Η ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΨΥΧΗΣ ΚΛΩΣΤΗ" ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗ ΑΦΟΥ!!!

 Προσέχουμε το σώμα, το τρέφουμε, το ντύνουμε, το παινεύουμε! Ξετυλίγουμε το δώρο κι ο νους μας είναι κολλημένος στο περιτύλιγμα. Πιο μέσα όμως, βαθύτερα, στα ενδότερα του , υπάρχει κάτι πιο σημαντικό που είναι πλασμένο από αέρινο υλικό, μα διαφεντεύει το σώμα αθόρυβα... ΨΥΧΗ το λένε και το έχουμε όλοι κι ας μην του δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Όταν νοσήσει όμως φωνάζει δυνατά, ουρλιάζει, και ξεκουφαίνει τη σάρκα που δεν αντέχει την πίεση της και αφήνεται, κουράζεται, μεταμορφώνεται σε άμορφη μάζα. Όλα αυτά θα τα συναντήσουμε στο εξαιρετικό βιβλίο της Βασιλικής Διαμαντή! Ένα μυθιστόρημα που κρούει το καμπανάκι στη σάρκα και την προειδοποιεί να μην κοιτάζει μόνο μέσα της μα να βλέπει κιόλας! Αδύναμη και δυνατή μαζί η κεντρική της ηρωίδα η Αλεξία, που συνειδητοποιεί πως δεν περνάνε όλα, και η κάθε νίκη επί ψυχής έχει το τίμημα της. Κι εκεί παίρνει τα ηνία της βασανισμένης της ζωής ένας λαμπρός επιστήμονας που δεν πειραματίζεται μόνο με τους ασθενείς του, αλλά βοηθάει με όλη τη σημασία της λέξης. Υπάρχει βέβαια κι ο αιώνιος έρωτας, που κάνει όπως πάντα τα θαύματα του. Τα λάθη των γονιών που πληρώνουν τα παιδιά τους σ' ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους. Τα κρυμμένα κάτω από τα χαλιά προβλήματα που κάποια στιγμή αρχίζουν να μυρίζουν σαπιλα και τότε πρέπει κάποιος να τα σαρώσει και να τα πετάξει. Η γνώριμη στρωτή γραφή της Βασιλικής παιδεύει με την έννοια της διδαχής και παιδευεται με την έννοια της δυσκολίας που σίγουρα θα συνάντησε αφού καταπιάστηκε με ένα τόσο λεπτό και ντελικάτο θέμα. Και σίγουρα τη βρήκε την κλωστή της ψυχής που όταν δέσει γερά ανθρώπους και συναισθήματα γίνεται δυνατή κι ανίκητη! "Ψυχής κλωστή"! Ένα βιβλίο που με κέρδισε, με συνάρπασε, με δίδαξε! Ένα μεγάλο μπράβο αγαπημένη μου Βασιλική Διαμαντή!

Δεν είναι το αίμα που ενώνει τους ανθρώπους… Είναι η αύρα των ψυχών που, σαν αόρατη κλωστή, τους δένει μεταξύ τους. Λαμπερή σαν ήλιος πρωινός και σαν φεγγάρι το βραδάκι, πάλλεται δίνοντας ρυθμό σε δυο
καρδιές, σβήνοντας τον χρόνο και τις αποστάσεις. Ο πόνος σημάδεψε ένα κορίτσι από την ημέρα που γεννήθηκε ή ίσως το σημάδεψε πολύ πριν γεννηθεί. Πόσα μπορεί ν’ αντέξει η ψυχή του; Κι αν δεν αντέξει και λυγίσει; Μπορεί με μια ψυχής κλωστή να ράψει τις πληγές της και να επιστρέψει στο φως και στη ζωή; «Είναι και κάποιες μάχες που δεν κερδίζονται. Όσο και να παλέψεις, όσο και να ματώσεις, είναι κάποια φρούρια που παραμένουν απόρθητα και κάποιες πόρτες που δεν μπορείς ν’ ανοίξεις, γιατί κανένα απ’ τα κλειδιά που κρατάς δεν θα μπορέσει να τις ξεκλειδώσει. Αλλά εσύ να το παλεύεις για ν’ ανοίξουν! Ξέρω πολύ καλά πως πονάει να είσαι διαφορετικός, γιατί η μοίρα, η ζωή και η κληρονομιά άφησαν ένα σημάδι πάνω σου να ξεχωρίζεις… Όμως, εσύ να ονειρεύεσαι… Ξέρω, πονάει να παλεύεις με εφιάλτες και σκιές αλλά δεν γίνεται ν’ αλλάξουν όλα. Και να θυμάσαι, Αλεξία… Δεν περνάνε όλα, καρδούλα μου, και μην ακούς τι λένε… Ούτε νικάς τα πάντα, αλλά εσύ να προσπαθείς να τα νικήσεις! Εσύ να μάχεσαι για την αγάπη…»

Η ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ" ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΦΟΥ!!!

Είναι δύο και μισή κι εγώ ξενυχτώ άλλη μια βραδιά έχοντας στα χέρια το βιβλίο σου αγαπημένη μου Δήμητρα Ιωάννου. Κι απόψε το τελείωσα, μα τα ξενύχτια μου δεν θα τελειώσουν, αφού θα το σκέφτομαι για πολύ καιρό ακόμη. Αυτό μου συμβαίνει πάντα όταν διαβάζω βιβλία σαν το δικό σου, το αλαβάστρινο, το χρωματικό, το περίτεχνο! "Ο χορός της Θεάς"! Ερωτεύτηκα τους γενναίους και γοητευτικούς ήρωες του, που ξεπήδησαν λες από μια άλλη εποχή και γέμισαν την άχρωμη και άοσμη σύγχρονη εποχή με ιδανικά κι αξίες! Μια πόλη κάτω απ' την πόλη με πήρε απ' το χέρι και με ξενάγησε σε αρχαιοπρεπή μυστήρια, που ζωντάνεψαν ένα παλιό εφηβικό μου όνειρο να γίνω αρχαιολόγος! Πόσο αγάπησα τη Νίκη, που διεκδικούσε δυναμικά, τολμούσε παρορμητικά, αγαπούσε παράφορα! Παρέα με την Ηλέκτρα πολέμησαν φόβους και αντιξοότητες τιμώντας το πολύτιμο γονίδιο τους για να φτάσουν τον κοινό τους στόχο! Μα και οι υπόλοιποι ήρωες, πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές, διαλεγμένοι δεξιοτεχνικά από την σκηνοθέτιδα- συγγραφέα, έπαιξαν ρόλους που με συγκίνησαν, με θύμωσαν, με γοήτευσαν, μου κέντρισαν την ψυχή ως τα τρίσβαθα της! Εκτίμησα την έρευνα σε βάθος που σίγουρα έκανε η συγγραφέας για να μας προσφέρει το μεθυστικό κοκτέιλ των πολύτιμων πληροφοριών! Πάντα δε στα βιβλία της Δήμητρας λατρεύω την ποιητική χροιά, γιατί αυτό ακριβώς είναι που τα κάνει χρωματιστά και αέρινα μέσα στη βαρύτητα του άκρως ενδιαφέροντος περιεχομένου τους. "Ο χορός της Θεάς" το καινούργιο βιβλίο της Δήμητρας Ιωάννου! Όχι μόνο το συνιστώ, μα νομίζω πως επιβάλλεται να διαβαστεί απ' όλους! Χαλάλι σου τα ξενύχτια μου αγαπημένη μου! Σ' ευχαριστώ για το ταξίδεμα σε κόσμους που λατρεύω από παιδί!

Έπειτα από μια συνταρακτική ανακάλυψη ο καθηγητής αρχαιολογίας Νικηφόρος Έξαρχος δολοφονείται από έναν αόρατο εχθρό που θέλει να σφετεριστεί το πολύτιμο εύρημά του. Συγκλονισμένες αλλά αποφασισμένες ως το μεδούλι οι δύο κόρες του, η Νίκη και η Ηλέκτρα, συμφωνούν να ξεπεράσουν την μεταξύ τους αντιπάθεια και να συνεργαστούν, προκειμένου να μάθουν την αλήθεια για τον θάνατο του πατέρα τους. Σε έναν άνισο αγώνα με τον χρόνο παλεύουν να βρουν το κρυμμένο άγαλμα και να το παραδώσουν στα σωστά χέρια. Σύμμαχοί τους σε αυτό το επικίνδυνο ταξίδι ο αινιγματικός Μάρκος, ο γοητευτικός Τζον και ο τρελός φτερωτός θεός Έρωτας που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή των τεσσάρων. Κυνηγημένοι από φανατικούς συλλέκτες, αντιμέτωποι με αδίστακτους αρχαιοκάπηλους και έχοντας απέναντί τους τη διαβόητη οργάνωση των Πενήντα Πέντε που φαίνεται να έχει μάτια παντού, προσπαθούν απεγνωσμένα να λύσουν γρίφους για να οδηγηθούν στην αλήθεια που στοίχισε τη ζωή του καθηγητή.

Ένα αρχαιολογικό θρίλερ που κόβει την ανάσα!
Ένα αγωνιώδες κυνηγητό όπου κάθε δευτερόλεπτο είναι πολύτιμο!
Ένας ασφυκτικός κλοιός από θανάσιμους εχθρούς.
Δύο παθιασμένες ιστορίες αγάπης που ανθίζουν μέσα στην καταιγίδα!
 

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΡΓΙΩΡΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΣΘΕΝΗΣ" ΤΟΥ ALEX MICHAELIDES ΑΦΟΥ!!!

Ένα ψυχολογικό θρίλερ που διαβάζεται ευχάριστα και με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το τέλος του.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Θιο, ψυχοθεραπευτής στο επάγγελμα, που είναι αποφασισμένος να βοηθήσει την Αλισια, ασθενής που νοσηλεύεται στο ψυχιατρείο, έπειτα από την καταδίκη της για την δολοφονία του άντρα της. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο με ομιλητή τον Θιο, ενώ υπάρχουν κεφάλαια που διαβάζουμε το ημερολόγιο της Αλισια, πριν αυτή φτάσει στο σημείο της δολοφονίας του άντρα της. Η προσπάθεια του ψυχοθεραπευτή να κάνει την ασθενή του να μιλήσει, σύντομα εξελίσσεται σε μια αστυνομική έρευνα, κατά την οποία αναζητείται ο πραγματικός ένοχος της δολοφονίας του συζύγου της Αλισια. Κατα τη διάρκεια της έρευνας αυτής, από τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν μια σειρά από αντιπαθητικους χαρακτήρες που εύκολα τραβάνε τις υποψίες, αρχικά του Θιο και στη συνέχεια του αναγνώστη.
Στο σύνολό του το βιβλίο είναι πολύ καλό αν και δεν καταφέρνει να ανεβάσει την αδρεναλίνη σε ψηλά επίπεδα.

Η ζωή της Αλίσια Μπέρενσον είναι φαινομενικά τέλεια. Διάσημη ζωγράφος η ίδια, περιζήτητος φωτογράφος μόδας ο άντρας της, ζουν σ’ ένα μεγάλο σπίτι με θέα στο πάρκο, σε μια από τις πιο όμορφες περιοχές του Λονδίνου. Όταν ένα βράδυ ο σύζυγός της γυρίζει αργά από μια φωτογράφιση, η Αλίσια τον πυροβολεί πέντε φορές στο κεφάλι και βυθίζεται στη σιωπή.
Η άρνησή της να μιλήσει και να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση θα μετατρέψει μια οικογενειακή τραγωδία σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, σ’ ένα μυστήριο το οποίο μονοπωλεί τη φαντασία του κοινού και κάνει την Αλίσια διαβόητη. Η τιμή των έργων της απογειώνεται κι εκείνη, η «σιωπηλή ασθενής», μεταφέρεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στο Γκρόουβ, μια ψυχιατρική μονάδα υψηλής ασφαλείας στο βόρειο Λονδίνο.

Ο Θίο Φέιμπερ είναι ένας ιατροδικαστικός ψυχοθεραπευτής που περίμενε πολύ καιρό την ευκαιρία να δουλέψει με την Αλίσια. Είναι πεπεισμένος ότι εκείνος θα πετύχει εκεί που οι άλλοι απέτυχαν. H αποφασιστικότητά του να την κάνει να μιλήσει και να ξετυλίξει το μυστήριο της δολοφονίας του άντρα της τον παρασύρει σ’ ένα δύσβατο μονοπάτι που οδηγεί στα βαθύτερα αίτια της σιωπής της…
Κι αν του μιλήσει, θα θέλει να ακούσει την αλήθεια;

Τον αγαπώ τόσο ολοκληρωτικά και απόλυτα, που μερικές φορές αυτή η αγάπη απειλεί να με καταβάλει.
Σκέφτομαι συχνά…
Όχι. Δεν θα γράψω γι’ αυτό.
Από το ημερολόγιο της Αλίσια

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "Η ΕΥΓΕΝΗΣ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΟΛΑ ΣΤΑ...! ΤΟΥ MARK MANSON ΑΦΟΥ!!!

Η ευγενής τέχνη του να τα γράφεις όλα στα…! Ένα καταπληκτικό βιβλίο που σου εξηγεί πόσο απλά είναι τα πράγματα στη ζωή μας. Ένα βιβλίο που σου δίνει λύσεις ακόμα και στα πιο δύσκολα προβλήματα. Ο συγγραφέας αφού έπιασε πάτο και ξαναπάτησε στα πόδια του, μοιράζεται με τον αναγνώστη, πολλούς τρόπους για μια καλύτερη ζωή. Πώς να μη σκέφτεσαι τόσο πολύ. Πώς να μην παίρνεις όλα τα πράγματα τόσο σοβαρά. Πώς να βγαίνεις από το αδιέξοδο. Δεν είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης. Είναι πολλά μαζί που σε οδηγούν στο δρόμο της ελευθερίας. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε!

Σ αυτόν τον καθοριστικό -για τη νέα γενιά- οδηγό αυτοβελτίωσης, ένας σούπερσταρ blogger μας αποκαλύπτει πως το κλειδί για να είμαστε πιο ευτυχισμένοι είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να είμαστε "θετικοί" όλη την ώρα. Αντ αυτού, να γίνουμε καλύτεροι στον χειρισμό των αντιξοοτήτων.
Για δεκαετίες μας λένε πως η θετική σκέψη είναι το κλειδί μιας χαρούμενης, εύπορης ζωής. "Στο διάολο η θετικότητα", λέει ο Μαρκ Μάνσον. "Ας είμαστε ειλικρινείς, μερικές φορές τα πράγματα είναι σκατά και πρέπει να ζήσουμε με αυτό". Τα περασμένα χρόνια, ο Μαρκ Μάνσον, μέσω του εξωφρενικά δημοφιλούς του blog, προσπαθεί να διορθώσει τις απατηλές προσδοκίες που έχουμε για τον κόσμο και τους εαυτούς μας. Τώρα φέρνει την σκληρά-κερδισμένη σοφία του σε αυτό το βιβλίο.
Ο Μάνσον υποστηρίζει -στηριζόμενος από ακαδημαϊκή έρευνα και εύστοχα καυστικό χιούμορ- πως η βελτίωση της ζωής μας εξαρτάται όχι από την ικανότητα του να φτιάχνουμε λεμονάδα από τα λεμόνια της ζωής, αλλά από το να μάθουμε να χωνεύουμε τα λεμόνια καλύτερα. Όπως γράφει: "Δεν γίνεται όλοι να είναι ξεχωριστοί - υπάρχουν νικητές και ηττημένοι στην κοινωνία. Ούτε είναι δίκαιο ούτε είναι δικό μας φταίξιμο." Ο Μάνσον μας συμβουλεύει να γνωρίσουμε τους προσωπικούς μας περιορισμούς και να τους αποδεχτούμε. Αυτό, λέει, είναι η πραγματική πηγή ενδυνάμωσης. Μόλις αποδεχτούμε τους φόβους, τα ελαττώματα και τις αβεβαιότητες μας - μόλις σταματήσουμε να τρέχουμε και να τα αποφεύγουμε και ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε τις επώδυνες αλήθειες - θα μπορούμε να βρούμε το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που απεγνωσμένα αναζητούμε.
"Στη ζωή έχουμε ένα περιορισμένο ποσό από δεκάρες για να δώσουμε. Πρέπει, λοιπόν, να επιλέγουμε με σύνεση πού θα τις δώσουμε." Ο Μάνσον μέσα από κουβέντες με πραγματικό νόημα, βγαλμένες από τον πόνο και την αποτυχία, διασκεδαστικές ιστορίες και απρόσμενο, βιτριωλικό χιούμορ, μας οδηγεί έξω από τον κύκλο της άσκοπης προσπάθειας, των ψευδαισθήσεων και της αυτολύπησης. Αυτό το μανιφέστο είναι ένα αναζωογονητικό χαστούκι στο πρόσωπο όλων μας, ώστε να μπορέσουμε να αρχίσουμε να ηγούμαστε πιο γεμάτες, γειωμένες ζωές.

*****
"Η ευελιξία, η ευτυχία και η ελευθερία ανήκουν σε ανθρώπους που ξέρουν για ποια πράγματα να νοιάζονται - και, το πιο σημαντικό, για ποια πράγματα να μην νοιάζονται. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο, φιλοσοφικό και πρακτικό βιβλίο που χαρίζει στους αναγνώστες του την σοφία να κάνουν ακριβώς αυτό."
ΡΑΪΑΝ ΧΑΛΙΝΤΕΪ, πετυχημένος συγγραφέας του βιβλίου "Το Εμπόδιο Είναι ο Δρόμος και το Εγώ ο Εχθρός"


Γράφει ο  Konstantinos Ioakeimidis

Βρείτε τον συγγραφέα ΕΔΩ

Ο ΣΙΜΟΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΤΡΥΦΕΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ" ΤΗΣ ΦΡΙΝΤΑΣ ΜΗΤΣΙΟΥ ΑΦΟΥ!!!

"Τέλειωσα την ανάγνωση της συλλογής διηγημάτων με τίτλο "Τρυφερή Επανάσταση" της συγγραφέα και παλιάς φίλης Φρίντας Μήτσιου, εκδόσεις ΠΝΟΗ, και ομολογώ ότι ενθουσιάστηκα με τα θέματα που καταπιάνεται και με τον αριστοτεχνικό τρόπο που τα διοχετεύει στον αναγνώστη. Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι, αντίθετα με τον χειμαρρώδη προφορικό της λόγο που καταπλήσσει και μαγεύει τον συνομιλητή της, ο γραπτός της λόγος είναι εντελώς αφαιρετικός και άκρως περιεκτικός, ένα μεγάλο προτέρημα που το βρίσκεις μόνο στους μεγάλους καταξιωμένους λογοτέχνες. "Η επίσκεψη", "ο αυλητής του τρίτου". "το ξύπνημα", "η τελευταία παραγγελία", "η τελική αυλαία", για να αναφέρω μερικά από τα δεκαπέντε διηγήματα της Φρίντας, είναι θέματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους και ταξιδεύουν τον αναγνώστη με το λογοτεχνικό τρένο και τον λιτό τρόπο γραφής της Φρίντας σε καθημερινά γεγονότα και προβλήματα της εποχής. Πρόκειται για ένα θαυμάσιο λογοτέχνημα που πρέπει να επιδιώξουν να προμηθευτούν οι λάτρεις του καλού βιβλίου. Φρίντα, αξίζεις ένα μεγάλο "μπράβο" γι' αυτόν σου τον λογοτεχνικό άθλο."

Ένας ψεύτικος Άγιος Βασίλης βρίσκει μέσα στα μάτια του παιδιού που τον κοιτάζουν με εμπιστοσύνη τη χαμένη του αθωότητα. Κάπου ανάμεσα σε γυναίκες που ξεχνούν εκείνους που ξέρουν ν αγαπούν, θαμπωμένες από τα φώτα ενός σκιρτήματος που ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι μέχρι ν αποχωρήσει από τη σκηνή ο προδομένος σύντροφος. Ένας κόσμος αφυδατωμένος, που η φλογέρα ενός ηλικιωμένου αρκεί για να ξυπνήσει βιώματα και συγκινήσεις, καθώς τα σπίτια γίνονται άφιλα κτίρια και τα γέρικα χέρια μάλλον ανεπιθύμητα.
Πίσω από τα κάγκελα μιας μακρινής φυλακής όπου ένας δάσκαλος ελπίζει να φωτίσει με μια ακτίνα ανθρωπιάς την γκρίζα καθημερινότητα των κρατουμένων. Κάπου, όπου η ταυτότητα ενός αγοριού υφίσταται την κριτική μιας στενόμυαλης κοινωνίας που τον θάβει πριν πεθάνει και ξεχνά να τον καμαρώσει στη λαμπρή μα μοναχική πορεία του. Ένας κόσμος όπου άνθρωποι ξεκινούν ταξίδι μεγάλο, με σκοπό όχι να λάβουν περιουσίες που δικαιωματικά τους ανήκουν, μα να πουν το στερνό αντίο.
Ένας κόσμος. Ο κόσμος μας. Άνθρωποι διαφορετικοί, που όμως έζησαν και ζουν, γοητεύουν, συγκινούν και οδηγούν τον αναγνώστη στα δύσβατα μονοπάτια της αυτογνωσίας.

Ο ΣΙΜΟΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΑΡΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΜΑΝΘΟΥ ΣΚΑΡΓΙΩΤΗ ΑΦΟΥ!!!

Μόλις τέλειωσα την ανάγνωση του ιστορικού μυθιστορήματος του Μάνθου Σκαργιώτη με τίτλο "Στο δρόμο των αρωμάτων". Ομολογώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα ιστορικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Δε σκοπεύω να κάνω κριτική σ' αυτό το βιβλίο του Μάνθου. Εξάλλου έχουν γραφεί πολλά διθυραμβικά σχόλια από περιώνυμους στον χώρο του βιβλίου. Δε μπορώ όμως να μην εκφράσω την ικανοποίηση που ένιωσα στο απολαυστικό ταξίδι της ανάγνωσης. Το αριστοτεχνικό πλέξιμο/δέσιμο των παραλογών του γιοφυριού της Άρτας και του νεκρού αδελφού με την ιστορία της εποχής του 17ου αιώνα, με τους εξωτικούς τόπους και με την αγωνία και τις περιπέτειες του κεντρικού ήρωα να ανταποκριθεί στην παράλογη απαίτηση της, κατά τ' άλλα ιερής, μάνας, "γεμίζουν" τον αναγνώστη, όπως τον ικανοποιούν απόλυτα και η αριστουργηματική αφήγηση, το πλούσιο λεξιλόγιο, οι πετυχημένες ντοπιολαλιές του κάθε τόπου... Με άλλα λόγια, το ιστορικό μυθιστόρημα του Μάνθου είναι ένα διαμάντι της ελληνικής λογοτεχνίας που πρέπει να στολίζει τη βιβλιοθήκη σας. Ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου και το νέο μυθιστόρημά του με τον παράξενο τίτλο "Ουμπούντου" στο οποίο εύχομαι να είναι κι αυτό καλοτάξιδο.

"Τι έχω αδερφό στην ξενιτιά μη λάχει και περάσει".

Με το που γυρίζει από τα μακρινά ξένα ο Κωσταντίνος Ντούλας ξορκίζεται να εκτελέσει την τελευταία επιθυμία του νεκρού πατέρα του. Πριν από μερικά χρόνια οι τρεις αδερφές του είχαν θυσιαστεί για να στεριώσουν τρία ονομαστά γεφύρια: του Δούναβη, του Ευφράτη και της Άρτας. Ο πατέρας του δεν θα βρει αναπαμό, αν ο Κωσταντίνος δεν πάει στα τρία γεφύρια για να φέρει από εκεί λίγο ασβέστη και λίγο χώμα.
Ο δρόμος του απ’ την Ήπειρο ως τη Μεσοποταμία και τις παραδουνάβιες χώρες είναι στρωμένος με περιπέτειες και κινδύνους. Πειρατές, δουλέμποροι, θεομπαίχτες καλόγεροι, αιχμαλωσίες, καμηλιέρηδες, περιστασιακοί έρωτες, ληστές, βεδουίνοι, ιεροφάντες, σύντομες μα βαθιές φιλίες, μάγοι, φοβισμένα στόματα, αδυσώπητες αναμετρήσεις, δερβίσηδες, ανατολίτικη λαγνεία, σκοτεινές ιεροτελεστίες, τεκέδες, απαγωγές, αφιλόξενες στέπες και μέσα σ’ όλα μια αγάπη αναμμένο κάρβουνο κάτω απ’ τη στάχτη.
Ακόμα όμως κι αν καταφέρει να γλιτώσει και γυρίσει πίσω στη μικρή πατρίδα του, τον περιμένουν ο δήμιος για ένα έγκλημα που διαπράχτηκε τη μέρα της αναχώρησής του, ο προδότης της παιδικής φιλίας, η μάνα στην άκρη του γκρεμού κι η αρραβωνιαστικιά του ριγμένη ανάμεσα σε σφυρί και αμόνι.

Γράφει ο Σίμος Κερασίδης.

Βρείτε τον συγγραφέα ΕΔΩ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ" ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΩΤΣΑ ΑΦΟΥ!!!

"ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ"
Γιώργος Γιώτσας
Εκδόσεις Λυκόφως.

Μετά τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο “Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά”, ο Γιώργος Γιώτσας επανεμφανίζεται στον χώρο με το πρώτο του πλήρες μυθιστόρημα. Το “Εκ Νεκρών”. Και κατά τη γνώμη μου, το κάνει περίφημα!
​
Το Εκ Νεκρών περισσότερο απ' όλα είναι μια αστυνομική περιπέτεια στην οποία ωστόσο βασικό συστατικό της είναι ο μεταφυσικός τρόμος. Ο συνδυασμός σε πρώτη φάση μπορεί να μοιάζει κάπως δύσκολος, αλλά τελικά δουλεύει πολύ καλά, αφού ο συγγραφέας καταφέρνει να τα αποδώσει όλα σωστά. Μοιάζει πραγματικά σαν να έχει αφουγκραστεί προσεκτικά τις ανάγκες τις ιστορίας του.

Όσον αφορά την πλοκή τώρα, ήταν επίσης πολυποίκιλη. Στα δικά μου μάτια η ιστορία μπορεί να χωριστεί σε τρία βασικά κομμάτια. Στο πρώτο, τοποθετώ τα όσα λαμβάνουν χώρα μέχρι ο Χρήστος να γίνει αστυνομικός, το δεύτερο θεωρώ ότι είναι η… αστυνομική του θητεία, ενώ στο τρίτο τοποθετώ τις τελευταίες –περίπου– εξήντα σελίδες του βιβλίου. Γι’ αυτές ωστόσο δε θα αναγράψω το παραμικρό, μιας και σε αντίθετη περίπτωση θα προδώσω την πλοκή. Το μόνο που θα πω είναι ότι δημιουργούν ένα πολύ δυνατό φινάλε.

Συνοψίζοντας λοιπόν, θα έλεγα ότι το βιβλίο δικαίωσε εύκολα τον αναγνωστικό χρόνο που του διέθεσα. Επίσης, θα προσθέσω ότι χαίρομαι πραγματικά που το ελληνικό φανταστικό συνεχίζει την ανοδική του πορεία. Τέλος, να πω ότι με αυτό το βιβλίο, ο συγγραφέας καθιερώνεται πλέον για τα καλά στον χώρο. 

Μια σκοτεινή ιστορία τρόμου "πλάθει" ο Γιώργος Γιώτσας στο μυθιστόρημά του "Εκ Νεκρών" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.

Πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος ο Χρήστος Ιωάννου, ο οποίος αποκρύπτει ακόμη και από τη γυναίκα του ένα μυστικό που τον στοιχειώνει. Ένας φόνος που ήταν δυστύχημα, ένας φόνος που δεν έπρεπε να γίνει. Αλλά έγινε. Ένας άνθρωπος πέθανε εξ αιτίας του και μάλιστα φρικτά.
Οι τύψεις όμως θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα τον απασχολήσουν, όταν ο Χρήστος Ιωάννου φύγει από τη ζωή και ανακαλύψει ότι δεν υπάρχουν ούτε παράδεισος, ούτε κόλαση...
Ένας άνθρωπος που μπορεί να κερδίσει ξανά τη ζωή -ή να χάσει για πάντα ολόκληρη την ύπαρξή του.

Γράφει ο Γιώργος Δάμτσιος.

Δείτε τη σελίδα του συγγραφέα ΕΔΩ

Η ΑΝΝΑ ΦΩΤΙΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΠΕΙΘΩ" ΤΗΣ ΤΖΕΗΝ ΟΣΤΕΝ ΑΦΟΥ!!!

Τι μπορεί να πει κανείς για τη ρομαντική πένα της βικτοριανής αγαπημένης πολλών γυναικών και όχι μόνο, συγγραφέως όλων των εποχών;

Όλοι οι κριτικοί και οι σχολιαστές των έργων της καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Το έργο της, βασισμένο στη ρεαλιστική αφήγηση, γεμάτο μεστούς χαρακτήρες και αληθοφανείς καταστάσεις αποτελεί τον πυλώνα του σύγχρονου ρεαλιστικού μυθιστορήματος. Γραφή απαλλαγμένη από περιττά λογοτεχνικά τερτίπια και ψυχολογικά πορτραίτα ηρώων είναι από τα κύρια στοιχεία που καθιστούν τα μυθιστορήματα της αληθινά αριστουργήματα. Οι χαρακτήρες που ξεπηδούν από τα γραπτά της είναι τόσο ρεαλιστικοί και πειστικοί χαρίζοντας μας, όχι μόνο, ένα πλούσιο κοινωνικό πανόραμα της Αγγλίας των αρχών του 19ου αι., αλλά και μία διεισδυτική ματιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι της εποχής της.

Mε τη λεπτή της ειρωνεία, την κριτική της ματιά, το καυστικό της σχόλιο στην αλαζονική και υποκριτική κοινωνία του 19^ου αιώνα, παρουσιάζει τα στοιχεία εκείνα που χαρακτήριζαν την εποχή της ˙ την υποκρισία, τη συμβατικότητα, το γάμο ως αποκατάσταση και εμπορική συναλλαγή, απαλλαγμένο από συναισθήματα. Και όλα περικλειόμενα μέσα σε μια φράση:

It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife.

Η γραφή της επαινέθηκε από πολλούς της εποχής της, με αποκορύφωμα τον Ουόλτερ Σκοτ, ο οποίος θαύμασε την ειλικρίνεια της περιγραφής της, χαιρέτισε τη ζωντανή της αφήγηση, εγκωμίασε τους ρεαλιστικούς της χαρακτήρες, θαύμασε τις αληθοφανείς καταστάσεις, χαρακτηρίζοντας τέλος το έργο της ως θησαυρό ψυχολογικών πορτρέτων που το καθιστούν πραγματικά αριστούργημα.

Άλλος ένας κριτικός της εποχής της ο κριτικός George Henry Lewes, μετέπειτα σύντροφος της μεγάλης βικτοριανής μυθοστοριογράφου Τζόρτζ Έλιοτ, έθεσε το έργο και τη γραφή της Ώστεν ως μοντέλο γραφής. Μια κίνηση που δεν εκτιμήθηκε από την εξίσου γνωστή και πολυαγαπημένη συγγραφέα της εποχής, τη Σαρλότ Μπροντέ. Μάλιστα η κριτική αυτή στάθηκε αφορμή να σχολιάσει αρνητικά η Μπροντέ το έργο της Ώστεν, χαρακτηρίζοντάς το πεζό, επιφανειακό, χωρίς πάθος.

Η αλήθεια είναι ότι τα έργα της Τζέην Ώστεν είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα εκμάθησης δημιουργικής γραφής καθώς μέσα σε αυτά είναι ξεκάθαρα τα 5 βασικά συστατικά κάθε πετυχημένης ιστορίας. «Βλέπουμε» δυνατούς πρωταγωνιστές με τους οποίους ταυτιζόμαστε ζώντας την καθημερινότητά τους και συμπάσχοντας με τα προβλήματά τους. Η σύγχυση είναι εμφανής σε κάθε έργο γεννώντας μας συναισθήματα άγχους και αγωνίας που εκτοξεύονται στα ύψη με την κλιμάκωση των γεγονότων. Η ανακάλυψη που αποτελεί ορόσημο για την εξέλιξη της ιστορίας και συγκεκριμένα για τις αποφάσεις και τη στάση του ήρωα έρχεται σαν από μηχανής θεός και μας λυτρώνει από την ψυχοφθόρα ψυχολογική κατάσταση της αγωνίας. Η μεταμόρφωση του ήρωα στο φινάλε της ιστορίας είναι τόσο εμφανής, μέσα από την ωριμότητα που τον χαρακτηρίζει ώστε η αλαζονεία γίνεται ταπείνωση, η περηφάνεια μετριοφροσύνη, ο παρορμητισμός σοφία, η υπομονή επιβράβευση.

Κατά την ταπεινή μου άποψη το αριστούργημα της Ώστεν είναι η Πειθώ. Πρόκειται για το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο της και τονίζει τη δεύτερη ευκαιρία στην ζωή μας. Αλήθεια πόσοι έχουν αυτήν την ευκαιρία; Πόσοι αποφασίζουν να τη αδράξουν, να τολμήσουν να βγουν από τη συμβατικότητα της ρουτίνας και της καθημερινότητάς τους και να ζήσουν πραγματικά, αληθινά, έτσι όπως οι ίδιοι θέλουν, τολμώντας να διώξουν τα δεσμά της συμβατικότητας, του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας;

Το έργο με εμφανή την ειρωνική διάθεση και την ακρίβεια στην περιγραφή των συναισθημάτων, μιλά για την Άνν Έλιοτ, μια μεγάλη για τα δεδομένα της εποχής της κοπέλας – 27 χρονών- που ασφυκτιά στο οικογενειακό περιβάλλον της. Με έναν ματαιόδοξο, σπάταλο πατέρα που αυτοαποκαλείται βαρονέτος, με μια μεγαλύτερη αλαζόνα αδερφή που ακολουθεί τον πατέρα της κατά γράμμα, η Ανν στρέφεται στη φίλη της την λαίδη Ράσελ, η οποία όμως κατάφερε πριν οχτώ χρόνια, να την πείσει να ακυρώσει τον αρραβώνα της με τον απλό ναυτικό τότε Φρέντερικ Γουέντγουορθ, μολονότι γνώριζε πολύ καλά ότι η ίδια ήταν ερωτευμένη μαζί του. Τώρα, οχτώ χρόνια μετά, ο Φρέντερικ επιστρέφει στην ζωή της, έχοντας αποκτήσει πλέον και το αξίωμα του πλοιάρχου, συνοδευόμενος από μια αξιοσέβαστη περιουσία, για να την κάνει να συνειδητοποιήσει ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψε στιγμή να τον αγαπά.

Το μεγαλείο της Ώστεν όμως στο έργο αυτό, ξεδιπλώνεται στο γράμμα του Φρέντερικ όπου αποκαλύπτει την αλήθεια των συναισθημάτων του απέναντί της. Ένα δείγμα αληθινής, αγνής, αντρίκιας αγάπης!

Δεν μπορώ άλλο ν' ακούω και να σωπαίνω. Πρέπει να σας μιλήσω με όποια μέσα διαθέτω. Μου σπαράζετε την καρδιά. Ο μισός ζω μες την αγωνία, ο μισός μες την ελπίδα. Μη μου πείτε ότι είναι πια πολύ αργά, ότι τα ανεκτίμητα αυτά συναισθήματα χάθηκαν παντοτινά. Σας προσφέρω τον εαυτό μου με καρδιά ακόμα πιο δική σας τώρα απ' όσο τότε που κοντέψατε να τη ραγίσετε πριν οχτώμιση χρόνια. Μην τολμήσετε να πείτε ότι ο άνδρας λησμονεί πιο γρήγορα, ότι η δική του αγάπη ζει λιγότερο. Μόνο εσάς αγάπησα. Άδικος μπορεί να υπήρξα, αδύναμος και μνησίκακος υπήρξα πράγματι, μα ποτέ άστατος. Μόνο εσείς με φέρατε στο Μπαθ. Μόνο για σας σκέφτομαι και κάνω σχέδια-δεν το βλέπετε αυτό; Είναι δυνατόν να μην έχετε αντιληφθεί τους πόθους μου; Δεν θα περίμενα ούτε καν αυτές τις δέκα μέρες, αν ήταν δυνατόν να διαβάσω τα αισθήματα σας όπως πιστεύω ότι έχετε εισδύσει εσείς στα δικά μου. Μετά βίας γράφω. Κάθε στιγμή ακούω και κάτι που με συνθλίβει. Χαμηλώνετε τη φωνή σας, αλλά εγώ διακρίνω τους τόνους αυτής της φωνής ακόμα κι όταν δεν είναι πια αντιληπτά στους άλλους. Υπέροχο, εξαίσιο πλάσμα! Ναι, είστε δίκαιη απέναντι μας. Ορθώς πιστεύετε ότι υπάρχει αληθινή αγάπη και σταθερότητα στους άνδρες. Πστέψτε ότι αυτή είναι ολόθερμη ,άκρως απαρέγκλιτη στον Φ.Ο. (Φρέντερικ Ουέντγουορθ)

Πρέπει να φύγω, αβέβαιος για τη μοίρα μου, αλλά θα γυρίσω πάλι εδώ ή θ' ακολουθήσω την παρέα σας το συντομότερο δυνατόν. Μια σας λέξη, ένα σας βλέμμα, θα είναι αρκετά για να καθορίσουν αν θα μπω στο σπίτι του πατέρα σας, απόψε, ή ποτέ.

Αλήθεια, ποια γυναίκα δεν θα λύγιζε αν άκουγε ή διάβαζε τέτοιες αράδες;

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Η συγγραφέας αφηγείται την ιστορία ενός πολυκύμαντου έρωτα της Αννας Έλιοτ, η οποία, νεαρή κοπέλα ακόμη, κάνει το λάθος να υποκύψει στην πειθώ μιας επιστήθιας φίλης. Το θέμα παρουσιάζεται με λεπταισθησία, ρομαντική διάθεση και, βέβαια, με τον γνωστό αριστοτεχνικό και απαράμιλλο τρόπο της Ώστεν -τη λεπτή ειρωνεία, την καυστική σάτιρα, την κοφτερή ψυχολογική και ηθογραφική ματιά και τους ζωντανούς διαλόγους-, η δε αφήγηση παρουσιάζει σπουδαίες καινοτομίες οι οποίες προαιωνίζουν πολύ μεταγενέστερες εξελίξεις στο είδος του μυθιστορήματος.


Γράφει η Άννα Φωτίου

Βρείτε τη συγγραφέα ΕΔΩ

Η ΑΝΝΑ ΣΠΑΝΟΓΙΩΡΓΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΑΓΙΟΙ ΤΙΠΟΤΑ" ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΕΛΛΗ ΑΦΟΥ!!!

«ΑΓΙΟΙ ΤΙΠΟΤΑ»

Κωνσταντίνος Κέλλης

Εκδόσεις ΒELL

Ναι, θα μιλήσω για το «Άγιοι Τίποτα», αλλά θα ξεκινήσω από τη σκιά. Η αλήθεια είναι πως η «Σκιά στο σπίτι» μου δημιούργησε πολλές και μεγάλες προσδοκίες από τον Κωνσταντίνο. Πήρε μια εντελώς συνηθισμένη ιστορία –αυτή του στοιχειωμένου σπιτιού- και με την μαεστρία του την έπλασε σε ένα βιβλίο πολύ ξεχωριστό. Ενώ, λοιπόν, περίμενα να «πατήσει» σε ένα παρόμοιο μονοπάτι, δεν το έκανε.

Στους Αγίους, έχουμε μια ιστορία ολοκληρωτικά αλλόκοσμη. Ένα μέρος που υπάρχει πέρα από κάθε νοσηρή φαντασία, ένα μέρος κυριολεκτικά εφιαλτικό, ιδίως σαν πέσει η νύχτα. Αισθάνεσαι τις σκιές να σε χαϊδεύουν, την ενοχλητική αποφορά του μέρους να εισχωρεί στα ρουθούνια σου και ακούς τους ψιθύρους. Εκπληκτικά σκοτεινή η ατμόσφαιρα, ολοκληρωμένη η κοσμοπλασία αυτού του αλλόκοτου τόπου. Οι χαρακτήρες είναι πλασμένοι για να επιτελέσουν τους σκοπούς τους και το δείχνουν, χωρίς να λείπουν οι ανατροπές και δίχως να φοβούνται να δείξουν τις ανθρώπινες-όσοι έχουν- αδυναμίες τους και να κάνουν λάθη.

Η γραφή είναι απόλυτα προσεγμένη. Διαβάζοντας, αποκόμισα την αίσθηση της ευθύνης, ένιωσα πως υπήρχε σκέψη ακόμη και πίσω από την πιο απλή λέξη. Οι περιγραφές των συναισθημάτων και των δυνατών σκηνών γίνονται άμεσα, κοφτά. Η αρχή δεν είναι τόσο δυναμική όσο θα την ήθελα. Μάλλον, πιστεύω πως η κυρίως δράση του βιβλίου άρχισε λίγο αργά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μέχρι εκείνο το σημείο δεν διαβάστηκε ευχάριστα.

Σε γενικές γραμμές, θα έλεγα πως είναι ένα must read για τους φίλους της λογοτεχνίας τρόμου. Επίσης, θα πω, πως όταν κλείσεις την τελευταία σελίδα, πέρα από την αναγνωστική απολαβή σού μένει καρφωμένο στο μυαλό το ερώτημα: Μετά τι;

Άγιοι ή Τίποτα;

Άγιοι.

Τίποτα.

«Άγιοι Τίποτα»

«Ονειρεύεσαι τους νεκρούς, αγάπη μου;» «Τους βλέπω μπροστά μου, μαμά».

Σ ένα παλιό αρχοντικό της Ξάνθης, η Ηλιάνα Αχτάρη φροντίζει την ετοιμοθάνατη μάνα της.
Σε μια καφετέρια της Κομοτηνής, ο Στέφανος Αργυρίου νιώθει την ένταση ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.
Δύο άνθρωποι διαφορετικοί που θα συναντηθούν στο βαγόνι ενός άδειου τραίνου και θα βυθιστούν σ έναν εφιάλτη που μυρίζει λιβάνι, χιόνι και αίμα.

Ένα αλλόκοσμο μέρος τους καλεί, ψηλά στα βουνά της Βόρειας Ελλάδας. Ένα μέρος αρχαίο, όπου τα κεριά καίνε μπροστά από Αγίους δίχως ονόματα και πρόσωπα. Ένα μέρος όπου ο Θάνατος περιδιαβαίνει με ανοιχτά σαγόνια.

Η ελληνική επαρχία γίνεται ο καμβάς για ένα μυθιστόρημα λαογραφικού τρόμου και φαντασίας που θα σας συναρπάσει. Μια ιστορία απώλειας και αγάπης, ένα βιβλίο για το θάνατο και τη ζωή μαζί, από τον συγγραφέα των μπεστ σελερ Η σκιά στο σπίτι και Νεκρή γραμμή.

Γράφει η  Άννα Σπανογιώργου

Δείτε τη σελίδα της συγγραφέως ΕΔΩ

Η ΦΑΝΗ ΚΕΧΑΓΙΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ "ΝΕΑ ΦΙΝΛΑΝΔΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ" ΤΟΥ DIEGO MARANI ΑΦΟΥ!!!

Η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» είναι ένα βιβλίο δεσποτικό, που, παρά το ότι σε επέλεξε, δε σου χαρίζεται. Σε γραπώνει από την πρώτη σελίδα, αλλά δε σε αφήνει να ανασάνεις. Σε ρίχνει στα βαθιά και σε προστάζει «κολύμπα», χωρίς να σου πετά σωσίβιο. Μια ιστορία ιστορημένη κυκλικά από φωνές ραγισμένες που παλεύουν να ορθωθούν ακέραιες μέσα από τη δίνη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο οποίος, όμως, παρά το ότι χρωματίζει ολόκληρο το βιβλίο με το ζόφο του, δεν είναι παρά το «μουσικό χαλί», το μπακγκράουντ μιας ιστορίας, που, μέσα στην πολυπλοκότητά της, παραμένει καθαρά ανθρώπινη.

Ο Φινλανδός γιατρός Πέτρι Φρίαρι, αυτοεξόριστος από τη χώρα που μισεί να λατρεύει υπηρετώντας στο γερμανικό ναυτικό, αναλαμβάνει να δημοσιοποιήσει την ιστορία αυτού που νόμιζε πως είναι ο Σάμπο Κάργιαλαϊνεν, με άμεση πρόθεση να εξιλεωθεί για το τραγικό λάθος και απώτερη να απαλύνει τις τύψεις του. Η ιστορία του «Σάμπο Κάργιαλαϊνεν», του ανθρώπου χωρίς μνήμη, χωρίς γλώσσα και πατρίδα, αποκαλύπτεται βήμα-βήμα ως η απεγνωσμένη προσπάθεια ενός ανθρώπου να γαντζωθεί από μια οποιαδήποτε ταυτότητα, έστω και δανεική, μέσα από τα τετράδια στα οποία καταγράφει τη γραμματική της γλώσσας που τον πείθουν πως πρέπει να ξανακατακτήσει, μια που, σύμφωνα με τον γιατρό Φρίαρι, αυτή είναι η μητρική του: τα φινλανδικά. Τον χορό ανάμεσα στην απολογία του γιατρού Φρίαρι και την ημερολογιακή καταγραφή στα τετράδια του «Σάμπο Κάργιαλαϊνεν» τον πλαισιώνουν τα απελπισμένα γράμματα της ερωτευμένης νοσοκόμας Ίλμα, που το όνομά της, όπως η ίδια δηλώνει, σημαίνει «αέρας», και οι παραληρηματικές αλήθειες του εφημέριου Κόσκελα, με την εμμονική εμβάθυνσή του στην Κάλεβαλα, το εθνικό φινλανδικό έπος.

Φωνές τόσο πυκνές, με εναλλαγές τόσο σφιχτοδεμένες, που νιώθεις την ανάγκη να πάρεις μολύβι να υπογραμμίζεις, μην τυχόν και στην επόμενη γραμμή χάσεις το νήμα της σκέψης του ήρωα, να τη ζωγραφίσεις με το μολύβι, για να μπορέσεις στο τέλος της να ξαναπαρακολουθήσεις την πορεία από την αρχή, ώστε να καταφέρεις να τη συλλάβεις.

Όμως, για να μην υπάρξει κίνδυνος παρανόησης, μια διευκρίνιση: η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» δεν είναι ένα βιβλίο δύσκολο. Είναι απλώς ένα βιβλίο απαιτητικό που διαβάζεται οριζοντίως και καθέτως, και απαιτεί σκάλισμα σε βάθος, πίσω από το προφανές των λέξεων. Ακόμη και οι σιωπές και οι ανάσες στους διαλόγους απαιτούν την ερμηνεία τους, επιτρέποντας στον αναγνώστη να προσθέσει στο παχύ στρώμα των νοημάτων τη γαρνιτούρα που αυτός ορέγεται. Ο συγγραφέας του, Ντιέγκο Μαράνι, επινοητής της Europanto, μιας γλώσσας-παιχνιδιού αποτελούμενης από ένα κράμα γλωσσών, εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, στον τομέα της προώθησης της πολυγλωσσίας, οπότε το εγχείρημα είναι αντάξιό του. Ένας πολύγλωσσος Ιταλός συγγραφέας επιχειρεί την αποδόμηση και συνάμα την ανάδειξη μιας ξένης γι’ αυτόν γλώσσας, της φινλανδικής, δια στόματος ενός ήρωα που δεν έχει τη μνήμη καμιάς γλώσσας, οπότε λειτουργεί για το συγγραφέα ως tabula rasa.

Και εδώ υπεισέρχεται και το ζήτημα της μετάφρασης. Αν το θέμα, η υπόθεση και η πλοκή του βιβλίου αποτελεί ένα τόλμημα για το συγγραφέα του (έναν Ιταλό που γράφει για τη φινλανδική γλώσσα), για να συμπληρωθεί το τρίγωνο ισορροπημένα, απαιτεί εξαιρετικές γνώσεις και των δύο γλωσσών (ιταλικών και φινλανδικών), ώστε να αποδοθεί επάξια το περιεχόμενό του στα ελληνικά. Το αποτέλεσμα φαίνεται να δικαιώνει θεαματικά τη μεταφράστρια Δήμητρα Δότση. Ο πρωταγωνιστής του συγκεκριμένου βιβλίου, που θα μπορούσε να είναι ψυχολογικό θρίλερ, όπως υποστηρίζεται στο οπισθόφυλλο, ή ιστορικό μυθιστόρημα ή ψυχογράφημα, αλλά σίγουρα με κομμάτια που προσιδιάζουν σε δοκίμιο, είναι αναμφίβολα η γλώσσα. Αυτή που υπερβαίνει τα σύνορα και τους λαούς.

«Τα κανονιστικά εργαλεία μιας γλώσσας δημιουργούνται κυρίως για να εμποδίσουν την πρόσβαση των αλλόφυλλων παρά για να διευκολύνουν την κατανόησή της. Κάθε γλώσσα κρύβεται πίσω από τη μυσταγωγική τελετουργία της γραμματικής της, όπως μια μυστική αίρεση πίσω από τις μυστικές τελετές της. Όμως η γλώσσα δεν είναι κάποια θρησκεία στην οποία μπορείς είτε να πιστέψεις είτε όχι. Η γλώσσα είναι ένα φυσικό φαινόμενο και είναι ίδιον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η ανοησία των ανθρώπων τη χώρισε σε πάμπολλες γραμματικές και καθεμιά ισχυρίζεται πως είναι η σωστή, πως είναι ο καθρέφτης της καθαρότητας της σκέψης ενός ολόκληρου λαού. Και έτσι κάθε λαός μαθαίνει τους κανόνες της γραμματικής του και τρέφει την ψευδαίσθηση ότι μ’ αυτούς τους κανόνες θα λύσει τη δυσνόητη άσκηση της ζωής», λέει ο γιατρός Φρίαρι.

Όπως και να ΄χει, η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» είναι ένα βιβλίο πρωτίστως ατμοσφαιρικό. Η Φινλανδία παρουσιάζεται μέσα από τη γλώσσα της, να αγκομαχά στις παρυφές του πολέμου που την πλησιάζει απειλητικά, αποτελώντας το κάδρο μέσα στο οποίο κινούνται άνθρωποι που αναζητούν εναγωνίως να κρατηθούν ή να μην κρατηθούν στη ζωή, προτείνοντας τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους ως τη μοναδική ταυτότητα που θα μπορούσε να διατηρήσει το άτομο πέρα και πάνω από εθνικότητες. Η «Νέα Φινλανδική Γραμματική» είναι ένα βιβλίο πυκνό, που, εφόσον επιλέξει τον αναγνώστη του, απαιτεί από αυτόν χρόνο, σεβασμό στις λέξεις και σίγουρα επιδέχεται περισσότερες της μιας αναγνώσεις, για να δικαιωθεί σε όλο το πλάτος, το βάθος και τη βαθύτερη ουσία του.

Ενώ στην Ευρώπη μαίνεται ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος, μια νύχτα του 43 οι ναύτες του γερμανικού πλοίου Τίμπινγκεν περιμαζεύουν σε μια προβλήτα στην Τεργέστη έναν άνδρα αναίσθητο και σοβαρά τραυματισμένο. Είναι ένας άνθρωπος χωρίς ταυτότητα και χωρίς μνήμη, ένας άνθρωπος που δεν θυμάται καν τη μητρική του γλώσσα. Μια ετικέτα ραμμένη στο εσωτερικό του ναυτικού αμπέχωνου που φοράει κι ένα μαντίλι με τα αρχικά Σ.Κ. οδηγούν τον φινλανδικής καταγωγής γιατρό του πλοίου στο συμπέρασμα ότι ο τραυματίας είναι ο Φινλανδός στρατιώτης Σάμπο Κάργιαλαϊνεν. Έτσι, τον στέλνει στο Ελσίνκι με σκοπό να αναζητήσει το παρελθόν του και να βρει τη χαμένη του μνήμη. Εκεί, σε μια χώρα άγνωστη σ εκείνον αλλά πολύ γοητευτική, η αναζήτηση της ταυτότητάς του συνεχίζεται με τη βοήθεια ενός αινιγματικού λουθηρανού εφημέριου και μιας τρυφερής νοσοκόμας, μέχρι την αποκάλυψη της αλήθειας.
Άραγε υπάρχει μνήμη χωρίς γλώσσα, αναρωτιέται ο συγγραφέας; Σε ποιον βαθμό η γλώσσα καθορίζει αυτό που είμαστε, το παρελθόν και το μέλλον μας, την εθνική ταυτότητα αλλά και την προσωπικότητά μας; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αναζήτησης και ταυτόχρονα ένα τρυφερό ταξίδι στον ψυχισμό ενός χαμένου ανθρώπου.

Άραγε υπάρχει μνήμη χωρίς γλώσσα, αναρωτιέται ο συγγραφέας; Ποια στοιχεία συνθέτουν αυτό που είμαστε, το παρελθόν και το μέλλον μας, την εθνική ταυτότητα αλλά και την προσωπικότητά μας; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αναζήτησης και ταυτόχρονα ένα τρυφερό ταξίδι στον ψυχισμό ενός χαμένου ανθρώπου.


Βραβείο Grinzane Cavour 2001
Βραβείο Ostia Mare 2001
Βραβείο Guiseppe Desi 2001
Υποψήφιο για το Independent Foreign Fiction Prize 2012

Γράφει η Φανή Κεχαγιά

Δείτε τη σελίδα της συγγραφέως ΕΔΩ

Ο ΣΙΜΟΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΕΠΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΗΣ ΖΥΡΑΝΝΑ ΖΑΤΕΛΗ ΑΦΟΥ!!!

Eδώ και τρεις δεκαετίες είμαι fan της Ζυράννας Ζατέλη και του μαγικού μυθοπλαστικού σύμπαντός της. Διάβασα όλα της τα πονήματα και περιμένω με αγωνία το τρίτο μυθιστόρημα της τριλογίας "Ραμάνθις". Για όσους δεν γνωρίζουν την απαράμιλλη γραφή της με το πολυτονικό σύστημα, θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα από το αριστούργημά της "Και με το φως του λύκου επανέρχονται". Θα σας αιχμαλωτίσει σε μία ατμόσφαιρα από την οποία θα αργήσετε πολύ να απελευθερωτείτε.
"Την Ιουλία την κυνηγούσαν σκιές..." "Κλεινόταν σ' ένα δωμάτιο (έχοντας στην αρχή τον νου της και στις σκάλες, μην ανέβει κανείς και την πιάσει, αργότερα τον έχασε) κι έβγαζε από τον ποδόγυρο του φουστανιού της, απ΄τον στηθόδεσμο ή άλλο εσώρουχο, ή από κάποια κρυφή εσωτερική τσέπη, το γράμμα του, εκείνο το μοναδικό χαρτί με τις λίγες μελανές λέξεις - λέξεις που είχαν αόρατα διαρραγεί, διασταλλεί και θαμπώσει απ΄τη μόνιμη πια επαφή τους με κάτι λίγο-πολύ νωπό, οργανικό..." "Όλα όσα είχε λοιπόν για να συντηρεί μια τέτοια αγάπη και τις τύψεις της ήταν αυτό το χαρτί - και τα πηγάδια κάτω απ' τις λέξεις γίνονταν τώρα τρισβαθύτερα...".
"Οι λαγοί δεν ήταν όνομα κάποιας τοποθεσίας, ήταν οι ίδιοι οι λαγοί που αφθονούσαν τέτοιο καιρό στα λειβάδια και, μόλις νύχτωνε κι έβγαινε το φεγγάρι, ιδίως αν ήταν ολόγιομο, έβγαιναν κι αυτοί κι έπαιζαν με τα λαγουδάκια τους στο φεγγαρόφωτο..." "Η Ιουλία τα είχε δει - μία φορά μόνο, αλλά τα είχε δει, όταν ήταν ακόμα μικρότερη, πέντε ή έξι χρόνων..."
"Πρώτος τους είδε ο Αργύρης..." "Είν' εκεί!... Τους είδα!..."
"Στην αρχή κανείς δεν είπε τίποτα - ό, τι ζώα και να 'ταν στο κάτω-κάτω, η χάρι τους στα παιχνίδια ήταν ανυπολόγιστη... Μα σιγά-σιγά καταλάβαιναν (ο Ησύχιος και η Φεβρωνία με τον τρόπο τους, τα παιδιά με τον δικό τους) πως, οπωσδήποτε, τα ζώα αυτά δεν ήταν λαγοί. δεν ήταν καν κουνάβια ή αλεπούδες. Και τους περιέλουσε όλους κρύος ιδρώτας: ήταν... λύκοι".

Αν πάρεις δέκα σκυλιά και πας και τα αφήσεις σε έναν αγριότοπο, σε μιά ερημιά απ όπου δέν περνάει ψυχή ζώσα, τα σκυλιά αυτά μέσα σε λίγες εβδομάδες θα ξαναγίνουν λύκοι...
Με την ανεξιχνίαστη περιστροφή που θα ακολουθούσε ένα ηλιοτρόπιο της νύχτας, η τέχνη της Ζ.Ζ. -επαληθευμένη χαρμόσυνα σε αυτό το τρίτο της βιβλίο, που είναι και το πρώτο της μυθιστόρημα- αποδεικνύει ότι μπορεί κανείς να γράφει σαν να προσπαθεί να λύσει τα μάγια του κόσμου ή σαν να ξορκίζει τη λύση τους.
Το διάχυτο θέμα αυτών των ιστοριών: πώς γεύεται κανείς το μέλι πάνω στο τσεκούρι, είναι και η απάντηση στη συναρπαστική αδυναμία της αφηγήτριας: ανίκανη να αντέξει το μαράζι της σιωπής, γιατρεύει τη σιωπή της με τη λογοτεχνία.
Ο αναγνώστης έχει τη σπάνια τύχη να μπεί σέ έναν εραλδικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι υπάρχουν σαν διαλυμένα είδωλα, τα οποία εμπλέκονται στο αφηγηματικό υφάδι με τον αινιγματικό τρόπο που μιά μουσική φράση παρεισφρέει αναπάντεχα σε ένα ζωγραφικό πίνακα.

Γράφει ο Σίμος Κερασίδης.

Βρείτε τον συγγραφέα ΕΔΩ

Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΜΕΛΙΣΣΑ-ΧΑΛΙΚΙΟΠΟΥΛΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΓΑΒΑΛΑ ΑΦΟΥ!!!

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της κυρίας Πατέρα, αποφάσισα να γράψω για ένα βιβλίο που με συγκίνησε τόσο ως ψυχολόγο όσο και ως συγγραφέα. Ο Κόκκινος Σταυρός της Μαρίας Γαβαλά, εκδόσεις Πόλις, 2018(σελ.480) είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα με πολλαπλές αναγνώσεις και επίπεδα. Η συγγραφέας με μια μεστή και στιβαρή γλώσσα, χρησιμοποιεί τη φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος για να θίξει προβλήματα από τις περιόδους του Μεγάλου Πολέμου, της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της Ναζιστικής διακυβέρνησης, έως αυτά που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας, όπως η μετανάστευση των νέων επιστημόνων, οι ενδοοικογενειακές συγκρούσεις και οι διαπροσωπικές δυσκολίες στις ερωτικές σχέσεις. Μέσα από μια παράλληλη αφήγηση παρακολουθούμε αφενός τα προβλήματα μιας σύγχρονης γυναίκας, της Γερμανο-Ελληνίδας Αριάδνης Χόπε, φοιτήτριας στη Δρέσδη, και αφετέρου την τραγική ζωή της ζωγράφου/θύματος των ναζιστικών θηριωδιών Γκέρτρουντ Φλεκ. Η Αριάδνη μελετά τη ζωγράφο αυτή στη μεταπτυχιακή της διατριβή, ερευνώντας τη σχέση ανάμεσα στην Τέχνη και τις δυνατότητες των ασθενών με ψυχικά προβλήματα, που έχουν πλέον ιδρυματοποιηθεί, λόγω της μακροχρόνιας νοσηλείας τους σε Ψυχιατρικές Κλινικές. Οι Ναζί δεν διστάζουν να στήσουν θαλάμους αερίων και μέσα στα ιδρύματα αυτά, προκειμένου να εφαρμοστεί το περιβόητο πρόγραμμα ευθανασίας. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στο σύμβολο που έμπαινε δίπλα στα ονόματα όσων ασθενών επέλεγαν οι ‘ιατροί’ τους να οδηγήσουν σε θάνατο. Προσωπικά, με συγκίνησε η ψυχική δύναμη των πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών του βιβλίου, που ορθώνουν το ανάστημά τους στις δυσκολίες της ζωής τους, αποδέχονται τις ιδιαιτερότητές τους και προσπαθούν με διάφορους τρόπους να αντιδράσουν, να οδηγηθούν σε μια συναισθηματική αποφόρτιση ενοχών ή προβλημάτων και να αποκτήσουν αυτογνωσία. Επιλέγω τέλος ένα απόσπασμα από το βιβλίο, ως φόρο τιμής στα θύματα της ναζιστικής παραφροσύνης, αλλά και ως παρακαταθήκη για το μέλλον της ψυχικής υγείας όλων μας: «Κανέναν δεν επιτρέπεται να απαλλάξουν από τα βάσανα της ζωής, με τη μέθοδο της ευθανασίας. Τα βάσανα είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη μοίρα, και το να οδηγείς έναν άνθρωπο στον θάνατο, ξεγελώντας τους άλλους με τη δήθεν γενναιοδωρία σου, στην πραγματικότητα επειδή τον θεωρείς άχρηστο για την κοινωνία και μπελά, είναι στυγερό έγκλημα». Χρυσούλα Μελισσά-Χαλικιοπούλου, Ψυχολόγος-Συγγραφέας

Κοιτάξτε, αυτή την υπέροχη ζωγραφιά την έφτιαξα εγώ. Τι δροσερά και ευωδιαστά λουλούδια! Όμως, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν δόκτορα να τρυπώσει στην κόρη του ματιού μου. Είναι η ιδιοκτησία μου, η εκκλησία μου, το άβατό μου.


Η Αριάδνη Χόπε, Ελληνογερμανίδα φοιτήτρια, σπουδάζει Ιστορία της Τέχνης στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης. Το θέμα της μεταπτυχιακής εργασίας της είναι η σχέση ανάμεσα στην Τέχνη και στις εκφραστικές δυνατότητες ψυχασθενών, χρονίως ιδρυματοποιημένων, που εξοντώθηκαν από τους ναζί, με σκεπτικό τη "διά νόμου εξόντωση άχρηστων ζωών".

Ένα από τα πολλά και ποικίλα ερωτήματα που απασχολούν την σπουδάστρια, είναι το εξής: τι προσπαθούσε να πει, σε συνθηματική γλώσσα, στους θεατές των πινάκων της η διαταραγμένη πνευματικά Μπέρτα Γκέρτρουντ Φλεκ (1870-1940), έγκλειστη σε ψυχιατρικά άσυλα, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, και θύμα της εθνικοσοσιαλιστικής ευγονικής; Εκ παραλλήλου, τα μυστικά που πιθανόν κρύβονται σε αυτά τα λιγοστά έργα ζωγραφικής γίνονται αντικείμενο πολύ προσεκτικής ανίχνευσης και μελέτης.


Ο "Κόκκινος σταυρός" είναι ένα μυθιστόρημα πάνω σε αληθινά και επινοημένα πρόσωπα, σε πραγματικά και φανταστικά γεγονότα, με δραστικές επεμβάσεις, έτσι ώστε το ιστορικό στοιχείο περιπλέκεται με το μυθιστορηματικό, όπως ακριβώς το παρόν συναντά το παρελθόν και ενίοτε συνοδοιπορεί μαζί του. Ένα αδιάσπαστο σύνολο, ένα πολύπτυχο, με μεγάλη σημασία να δίνεται στη φυσιογνωμία των ξεχωριστών χρονικών περιόδων. Οι δύο εποχές, η ιστορική (Μεγάλος Πόλεμος, Βαϊμάρη, Ναζιστική Γερμανία) και η σύγχρονη συνυπάρχουν, άλλοτε σαν θεατρικά δρώμενα και άλλοτε σαν κινηματογραφικά έργα καταδίωξης. Οι εξομολογήσεις των προσώπων είναι ο μίτος που τα οδηγεί προς την αυτογνωσία, την ελάφρυνση του βάρους των ενοχών και, ενδεχομένως, προς την αποφόρτιση και την ανακούφιση.

Γράφει η Χρυσούλα Μελισσά-Χαλικιοπούλου.

Δείτε τη σελίδα της συγγραφέως ΕΔΩ