ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΚΑΧΑΡΑΜΠΟΥ" ΤΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΣ ΜΑΝΓΓΕΛ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 4/12/2019 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΦΟΥ!!!

Η Νύχτα του Σάουιν επιστρέφει με το Καχαραμπού.

Οι Εκδόσεις BELL και τα Public σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματος της Φραντζέσκας Μάνγγελ #Καχαραμπού, του δεύτερου και τελευταίου μέρους του βραβευμένου μυθιστορήματος #Η_Νύχτα_του_Σάουιν (Βραβείο Βιβλίου Public Πρωτοεμφανιζόμενου στη Λογοτεχνία 2018), που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 4/12 στις 19:00 στο Public Τσιμισκή (Τσιμισκή 24, Θεσσαλονίκη).

Για τα δύο βιβλία θα μιλήσει ο Μάριος Δημητριάδης, συγγραφέας, και οι κυρίες Άννα Πατέρα, blogger και διαχειρίστρια της διαδικτυακής βιβλιοφιλικής σελίδας-ομάδας ΜΕ αρέσει το βιβλιο ΑΦΟΥ και Έλσα Παζολίδου, επιμελήτρια κειμένων & blogger της ομάδας Elsa’s Books.

1)Σε ποια ηλικία ήταν η πρώτη επαφή σας με το βιβλίο. Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

Από πάρα πολύ μικρή. Τα πρώτα βιβλία μου τα διάβαζε ο παππούς μου πριν ακόμη μάθω να διαβάζω. Θυμάμαι αποσπασματικές εικόνες: Το πατρικό μας στην Πλάκα, δυο τρία βιβλία πάνω στο τραπέζι μετά το μεσημεριανό φαγητό. Ο Μικρός Πρίγκιπας, Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας, τα Λόγια της Πλώρης με υπέροχη ασπρόμαυρη εικονογράφηση… Δεν ξέρω τι καταλάβαινα τότε από όλα αυτά. Θυμάμαι όμως ακόμα έντονα εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ευτυχίας και πληρότητας.   

2) Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα;

Όχι. Αγαπώ τα βιβλία και διαβάζω τα πάντα. Κατά καιρούς περνάω φάσεις. Την εποχή που ήμουν φοιτήτρια είχα πάθει μια εμμονή με τα βιβλία της Βαμβουνάκη και του Γερμανού. Τα είχα αγοράσει όλα και τα διάβαζα ξανά και ξανά, από δύο και τρεις φορές το καθένα! Μετά εθίστηκα στη Ντυράς από μια ταινία που είχα δει, τον Εραστή. Έπειτα κόλλησα με τα ιστορικά μιας και η ιστορία είναι η μεγάλη μου αδυναμία. Τελευταία ξαναδιαβάζω κλασσικούς. Τσβάιχ, Χέμινγουεϊ, Ουάιλντ. Αλλά διαβάζω και ανάλαφρα. Με ξεκουράζουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι τα κατακρίνουν. Όλα τα βιβλία εξυπηρετούν ένα σκοπό. Κι ένα ανάλαφρο βιβλίο πάντα σε κάνει να περνάς όμορφα.  

3)Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς ή σας ...βάζω δύσκολα;

Είναι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί που φοβάμαι μην παραλείψω κανέναν! Όσους ανέφερα πιο πάνω συν τις αδελφές Μπροντέ, Μαλβίνα, Αλεξάκης, Σταμάτης, Θαφόν, Λιβανέλι, Θέμελης, Γώγου, Καζαντζάκης. Πολλά κι αταίριαστα μεταξύ τους ονόματα από τελείως διαφορετικά είδη που με έναν ανεξήγητο τρόπο δημιουργούν μέσα μου την πιο αρμονική λογοτεχνική συμφωνία.

4)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε;

Δεν ξέρω, ούτε μπόρεσα ποτέ να το εντοπίσω. Η αγάπη μου για τη γραφή ήρθε από μόνης της, τελείως φυσικά. Τόσο όσο ο τρόπος που αναπνέω. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να μην γράφω. Γράφω από πάρα πολύ μικρή. Ήταν και είναι το καταφύγιο μου, η ολόδική μου στιγμή μέσα στο χαμό και το τρέξιμο της κάθε ημέρας. 

  

5)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας "Η νύχτα του Σάουιν" και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο;

Ξεκίνησε σαν μία μικρή ιστορία 2000 λέξεων όταν ήμουν ακόμη φοιτήτρια σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Αγγλίας. Οι τοπικές δεισιδαιμονίες σε συνδυασμό με το ομιχλώδες τοπίο και τη γοτθική αρχιτεκτονική, με ενέπνευσαν να γράψω ένα μικρό διήγημα με φόντο μία αρχαία κέλτικη γιορτή, τη Νύχτα του Σάουιν ή αλλιώς το  τωρινό και γνωστό σε όλους Halloween. Με τα χρόνια εκείνη η ιστορία πήρε διαστάσεις. Εξελίχθηκε, μεγάλωσε, μέχρι που έγινε μυθιστόρημα. Βέβαια το βιβλίο δεν είναι θρίλερ, ούτε ακριβώς μεταφυσικό. Σχοινοβατεί μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, φωτός και σκιών, όπως ακριβώς και η ηρωίδα μου στο εξώφυλλο του βιβλίου. Το ίδιο το εξώφυλλο εξάλλου το φωτογραφίσαμε μαζί με την ομάδα του studio Zita με στόχο να αποτυπώσουμε ολόκληρη την ιστορία σε μία εικόνα. Με την πολύτιμη βοήθεια της ζωγράφου Αναστασίας Ζαμανίδου που φιλοτέχνησε τον καμβά πάνω στον οποίο πόζαρε η επίσης καλή φίλη Χρυσάνθη Γκούρου, φέραμε στη ζωή τη Στέφη και αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό: Πως δεν πρόκειται απλά για ένα εξώφυλλο, μία εικόνα, αλλά είναι αποτέλεσμα δουλειάς, έμπνευσης και δημιουργίας μιας ομάδας καλλιτεχνών που αγαπώ και εκτιμώ πολύ. Το ίδιο ισχύει και για το book trailer της Νύχτας του Σάουιν, το οποίο το δημιούργησε απ’ το μηδέν ο άντρας μου Γιάννης Κακλέας, με την πλειοψηφία των γυρισμάτων να έχουν πραγματοποιηθεί στο σπίτι μας!   

6)Το βιβλίο αυτό ψηφίστηκε από το αναγνωστικό κοινό ως το πιο αγαπημένο μυθιστόρημα πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα στα βραβεία Public το 2018,ποια τα συναισθήματα σας για το βραβείο καθώς και για την πορεία σας μετά τη βράβευση;;;

Το βραβείο αυτό ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να κάνουν οι αναγνώστες σε μία φοβισμένη πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα. Ήταν μία μορφή δικαίωσης γιατί για το συγκεκριμένο βιβλίο είχα προσπαθήσει πολύ μέχρι να το εκδώσω και είχα βάλει μέσα όλη μου την ψυχή όταν το έγραφα. Το βραβείο ήταν η αντανάκλαση της αγάπης και της αποδοχής του κόσμου. Μου έδωσε αυτοπεποίθηση και ταυτόχρονα ευθύνη. Να δικαιώσω την ψήφο τους, να πολλαπλασιάσω την αγάπη που εισέπραξα. Αυτό προσπάθησα να κάνω με το Καχαραμπού. Το αν το κατάφερα θα το κρίνει πάλι ο κόσμος. 

7)Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο σας «Καχαραμπού» το οποίο είναι το δεύτερο και τελευταίο μέρος του βραβευμένου μυθιστορήματος «Η Νύχτα του Σάουιν» .Πείτε μας δυο λόγια και γι'αυτό....τις σκέψεις σας,τα συναισθήματα κατά τη γραφή,την πλοκή......

Το Καχαραμπού είναι η ιστορία από την άλλη πλευρά του νομίσματος. Το κομμάτι του παζλ που έλειπε από τη Νύχτα. Δίνει απαντήσεις, προσφέρει κάθαρση. Δεν είναι απλά μία συνέχεια που εμπνεύστηκα μετά την ολοκλήρωση της Νύχτας του Σάουιν. Ήταν στο μυαλό μου από την αρχή, όταν ακόμη έγραφα το πρώτο βιβλίο. Για αυτό και οι αναγνώστες θα βρουν μέσα στο Καχαραμπού τα κομμάτια που έλειπαν από τη Νύχτα. Πέραν αυτών, τα δύο βιβλία χαρακτηρίζονται από τις αντιθέσεις. Η Νύχτα ήταν η ορμή των νιάτων, το πάθος, το μυστήριο, το σκοτάδι, η μυστικιστική ατμόσφαιρα της Βόρειας Αγγλίας και Σκωτίας. Το Καχαραμπού είναι το ανάποδο· μια βουτιά στη σκληρή πλευρά της ωριμότητας. Αντιπροσωπεύει το πρωτόγονο. Μάχεται με το σκοτάδι και το φως, το καλό και το κακό, την αγάπη και το μίσος, τον έρωτα και την αυτοθυσία. Διαδραματίζεται στο Μαρόκο, το Αλγέρι, το Μασάι Μάρα, παίζοντας με τις εποχές και τις ιστορίες δύο γυναικών που έμελλε να δεθούν μεταξύ τους με άρρηκτα δεσμά.      

8)Ποιον ήρωα ξεχωρίζετε από το έργο σας και γιατί?

Ο κάθε ήρωας έχει διαφορετική θέση στην καρδιά μου. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον όπως δεν μπορεί να ξεχωρίσει μια μάνα ένα από τα παιδιά της. Όλα τα αγαπά, για διαφορετικούς λόγους το καθένα.

9)Το τελευταίο σας δημιούργημα κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα, αλλά θα τολμήσω να ρωτήσω αν έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο? Μήπως έχετε και άλλες ανέκδοτες ιστορίες?

Από ανέκδοτες ιστορίες άλλο τίποτα. Οι περισσότερες όμως από αυτές είναι για το συρτάρι μου. Μοιάζουν περισσότερο με σημειώσεις και αυτοβιογραφικά κείμενα που τα έγραφα περισσότερο για έκφραση και εξάσκηση. Πέρα από αυτά, έχω αρχίσει να δουλεύω πάνω σε κάτι που έχει ως στόχο να γίνει μυθιστόρημα. Είναι μία ιστορία που παίζει με το χρόνο και το παράλογο των ανθρώπων. Όμως είναι πολύ νωρίς ακόμη να μιλήσω για αυτό. Τώρα το ανακαλύπτω σιγά σιγά κι εγώ η ίδια.

10)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;

Το «Μία κινητή γιορτή» του Χέμινγουεϊ, σε μία πανέμορφη ασπρόμαυρη σκληρόδετη έκδοση του Καστανιώτη.

11)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία. Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά...

Φράση:

"Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες." Είναι μία φράση από το Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά την οποία σκέφτομαι κάθε φορά που αμφιταλαντεύομαι στο να αφήσω μία ευκαιρία να φύγει από φόβο, ανασφάλεια, ή ακόμη και βόλεμα. Η ζωή είναι εδώ και τώρα, τρέχει κάθε μέρα, όσα περισσότερα δούμε και γευτούμε, τόσο περισσότερο ζούμε. 

Τραγούδι:

Αγαπώ το παλιό ελληνικό τραγούδι. Τραγουδοποιοί, στιχουργοί και συνθέτες όπως οι Ξαρχάκος, Καπνίσης, Ανδριόπουλος, Γκάτσος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, είναι από τους αγαπημένους μου. Επίσης λατρεύω όλα τα τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μερικά τραγούδια αυτά θα ήταν το «Σαββατόβραδο στην Καισαριανή», «Μην κλαις», «Φύσα αεράκι», «Μελαγχολικό Μοτίβο». Από ξένα τα πιο αγαπημένα μου είναι το “Till the end of the world” του Nick Cave, το “I’m a Firefighter” των Cigarettes after sex, το “Fire on the floor” της  Beth Hart, το “California Blue” τoυ Roy Orbinson, το “Spring Waltz” του Chopin και η “Sinfonia in G Major” του Albinoni.  

Ταινία:

Οι περισσότερες ταινίες του Βούλγαρη. Οι νύφες, η Μικρά Αγγλία, το Τελευταίο Σημείωμα είναι από τις πιο αγαπημένες. Την ταινία «Μεγάλες Προσδοκίες» του Cuaron την ξεχωρίζω γιατί μου θυμίζει έντονα τα φοιτητικά μου χρόνια. Την είχα δει στο σινεμά πρωτοετής όταν ακόμη ξεκινούσα να παλέψω για τις δικές μου προσδοκίες. Τέλος δηλώνω απόλυτα εθισμένη στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Δεν υπάρχει ταινία που να μην έχω δει και στις περισσότερες θυμάμαι τους διαλόγους απ’ έξω!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Φραντζέσκα Μάνγγελ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Εφαρμοσμένες Τέχνες στην Αγγλία και επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αρχισυντάκτρια ενώ παράλληλα δίδασκε σε Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών. Από το 2011 εργάζεται ως κειμενογράφος και μεταφράστρια. Το 2017 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο της, Η Νύχτα του Σάουιν, το οποίο και τιμήθηκε ως «μυθιστόρημα της χρονιάς» στην κατηγορία πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα των Βραβείων Βιβλίου Public. Το Καχαραμπού είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της και αποτελεί το τελευταίο μέρος της διλογίας της Νύχτας του Σάουιν.

Η Φραντζέσκα ζει στην Αθήνα με τον σύζυγο και την κόρη της.

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο email της, fmanggel@gmail.com, ή μέσω των προφίλ της «Φραντζέσκα Μάνγγελ» στο Facebook και @franceska_manggel στο Instagram.

Πόσο καλά γνωρίζεις τον πιο δικό σου άνθρωπο;

"Νόμιζα ότι την ήξερα...
Δεν ήξερα τίποτα.
Ούτε εκείνη, ούτε τη φυλακή της".

Από την Αθήνα μέχρι τη Βόρεια Αγγλία και τη Σκωτία, ο Κίμων, ένας ανερχόμενος σκηνοθέτης, αναζητά την καλύτερή του φίλη, μια τυχοδιώκτρια ζωγράφο που εξαφανίστηκε έπειτα από την πρώτη της ατομική έκθεση με τίτλο Η Νύχτα του Σάουιν.
Μέσα από ένα περιπετειώδες ταξίδι σε διαφορετικούς χρονοτόπους, ο Κίμων καλείται να λύσει τα σκοτεινά μυστήρια της ταυτότητας και του παρελθόντος της: Ποια ήταν στην πραγματικότητα η Στέφη; Γιατί έφυγε; Τι σχέση είχε η έκθεση με την εξαφάνισή της και τι σημαίνει η Νύχτα του Σάουιν;

Πρωτίστως η διαδρομή εκείνης κι έπειτα του Κίμωνα, καθώς βρίσκεται στα χνάρια της, είναι μια περιπλάνηση σ έναν χαοτικό λαβύρινθο, όπου ο έρωτας παίρνει τη μορφή κατάρας και η λογική της τρέλας. Με φόντο μια αρχαία κέλτικη γιορτή, τη Νύχτα των Νεκρών, ένα μυστηριώδη άγνωστο άντρα κι ένα κλεμμένο οικόσημο, ο Κίμων και η Στέφη παρασύρονται στην "άλλη πλευρά" και έρχονται αντιμέτωποι με την πιο άγρια αποκάλυψη...

Η "Νύχτα του Σάουιν" είναι ένα μυθιστόρημα μυστηρίου, μια σαγηνευτική ιστορία για την αγάπη, τη φιλία, τη μοίρα και το άγνωστο που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.

«Καχαραμπού σημαίνει κεχριμπάρι. Στη γλώσσα μου».

Έτσι της είχε πει. Τώρα εκείνη θα κληθεί να μάθει πολύ περισσότερα από τη λέξη, τη γλώσσα του. Όλα όσα κρύβει ο κόσμος του κι η νύχτα που μοιράστηκαν, η Νύχτα του Σάουιν.

Δύο γυναίκες σε δύο διαφορετικούς χρόνους βυθίζονται σε ένα μυστηριώδες οδοιπορικό και καταλήγουν σε έναν άγριο, απόκρυφο τόπο που θα τις φέρει αντιμέτωπες με τον ίδιο τους τον εαυτό. Με ό,τι γνώριζαν ως τώρα για τη ζωή, το καλό, το κακό, τον έρωτα και την αυτοθυσία.

Το Καχαραμπού αποτελεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος του βραβευμένου μυθιστορήματος Η Νύχτα του Σάουιν. Ξεκινώντας με την άγρια αποκάλυψη που έκλεισε το πρώτο βιβλίο, φανερώνει ένα προς ένα όλα τα κρυμμένα κομμάτια της σκοτεινής ιστορίας της Στέφης, του Κίμωνα και του Ξένου, ταξιδεύοντας τους ήρωες στο χρόνο μέσα από τις σελίδες ενός ξεχασμένου ημερολόγιου και μιας καταραμένης αγάπης.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΘΕΑ" ΤΗΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΚΛΩΝΑΡΗ ΣΤΙΣ 29/11/2019 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΦΟΥ!!!

Το Βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία, Θεσσαλονίκη, oι εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας Μαρίνα Κλωνάρη (Εξόριστη Θεά Μαρίνα Κλωνάρη) σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της, με τίτλο "Εξόριστη Θεά" την Παρασκευή 29 Νεομβριου 2019!!!
Για το βιβλίο, εκτός από τη συγγραφέα, θα μιλήσει η Άννα Πατέρα, (blogger της βιβλιοφιλικής σελίδας–ομάδας "ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ!!!") και η Evgnossia O’Hara (bookstagrammer και booktuber).

      1)Σε ποια ηλικία ήταν η πρώτη επαφή σας με το βιβλίο. Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

      Θυμάμαι να μας ενθαρρύνουν στο σχολείο να διαβάζουμε βιβλία από την εποχή που ήμουν στο δημοτικό ακόμη. Τότε μας πρότειναν να διαβάζουμε αγαπημένους έλληνες συγγραφείς όπως η Ζωρζ Σαρρή, η Άλκη Ζέη και η Πηνελόπη Δέλτα. Ήταν τα δικά τους βιβλία τα πρώτα μυθιστορήματα που διάβασα ως παιδί. Το πρώτο βιβλίο που επέλεξα να αγοράσω όμως ως έφηβη πλέον και κάνοντας τη δική μου μικρή έρευνα στην πρώτη μου εξόρμηση μόνη μου σε βιβλιοπωλείο ήταν Το Σπίτι των Πνευμάτων της Ιζαμπέλ Αλλιέντε. Φυσικά το λάτρεψα.

   2) Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα;

          Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία που με ταξιδεύουν σε κάποια άλλη χώρα και σε κάποια άλλη εποχή. Βιβλία των οποίων η υπόθεση περιλαμβάνει δράση και μυστήριο. Επίσης μου αρέσει η κατηγορία fantasy την οποία άλλωστε υπηρετώ και εγώ, όπως και τα αστυνομικά και η λογοτεχνία τρόμου. Δεν μου αρέσει η ερωτική λογοτεχνία, ούτε και ιστορίες που έχουν να κάνουν με βασανισμένες γυναίκες σε αδιέξοδους έρωτες και αποφεύγω τα δράματα γενικότερα.

     3)Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς ή σας ...βάζω δύσκολα;Λόγω των ειδών της λογοτεχνίας που μου αρέσουν και που ανέφερα και προηγουμένως, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι προτιμώ συγγραφείς του εξωτερικού. Αγαπημένοι μου είναι ο Carlos Ruiz Zafon, η Anne Rice, ο Umberto Eco, ο Graham Masterton, ο Neil Gaiman, ο Bernard Cornwell και πολλοί άλλοι. Η δυσκολία στην ερώτηση είναι μάλλον ότι δεν θα μπορούσα να τους αναφέρω όλους. Υπάρχουν όμως στη λίστα με τα αδιάβαστα και Έλληνες συγγραφείς που μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον με αυτό το νέο που θέλουν να προσφέρουν στην ελληνική λογοτεχνία όπως για παράδειγμα ο Κωνσταντίνος Κέλλης.

    4)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε;

     Όταν ήμουν έφηβη ξεκίνησα να γράφω μικρές ιστορίες. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο μιας άλλης αγαπημένης μου συγγραφέας της Robin Hobb. Καθώς διάβαζα λοιπόν τη σειρά βιβλίων της «Ο οίκος των Φαρσίερ» θαύμασα την ικανότητά της και το μοναδικό ταλέντο της να φτιάχνει νέους φανταστικούς κόσμους και απίθανους χαρακτήρες. Νομίζω ότι το βιβλίο αυτό σαν εμπειρία ήταν για μένα ότι ήταν αργότερα ο Χάρι Πότερ για τα νεότερα παιδιά. Ήθελα λοιπόν να δοκιμάσω κι εγώ να φτιάχνω δικούς μου φανταστικούς κόσμους, ήταν μια πρόκληση για μένα και στρώθηκα στο γράψιμο.

      5)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας "Εξόριστη θεά" και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο;  

       Η ιδέα για τη συγγραφή της Εξόριστης Θεάς προέκυψε σε μία φάση της ζωής μου που διάβαζα πολύ σχετικά με τη μυθολογία των λαών και συγκεκριμένα σχετικά με τη μυθολογία των λαών της Μεσοποταμίας. Το μυαλό μου άρχισε να λειτουργεί συγκριτικά εντοπίζοντας ομοιότητες μεταξύ της δικής τους μυθολογίας και της δικής μας και έτσι προέκυψε η ιδέα. Ο τίτλος αφορά στο βασικό γυναικείο χαρακτήρα ο οποίος είναι μια Θεά που έφυγε κυνηγημένη από την πόλη της όταν ένας άλλος Θεός ήρθε και πήρε τη θέση της κι εκείνη φεύγοντας από εκεί αποφάσισε να κατακτήσει τη μία πόλη μετά την άλλη. Το εξώφυλλο μου το πρότειναν από τον εκδοτικό μαζί με δύο άλλα. Επέλεξα όμως το συγκεκριμένο γιατί ταιριάζει σχεδόν απόλυτα με το κείμενο. Η έκφραση της γυναίκας δείχνει τα συναισθήματα της Θεάς, την περηφάνια και τη φιλοδοξία της. Κατά τα άλλα, περιέχει επίσης πολλά στοιχεία από την ιστορία όπως το φίδι που είναι το σύμβολο της Θεάς και την αλυσίδα που παίζει ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.

Το εξώφυλλο σίγουρα είναι εντυπωσιακό και εύχομαι να τραβήξει την προσοχή των εν δυνάμει αναγνωστών. Από κει και πέρα απευθύνομαι κυρίως στους λάτρεις της φανταστικής λογοτεχνίας και στους λάτρεις των ιστοριών με στοιχεία μυθολογίας   ελληνικής και ας πούμε πιο ανατολίτικης μυθολογίας. Ο συνδυασμός φανταστικής λογοτεχνίας με τέτοιου είδους στοιχεία μυθολογίας είναι κάτι σπάνιο και πρωτότυπο. Πόσο μάλλον από Έλληνες συγγραφείς. Απευθύνομαι επίσης σε όσους αγαπούν την περιπέτεια και τη γρήγορη πλοκή σε ένα βιβλίο. Αλλά και σε όσους αναζητούν ένα μυθιστόρημα με διαφορετικά επίπεδα. Υπάρχει σαφώς η υπόθεση η οποία είναι μια περιπέτεια για την αναζήτηση αυτής της Εξόριστης Θεάς, αλλά υπάρχει και ένα άλλο επίπεδο το οποίο προσφέρει τροφή για σκέψη και επεξεργασία κάποιων ζητημάτων. Η βασική ιδέα πατάει στο εξής ερώτημα: Πώς αλλάζει στην αντίληψη των πιστών της μια θεότητα ανάλογα με την κοινωνία στην οποία ζουν αυτοί και ποια χαρακτηριστικά της αποδίδουν ανάλογα με τα γνωρίσματα και τη δομή της κοινωνίας στην οποία ζουν.

7)Ποιον ήρωα ξεχωρίζετε από το έργο σας και γιατί?

       Νομίζω ότι θα ξεχώριζα τον πρωταγωνιστή, τον πρίγκιπα Αρές ο οποίος ξεκινάει το ταξίδι του για να βρει την εν λόγω Θεά. Είναι ο κυρίαρχος χαρακτήρας στην ιστορία και είναι φυσικό να είναι αυτός με τον οποίο έπρεπε να δουλέψω περισσότερο. Δέθηκα πολύ μαζί του και τον ταλαιπώρησα ακόμη περισσότερο.

       8)Το τελευταίο σας δημιούργημα κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα , αλλά θα τολμήσω να ρωτήσω αν έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο? Μήπως έχετε και άλλες ανέκδοτες ιστορίες?

      Δουλεύω εδώ και αρκετό καιρό ένα άλλο κείμενο το οποίο έχει φτάσει ήδη τις 370 ηλεκτρονικές σελίδες. Θα μπορούσα να είχα εκδώσει ήδη ένα πρώτο μέρος αυτού αλλά επειδή σέβομαι τον αναγνώστη, δε θα ήθελα να εκδοθεί κάτι πριν να είναι ολοκληρωμένο σαν ιστορία από τη δική μου μεριά. Δεν είναι σωστό να έχεις κάποιον που σε τιμάει με την προτίμησή του στη δουλειά σου στο περίμενε.

       9)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;

       Διαβάζω το «Η υπηρεσία κήπων και λιμνών» του Didier Decoin από τις εκδόσεις Στερέωμα. Μου αρέσει πολύ αλλά δυστυχώς λόγω αυξημένων υποχρεώσεων τον τελευταίο καιρό, μια το πιάνω και μια το αφήνω.

          10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία.Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά...

       Η φράση που με εκφράζει είναι τα λόγια του Αννίβα: «Ή θα βρούμε το δρόμο ή θα τον φτιάξουμε». Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, αποφασιστικοί, ευρηματικοί, να επεξεργαζόμαστε νέες ιδέες, να είμαστε ευέλικτοι, πρωτοπόροι και να καταβάλλουμε ενέργεια και σκέψη για πράγματα που μας ενδιαφέρουν και θέλουμε να πετύχουμε. Όσον αφορά στη μουσική δεν έχω ένα συγκεκριμένο αγαπημένο τραγούδι, αλλά ακούω κυρίως ξένη μουσική, αγγλόφωνη και ισπανόφωνη. Κάποιες από τις αγαπημένες μου ταινίες είναι το «Interview with a vampire» βασισμένη στο βιβλίο της Anne Rice, η ρώσικη «The night watch» του Timur Bekmambetov και το «The last emperor» του Bernardo Bertolucci. Μου αρέσουν και οι ταινίες του Tim Burton.    

«Το νερό πηγάζει, κυλάει, ανεβαίνει, πλημμυρίζει, υποχωρεί και την τυλίγει, της δίνει δύναμη, την κάνει Θεά, λατρευτή και μισητή, ζωοδόχο και τιμωρό. Το νερό βρίσκεται παντού, όπως κι εκείνη που κυλάει μαζί του. Προσαρμόζεται σε κάθε πέρασμα, ταξιδεύει μακριά, αλλάζει μορφή αλλά εξακολουθεί να υπάρχει… Και το όνομα αυτής;»

Όταν ο νεότερος πρίγκιπας Αρές, παρακινούμενος από τον ετοιμοθάνατο πατέρα του, προκαλεί τον μεγαλύτερο αδερφό του για το θρόνο της Ιμούρ, εκείνος, προκειμένου να του τον παραχωρήσει, του αναθέτει ως αποστολή να βρει και να φέρει πίσω στην πόλη τους την ημίθεη Ιέρεια που ζούσε στον Αρχαίο Ναό της Ιμούρ πριν από πεντακόσια χρόνια.

Έτσι, κυνηγημένος από τους εχθρούς του, ξεκινάει την αναζήτηση της μυστηριώδους αυτής γυναίκας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το ταξίδι μιας εξόριστης Θεάς, ψάχνοντας τα ίχνη της, ερευνώντας παλιότερες δοξασίες, ξεχασμένες ή και αλλαγμένες στο πέρασμα των χρόνων. Στην αναζήτησή του αυτή θα περιπλανηθεί σε διαφορετικές πόλεις στον επάνω αλλά και στον κάτω κόσμο, όπου θα ξυπνήσει τρομερά μυθικά τέρατα και θα τα βάλει με πεισματάρηδες Θεούς.

«Πώς είναι δυνατό να βρεις μια Θεά στην οποία δεν πιστεύεις;»

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Μαρίνα Κλωνάρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές της στο τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Πειραιά. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Η αγάπη για την ανάγνωση βιβλίων την οδήγησε στις δικές της συγγραφικές απόπειρες στο χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας, με πηγή έμπνευσης κυρίως τη μυθολογία των λαών. Το 2006 εκδίδεται το πρώτο της βιβλίο. Ακολουθεί η δημοσίευση μικρότερων ιστοριών σε ισπανόφωνη εφημερίδα. Η «Εξόριστη Θεά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή, αποτελεί το δεύτερο βιβλίο της.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ" ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΚΙΛΑΡΟΓΛΟΥ ΣΤΙΣ 27/11/2019 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΑΦΟΥ!!!

Το  Βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία, Θεσσαλονίκη και οι  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Αναστασίας Κιλάρογλου, στον χώρο του βιβλιοπωλείου (Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη, τηλ.: 2310 226190) την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου στις 19.00.
 Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Κασσιανίδης Νικόλαος, φιλόλογος και ο Κοιμίσογλου Συμεών, εκπαιδευτικός-ιστορικός-ερευνητής. Τον συντονισμό της εκδήλωσης θα κάνει η Άννα Πατέρα, διαχειρίστρια της βιβλιοφιλικής σελίδας-ομάδας «ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ».

1)Σε ποια ηλικία ήταν η πρώτη επαφή σας με το βιβλίο. Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε;

 Ήμουν 16-17 ετών όταν κυκλοφόρησαν τα βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη. Θυμάμαι είχε μπει όλη η σειρά με τα έργα του στο σπίτι μου. Ξεκίνησα με το  "Ένα παιδί μετράει τ' άστρα"και συνέχισα με το "Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους", " Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος",  "Το κρασί των δειλών".  Το πρώτο βιβλίο είναι το "Ένα παιδί μετράει τ' άστρα".   

2) Έχετε συγκεκριμένη προτίμηση στα λογοτεχνικά σας αναγνώσματα;

Θα έλεγα πως με ενδιαφέρουν ιστορικού περιεχομένου λογοτεχνικά αναγνώσματα. Θέλω να μαθαίνω, μαζί με την ιστορία των ηρώων και την ιστορία του τόπου που περιγράφεται, θέλω να μαθαίνω τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν τους ανθρώπους του συγκεκριμένου τόπου.

3)Θα μπορούσατε να μου πείτε μερικούς από τους αγαπημένους σας συγγραφείς ή σας ...βάζω δύσκολα;

 Υπάρχουν  αγαπημένοι συγγραφείς, αλλά όπως καταλαβαίνετε, δεν θα απαντήσω για να μην αδικήσω κάποιους. Στο σπίτι μου υπάρχουν αδιάβαστα βιβλία πολλά συναδέλφων... Τους έχω πει: <<Ξέρεις, το βιβλίο σου είναι σε αναμονή...>> Να δούμε πότε θα τα βάλω σε σειρά και θα αρχίσω να τα μελετώ. Ξέρετε, ξοδεύουμε χρόνο  και για  τις δικές μας αναζητήσεις, που είναι απαραίτητες για την συγγραφή των δικών μας βιβλίων.Γενικώς δε διαβάζω αρκετά.

4)Τι αποτέλεσε το έναυσμα για να ξεκινήσετε να γράφετε;

Είχα καλή σχέση με το χαρτί και το μολύβι. Έτσι ξεκίνησα. Από πολύ νωρίς αποτύπωνα πάνω σε χαρτί σκέψεις μου, ανησυχίες μου, παράπονα και επιθυμίες μου, στίχους κ.α. Αποφάσισα κάποια στιγμή να εξωτερικεύσω πράγματα και συναισθήματα, που αυτά πήραν τη μορφή βιβλίου.

5)Πως ξεκίνησε η συγγραφή του βιβλίου σας "Το δάκρυ της Ανατολής" και γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο και αυτό το εξώφυλλο;

Το πρώτο υλικό για "Το δάκρυ της Ανατολής" ήταν το εξής: Ο ήρωας μου ο Μιχάλης ψέλλισε την τελευταία επιθυμία του λίγο πριν τον θάνατο του. Είχε πει: "Βάλτε με σε μέρος που να με βλέπουν οι άνθρωποι, ερχόμενοι στο κοιμητήριο. Και αν κάποιος σας ρωτήσει, βλέποντας την φωτογραφία μου: <<Ποιος είναι αυτός ο δυστυχής?>>, να του πείτε την ιστορία μου, να μην ξεχαστώ σαν άνθρωπος". Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε μετά από χρόνια, όταν βρέθηκε το κατάλληλο μέρος στο κοιμητήριο. Η έκφραση του όμως "να μην ξεχαστώ σαν άνθρωπος..." τυπώθηκε καλά στο μυαλό μου και έγινε η πρώτη ύλη για την ιστορία μου. Μετά από χρόνια χρειάστηκε να διαχειριστώ κάποια έγγραφα του πατέρα μου, που είχε συγχωρεθεί. Μέσα στο σεντούκι με όλα τα χαρτιά του υπήρχε και ένα βιβλίο δεμένο με σπάγκο. Μου κίνησε την περιέργεια. Έλυσα τον σπάγκο, το ξεφύλλισα και είδα πως δεν ήταν γραμμένο στα Ελληνικά.Το ξεφύλλισα σαν να περίμενα να βρω ένα μήνυμα για μένα, κάτι που να με παρακινεί να κάνω κάτι.Βρήκα μια χειρόγραφη πρόταση στο περιθώριο μιας σελίδας που δεν ήταν γραμμένη στα Ελληνικά. Κατάλαβα. Ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του παππού μου.Άκουγα στο σπίτι πως ο παππούς ήταν Αρμένιος.Πήγα το βιβλίο στην Αρμενική εκκλησία Θεσσαλονίκης. Εκεί μου μετέφρασαν τις επικεφαλίδες του κάθε κεφαλαίου και διαπίστωσα πως ο παππούς διάβαζε την Παλαιά Διαθήκη. Όλο αυτό, συν την επιθυμία του να μην ξεχαστεί ως άνθρωπος, αποτέλεσαν την ιδέα ώστε να αρχίσω να γράφω το συγκεκριμένο βιβλίο. Επέλεξα αυτόν το τίτλο γιατί οι ήρωες μου δραστηριοποιούνται στην Ανατολή, η οποία την χρονική στιγμή που την περιγράφω ματώνει. Κυνηγητά, ξυλοδαρμοί, προσβολές στη μέση του δρόμου, αρπαγή κοριτσιών και μετά η Γενοκτονία των Αρμενίων στα 1915, φέρνουν ποταμούς δακρύων. Εξ ου και "ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ". Το εξώφυλλο δεν το επέλεξα, ήταν ένα και μοναδικό, αυτό μου προτάθηκε. Αλλά σκέφτηκα την έξυπνη ρήση που λέγανε οι μανάδες στις κόρες τους: "Κοίτα να φορέσεις χρυσό βραχιόλι στο χέρι σου για να μην έχεις κανέναν ανάγκη". Εννοούσαν βέβαια, την επαγγελματική τους αποκατάσταση για όλη τους τη ζωή. Το παραλλήλισα με το κόσμημα που φόρεσαν οι ήρωες και δεν το έβγαλαν από πάνω τους και ήταν το μαύρο δάκρυ από τα μάτια τους.

6)Πείτε μου δυο λόγια για την ιστορία.....

 Ο Μιχάλης βρίσκεται στην Ελλάδα του εμφυλίου. Μια διαταγή της πολιτείας για εκκένωση του χωριού, ξυπνά στον Μιχάλη θύμησες τραγικές από το παρελθόν, καθώς μια ανάμνηση από τα παλιά τον συγκλονίζει. Καλείται να αποφασίσει άμεσα. Να παραδώσει τα παιδιά στον στρατό για να τα φυλάξουν στις παιδουπόλεις ή να φροντίσει εκείνος να τα προστατέψει??? Τότε, στο παρελθόν, έδωσε πάλι την συγκατάθεσή του και το αποτέλεσμα ήταν τραγικές ανθρώπινες απώλειες. Τρελαίνεται από το άγχος, δεν εμπιστεύεται κανέναν, δεν θα ξαναπάρει την ίδια απόφαση, αλλά θα διαχειριστεί ο ίδιος την κατάσταση. Αυτό το γεγονός τον κάνει να απομονώνεται και να ανακαλεί τις μνήμες της ζωής του επιστρέφοντας πίσω στα μέρη και στους ανθρώπους που ζούσε.  

  

7)Ποιον ήρωα ξεχωρίζετε από το έργο σας και γιατί?

Τον Μιχάλη! (Τον έλεγαν όμως Μιχάλη?? Καλείται ο αναγνώστης να εντοπίσει το πραγματικό του όνομα).Αυτόν ξεχωρίζω. Τον Μιχάλη που είδε το φριχτό πρόσωπο του θανάτου να αφαιρεί με ευκολία την ζωή των παιδιών του, των προσφιλών προσώπων του, των συγχωριανών του. Έμεινε μόνος με το αδειανό σαρκίο του να κινείται ανάμεσα στον κόσμο, αναζητώντας να βρει άνθρωπο για να του δώσει την παραπανίσια αγάπη που είχε. Γι' αυτό τον ξεχωρίζω, γιατί είχε περίσσεμα αγάπης, γιατί με το το χτύπημα της μοίρας, δεν έγινε κακός και στριμμένος προς άλλους ανθρώπους, δεν γύρισε την πλάτη σε αδύναμο, παρ' ότι του γύρισαν την πλάτη.

8)Το τελευταίο σας δημιούργημα κυκλοφόρησε πρόσφατα , αλλά θα τολμήσω να ρωτήσω αν έχετε ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζετε/γράφετε κάτι καινούριο? Μήπως έχετε και άλλες ανέκδοτες ιστορίες?

Ήδη έχω ξεκινήσει να γράφω μια άλλη ιστορία, είμαι περίπου στις 20 χιλιάδες λέξεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Έχω μέλλον μπροστά μου με την έρευνα που δεν έχει ξεκινήσει ακόμα...Ανέκδοτες ιστορίες δεν έχω.

9)Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτό το διάστημα;

Αυτό το διάστημα έκλεισα εξώφυλλα και σελίδες βιβλίων που είναι αρκετά σε αναμονή και χαίρομαι την κυκλοφορία του δικού μου βιβλίου "ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ"

10)Θα ήθελα να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του blog μας, τη φράση που σας εκφράζει, το τραγούδι που σας αντιπροσωπεύει και την αγαπημένη σας ταινία.Ίσως είναι περισσότερα από ένα, αλλά πείτε τα πρώτα που σας έρχονται στο μυαλό για το καθένα από αυτά..

Η φράση που με αντιπροσωπεύει είναι η εξής: Αύριο καινούρια μέρα ξεκινά!! Που σημαίνει μην το βάζεις κάτω σε όποιο πρόβλημα προκύψει. Αύριο, η ανατολή της καινούριας μέρας θα φέρει καινούρια πράγματα, καινούρια πλάνα και θα ξεκαθαρίσουν όλα.Το τραγούδι είναι "Τα κλειδιά" του Θοδωρή Κοτονιά και η αγαπημένη μου ταινία που δεν την αλλάζω όσα χρόνια και αν περάσουν είναι όλη η σειρά του Ιντιάνα Τζόουνς!

Ο Μιχάλης, θύμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ζει στην Ελλάδα, με τις αναμνήσεις να τον τρελαίνουν. Οι εικόνες από όσα έζησε ξεδιπλώνονται μπροστά του και το μυαλό του καλπάζει και φεύγει στην Ανατολή, στα βασιλικά χώματα της πατρίδας του, για να βρεθεί ανάμεσα στην οικογένειά του, για να δει ξανά τη σφαγή των δικών του προσώπων, για να δει τον άνθρωπο να γίνεται αγρίμι και να καταφέρεται ενάντια σε αθώους.

Δεν μπορεί να ξεχάσει τη μέρα που κοίταζε ανήμπορος το φαράγγι του θανάτου και έβλεπε τους αγαπημένους του να κείτονται άψυχοι στο έδαφος. Θυμάται πώς πήρε τον δρόμο, με καμένη την ψυχή, για μια άλλη πολιτεία, στα νότια του Άλυ ποταμού, αναζητώντας μια αχτίδα νέας ζωής που θα γλύκαινε την ύπαρξή του. Και τη βρήκε στο πρόσωπο εκείνης. Ρωμιά, δασκάλα στον τόπο της, ζούσε σε περιβάλλον άκρως θρησκευτικό και σε σπίτι με πατριαρχικές συνήθειες.

Αντέδρασε όταν επιχείρησαν να βάλουν στο πλευρό της άνδρα διαφορετικής καταγωγής και πίστεως. Μα πόσο λάθος έκανε! Γιατί, παρόλο που η καρδιά του Μιχάλη ήταν ραγισμένη, εκείνος της χάρισε την άδολη αγάπη του και φύτρωσαν κυκλάμινα μέσα στα δυο τους χέρια.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΙΛΑΡΟΓΛΟΥ γεννήθηκε στο χωριό Φιλώτεια Αλμωπίας του Νομού Πέλλας. Σπούδασε με υποτροφία στην Ανωτέρα Σχολή Στελεχών Επιχειρήσεων, τμήμα Λογιστών, του ΚΑΤΕΕ Λάρισας και εργάστηκε ως λογίστρια. Στα γυμνασιακά της χρόνια δημοσίευσε ποιήματα στην τοπική εφημερίδα Ηχώ της Αλμωπίας. Από τις εκδόσεις Πέλλα είχε κυκλοφορήσει το μυθιστόρημά της Γενέθλια Γη, ενώ από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά της ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ, το οποίο βασίζεται σε αληθινή ιστορία.