκηνή του βιβλίου που αναδεικνύει την άρτια λογοτεχνικότητα του κειμένου και την παλλόμενη από ευαισθησία ψυχή της δημιουργού, η παρακάτω:

« Βρισκόμαστε στη μεγάλη τραπεζαρία του Σανατορίου. Έχουν τραβήξει τα τραπέζια στην άκρη. Στη βορεινή πλευρά έχει στηθεί η ορχήστρα. Είναι η μανδολινάτα του ραδιοφωνικού σταθμού της Θεσσαλονίκης και, ακριβώς, δίπλα, η χορωδία. Η  ορχήστρα ξεκινά με κάποια ελαφριά εμβατήρια, ενώ, στη συνέχεια, μαζί με τη χορωδία ταξιδεύουν ασθενείς και προσωπικό σε τόπους εξωτικούς, σε ανεκπλήρωτους και απαγορευμένους έρωτες, σε λιμάνια και θάλασσες μακρινές. Οι ασθενείς τραγουδούν, όσο μπορούν. Χορεύουν, όσο μπορούν. Γελούν, όσο μπορούν. Με τις πιζάμες και τα φανελάκια, δεν ήταν, βλέπεις, υποχρεωτικό το επίσημο ένδυμα. Με παλιόρουχα ξεφτισμένα, με σώβρακα ξεχειλωμένα, με ξεπατωμένες παντόφλες αλλά και ξυπόλυτοι,  ακολουθούν τα βήματα του ταγκό, που ακούγεται τώρα. Με τα πρόσωπα  αναμμένα, τα μάτια κόκκινα… τους βλέπω τη μια να χορεύουν και την άλλη να στέκονται , να περνούν το χέρι στο μέτωπο  και να θερμομετρά ο ένας τον άλλο… 

Χαρούλα σ’ευχαριστώ για πολλά. 


Για αυτή την περιγραφή σε χιλιοευχαριστώ!!!
ΜΑΙΡΗ ΚΟΝΤΖΟΓΛΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ''ΚΟΥΜΚΟΥΑΤ.ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΡΙΖΩΣΕ Η ΑΓΑΠΗ'' ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ κ.ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΚΟΥΡΤΖΗ

Σε μια όμορφη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου και ώρα 19.00 στο χώρο του βιβλιοπωλείου Πρωτοπορία η παρουσίαση του βιβλίου ''Κουμκουάτ.Εκεί που ρίζωσε η αγάπη'' της κ.Πηνελόπης Κουρτζή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός!!!

Την συγγραφέα και το βιβλίο της παρουσίασε η δημοσιογράφος κ.Σοφία Τουντούρη ενώ  αποσπάσματα διάβασε η ηθοποιός κ.Τόνια Σωτηροπούλου.

Η ΑΦΟΥδένια μας φωτογραφία!!!

Στο τέλος της παρουσίασης η κ.Κουρτζή υπέγραψε αντίτυπα των βιβλίων της,συνομίλησε με τους αναγνώστες της και φωτογραφήθηκε μαζί τους!!!

Ποια όμως είναι η κ.Πηνελόπη Κουρτζή;;Ας την γνωρίσουμε μέσω του βιογραφικού της και των ερωτήσεων μου που με προθυμία δέχθηκε να απαντήσει και την ευχαριστώ πολύ!!!

Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ γεννήθηκε στην Άρτα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιοτεχνολογία και εργάστηκε επί σειρά ετών στον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό χώρο και παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή, που αποτελεί και τη μεγάλη αγάπη της. Έχει ταξιδέψει αρκετά, μιλάει τέσσερις γλώσσες και ερασιτεχνικά ασχολείται με το αργεντίνικο τάνγκο. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς ποίησης και έχει γράψει θεατρικά έργα. Το ΚΟΥΜΚΟΥΑΤ είναι το πρώτο μυθιστόρημά της.

Ερώτηση:1)Σε ποια ηλικία ήταν η πρώτη επαφή σας με το βιβλίο. Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;
Δυστυχώς δεν μπορώ να ανακαλέσω το πρώτο βιβλίο που διάβασα .Θυμάμαι πάντως πως από πολύ νωρίς στο δημοτικό διάβαζα πάρα πολύ αντίστοιχα παιδικά βιβλία και ήταν η αγαπημένη μου ασχολία.Στα χρόνια που μεγάλωσα υπήρχαν τότε κάποιες παιδικές σειρές όπως η Πολυάννα,οι μυστικοί 7,τις οποίες θυμάμαι έντονα διαβάζω ξανά και ξανά.

Ερώτηση:2)Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα;
Προτιμώ να διαβάζω ιστορικά μυθιστορήματα,λατρεύω τους Έλληνες συγγραφείς οπότε τους επιλέγω συχνά και επίσης έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα αστυνομικά μυθιστορήματα!

Ερώτηση:3)Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς, ή σας βάζω δύσκολα;
Καθόλου δύσκολα απλώς να αναφέρω λίγους γιατί αλλιώς θα χρειαζόμουν πολλές σελίδες!Αγαπώ ιδιαίτερα τη Φιλομήλα Λαπατά για όλο της το έργο,τη Βικτόρια Χίσλοπ,τη Νοέλ Μπάξερ,την κα Δημουλίδου και την κα Μαντά,τον Ξανθούλη,τον Σαμιουελ Μπγιορκ,την Τζίλιαν Φλιν.Κατά καιρούς ανατρέχω και διαβάζω και κλασικούς συγγραφείς που μου αρέσουν πολύ!

Ερώτηση:4)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε;
Νομίζω από μικρή ηλικία είχα αυτή την τάση να δημιουργώ ιστορίες από χαρτί.Νιώθω πως ήταν πάντα μέσα μου και όταν μεγάλωσα έγινε πια ανάγκη και ο τρόπος για να νιώθω ευτυχισμένη!Αυτό που θυμάμαι έντονα σαν κίνητρο ήταν ο ενθουσιασμός του πατέρα μου για κάθε τι που έγραφα και ίσως υπό αυτή την έννοια να αποτέλεσε και αυτό ένα έναυσμα!

Ερώτηση:5)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας, «Κουμκουάτ» και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο; 
Η ιστορία του Κουμκουάτ είναι βασισμένη σε αληθινά πρόσωπα και γεγονότα και ήθελα πολύ αυτήν την πραγματική ιστορία να την εμπλουτίσω με την φαντασία μου ώστε να την κάνω μυθιστόρημα.Όσον αφορά τον τίτλο,το Κουμκουάτ είναι πολύ κεντρικό στο βιβλίο και σε όλη τη ζωή της ηρωίδας με διάφορους τρόπους όπως μπορεί να δει κανείς μέσα στο βιβλίο.Στην ουσία με ένα τρόπο εκεί ρίζωσε η αγάπη της Βασιλικής που είναι και η πρωταγωνίστρια,άρα το θεώρησα απόλυτα ταιριαστό και αντιπροσωπευτικό.Το εξώφυλλο είναι δανεισμένο από ένα πίνακα ζωγραφικής γνωστού ζωγράφου που είχε κληθεί να αποτυπώσει το σπίτι της ηρωίδας και την ίδια σε καμβά.Έτσι με την συμμετοχή του εκδοτικού οίκου που το αγκάλιασε με μεγάλη φαντασία και δημιούργησε πάνω στον πίνακα,έγινε το εξώφυλλο το οποίο και εγώ λάτρεψα.Αν προσέξει κανείς διαβάζοντας το βιβλίο και γυρνώντας στο εξώφυλλο θα αναγνωρίσει πολλά από τα σημεία του σπιτιού αλλά και την ίδια την ηρωίδα κάπου στο πίσω μέρος του εξωφύλλου!


Ερώτηση:6)Μια και είναι το πρώτο σας βιβλίο και δεν γνωρίζουμε την γραφή σας, τι πιστεύετε ότι προκαλεί τον αναγνώστη να σας διαβάσει και να σας γνωρίσει; Το εξώφυλλο; Το οπισθόφυλλο; Πείτε μας δυο λόγια για την ιστορία....

Από ότι καταλαβαίνω και εγώ από τις αντιδράσεις των αναγνωστών,κάθε φορά και κάτι άλλο.Άλλους τους κερδίζει το εξώφυλλο,άλλους το οπισθόφυλλο,άλλους το πρώτο απόσπασμα που είναι διαθέσιμο,κάποιους τα στοιχεία της ιστορίας όπως τα ακούνε από συνεντεύξεις μου.Το σημαντικότερο για μένα είναι αυτό που λένε ''word of mouth'',όταν δηλαδή το βιβλίο μου προτείνετε από έναν αναγνώστη στον άλλο επειδή τους άρεσε.Όσον αφορά στην υπόθεση του βιβλίου,η ιστορία αναφέρεται σε μια γυναίκα τη Βασιλική που γεννήθηκε το 1902 στην Ήπειρο και ξεκινάει τη ζωή της σε ένα εύρωστο σπίτι για να συνεχίσει στην πορεία της ζωής της με δυσκολίες και πάρα πολλούς ανήφορους.Συναντάει τον έρωτα αλλά και αυτός είναι δύσκολος,βιώνει πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που θα την αφήσουν μετέωρη,ζει τον πόλεμο και την κατοχή,γνωρίζει ανθρώπους που με άλλους δένεται και με άλλους έρχεται αντιμέτωπη και φυσικά παραδίνεται στη μοίρα και τα παιχνίδια της.

Ερώτηση:7)Ποιόν ήρωα ξεχωρίζετε από το έργο σας και γιατί;

Ξεχωρίζω την Θεοδώρα γιατί στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει την μητέρα μου την οποία έχω χάσει και πρόσφατα,έτσι η αδυναμία μου είναι σε αυτό τον χαρακτήρα.

Ερώτηση:8)Έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε  / γράφετε κάτι καινούργιο;

Ούτως ή άλλως,έχω στα συρτάρια μου πολλές απόπειρες που είναι ανέκδοτες,αυτό που δουλεύω αυτήν την περίοδο είναι επίσης ένα ιστορικό μυθιστόρημα τοποθετημένο σε ένα νησί της Ελλάδας γύρω στο 1850.

Ερώτηση:9)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;

Αυτό το διάστημα που είμαι στη Θεσσαλονίκη επέλεξα και πήρα μαζί μου τα ''Λαβωμένα σ'αγαπώ''της Θάλειας Ψαρρά,επίσης πρωτοεμφανιζόμενη που το έχω ξεκινήσει και με κέρδισε αμέσως!

Ερώτηση:10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, την φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως να είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε μου τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά.

Η φράση που με εκφράζει και τη συναντώ συνέχεια στην πορεία της ζωής μου είναι αυτή από την οποία αντλώ αισιοδοξία ,''το κάθε εμπόδιο για καλό''.Το τραγούδι που με αντιπροσωπεύει είναι ''Το παλιό μου παλτό'',το αγαπημένο τραγούδι  του πατέρα μου που πάντα το ακούγαμε και το χορέψαμε μαζί και είναι το τραγούδι μου πια.Τέλος η αγαπημένη μου ταινία αν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια είναι γαλλική και είναι τα ''Πορφυρά ποτάμια''.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

1902. Η Βασιλική γεννιέται στο πατρικό της σπίτι στην Άρτα. Κι εκεί ξεκινάει η αφήγηση του οδοιπορικού της, με φόντο τη μετάβαση από την τουρκική κυριαρχία στην ανεξαρτησία και την άνθηση του τόπου. Η ακμή, ο πόλεμος, η Κατοχή, η Απελευθέρωση, μια ολόκληρη ζωή καθορισμένη από τη μοίρα και τα παιχνίδια της, από τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, αλλά και από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο διάβα του χρόνου• η ωραία Ελένη και ο Χαρίλαος, που άργησε να έρθει, η Παρέσα η Σμυρνιά και η Αργυρώ η κοκέτα, τα αγόρια της και η μικρή της Θεοδώρα µε το λάθος όνομα, ο Βασιλάκης, το παραπαίδι, και τόσοι άλλοι που δένουν τη ζωή τους με τη δική της. 

Και όλα αυτά µε τον θρύλο της Αγίας Θεοδώρας να συντροφεύει και να παρηγορεί τη Βασιλική, και τη σκιά του αγαπημένου της δέντρου κουμκουάτ να συνδέεται άρρηκτα µε τις μνήμες της και να γίνεται ο πιο κρυφός εξομολογητής της.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ''ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ ΧΡΟΝΟΥ'' ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ κ.ΜΙΛΤΟΥ ΓΗΤΑ

Πριν λίγες μέρες η Kάπα Εκδοτική παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη σε έναν πολύ όμορφο χώρο, το καφέ του Βασιλικού Θεάτρου τη νέα ποιητική συλλογή του Ηπειρώτη δημοσιογράφου Μίλτου Γήτα με τίτλο «Συλλέκτης χρόνου». Δίπλα στον φωταγωγημένο Λευκό Πύργο και σε μια ιδιαίτερα ζεστή ατμόσφαιρα για την ποιητική συλλογή μίλησε η Έλσα Αγοραστού, Δημοσιογράφος και ο Κωνσταντίνος Παπαπρίλης Πανάτσας επίσης Δημοσιογράφος. Φυσικά ανάμεσα από τις ομιλίες διαβάστηκαν ποιήματα του βιβλίου από την Εύκλεια Καράδαγλη. Ο ίδιος ο ποιητής μιλώντας από καρδιάς κι εκτός πρωτοκόλλου ανέφερε τους ιδιαίτερους λόγους που τον οδήγησαν να γράψει αυτά τα 21 καινούργια ποιήματα ενώ τόνισε πως γράφει επηρεασμένος από προσωπικά βιώματα αλλά και από όσα συμβαίνουν γύρω του τα τελευταία χρόνια και ότι προσπαθεί να ξορκίσει «το κακό» από γύρω του με στίχους που κατά καιρούς συνθέτουν ολοκληρωμένες ποιητικές προτάσεις-συλλογές. Μετά το πέρας των ομιλιών 3 τυχεροί από τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση κέρδισαν με κλήρωση παλιότερα βιβλία του Μίλτου Γήτα.

Η ΑΦΟΥδένια μας φωτογραφία από το Bookia!!!

Οι στιγμές. Οι αγάπες. Οι στίχοι. Όλα σκοτωμένα.
Όλα μακριά κι όμως τόσο κοντά.
Παιδιά μου και οι φόβοι μιας ζωής που κλείδωσα
μαζί με το παιδί που γέννησα.

Η βροχή σβήνει τη φωτιά.
Ο αέρας σκορπά τη στάχτη.
Η υγρασία ξεβάφει τις μάσκες.
Ο χρόνος δε μπορεί να μας γυρίσει στο χθες
κι εγώ πιο μόνος κι από νεκρός
ζω για τις αλλαγές
που φέρνει κάθε τόσο η ζωή. 

Μ.Γ.

Ποιος όμως είναι ο κ.Μίλτος Γήτας;;;Ας τον γνωρίσουμε μέσω του βιογραφικού του και μερικών ερωτήσεων μου που με μεγάλη προθυμία δέχθηκε να απαντήσει και τον ευχαριστώ πολύ!!!

                                                                ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Μίλτος Γήτας γεννήθηκε το 1984 στα Ιωάννινα όπου και διαμένει. Είναι πτυχιούχος της Σχολής Δημοσιογραφίας του Antenna και του τμήματος Ανθοκομίας και Αρχιτεκτονικής Τοπίου του Τ.Ε.Ι. Ηπείρου. Άρχισε να γράφει ποιήματα σε ηλικία 11 ετών. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει εφτά ποιητικές συλλογές, ένα ομαδικό μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο κι ένα βιβλίο με δημοσιογραφικά του κείμενα. Είναι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Παγκόσμιας Εταιρίας Ποιητών, της Εταιρίας Λογοτεχνών Ηπείρου και του Λαογραφικού και Πολιτιστικού συλλόγου «Καλαρρύτες». Εργάζεται ως δημοσιογράφος σε Περιφερειακά Μέσα Ενημέρωσης και σε ειδησεογραφικά sites. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδος αλλά και του εξωτερικού. Η ποιητική συλλογή «Συλλέκτης χρόνου» βραβεύτηκε τον μήνα Νοέμβριο στον 32ο Διαγωνισμό «Σικελιανά 2016» του διεθνή πολιτιστικού συλλόγου «Το Καφενείο των Ιδεών».

ΕΡΩΤΗΣΗ:1):Σε ποια ηλικία ήταν η πρώτη επαφή σας με το βιβλίο. Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε; 

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν το «Χωρίς οικογένεια» του Εκτόρ Μαλό στην Έκτη Δημοτικού, φυσικά μετά από αυτό υπήρξαν πολλά και σημαντικά βιβλία για μένα όπως «Ο τρομερός μήνας Αύγουστος» του Βασίλη Βασιλικού και «Ο Κόμης Μοντεχρήστος» του Αλέξανδρου Δουμά. Βέβαια είχα αρχίσει να σκαρώνω τους πρώτους μου στίχους πολύ νωρίτερα από ότι διάβασα βιβλία λογοτεχνικού ενδιαφέροντος. Ξεκίνησα να γράφω στην Πέμπτη δημοτικού κι από τότε η ποίηση έχει μπει για τα καλά στη ζωή μου.

ΕΡΩΤΗΣΗ:2):Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα; 

Σίγουρα θα διαβάσω ποίηση, συνήθως μαζί με τους «μεγάλους κλασικούς» αναζητώ νέους ποιητές που μου αρέσει να τους γνωρίζω μέσα από τα ποιήματα τους αλλά γενικά μου αρέσουν τα βιβλία που έχουν να διηγηθούν μια αληθινή ιστορία, μια βιογραφία ή που είναι γραμμένα με σύγχρονο τρόπο και μπλέκουν μέσα στις ιστορίες τους ζητήματα των καιρών μας. 

ΕΡΩΤΗΣΗ:3):Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς ή σας ...βάζω δύσκολα; 

Πραγματικά αυτή η ερώτηση πάντα με δυσκολεύει. Ποιον να σας αναφέρω και ποιον να αφήσω εκτός της απάντησης μου; Λατρεύω φυσικά τους μεγάλους μας ποιητές Ελύτη, Σεφέρη, Καβάφη, Καρυωτάκη αλλά και ξένους όπως τον Μαγιακόφσκι και τον Λόρκα. Φυσικά δε θα μπορούσα να παραλείψω από συγγραφείς τον Καζαντζάκη, τον Βασιλικό, τη Ζωρζ Σαρή αλλά και τους πιο σύγχρονους όπως τον Τατσόπουλο, τον Χωμενίδη και τον Ξανθούλη.

ΕΡΩΤΗΣΗ:4)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε; 

Πραγματικά όταν κάποιος ξεκινά να γράφει ξέρει πολύ λίγα για την αιτία που τον οδηγεί στη λευκή σελίδα. Προσωπικά έγραψα πολύ μικρός ως κύρια ανάγκη μου την εξωτερίκευση των συναισθημάτων μου αλλά και να γεμίσω το κενό που ίσως άφησε ο χωρισμός των γονιών μου. Σίγουρα ακόμη και σήμερα αναζητώ τις βαθύτερες αιτίες που με έκαναν να ξεκινήσω να γράφω. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον δώσω κι εγώ τις απαντήσεις στον εαυτό μου.

ΕΡΩΤΗΣΗ:5):Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας «Συλλέκτης χρόνου» γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο; 

Πρόκειται για 21 καινούργια ποιήματα που έχουν σαν κύρια θεματολογία τον χρόνο που κυλάει, την ανθρώπινη ύπαρξη, το παιδί και το θάνατο στη σύγχρονη Ελλάδα. Ουσιαστικά οι βασικοί θεματικοί πυλώνες της νέας του ποιητικής συλλογής είναι τρεις. Ο χρόνος, η απώλεια και το παιδί. Ο χρόνος που με το πέρασμα του αλλάζει τους ανθρώπους, τις γειτονιές, τα σπίτια… όλα γύρω μας. Ο χρόνος που φέρνει χαρές αλλά και λύπες, αναμνήσεις αλλά δημιουργεί και όμορφες στιγμές. Η φθορά του χρόνου που στο τέλος φέρνει θάνατο. Από την άλλη οι απώλειες, άνθρωποι που χάνονται από τη ζωή  απροσδόκητα, άνθρωποι που επιλέγουν άλλους ανθρώπους ή ακόμη και άλλα μέρη για να ζούνε. Ξεχωριστός ο πόνος από κάθε τέτοιου είδους απώλεια αλλά τα αποτελέσματα συνήθως είναι τα ίδια για όλους όσους βιώνουν τέτοιες καταστάσεις. Και τέλος το παιδί. Το παιδί που γεμίζει τις ψυχές των γονιών του συναισθήματα και που μέσα από τα μάτια του παιδιού βλέπει ο κάθε γονιός τη δική του παιδική ηλικία, βλέπει το παρόν αλλά και το μέλλον του.

ΕΡΩΤΗΣΗ:6):Υπάρχει κάποιο έργο σας που σας δυσκόλεψε στην ολοκλήρωση του; 

Νομίζω πως όχι. Γράφω αρκετά πράγματα στην καθημερινότητα μου. Σκόρπιες σκέψεις σε χαρτιά, στίχους στον υπολογιστή μου. Ποτέ όμως δεν βάζω στο μυαλό μου και δεν έχω στόχο να εκδώσω κάτι. Όταν τα πράγματα με έναν μαγικό και ανεξήγητο τρόπο ωριμάζουν μέσα μου αλλά και γύρω μου τότε απλά επιμελούμαι ότι έχω γράψει και εκδίδω. Οπότε δε νομίζω ποτέ να έχω αντιμετωπίσει κάποια δυσκολία στην ολοκλήρωση του έργου μου.

ΕΡΩΤΗΣΗ:7):Έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο; 

Γενικά είμαι σε μια δημιουργική περίοδο που γράφω κάποια καινούργια ποιήματα ενώ έχω αρχίσει να σκέφτομαι πολύ σοβαρά τι θα κάνω με τους ήρωες ενός μυθιστορήματος που είχα ξεκινήσει παλιότερα και ίσως θα πρέπει στο άμεσο μέλλον να τελειώσω. Θα δούμε. Γενικά δεν κάνω ποτέ σχέδια όσον αφορά τη συγγραφή και την έκδοση των επόμενων βιβλίων μου. Λειτουργώ αρκετά αυθόρμητα.

ΕΡΩΤΗΣΗ:8)Πως αντιδράτε σε μια θετική και σε μια αρνητική κριτική για το έργο σας;

Η θετική κριτική με χαροποιεί φυσικά αλλά ταυτόχρονα με αγχώνει διότι θέλω να μη φανώ έπειτα «κατώτερος των περιστάσεων» και να μην απογοητεύσω αυτούς που πίστεψαν σε μένα. Από την άλλη, μια αρνητική κριτική, εφόσον είναι καλοπροαίρετη σίγουρα μπορεί να σε κάνει ακόμη καλύτερο. Γενικά είμαι ανοιχτός στις κριτικές τις οποίες και παίρνω στα σοβαρά ώστε να μπορώ να εξελίσσομαι. 

ΕΡΩΤΗΣΗ:9):Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;

Αυτές  τις ημέρες διαβάζω το καινούργιο βιβλίο ενός φίλου και συντοπίτη μου, του Κώστα Παύλου με τον τίτλο «Ο κοσμηματοπώλης» και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Όστρια.

ΕΡΩΤΗΣΗ:10):Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά…

Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι «Η πόλη των Αγγέλων» με τον Νίκολας Κέιτζ και τη Μεγκ Ράιαν. Το τραγούδι που λατρεύω και κάθε φορά που το ακούω με συγκινεί είναι το «Κάποτε θα ‘ρθουν» του Παύλου Σιδηρόπουλου ενώ η φράση μου με εκφράζει είναι κάτι που μου έλεγε η προγιαγιά μου «δικός σου ο ανήφορος, δικός σου κι ο κατήφορος». 

ΕΡΩΤΗΣΗ:11):Κλείνοντας θα θέλαμε λίγους στίχους από τη νέα σας ποιητική σας συλλογή.

«Εδώ και χρόνια φυραίνει η ζωή ανάμεσα σε σίδερα και τσιμέντα.

Τα χαμόγελα φυλακίζονται ανάμεσα σε οροφές και πατώματα.

Ο χρόνος κυλά και δραπετεύει στις μελαγχολικές ρυτίδες των προσώπων μας.»

(Από το ποίημα «Βορά στην αιωνιότητα»)

«Σε ψάχνω χρόνια τώρα στο σκοτάδι. Σε αφορμές και σε αιτίες.

Στις γειτονιές που έπαιζα παιδί. Στις γειτονιές που θα παίζει το παιδί μου.

Στις ουρές των σκέψεών μου. Στα δάκρυα που κύλησαν. Σε ψάχνω χρόνια τώρα…

Στην ελευθερία μου και στη φυλακή μου. Στις αντοχές και στις πνοές μου.

Στο κρασί που με μέθυσε. Στις λέξεις που μας πόνεσαν. Σε ψάχνω χρόνια τώρα…

Στις εκφράσεις των προσώπων. Στα  μακρινά ταξίδια της εφηβείας μου.»

(Από το ποίημα «Σε ψάχνω χρόνια τώρα»)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ''ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΛΕΞΕΙΣ'' ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ κ.ΕΛΕΝΗΣ ΓΑΛΗΝΟΥ

Σε μια όμορφη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου και ώρα 19.00 στα Public Τσιμισκή η παρουσίαση του βιβλίου ''Όσα δεν έγιναν λέξεις'' της κ.Ελένης Γαληνού που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα!!!

Είχα την τιμή και χαρά να παρουσιάσω την κ.Ελένη Γαληνού και το βιβλίο της στο αναγνωστικό της κοινό μέσω ερωτήσεων που τις έθεσα και με προθυμία απάντησε!!!

Η ΑΦΟΥδένια μας φωτογραφία!!

   Στο τέλος της παρουσίασης η κ.Γαληνού υπέγραψε αντίτυπα των βιβλίων της,συνομίλησε με τους αναγνώστες της και φωτογραφήθηκε μαζί τους!!!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Αθήνα 2016. Η Ροζαλία, μια ογδοντάχρονη γυναίκα, ζει μόνη σε μια παλιά μονοκατοικία στην Αθήνα. Ένα πρωί ανακαλύπτει στη ράχη της βιβλιοθήκης της ένα ξεφτισμένο ημερολόγιο. Από τον γραφικό χαρακτήρα αντιλαμβάνεται πως είναι δικό της, όμως αδυνατεί να θυμηθεί την ύπαρξή του. Καθώς το ξεφυλλίζει, εκπλήσσεται δυσάρεστα. Οι σκισμένες σελίδες, οι μουτζούρες και οι βίαια κομμένες φωτογραφίες δεν αρμόζουν στον ευγενικό της χαρακτήρα. Σε κάποια σελίδα συναντάει μια ζωγραφιά που της κινεί περισσότερο το ενδιαφέρον από τον περίεργο τρόπο που είναι κομμένη. Πασχίζει να βρει απάντηση, όμως παράλληλα νιώθει πως αυτή η λήθη την προστατεύει από κάτι σκοτεινό και απειλητικό.
Το βράδυ, καθώς πηγαίνει να κοιμηθεί κρατώντας το ημερολόγιο, ένα χαρτάκι θα γλιστρήσει από μέσα, όμως εκείνη δεν θα το δει. Είναι το κομμάτι που έλειπε από τη ζωγραφιά που τόσο την είχε προβληματίσει.
Το σκουριασμένο γρανάζι της μνήμης θα αρχίσει πάλι να γυρνάει και να φέρνει στο φως συγκλονιστικά γεγονότα, ανατρεπτικές αλήθειες, έρωτα, προδοσία, παιχνίδια της μοίρας και του μυαλού, που συντάραξαν τη ζωή της.
Ένα σκισμένο ημερολόγιο, μια παλιά ζωγραφιά και οι χτύποι ενός ρολογιού θα ενώσουν και τα τελευταία κομμάτια της ιστορίας της και με τον τρόπο τους θα αποκαλύψουν Όσα δεν έγιναν λέξεις.




Ποια όμως είναι η κ.Ελένη Γαληνού;;Ας την γνωρίσουμε μέσω του βιογραφικού της και των ερωτήσεων μου που με προθυμία δέχθηκε να απαντήσει και την ευχαριστώ πολύ!!!

Η Ελένη Γαληνού γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται από τη Μυτιλήνη και σήμερα κατοικεί στο Μαρούσι. Σπούδασε στη Σχολή Βακαλό Διακοσμητική και Γραφικές Τέχνες. Αρκετά νωρίς φιλοτέχνησε την πρώτη προσωπική σειρά χιουμοριστικών σκίτσων με γενικό τίτλο «Μπουρμπουλήθρες» και λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε η δεύτερη, με τίτλο «Έρυκα και Ριρίκος Πικουρίκος». 

Τον Μάιο του 2007 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική της έκθεση ζωγραφικής στο Κέντρο Τέχνης Πανταζίδης με θέμα «Σύννεφα».
Με τη λογοτεχνία καταπιάνεται αρκετά χρόνια, κι επιθυμώντας να εμβαθύνει στην έννοια και την τεχνική του μυθιστορήματος, το 2007 παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής. 
Έχει συμμετάσχει στο συλλογικό έργο Η πόλη φοβάται με το διήγημα «…για ένα τσιγάρο!» (2013).
Κυκλοφορούν ακόμη τα μυθιστορήματά της: Όταν στέρεψε η αντοχή (2013), Πέρα από τις κόκκινες γραμμές (2014), Ακόμη θυμάμαι (2015).

ΕΡΩΤΗΣΗ:1)Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα;

Όχι. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να διαβάζω πολλά και διαφορετικά είδη. Από έρευνες, ιστορικά βιβλία, μεταφυσικά, μέχρι κοινωνικά ή αστυνομικά μυθιστορήματα. Συνήθως, το κριτήριο για να επιλέξω ένα βιβλίο, είναι να μου τραβήξει το ενδιαφέρον το θέμα του, αν είναι για έρευνες ή ιστορικά. Αν είναι μυθιστόρημα, κοιτάζω την περίληψη από πίσω, ξεφυλλίζω τις πρώτες σελίδες και αποφασίζω. Πολλές φορές βέβαια, επιλέγω ένα βιβλίο, επειδή απλά και μόνο αγαπώ τη γραφή και το ύφος ενός συγγραφέα, οπότε ξέρω ότι πιθανότατα  και αυτή η δουλειά του θα μου αρέσει. 

ΕΡΩΤΗΣΗ:2)Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς ή σας ...βάζω δύσκολα;

Δύσκολο είναι, πραγματικά, γιατί δεν είναι ένας ή δύο οι αγαπημένοι μου συγγραφείς. Ο καθένας έχει τις αρετές του και τον επιλέγω για διαφορετικούς λόγους. Πχ. αγαπώ τον Richard Bach γιατί έχει μια μεταφυσική διάσταση στις ιστορίες του. Έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία και δεν με απογοήτευσε κανένα. Αγαπώ πολύ τον Χαλίλ Γκιμπράν, γιατί έχει υπέροχη γραφή και φιλοσοφική διάθεση σε ότι γράφει. Επιλέγω και τον Dan Brown, γιατί λατρεύω τα γρήγορα βιβλία με πλούσια δράση και ανατροπές. Μου αρέσει όμως και ο Philipp Vandenberg  επειδή μέσα από όλα τα μυθιστορήματά του πληροφορείσαι για πραγματικά ιστορικά γεγονότα που πάνω εκεί εκείνος έχει χτίσει τον μύθο του. 

ΕΡΩΤΗΣΗ:3)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε;

Από μικρή έγραφα ποιήματα, στίχους, μικρές ιστορίες και κείμενα, που κρατούσα για τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να πω μια ιστορία με περισσότερα λόγια. Έτσι σε ώριμη πια ηλικία, ξεκίνησα την διαδρομή της συγγραφής που με κέρδισε αμέσως. Μαγεύτηκα από το πρώτο κιόλας μυθιστόρημα και κατάλαβα πως η πορεία σε αυτό το χώρο θα είναι μεγάλη. Νιώθω ότι μπορώ να εκφραστώ και να δώσω μέσα από τη λογοτεχνία. Μπορώ να μιλήσω για ανθρώπους, σχέσεις, ιδέες, συνήθειες, ανθρώπινα ή κοινωνικά προβλήματα, σωστές ή λανθασμένες συμπεριφορές, πράγματα που προσδοκούμε, που ονειρευόμαστε, που ποθούμε, που φοβόμαστε, ενώ συγχρόνως, μπορώ να πλάσω μια ιστορία με έντονη δράση και αγωνία που θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μου και τελικά θα τον κερδίσει.

ΕΡΩΤΗΣΗ:4)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας όσα δεν έγιναν λέξεις, γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο;

Η έμπνευση για αυτό το μυθιστόρημα, ξεκίνησαν από ένα πίνακα του Rene Magritte που ονομάζεται «Επικίνδυνες σχέσεις». Ο πίνακας απεικονίζει μια γυναίκα που κρατά μπροστά στο γυμνό της σώμα ένα καθρέφτη και μέσα του αντανακλάται η φιγούρα μιας άλλης γυναίκας, ολόιδιας, αλλά γυρισμένης πλάτη. Όταν είδα για πρώτη φορά αυτόν τον πίνακα, αναρωτήθηκα αν έβλεπα μία γυναίκα σε δύο διαφορετικές εκδοχές της ή δύο γυναίκες σε μία. Αυτή ήταν η βασική σκέψη που κέντρισε το μυαλό μου και έγινε αφορμή για να γραφτεί ένα ολόκληρο μυθιστόρημα. 

Ο τίτλος, είναι η κεντρική ιδέα της ιστορίας μου. Θα διαβάσουμε στην τελευταία παράγραφο του βιβλίου: Ένα σκισμένο ημερολόγιο, μια παλιά ζωγραφιά και οι χτύποι ενός ρολογιού, θα ενώσουν τα τελευταία κομμάτια της ιστορίας και με τον τρόπο τους θα αποκαλύψουν, Όσα δεν έγιναν λέξεις. 

Όσο για το εξώφυλλο, που το θεωρώ το πιο επιτυχημένο από όλα όσα είχα ως τώρα, το επέλεξα επειδή έχει φόντο την Μυτιλήνη, εκεί δηλαδή που διαδραματίζεται το σημαντικότερο κομμάτι της ιστορίας. Μπροστά, υπάρχει η άκρη από ένα κόκκινο φουστάνι μέσα στην ομίχλη. Η ηρωίδα συνηθίζει να φορά κόκκινα ρούχα και υπάρχει λόγος γι’ αυτό, που θα τον δούμε μέσα στο βιβλίο, και η ομίχλη, είναι ένα πέπλο μυστηρίου που υπάρχει από τις πρώτες κιόλας σελίδες, μαζί με την ομίχλη που σκεπάζει το μυαλό της ηρωίδας και το κράτα στην λήθη πάνω από μισό αιώνα.   

ΕΡΩΤΗΣΗ:5).Ποιον ήρωα ξεχωρίζετε από τα έργα σας και γιατί?

Δύσκολη απάντηση. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Όλους λίγο πολύ, και κυρίως τους πρωταγωνιστές των μυθιστορημάτων μου, τους έχω πλάσει με δύναμη, φαντασία και έμπνευση προσπαθώντας να τους κάνω να δείχνουν διαφορετικοί. Για να φτιάξεις ένα χαρακτήρα και να τον κάνεις να δείχνει αληθινός, πρέπει να τον ενσαρκώσεις πρώτα σαν ρόλο. Τον βλέπεις σαν ηθοποιός, έρχεσαι πολύ κοντά, και χρειάζεται να μπεις καλά στο πετσί του, να νιώσεις όσο καλύτερα μπορείς τις αδυναμίες του, τις επιθυμίες του, τα προβλήματά του, να αφουγκραστείς τις κρυφές του σκέψεις, να μιμηθείς τις κινήσεις του, να μιλήσεις με τα δικά του λόγια. Βγαίνεις από τον ένα και να μπαίνεις στον άλλον για να βλέπεις την δική του ξεχωριστή αλήθεια. Έτσι, θέλεις δεν θέλεις τους ξεχωρίζεις και τους αγαπάς για την διαφορετικότητά τους. Ίσως κάποιους να τους αγαπήσεις περισσότερο. Προσωπικά, τους νιώθω όλους, σαν ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου και ζήσαμε μαζί ένα κομμάτι της ζωή και των προβλημάτων τους. Τους σκέφτομαι καμιά φορά, ακόμη κι όταν το μυθιστόρημα έχει τελειώσει, και είναι, σαν να υπάρχουν και να ζουν κάπου στον κόσμο.  

ΕΡΩΤΗΣΗ:6)Σε όλα σου τα βιβλία συναντάμε ανατροπές, και στα περισσότερα, δεν είναι μόνο μία. Πιστεύεις ότι είναι δυνατό σημείο η ανατροπή σε ένα μυθιστόρημα; 

Ναι. Πιστεύω ότι η ανατροπή είναι το πιο έξυπνο και το πιο δυνατό σημείο σε ένα μυθιστόρημα. Αν μάλιστα είναι καλά στημένη, έτσι ώστε η αλήθεια να τριγυρίζει μέσα στα πόδια του αναγνώστη κι όμως εκείνος να μην μπορεί να την διακρίνει, είναι η ιδανική. Εκεί που έχει στήσει μια Α πραγματικότητα, πετάγεται ξαφνικά κάτι απρόοπτο, που φέρνει τα πάνω κάτω, και μένει έκπληκτος να κοιτάζει τις γραμμές του βιβλίου που περιγράφουν μια διαφορετική αλήθεια. Κανονικά, θα έπρεπε να το είχε υποψιαστεί, όμως τελικά δεν μπόρεσε, γιατί τον παρέσυρε η ιστορία αλλού, μέχρι που ήρθε η αποκάλυψη και τον συγκλόνισε. Η ανατροπή θυμίζει παράθυρο που ανοίγει απότομα και εισβάλλει στο δωμάτιο παγωμένος αέρας. Ξαφνιάζεσαι, σοκάρεσαι! Η τράπουλα ξαφνικά μαζεύεται, ανακατεύεται και ξαναμοιράζεται με καινούργια δεδομένα και αυτό ανανεώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Πιστεύω πως οι ανατροπές, είναι ο βασικός λόγος που μια ιστορία εντυπώνεται στο μυαλό μας και μας κάνει να τη θυμάσαι για πολλά χρόνια. Προσωπικά, με συγκλονίζει και με καθηλώνει μια τέτοια εξέλιξη σε ένα βιβλίο, με κάνει να το ξεχωρίσω.  Για αυτό με τη σειρά μου, σε όλα μου τα μυθιστορήματα, θέλω να έχω μία τουλάχιστον δυνατή ανατροπή, και θα σας αποκαλύψω ότι, στο ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΛΕΞΕΙΣ, υπάρχουν αρκετές συγκλονιστικές ανατροπές με μία κυρίαρχη όλων.

ΕΡΩΤΗΣΗ:7)Υπάρχει κάποιο έργο σας που σας δυσκόλεψε στην ολοκλήρωση του?

Ναι. Όταν φτάνεις να γράψεις το τέλος σε μια ιστορίας σου, πρέπει να είναι τέτοιο, που θα ολοκληρώνει όσα έχεις ήδη πει, θα δίνει λύση, θα δικαιώνει το κοινό αίσθημα και παράλληλα, θα προσθέτει μια τελική δυνατή πινελιά που θα κάνει την ιστορία ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Προσπαθώ το τέλος των μυθιστορημάτων μου, να έχει ελπίδα για το αύριο. Ένα έξυπνο τέλος, μπορεί να αλλάξει όλη την πορεία όσων έχεις διαβάσει, μπορεί ξαφνικά να σε κάνει να αγαπήσεις και να ξεχωρίσεις το βιβλίο, αν όμως σε απογοητεύσει, χαλάει κι όλα τα προηγούμενα. Αν επίσης είναι προβλεπόμενο, καλό θα είναι, να υπάρχει κάποιο άλλο ενδιαφέρον σημείο για να κρατήσει τον αναγνώστη σε αγωνία. Δεν σας κρύβω, ότι αρκετές φορές, πριν φτάσω να κλείσω την κάθε ιστορία μου, αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να έχει όλα αυτά που προανέφερα, και συγχρόνως, να ανταποκρίνεται τους χαρακτήρες των ηρώων και στην ουσία της ιστορίας που έχω ήδη χτίσει. Εκεί είναι φορές που προβληματίζομαι, ιδίως όταν υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές που θα μπορούσαν να γράψουν το τέλος, όμως σαν συγγραφέας, έχω το περιθώριο να επιλέξεις μόνο μία. Και αυτή θα πρέπει να είναι και η πιο συγκλονιστική. 

Ερώτηση:8)Έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο?

Ακόμη όχι. Όμως αυτό που θα δώσω στον εκδότη μου σαν το επόμενο μυθιστόρημά μου, το έχω ήδη έτοιμο. Για την ακρίβεια αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε δυο βιβλία, που έχω ήδη ολοκληρώσει, όμως ακόμη δεν έχω αποφασίσει ποιο τελικά θα επιλέξω. Το ένα μιλά για την καταστροφική μέθη που φέρνει ο εγωισμός και η αλαζονεία –κυρίως των ανδρών-, που μπορούν να σε σπρώξουν σε πολύ σοβαρά λάθη, σε ασύμφορες αποφάσεις και παράλληλα να σε κάνουν να βιώσεις βαθιά μοναξιά. Είναι μια δυνατή ιστορία με πολλές ανατροπές που πιστεύω ότι θα κάνει αίσθηση. Το άλλο, πραγματεύεται το λάθος που κάνουμε πολύ συχνά όλοι μας: να νομίζουμε, δίχως όμως να γνωρίζουμε πραγματικά τι έχει συμβεί. Σε αυτό το μυθιστόρημα, όλοι οι ήρωες νομίζουν κάτι διαφορετικό ο ένας για τον άλλον, όμως η αλήθεια καραδοκεί να τους εκπλήξει ανατρέποντας τις ζωές τους και να τους αποδείξει ότι, να νομίζεις δεν αρκεί.

Ερώτηση:9)Τελικά, συγγραφέας γεννιέσαι ή γίνεσαι; 

Θα έλεγα και τα δύο. Για να ξεκινήσεις να γράφεις, σίγουρα χρειάζεται να έχεις ταλέντο στο γράψιμο και δυνατή φαντασία, όμως από εκεί κι έπειτα, υπάρχουν τρόποι να βελτιώσεις αυτό το ταλέντο και να το εξελίξεις μαθαίνοντας τα μυστικά της συγγραφής. Κάθε τέχνη έχει τα δικά της κρυφά μονοπάτια, και αντί να μπεις σε μια αβέβαιη περιπλάνηση δίχως χάρτη μέχρι να ανακαλύψεις πώς είναι το πιο σωστό να δουλεύεις, μπορείς απλά να μάθεις τη διαδρομή μέσα από κάποια μαθήματα, και με αυτόν τον τρόπο, να την κάνεις πιο συναρπαστική, να την απολαύσεις εσύ ο ίδιος, για να μπορέσεις με τη σειρά σου να την δώσεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να την απολαύσουν και οι αναγνώστες σου.   

Ερώτηση:10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά....

Θα επιλέξω αυτά που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό δίχως να είναι αναγκαστικά και τα πιο αντιπροσωπευτικά. Σίγουρα όμως με εκφράζουν. 

Φράση συγγραφέα που κυριολεκτικά την ζήλεψα και στάθηκα και την σκέφτηκα αρκετές φορές μετά: «Η περιορισμένη αγάπη ζητά την κατοχή του αγαπημένου, αλλά η απεριόριστη αγάπη, δεν ζητά παρά τον εαυτό της». Ανήκει στον αγαπημένο μου συγγραφέα Χαλίλ Γκιμπράν, και είναι απ’ το έργο του Τα σπασμένα φτερά. 

Ένα απ’ τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια, είναι το «Όνειρο ήτανε», του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Και μια από τις ταινίες που λατρεύω, και έχω δει σε όλες της τις εκδοχές, είναι το «Φάντασμα της όπερας».   

   

   

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ''ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ'' ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ κ.ΕΛΕΝΗΣ ΤΣΑΜΑΔΟΥ

Σε μια όμορφη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου και ώρα 19.00 στα Public Τσιμισκή η παρουσίαση του βιβλίου ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ της κ.Ελένης Τσαμαδού που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός!!!

Για το βιβλίο μίλησαν ο δημοσιογράφος  κ.Πέτρος Γαργάνης και η συγγραφέας κ.Σοφία Βόικου!!

Η ΑΦΟΥδένια μας φωτογραφία

Στο τέλος της παρουσίασης η κ.Τσαμαδού υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της,συνομίλησε με τους αναγνώστες της και φωτογραφήθηκε μαζί τους!!!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

1453, 1999. Δύο χρονολογίες-ορόσημα. Η πρώτη σηματοδοτεί το τέλος μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, η δεύτερη το τέλος μιας χιλιετίας. 

Στην Αθήνα τού σήμερα ένας δικηγόρος ακολουθεί μια μυστηριώδη καλόγρια στην πορεία της πίσω στον χρόνο και στον χώρο? στην Πελοπόννησο των Φράγκων και των Βυζαντινών Δεσποτών, στα σκαλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς και στην Κωνσταντινούπολη του τέλους. 

Παράλληλες ζωές και ιστορίες. Άρχοντες και τυχοδιώκτες, πειρατές και σκλάβοι, γυναίκες τρυφερές και πολεμιστές, σοφοί και ιερωμένοι, πατριώτες και προδότες. Έρωτες χωρίς αύριο. Χαμένα όνειρα και πατρίδες. Το ξύπνημα της ελληνικής συνείδησης, η πρώιμη αναγέννηση στον Μυστρά και η μεταλαμπάδευση της αρχαίας σοφίας στη Δύση. Όλα μπλεγμένα και δεμένα με αόρατες κλωστές στον αργαλειό του χρόνου. 

Τι είναι αυτό που συνδέει την Κλαίρη της νιότης, την Ανέζα των Φράγκων, Αγνή των Ελλήνων, με την αλλόκοτη καλόγρια που θέλει να γυρίσει τον χρόνο πίσω για να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας; Και ο δικηγόρος; Τι θα κάνει; Θα θελήσει να γυρίσει και αυτός τον χρόνο και ν’ αλλάξει κάποιες παλαιότερες αποφάσεις του ή θα επιλέξει να αφήσει τους ανέμους του χρόνου να σκορπίσουν το παρελθόν σαν φύλλα φθινοπώρου; 

Ποια όμως είναι η κ.Ελένη Τσαμαδού;;Ας την γνωρίσουμε μέσω του βιογραφικού της και μερικών ερωτήσεων μου που με προθυμία δέχθηκε να απαντήσει και την ευχαριστώ πολύ!!!

                                   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΕΛΕΝΗ Κ. ΤΣΑΜΑΔΟΥ σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και International Legal Studies στο American University, Washington College of Law. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος από το 1966 μέχρι το 2000, οπότε αποχώρησε με τον ανώτατο βαθμό ιεραρχίας. Ασχολήθηκε κυρίως με θέματα Διεθνών Συναλλαγών και Ιδιωτικοποιήσεων. Τα έτη 2000-2004 εργάστηκε ως ειδική σύμβουλος σε νομικά θέματα των Υπουργών Ανάπτυξης, και Οικονομίας και Οικονομικών. Είναι παντρεμένη και έχει δύο κόρες. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΣΤΗ ΡΩΜΗ, το οποίο έχει μεταφραστεί στα γερμανικά με τον τίτλο EIN KÖNIGREICH FÜR EIN GRAB, Η ΕΤΑΙΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ, ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ, ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΖΩΗΣ και ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

ΕΡΩΤΗΣΗ:1)Σε ποια ηλικία ήταν η πρώτη επαφή σας με το βιβλίο. Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε; 

Πολύ μικρή, στην πρώτη δημοτικού αν δεν κάνω λάθος. Και ήταν το παραμύθι « Το σπαθί που νικάει», αμέσως μετά ακολούθησαν « Η Ελληνική Μυθολογία για παιδιά» και « Η Ιλιάδα και Οδύσσεια» και τα δύο εκδόσεις Δημητράκου, το δε δεύτερο με επιμέλεια του Καζαντζάκη,. Ενα άλλο βιβλίο που διάβασα την ίδια περίπου εποχή ήταν  ο « Δον Κιχώτης».  Και τα περιοδικά « Το Ελληνόπουλο» και « Η Διάπλαση των Παίδων» 

ΕΡΩΤΗΣΗ:2)Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα;

Οι προτιμήσεις μου δεν έχουν να κάνουν με το είδος  της λογοτεχνίας αλλά με τον συγγραφέα.  Αν διαβάσω ένα βιβλίο και μου αρέσει ο συγκεκριμμένος συγγραφέας, τον ακολουθώ και διαβάζω και άλλα έργα του. Δεν διαβάζω όμως μόνον λογοτεχνία, αλλά και  πολύ Ιστορία .  

ΕΡΩΤΗΣΗ:3)Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς ή σας ...βάζω δύσκολα; 

Είναι πολλοί και πράγματι θα με δυσκολέψετε γιατί μπορεί να παραλείψω κάποιους που ιδιαίτερα αγαπώ. Από τους παλιότερους αγαπώ τον Τολστόι, τον Μίκα Βαλτάρι, τον  Λώρενς Ντάρελ, τον Τερζάκη, τον Καραγάτση, τον ΄Αγγελο Βλάχο κσι τη Σελίνκο, Από νεώτερους  την Αθηνά Κακούρη, τον Ισίδωρο Ζουργό, τη Νοέλ Μπάξερ, τη Μαίρη Κόντζογλου, τη Σοφία Βόικου, την Ιουστίνη Φραγκούλη, την Ιωάννα Καρυστιάνη, την Ισμήνη Καπάνταη, τον Χρήστο Χωμενίδη.... Η σειρά είναι τυχαία δεν ενέχει αξιολόγηση. 

ΕΡΩΤΗΣΗ:4)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε; 

Το  περιβάλλον που μεγάλωσα. Ο πατέρας μου ήταν καταξιωμένος λογοτέχνης. ΄Εγραφε με ψευδώνυμο και είχε βραβευτεί αρκετές φορές για διηγήματα και θεατρικά έργα που είχε γράψει.

ΕΡΩΤΗΣΗ:5).Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας ''Οι άνεμοι του χρόνου'' γιατί  επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο; 

Με ένα τρόπο ιδιαίτερο. «Είδα» σαν σε κινηματογραφική ταινία την πρώτη σκηνή του βιβλίου μου. Δεν υπήρξε κάποια αφορμή. Είχα βέβαια πολλά χρόνια πριν ασχοληθεί με την περίοδο που εκτιλύσσεται η ιστορία μου, αλλά δεν είχα γράψει κάτι σχετικό. ΄Ετσι όπως συμβαίνει συνήθως στους συγγραφείς δεν ξέρω να σας πω τι ήταν αυτό που κέντρισε την  έμπνευσή μου. Ο τίτλος με δυσκόλεψε λίγο, τελικά νομίζω ότι ταιριάζει με το βιβλίο, όπως και το εξώφυλλο που έχει αρκετά στοιχεία από αυτό. Το δάσος με τα  φυτά και  τα βότανα, την πεταλούδα . Ακόμη και ο τίτλος του πρωτότυπου έργου, από το οποίο το δανειστήκαμε, είναι σχετικός. Λέγεται « Looking back” , δηλ.  κοιτώντας   πίσω. Και πράγματι όλο το βιβλίο είναι ένα κοίταγμα πίσω στο χρόνο, αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουμε χρόνο, για να διευκολύνουμε τη ζωή μας, ενώ κατά τους επιστήμονες  ο χώρος και ο χρόνος είναι μια ενιαία  έννοια,  ο «χωροχρόνος» και εκεί λοιπόν στον χωροχρόνο φαντάστηκα να φυσούν άνεμοι που παρασύρουν τα πάντα, ανθρώπινες, πάθη, όνειρα, ελπίδες χαμένες. 

ΕΡΩΤΗΣΗ:6)Ποιον ήρωα ξεχωρίζετε από τα έργα σας και γιατί;

Κανέναν, όλοι είναι παιδιά μου. Με κάποια έχω ασχοληθεί λίγο περισσότερο από τα άλλα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα αγαπώ περισσότρο και τα άλλα λιγώτερο.   

ΕΡΩΤΗΣΗ:7).Υπάρχει κάποιο έργο σας που σας δυσκόλεψε στην ολοκλήρωση του;

Όλα έχουν τις δυσκολίες τους. Το τελευταίο όμως με δυσκόλεψε ιδιαίτερα.. Το δούλευα τέσσερα χρόνια. Βέβαια και η έρευνα για την «Εταίρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου» με απασχόλησε πάρα πολλά χρόνια.  Στο τλευταίο όμως βιβλίο είχα να παλέψω με μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονική περίοδο και μέσα σε αυτά τα χρονικά όρια να ενσωματώσω το μύθο μου. χωρίς να παραποιήσω ή αλλοιώσω την Ιστορία.   

Ερώτηση:8)Έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο ;

Μόνον κάποιες σκόρπιες ιδέες, που έχουν σχέση με το Μακεδονικό αγώνα και τις βουλγαρικές κατοχές, δεν ξέρω  όμως ακόμη αν θα αποκρυσταλλωθούν. 

Ερώτηση:9)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα; 

Μόλις τελείωσα το υπέροχο « Οι ψίθυροι του Βαρδάρη» της Σοφίας Βοίκου. Αν δεν το έχετε διαβάσει σας το συνιστώ θερμά. 

Ερώτηση:10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά.

Μια φράση από το «Μαύρο ΄Αγγελο» του Μ.Βαλτάρι « Εγώ θα γυρίσω κάποτε σε αυτή την Πόλη, εσύ, Μωάμεθ, δε θα γυρίσεις ποτέ.»

Τα» φθινοπωρινά φύλλα», αλλά και το «Τα ήσυχα βράδια», αλλά και η Πέμπτη συμφωνία του Μάλερ.

« Η Εβφομη Σφραγίδα» και  «ΟΙ αγριες φράουλες» του Μπέργκμαν.